Μια «γοητευτικά εφιαλτική ιστορία» ανεβαίνει στο «Χώρα» με τις Μπαζάκα και Αννέζα Παπαδοπούλου, ενώ στο Τέχνης της Φρυνίχου ο Αλέξης Αλάτσης σκηνοθετεί τη «Δίψα» της Σάρα Κέιν
Φέτος η χρονιά έφερε στη Θέμιδα Μπαζάκα ενδιαφέροντες ρόλους του σύγχρονου ρεπερτορίου. Μετά τη χειμερινή εξαιρετική παρουσία της στο «Φύλλα από γυαλί», πρωταγωνιστεί σε ένα ακόμη έργο που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, το «The new electric ballroom» του Εντα Γουόλς που κάνει πρεμιέρα μεθαύριο στο θέατρο «Χώρα» (Μικρή Σκηνή), σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά.
Από τη φωτογράφηση για το «New electric ballroom» που ανεβάζει το Χώρα
Την ίδια μέρα στο «Θέατρο Τέχνης» της οδού Φρυνίχου, ο Αλέξης Αλάτσης μεταφράζει και σκηνοθετεί το «Crave» (Δίψα) της Σάρα Κέιν. Ως μια «γοητευτικά εφιαλτική ιστορία» χαρακτηρίζει η Θέμιδα Μπαζάκα το κείμενο. Δύο αδελφές, τις υποδύονται η ίδια και η Αννέζα Παπαδοπούλου, έγκλειστες στο σπίτι τους από την εφηβεία, αναπαριστούν και αφηγούνται καθημερινά μια συγκεκριμένη μέρα της ζωής τους, που τους στιγμάτισε πριν από σαράντα ολόκληρα χρόνια. Θεατή και βοηθό σε αυτήν την ατέρμονη αναπαράσταση του παρελθόντος καθιστούν τη μικρότερη αδελφή τους, δημιουργώντας μια ασφαλή φυλακή μιας ψεύτικης πραγματικότητας. Ενας άντρας θα εισβάλει ως καταλύτης στον μικρόκοσμό τους και ως αγγελιαφόρος του πραγματικού κόσμου, αλλά θα αποτελέσει κι αυτός έναν δυνατό κρίκο για να συνεχιστεί η ιστορία τους…
Για πάντα. «Τα τέσσερα πρόσωπα του έργου, οι «αφηγητές», δημιουργούν έναν «ζωντανό» τόπο δράσης, με τα απαραίτητα μόνο υλικά επί σκηνής», εξηγεί η ίδια. «Μια εξέδρα μνήμης, ερμητικά κλειστή στο παρόν και βαθιά κλεισμένη στα 50s και στις ευτυχισμένες μέρες των προσώπων». Τη μετάφραση υπογράφει η Γεωργία Ψυχογυιού, τα σκηνικά – κοστούμια η Ιωάννα Τσάμη. Παίζουν επίσης Μ. Πανουργιά, Π. Εξαρχέας.
«Αν μπορούσα να ήμουν ελεύθερη από σένα, χωρίς να πρέπει να σε χάσω» έγραφε η Σάρα Κέιν, λίγο πριν δώσει τέλος στη ζωή της. Η συγγραφέας έγραψε το «Crave» (Δίψα) το 1998, επιτυγχάνοντας κάτι που ξεπερνούσε τα έως τότε έργα της: μια αληθινή συμφωνία από φωνές, γεμάτη ρυθμό και λυρισμό, που όμως δεν θυσιάζει την αυθεντικότητα του λόγου. «Τέσσερα πρόσωπα, δύο άντρες και δύο γυναίκες και η ίσως όχι τυχαία, συνάντησή τους κατά τη διάρκεια μιας νύχτας.
Αυτός είναι ο παράξενος κόσμος του «Crave»: ακραίος, επικίνδυνος, γεμάτος σκιές και φαντάσματα», εξηγεί ο Αλέξης Αλάτσης… «Οι ήρωες του έργου αποζητούν απελπισμένα τον έρωτα. Ξέρουν όμως καλά ότι για να αποκτήσουν την ευτυχία πρέπει να ρισκάρουν τον ολοκληρωτικό ψυχικό, ίσως και σωματικό τους αφανισμό… Διψούν για λύτρωση, γιατί μόνο αυτή θα δώσει ένα τέλος». Τα σκηνικά – κοστούμια φιλοτέχνησε η Μαρία Καραθάνου. Παίζουν: Δ. Αναστάσογλου, Μ. Γεωργίου, Β. Ντίνος, Δ. Σαραφείδου.
Αντιγόνη Καράλη, ΕΘΝΟΣ, 22/04/2010
