Ποπ… Σαίξπηρ και σπαρταριστή φάρσα

  • Με ενιαίο σκηνικό και θίασο ο Θωμάς Μοσχόπουλος σκηνοθετεί τη «Δωδέκατη Νύχτα» και το «Τι είδε ο Μπάτλερ»

Μια ελισαβετιανή κωμωδία συναντά μία φάρσα των 60s. «Δωδέκατη νύχτα» του Ουίλιαμ Σαίξπηρ και «Τι είδε ο μπάτλερ» του Τζο Ορτον. Δύο ξεχωριστές παραστάσεις, υπό ενιαίο σκεπτικό και τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Θωμά Μοσχόπουλου, παρουσιάζονται στη σκηνή του θεάτρου «Αλίκη» κάτω από τον τίτλο «Ο,τι προτιμάτε». Ενας ενιαίος θίασος δεκαεπτά προσώπων, εναλλάξ κάθε βράδυ (και σε μια long run παράσταση την Κυριακή), ζωντανεύει την αινιγματική Ιλλυρία και την ψυχιατρική κλινική του δρ Πρέντις, αλλά επιτρέπει το κρυφοκοίταγμα της μίας δραματουργίας (και της κάθε παράστασης) στην άλλη.

Κέρδισαν τις εντυπώσεις οι ερμηνείες των ηθοποιών στη Δωδέκατη  Νύχτα του Σαίξπηρ και στο έργο του Τζο Ορτον

Κέρδισαν τις εντυπώσεις οι ερμηνείες των ηθοποιών στη Δωδέκατη Νύχτα του Σαίξπηρ και στο έργο του Τζο Ορτον

Οσο τολμηρό άλλο τόσο ενδιαφέρον το εγχείρημα, το οποίο, κρίνοντάς το εκ του αποτελέσματος, θα πρέπει να χαρακτηριστεί «επιτυχές». Δεν είναι μόνο η σκηνοθετική ματιά που μέσα από τον λόγο, την υψηλή αισθητική και τη φόρμα καταφέρνει να αποδώσει τα δύο κείμενα ιδωμένα μέσα από σύγχρονη ματιά. Είναι και οι ερμηνείες των ηθοποιών (ιδιαίτερα στο «Τι είδε ο μπάτλερ») που κερδίζουν τις εντυπώσεις.

Ποπ... Σαίξπηρ και σπαρταριστή φάρσα

Η κάθε παράσταση, δε, λειτουργεί μόνο ως ο παραμορφωτικός καθρέφτης της άλλης, κλείνει και το μάτι στον καθένα μας, μέσα από το χιούμορ ή τη χοντροκομμένη πλάκα, πως ό,τι προτιμάμε έχει και μία άλλη όψη.

Κοινοί άξονες στις δύο παραστάσεις η τρέλα, που αφηγείται την αλήθεια, ενώ συνδιαλέγεται με την εξαπάτηση και τον αποκλεισμό η παρενδυσία, που αποκαλύπτει περισσότερα κρυμμένα πάθη από όσες ταυτότητες καλύπτει η προσπάθεια επιβολής της τάξης σε έναν άτακτο κόσμο, που γεννά μεγαλύτερη ανισορροπία η υπερβολή, η φαντασίωση, το όνειρο και ο πανταχού παρών ο έρωτας, στις πολλαπλές, ιδανικές μορφές του, που μεταστρέφεται σε σεξουαλική ανάγκη, εξίσου ισχυρή και κινητήρια απίθανων κωμικών καταστάσεων.

Ταυτόχρονα, η παρουσία της μουσικής (οι ηθοποιοί ντυμένοι ως… Μπιτλς ανοίγουν και κλείνουν κάθε παράσταση με χιτ του συγκροτήματος) ικανή να λειτουργήσει ως ταχυδακτυλουργικό πέρασμα σε έναν άχρονο, παράλληλο κόσμο επιθυμιών και πόθων, έναν κόσμο που, σε αντιστοιχία με αυτόν που ζούμε, μοιάζει σαν ένα αστείο, αλλά σκοτεινό τσίρκο.

Μια κοπέλα με εμφάνιση πιν απ γκερλ (Αννα Καλαϊτζίδου) και ένα αγόρι (Ομηρος Πουλάκης) μεταμφιέζονται σε γκρουμ ξενοδοχείου και υποψήφια γραμματέα του ψυχιάτρου δρ Πρέντις (Γιώργος Γλάστρας) αντίστοιχα, προκειμένου να τον βοηθήσουν να αποκρύψει μια εξωσυζυγική του περιπέτεια. Ενας μανιώδης εξιχνιαστής ψυχασθενικών περιπτώσεων, ο δρ Ρανς (Κώστας Μπερικόπουλος), μία σεξομανής, εκκεντρική σύζυγος (Λυδία Φωτοπούλου), ένας αστυνόμος (Αλέξανδρος Αλπίδης) περιπλέκουν τα πράγματα έως την απίστευτη οικογενειακή επανένωση του φινάλε στη σπαρταριστή φάρσα του Τζο Ορτον.

Η παράσταση, σαν να βγαίνει μέσα από ιλουστρασιόν σελίδες των 60s, σεβόμενη τους ρυθμούς της φάρσας, σκηνοθετημένη με τέμπο, γρήγορη κι ακριβής, με λόγο σύγχρονο (Θωμάς Μοσχόπουλος), είναι άκρως απολαυστική κι αστεία, ένα κεφάτο φωτεινό τσίρκο, που δεν αφήνει τον θεατή να «ησυχάσει» στην καρέκλα του.

Στη «Δωδέκατη νύχτα» (μετάφραση Νίκος Χατζόπουλος) αντίθετα, αυτό το «τσίρκο» είναι σκοτεινό – ιδιαίτερα στο φινάλε, ενώ δεν κυριαρχούν οι τρελοί ρυθμοί αλλά οι σαιξπηρικοί κώδικες στην… ποπ εκδοχή τους. Μία κοπέλα, η Βιόλα (Ιωάννα Παππά), μεταμφιεσμένη σε αγόρι για να επιβιώσει, μπαίνει στην υπηρεσία του Ορσίνο (Χρήστος Λούλης), ερωτευμένου με την Ολίβια (Μαρίσα Τριανταφιλλίδη), και γίνεται το αντικείμενο του έρωτα της τελευταίας, ενώ η ίδια ερωτεύεται τον κύριό της.

Ενας τρελός, ντυμένος κλόουν, ο Φέστε (πολύ καλός ο Αργύρης Ξάφης) που αποκαλύπτει το παράλογο του κόσμου, ένας ματαιόδοξος αρχιθαλαμηπόλος, ο Μαλβόλιο (εξαιρετικός ο Νίκος Καραθάνος), ένας δίδυμος αδερφός, ο Σεμπάστιαν (Προμηθέας Αλειφερόπουλος), που η απροσδόκητη εμφάνισή του δίνει τη λύση κι οδηγούν το έργο στο φινάλε του. Εξυπνο το εύρημα με τους πρωταγωνιστές να τους κινεί ο Φέστε ως μαριονέτες στη λύση των παρεξηγήσεων, αλλά και η μελαγχολία της τελευταίας σκηνής (παίζουν επίσης: Ηλιάννα Γαϊτάνη, Ηλίας Παναγιωτακόπουλος, Σωκράτης Πατσίκας, Μιχάλης Σαράντης, Θάνος Τοκάκης).

Σπουδαία η δουλειά των Κωνσταντίνου Κυπριωτάκη (σκηνικό), Λευτέρη Παυλόπουλου (φωτισμούς) και Κλαιρ Μπρέισγουελ (κοστούμια).

Υπόγειοι δεσμοί
Ερωτας, παρενδυσία, τρέλα αποτελούν τους υπόγειους δεσμούς των έργων «Δωδέκατη νύχτα» και «Τι είδε ο μπάτλερ», που παρουσιάζονται στο θέατρο «Αλίκη» σε μια διπλή παράσταση με ενιαία οπτική, σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου.

ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΚΑΡΑΛΗ, ΕΘΝΟΣ, 22/03/2010

Πάμε θέατρο… Φρέσκια και ανθεκτική

//

  • Ο Γιώργος Δ.Κ. Σαρηγιάννης , προτείνει και αντιπροτείνει
  • ΤΑ ΝΕΑ: Σάββατο 20 Μαρτίου 2010

Γιώργος Νινιός, Ελισάβετ Μουτάφη, Πάνος Σκουρολιάκος επιβουλεύονται τη «Μάνα Μητέρα Μαμά» Ντίνα Κώνστα Αθήνα, δεκαετία του ΄70. Ένα παλιό διαμέρισμα, παγωμένο- γιατί ο διαχειριστής δεν ανάβει καλοριφέρ: το σπίτι του Μεμά. Γύρω στα σαράντα, υπαλληλάκος του Δημοσίου, ζει με τη γυναίκα του, την Βαρβάρα. Μαζί τους- φόρτωμα…- η μάνα του. Κλασική μικροαστή Ελληνίδα μάνα και πεθερά. Ακινητοποιημένη σε αναπηρικό καροτσάκι, απαιτητική, πεισματάρα, γκρινιάζει συνέχεια, αφόρητη, έχει φτάσει τη νύφη της στα όρια- τη βρίζει, την υπονομεύει στον άντρα της, ρίχνει συνέχεια σπόντες πως είναι στέρφα, της ψήνει το ψάρι στα χείλη. Την έχουνε πείσει να υπογράψει για να δώσουνε το οικογενειακό σπίτι- «προικώο» της- για αντιπαροχή, την έχουνε πείσει, για να βουλώσουνε τρύπες, να πουλήσει τον τάφο που είχε αγοράσει ο άντρας της και δεν τους τα συγχωρεί. Πόσω μάλλον όταν ο εργολάβος όλο και καθυστερεί να παραδώσει το καινούργιο διαμέρισμα.

Ο άλλος της γιος, ο αγαπημένος, ο Σωτηράκης, υπάλληλος στην αμερικάνικη βάση, καταφερτζής, μούτρο, με βρωμοδουλειές και φυλακή στην πλάτη του, σέρνει χρόνια την Μπέμπα- επίσης η αγαπημένη νύφη της γριάς-, μια λαϊκιά κομμώτρια που αγωνίζεται να τον κουκουλώσει και να περάσει από το καθεστώς της γκόμενας στη νομιμότητα της συζύγου με ατού την εγκυμοσύνη της. Το φρέσκο διαμέρισμα, η γριά δεν πρόκειται όμως να το ζήσει. Γιοι και νύφες συνωμοτούν να τη βάλουν σε οίκο ευγηρίας. Φτηνό. Και προσπαθούν να της το φέρουν με τρόπο. Δεν θα το αντέξει.

Το έργο του Γιώργου Διαλεγμένου «Μάνα μητέρα μαμά» (1979) περιγράφει γλαφυρά, με νατουραλίστικο ύφος, την παθογένεια της ελληνικής μικροαστικής τάξης. Βέβαια η δραματουργία του είναι αδύναμη και τα πρόσωπά του δεν γίνονται χαρακτήρες- ο Σωτηράκης, ειδικά, παραμένει ένας απολαυστικός μεν επιθεωρησιακός δε τύπος – αλλά η σάτιρά του, άνευ φόβου και μετά πάθους, με σύμφυτα έναν αναρχισμό και μια τρέλα, είναι οξύτατη, η γλώσσα του καίρια, ο διάλογός του έξυπνος και λαμπερός- το μεγάλο του ατού-, το χιούμορ του- συχνά μαύρο- απολαυστικό. Ακριβώς γι΄ αυτό, το έργο, αν και οι καταστάσεις του έχουν ξεπεραστεί- Μπέμπες δεν υπάρχουν πια, τις πάτησε το τρένο…-, διατηρεί μια φρεσκάδα αξιοσημείωτη.

  • Η παράσταση

Ο Σωτήρης Χατζάκης, αν και φόρτωσε το έργο με περιττές τραγικές προεκτάσεις- ειδικά στο όνειρο και στο φινάλε -, έστησε μία από τις καλές του παραστάσεις: σωστοί ρυθμοί, χιούμορ, προσοχή σε λεπτομέρειες… Το εξαίρετο, πατιναρισμένο σκηνικό του Γιώργου Πάτσα, φωτισμένο από τον Αντώνη Παναγιωτόπουλο μαζί με τα κοστούμια του και η μουσική επιμέλεια του Στέφανου Τορτοπόγου στηρίζουν τη σκηνοθεσία.

  • Οι ερμηνείες

Ο Γιώργος Νινιός προσπαθεί, αλλά η προσπάθειά του να πείσει φαίνεται. Εμένα δεν με έπεισε. Νομίζω, άλλωστε, πως δεν είναι η καταλληλότερη επιλογή για το ρόλο του Μεμά. Ο Πάνος Σκουρολιάκος με άνεση χρησιμοποιεί γνώριμά του, εύκολα μονοπάτια για τον αβανταδόρικο αλλά φύσει επιθεωρησιακό Σωτηράκη. Πόρρω απέχει από τη φυσική παρουσία και της Ελισάβετ Μουτάφη ο ρόλος της Βαρβάρας. Η νέα ηθοποιός δίνει όμως πειστικότατα μια ταλαιπωρημένη, αφημένη, ρημαγμένη Βαρβάρα: έκπληξη! Πειστικότατη και η Μπέμπα της Βάσως Γουλιελμάκη: φιγούρα, ξεβιδωμένη κίνηση με τα ψηλοτάκουνα εξαιρετική, έχει ελέγξει την ιδιαίτερη φωνή της εντάσσοντάς την στον ρόλο. Η Ντίνα Κώνστα, παλιά καραβάνα στο ρόλο της Γριάςπρώτη διδάξασα και το τρίτο ανέβασμα από διαφορετικό σκηνοθέτη στο οποίο τον επωμίζεται!-, πιο ώριμη, καταφέρνει να παραμερίσει την όποια μανιέρα της και να αντιμετωπίσει το ρόλο της Μάνας όχι μόνο με χιούμορ αλλά και με αξιομνημόνευτη λιτότητα που δεν ταυτίζεται με το κενό- το αντίθετο. Εκτός από την αφήγηση του ονείρου, όπου έχει οδηγηθεί, πιστεύω, από τον σκηνοθέτη σε διαμετρικά αντίθετο παίξιμο- υπερβολικό και στομφώδες.

  • Με λίγα λόγια

Ένα έργο εύφορο, μια παράσταση ικανοποιητική.

info«Μάνα μητέρα μαμά» στο θέατρο «Βεάκη» Στουρνάρη 32 Πολυτεχνείο, τηλ. 210-5223.522

  • Υποβολέας

Ένα έργο της εποχής του- όταν η μοντέρνα ψυχιατρική άρχιζε να αναλαμβάνει τα ηνία- με επίχρισμα θρίλερ: «Εσύ και τα σύννεφά σου» του Ερίκ Βεστφάλ (1971). Όχι κάτι το εξαιρετικό. Ανεβασμένο («Αγγέλων Βήμα») με μέτρο από τον Κοραή Δαμάτη. Στα βασικά ατού του η Σμαράγδα Σμυρναίου (που αποχώρησε όμως και αντικαταστάθηκε από την Ιλιάδα Λαμπρίδου) και ο Αντώνης Θεοδωρακόπουλος. Που επιστρέφει στη σκηνή ύστερα από πολλά χρόνια με έναν ρόλο όχι μεγάλης έκτασης, όχι «στα μέτρα του», αλλά κλέβει την παράσταση: αστραφτερός. Με τους γνώριμους τρόπους της και με πολλές υπερβολές η Αντιγόνη Βαλάκου. Πολύ καλή η πρώτη σκηνοθετική δουλειά («Βασιλάκου») της Σοφίας Καραγιάννη στο «Μην παίζεις με τα χώματα», σύνθεση δυνατών κειμένων της Στέλλας Βλαχογιάννησυγκλονιστικός ο μονόλογος για τον απαγχονισμένο αδελφό: δεξιοτεχνικά ισορρόπησε το μαύρο στοιχείο με το χιούμορ και οδήγησε τον εαυτό της και τις άλλες δύο ηθοποιούς- Ειρήνη Μουρελάτου και την ασυζητητί εξαιρετική Θεοδώρα Σιάρκου- σε καλές ερμηνείες Με θέμα ενδιαφέρον, αλλά ανολοκλήρωτος ο μονόλογος του Βασίλη Κατσικονούρη «Το μπουφάν της Χάρλεϊ ή Πάλι καλά». Η Άννα Παναγιωτοπούλου, πάντως, σκηνοθετημένη από τον Πέτρο Ζούλια σε ένα καλόγουστο σκηνικό της Αναστασίας Αρσένη, τον υπερασπίζεται με θέρμη και χιούμορ.

Από τον Ιούνιο… Η Ιζαμπέλ Υπέρ ως Μπλανς Ντυμπουά έρχεται στο Φεστιβάλ Αθηνών

Παλιοί γνώριμοι ανεβαίνουν στη σκηνή του Φεστιβάλ Αθηνών. Μουσικές και θεατρικές παραστάσεις, ένα αφιέρωμα στην Πίνα Μπάους, ο κύκλος «Προμηθέας» περιλαμβάνονται στο φετινό πρόγραμμα, στο οποίο ξεχωρίζει η παρουσία της Ιζαμπέλ Υπέρ που θα ερμηνεύσει Μπλανς Ντυμπουά.

Ανάμεσα στις παραστάσεις που ξεχωρίζουν είναι το «Ένα Λεωφορείο», βασισμένο στο περίφημο «Λεωφορείο ο Πόθος». Τον ρόλο-θρύλο της Μπλανς Ντυμπουά ενσαρκώνει η Ιζαμπέλ Υπέρ. Η παράσταση, σε σκηνοθεσία του Πολωνού Κριστόφ Βαρλικόφσκι, ανεβαίνει στις 2, 3, 4 και 5 Ιουλιου στο κτίριο Πειραιως 260 (Η).

Το Φεστιβάλ κάνει πρεμιέρα στις 2 Ιουνίου με το έργο «Αγγελοι στην Αμερική» του Tόνυ Κούσνερ σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη με πρωταγωνιστές τους Ζέτα Δούκα, Θανάσης Ευθυμιάδης, Δημήτρης Λιγνάδης, Χρήστος Λούλης, Μάγια Λυμπεροπούλου.

Στις 2 Ιουνίου διοργανώνεται στο Ηρώδειο συναυλία προς τιμήν του λυράρη Ψαραντώνη με τη συμμετοχή του Γιάννη Αγγελάκα.

Όσον αφορά τις υπόλοιπες θεατρικές παραστάσεις: Το έργο «Τζον Γαβριήλ Μπόρκμαν» του Ίψεν θα παρουσιάσει ο Τόμας Οστερμάιερ στις 24, 25, 26 και 27 Ιουνίου ενώ τον Αύγουστο «ανεβάζει» «Οθέλλο». Την παράσταση «Δαίμονες» βασισμένη στο βιβλίο του Φ.Ντοστογιέφσκι μεταφέρει στη σκηνή ο Πέτερ Στάιν με ένα θίασο 30 Ιταλών ηθοποιών.

Η Φιόνα Σο επιστρέφει με την παράσταση Μάνα Κουράγιο του Μπέρτολτ Μπρεχτ. Παράλληλα, στον κύκλο «Προμηθέας», η μυθική μορφή προσεγγίζεται μέσα από την καλλιτεχνική συνεργασία τριών θεάτρων από την Ελλάδα, τη Γερμανία και την Τουρκία στις παραστάσεις «Προμηθέας Δεσμώτης» του Αισχύλου, «How to forget in 10 steps» και «O Προμηθέας στην Αθήνα».

«Οιδίποδας Τύραννος» του Σοφοκλή «ανεβαίνει» στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου στις 9 και 10 Ιουλίου με πρωταγωνιστές τους Κ.Μαρκουλάκη και Κ.Καραμπέτη.

Σταμάτης Κραουνάκης, Κώστας Βουτσάς και Γρηγόρης Βαλτινός παρουσιάζουν τους «Αχαρνής» του Αριστοφάνη.

Δύο ασκήσεις πάνω στην «Ερωφίλη» του Β.Κορνάρου καταλήγουν σε πάρτι.

Πολυσυλλεκτικό το μουσικό πρόγραμμα: ο Τούρκος πιανίστας Φαζίλ Σάι, η Μαρία Φαραντούρη, η Καμεράτα, η Ορχήστρα Νέων «Σιμόν Μπολιβάρ» της Βενεζουέλας, ο Ντέμης Ρούσσος, η Bασιλική Ορχήστρα Concertgebouw του Αμστερνταμ, ο Καετάνο Βελόζο -γνωστός ως Βραζιλιάνος «Ντύλαν» εμφανίζονται στο Φεστιβάλ Αθηνών. Θα παρουσιαστεί και η όπερα «Πυγμαλίων» του Ραμώ.

Φόρο τιμής στον κόσμο των φάδος αποτίει η Κριστίνα Μπράνκο.

Στους Ρέιτσελ Βάιζ και Μαρκ Ράιλανς, τα θεατρικά βραβεία «Λόρενς Ολίβιε»

Η Ρέιτσελ Βάις και ο Μαρκ Ράιλανς είναι οι μεγάλοι νικητές των θεατρικών βραβείων «Λόρενς Ολίβιε» που απονέμονται κάθε χρόνο στο Λονδίνο. Η Βάις βραβεύτηκε για την ερμηνεία της ως Μπλανς Ντιμπουά, στο Λεωφορείον ο Πόθος και ο Ράιλανς για την ερμηνεία του στο θεατρικό έργο Ιερουσαλήμ.

Παραλαμβάνοντας το βραβείο καλύτερης γυναικείας ερμηνείας η γνωστή πρωταγωνίστρια δήλωσε ενθουσιασμένη που επέστρεψε στο θεατρικό σανίδι έπειτα από οκτώ χρόνια απουσίας. «Το να βρίσκεσαι στη σκηνή είναι το καλύτερο συναίσθημα. Η αδρεναλίνη ανεβαίνει και αυτό είναι πολύ καλό για τους ηθοποιούς» είπε.

Ο Μαρκ Ράιλανς απέσπασε το βραβείο καλύτερης ανδρικής ερμηνείας έχοντας «απέναντί» του σημαντικούς πρωταγωνιστές, όπως ο Τζουντ Λο (Αμλετ).

«Κάποιος με ρώτησε πώς είναι να συναγωνίζεσαι τον Τζουντ Λο. Δεν ξέρω πώς είναι αυτή η εμπειρία. Είμαι σίγουρος ότι είναι ευχάριστη» είπε ο Ράιλανς.

Το βραβείο σκηνοθεσίας απονεμήθηκε στον Ρούπερτ Γκόουλντ για το έργο «Ένρον», το βραβείο καλύτερου νέου θεατρικού έργου στην παράσταση The Mountaintop, το βραβείο καλύτερης κωμωδίας στο έργο The Priory και το βραβείο καλύτερου μιούζικαλ στην παράσταση Spring Awakening.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artId=321567&dt=22/03/2010#ixzz0iyNrufMR

Το Μέγαρο Θεσσαλονίκης συνεχίζει, αλλά στο άγνωστο

Για «συμφωνημένη παραίτηση» του καλλιτεχνικού διευθυντή του Οργανισμού Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης (ΟΜΜΘ), αρχιμουσικού Νίκου Αθηναίου, κάνει λόγο ο γενικός γραμματέας του διοικητικού συμβουλίου του ΟΜΜΘ, Στέλιος Νέστωρ.

Τα  πενιχρά του οικονομικά, που οδήγησαν τον Νίκο Αθηναίο σε παραίτηση, το  Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης θα προσπαθήσει να τα βελτιώσει αξιοποιώντας  το δεύτερο, νέο κτίριό του

Τα πενιχρά του οικονομικά, που οδήγησαν τον Νίκο Αθηναίο σε παραίτηση, το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης θα προσπαθήσει να τα βελτιώσει αξιοποιώντας το δεύτερο, νέο κτίριό του

Διευκρινίζει ότι το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης δεν κλείνει, ούτε αναστέλλει τη λειτουργία του, αλλά δεν μπορεί να προχωρήσει σε σχεδιασμό καλλιτεχνικού προγραμματισμού για το β’ εξάμηνο του 2010, αν δεν διευκρινιστεί πρώτα το ύψος της επιχορήγησης που θα πάρει γι’ αυτή τη χρονιά από το υπουργείο Πολιτισμού.

Στην τελευταία συνεδρίασή του το Δ.Σ. του ΟΜΜΘ αποφάσισε την περιστολή του καλλιτεχνικού του προγράμματος και ως εκ τούτου και τη διακοπή της συνεργασίας του με τον επί 10 χρόνια και από την έναρξη της λειτουργίας του καλλιτεχνικού διευθυντή του, αρχιμουσικού Νίκου Αθηναίου.

«Θεώρησα έντιμο να υποβάλω την παραίτησή μου ελλείψει αντικειμένου διαχείρισης» δηλώνει ο μέχρι την Παρασκευή καλλιτεχνικός διευθυντής του ΟΜΜΘ. Ο ίδιος δεν έκρυβε ποτέ τα τελευταία χρόνια τη δυσαρέσκειά του για τις περιορισμένες δυνατότητες που άφηνε στον σχεδιασμό ενός υψηλού επιπέδου καλλιτεχνικού προγράμματος η σταθερή, από έναρξης λειτουργίας του ΜΜΘ, επιχορήγησή του με 3 εκατ. ευρώ.

Για τον σχεδιασμό όμως του καλλιτεχνικού προγράμματος του πρώτου εξαμηνου του 2010 είχε στη διάθεσή του μόνο 600.000 ευρώ. «Είναι ένα άρτιο πρόγραμμα σε σχέση πάντα με τα 600.000 ευρώ του προϋπολογισμού για το συγκεκριμένο διάστημα. Αν είχαμε τα διπλάσια χρήματα, θα μπορούσαμε να κάνουμε ένα ακόμη πιο πλούσιο πρόγραμμα» είχε δηλώσει ο Ν. Αθηναίος τον περασμένο Δεκέμβριο, κατά την παρουσίαση του προγράμματος α’ εξαμήνου του 2010.

Τα πράγματα στη συνέχεια έγιναν χειρότερα. «Μέχρι σήμερα δεν έχουμε πάρει την πρώτη δόση της επιχορήγησης από το ΥΠΠΟ για το 2010. Οταν όμως ο υπουργός Πολιτισμού, Παύλος Γερουλάνος, ανακοινώνει την περιστολή των εξόδων του ΥΠΠΟ κατά 35%, πρέπει κααι εμείς να περιμένουμε δραστική μείωση της επιχορήγησής μας» τονίζει ο Στέλιος Νέστωρ. «Δεν προβλέπουμε ότι θα πάρουμε τα ίδια χρήματα με αυτά που πήραμε πέρσι, παρά το ότι η χρηματοδότησή μας για το 2010 είναι εγγεγραμμένη στον φετινό προϋπολογισμό του ΥΠΠΟ με 3 εκατ. ευρώ» προσθέτει.

Αυτές οι εξελίξεις, σύμφωνα με τον γενικό γραμματέα του Δ.Σ. του ΟΜΜΘ, δεν σημαίνουν όμως κλείσιμο ή αναστολή λειτουργίας του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης. «Θα φιλοξενούμε εκδηλώσεις και θα αξιοποιήσουμε το δεύτερο κτίριο, που μπορεί να λειτουργήσει και ως συνεδριακό κέντρο και διαθέτει και εστιατόριο στον πάνω όροφο» λέει. Στόχος είναι η εξεύρεση εσόδων για παραγωγή εκδηλώσεων.

Ολες οι εκδηλώσεις, που έχουν ανακοινωθεί μέχρι το τέλος του Μαΐου, μαζί και οι φιλοξενούμενες παραγωγές θα γίνουν κανονικά. Οσον αφορά το καλλιτεχνικό πρόγραμμα, «θα περιμένουμε να δούμε το ύψος της επιχορήγησής μας και θα πράξουμε αναλόγως» τονίζει.

Αναφορικά με τον καλλιτεχνικό διευθυντή, η σκέψη και κατεύθυνση του Δ.Σ. του ΟΜΜΘ είναι να πληρωθεί η κενή θέση από κάποιον «art manager», ο οποίος δεν θα σχεδιάζει καλλιτεχνικό έργο, αλλά θα οργανώνει καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, ανάλογα πάντα με τις οικονομικές δυνατότητες του οργανισμού, θα γνωρίζει ποιες εκδηλώσεις γίνονται διεθνώς, ώστε να «κλείνει» εκδηλώσεις και καλλιτέχνες όταν το ΜΜΘ τις θέλει και μπορεί να τις παρουσιάσει στη Θεσσαλονίκη. Ακόμη δεν έχει συζητηθεί αν θα είναι μόνιμος ή θα επιλέγεται άλλος γι’ αυτή τη θέση κάθε χρονιά.

Εν αναμονή των οικονομικών εξελίξεων, το Δ.Σ .του ΟΜΜΘ προσαρμόζει τα οικονομικά του στην παρούσα κατάσταση, μειώνει τα έξοδά του και αναμένει.

  • Του ΣΑΚΗ ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗ, Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 22 Μαρτίου 2010

To πρόγραμμα του φετινού Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου

Πλούσιο και φέτος, παρά την οικονομική κρίση, το πρόγραμμα των παραστάσεων του φεστιβάλ, με παραστάσεις θεάτρου, χορού, μουσικής και εικαστικών.

Πάντως, η επιχορήγηση του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου εδώ και δύο χρόνια είναι μειωμένη, έτσι και φέτος εξοικονομώντας 1. 850.000 ευρώ, ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ, Γιώργος Λούκος, προχώρησε τελικώς σε ακυρώσεις. Μεταξύ αυτών που ακυρώθηκαν η βρετανική παραγωγή  «Μάνα κουράγιο» του Μπέρτολτ Μπρεχτ σε σκηνοθεσία της Ντέμπορα Γουόνερ και η αμερικανική «Bridge project» των Σαμ Μέντες και Κέβιν Σπέισι.

Στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου θα ανεβούν φέτος, λοιπόν,

- οι «Ιππής» του Αριστοφάνη από το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου στις 2 και 3 Ιουλίου σε σκηνοθεσία Βασίλη Νικολαϊδη, με τον Παύλο Χαϊκάλη και τον Γιώργο Αρμένη στους πρωταγωνιστικούς ρόλους,

- ο «Οιδίπους Τύραννος» του Σοφοκλή στις 9 και 10 Ιουλίου από το Αμφιθέατρο του Σπύρου Ευαγγελάτου, σε σκηνοθεσία του ίδιου, με τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη και την Καριοφυλιά Καραμπέτη,

- η «Λυσιστράτη» από το Εθνικό θέατρο στις 16 και 17 Ιουλίου σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα,

- οι «Αχαρνής» του Αριστοφάνη στις 23 και 24 Ιουλίου από το ΚΘΒΕ, σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη, με τους Σταμάτη Κραουνάκη, Γρηγόρη Βαλτινό και Κώστα Βουτσά,

- ο «Ορέστης» του Ευριπίδη στις 30 και 31 Ιουλίου από το Εθνικό Θέατρο, σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά, με τους Ορέστη Κουρή, Στεφανία Γουλιώτη, Ακύλλα Καραζήση

- ο «Οθέλος» του Σέξπιρ σε σκηνοθεσία του Τόμας Οστερμάγιερ στις 6 και 7 Αυγούστου και

- ο «Πλούτος» του Αριστοφάνη στις 13 και 14 Αυγούστου από το Θέατρο Τέχνης – Κάρολος Κουν, σε συμπαραγωγή με το ΔΗΠΕΘΕ Βόλου και σκηνοθεσία Διαγόρα Χρονόπουλου.

Στο μικρο θέατρο της Επιδαύρου θα εμφανιστούν ο Αλκίνοος Ιωαννίδης μαζί με τον νεουορκέζικο Absolute ensemble και τον Έλληνα βιολιστή Μιλτιάδη Παπαστάμο στις 16 και 17 Ιουλίου, ενώ η Κριστίνα Μπράνκο και η Μαρία Ζοάο θα τραγουδήσουν φάδος στις 23 και 24 Ιουλίου.

Στην οδό Πειραιώς 260, ένα θεατρικό αναλόγιο αφιερωμένο στο «ανείπωτο και ανέκφραστο στον λόγο του Γιώργου Χειμώνα», δέκα χρόνια μετά τον θάνατό του, θα επιχειρήσει μια ομάδα νέων ηθοποιών καθοδηγούμενη από τον σκηνοθέτη Τάκη Τζαμαργιά στις 16 και 17 Ιουνίου.

Από τις 24 έως και τις 27 Ιούνιου ο σκηνοθέτης Τόμας Οστερμάιερ θα παρουσιάσει στον ίδιο χώρο τον «Τζων Γαβριήλ Μπόρκμαν» του Ίψεν, με κορυφαίους Γερμανούς ηθοποιούς της Σαουμπίνε.

Επίσης, έρχεται φέτος ο Πέτερ Στάϊν με την δωδεκάωρη παράστασή του, «Οι δαίμονες», βασισμένη στο μυθιστόρημα του Ντοστογιέφσκι, με θίασο 30 Ιταλών ηθοποιών. Η παράσταση θα παρουσιαστεί στις 3 και 4 Ιουλίου, από τις 11.00 έως τις 22.30.

Αναμένεται ακόμη το έργο «Ένα λεωφορείο» του Πολωνού σκηνοθέτη Κριστόφ Βαρλικόφσκι με την Ιζαμπέλ Υπέρ στον ρόλο της Μπλανς Ντυμπουά. Πρόκειται για έργο βασισμένο στο «Λεωφορείο ο Πόθος» του Τένεσι Ουίλιαμς. Οι παραστάσεις θα δοθούν στις 2,3,4 και 5  Ιουλίου.

Ο Βασίλης Παπαβασιλείου σκηνοθετεί και ερμηνεύει τον «Τυχοδιώκτη» του Μιχαήλ Χουρμούζη, έργο του 1835, από τις 11 έως τις 15 Ιουλίου και ο Λευτέρης Βογιατζής σκηνοθετεί το νέο έργο του Δημήτρη Δημητριάδη «Τόκος» από τις 12 έως τις 15 Ιουλίου.

Τέλος, όσον αφορά στην οδό Πειραιώς, θα παρουσιαστεί ο μύθος του Προμηθέα από από τον Έλληνα σκηνοθέτη Θόδωρο Τερζόπουλο και το θέατρο Άττις, στις 9 και 10 Ιουλίου, τη γερμανική ομάδα Rimini Protokol στις 14 Ιουλίου και τον ηθοποιό και περφόμερ από την Τουρκία Σαχίκα Τεκάντ, στις 7 Ιουλίου.

Στο πρόγραμμα του φεστιβάλ συμπεριλαμβάνονται επίσης :

Το στίγμα της εικαστικής δημιουργίας του Ουίλιαμ Κέντριτζ, με μια βιντεοεγκατάσταση που θα έρθει στην οδό Πειραιώς από την 1η έως τις 15 Ιουνίου, από το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης Νέας Υόρκης, το οποίο αυτή την περίοδο διοργανώνει αναδρομική έκθεση στον σπουδαίο νοτιοαφρικανό καλλιτέχνη.

Στο Μέγαρο Μουσικής στις 25 και τις 27 Ιουνίου ανεβαίνει ο «Πυγμαλίων», σε σκηνοθεσία και χορογραφία Τρίσα Μπράουν και συμπαραγωγή του Φεστιβάλ Αθηνών με το Φεστιβάλ του Αιξ αν Πορβένς και το Φεστιβάλ Ολλανδίας.

Επίσης, πάντοτε στο Μέγαρο Μουσικής, θα παρουσιαστεί το αφιέρωμα στη μνήμη της Πίνα Μπάους από το χοροθέατρο του Βούπερταλ με δύο έργα για πρώτη φορά στην Ελλάδα, τα Agua και Nefes, στις 7, 8, και 9 Ιουλίου και ύστερα στις 13,14 και 15 Ιουλίου.

Τέλος, στο Ηρώδειο θα εμφανιστούν η Μαρία Φαραντούρη με τον σαξοφωνίστα Τσαρλς Λόιντ στις 4 Ιουνίου,  ο Ντέμης Ρούσος στις 25 Ιουνίου, ο Καετάνο Βελόζο στις 12 Ιουλίου και η ορχήστρα νέων «Σιμόν Μπολιβάρ» της Βενεζουέλας στις 23 Ιουλίου. [enet.gr, 20:21 Δευτέρα 22 Μαρτίου 2010]

«Λιτότης»… και στο Φεστιβάλ Αθηνών – Επιδαύρου

Συρρικνωμένο πολύ, με εντολή του υπουργού Πολιτισμού – Τουρισμού Παύλου Γερουλάνου, είναι το φετινό πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου. Αντί των 5.300.000 του περσινού προϋπολογισμού φέτος θα δοθούν 4.300.000 ευρώ, με αποτέλεσμα μερικά σημαντικά σχήματα, λ.χ. το Εθνικό Θέατρο Αγγλίας (και λόγω δικής του οικονομικής δυσχέρειας) δεν θα παρουσιάσει τη μπρεχτική «Μάνα κουράγιο». Γι’ αυτό ίσως ο Παύλος Γερουλάνος έπλεξε το εγκώμιο του Γιώργου Λούκου. Αλλη, απόλυτα δίκαιη, άποψη είχε ο Σταμάτης Κραουνάκης, ο οποίος πρότεινε η οικονομία να γίνει για τη Γιουροβίζιον και όχι για πολιτιστικά δρώμενα και κάλεσε τους καλλιτέχνες να συνυπογράψουν πρόταση αποχής από τη Γιουροβίζιον. Γιατί ενώ θα δοθούν πολλά για τη Γιουροβίζιον, η Λυρική Σκηνή αναζητά «χορηγό» για να ανακοινώσει αν θα συμμετέχει στο Φεστιβάλ.

Μεταξύ άλλων στο πρόγραμμα περιλαμβάνονται: «Αγγελοι στην Αμερική» του Tόνυ Κούσνερ, σκηνοθεσία Ν. Μαστοράκη (1-8/6, Πειραιώς 260). Στον ίδιο χώρο (12-15/7) «Τόκος» Δ. Δημητριάδη, σκηνοθεσία Λ. Βογιατζής. Θέατρο Νο (16/6, Ηρώδειο). Παράσταση μνήμης του Γ. Χειμωνά (16 – 17/6, Πειραιώς 260). Μονόλογος της Ξ. Καλογεροπούλου στη «Μικρή Πόρτα» (19-27/6). «Τζον Γαβριήλ Μπόρκμαν» Ιψεν (24 – 27/6, Πειραιώς 260), «Σαουμπύνε», σκηνοθεσία Τόμας Οστερμάιερ. «Ενα λεωφορείο» βασισμένο στο «Λεωφορείο ο Πόθος» του T. Ουίλιαμς (2 – 5/7, Πειραιώς 260), σκηνοθεσία Κριστόφ Βαρλικόφσκι, με την Ιζαμπέλ Ιπέρ. Πολύωρη παράσταση του Πέτερ Στάιν με τους «Δαίμονες» του Ντοστογιέφσκι (3 – 4/7, Πειραιώς 260). «Ο τυχοδιώκτης, του τυχοδιώκτου… Ω Ελλάς!», σκηνοθεσία Βασίλη Παπαβασιλείου (11 – 15/7, Πειραιώς 260).

Αφιέρωμα στον Ψαραντώνη, με συμμετοχή Γ. Αγγελάκα (Ηρώδειο, 2/6). Μ. Φαραντούρη και ο σαξοφωνίστας Τσαρλς Λόυντ (4/6, Ηρώδειο). Στις 15/6 (Πειραιώς 260) «Καμεράτα» και Γ. Πέτρου. Η Ορχήστρα Νέων «Σιμόν Μπολιβάρ» της Βενεζουέλας (23/6, Ηρώδειο), σε μουσική διεύθυνση Gustavo Dudamel. Active Member και Ολια Λαζαρίδου (29 – 30/6, Πειραιώς 260). H Κρατική Ορχήστρα Αθηνών με αφιέρωμα στα 85 χρόνια του Μίκη Θεοδωράκη (16/7, Ηρώδειο).

Επίδαυρος: «Ιππής» Αριστοφάνη από «Θεατρική διαδρομή»- ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου (2-3/7). Σκηνοθεσία Β. Νικολαΐδης. «Αμφι-Θέατρο»: «Οιδίπους Τύραννος» Σοφοκλή (9 -10/7), σκηνοθεσία Σπ. Ευαγγελάτου. Εθνικό: «Λυσιστράτη» Αριστοφάνη (16-17/7), σκηνοθεσία Γ. Κακλέας. ΚΘΒΕ «Αχαρνής» Αριστοφάνη (23 – 24/7). Σκηνοθεσία Σ. Χατζάκης. Εθνικό Θέατρο: «Ορέστης» Ευριπίδη (30 – 31/7), σκηνοθεσία Γ. Χουβαρδάς. «Oθέλλος» Σαίξπηρ (6- 7/8), «Σαουμπύνε», σκηνοθεσία Τόμας Οστερμάιερ. Θέατρο Τέχνης- ΔΗΠΕΘΕ Βόλου: «Πλούτος» (13 – 14/8), σκηνοθεσία Δ. Χρονόπουλος.

Μικρή Επίδαυρος: Αλκίνοος Ιωαννίδης και Absolute Ensemble (16 – 17/7).Πορτογαλικά fados (23 – 24/7). Θίασος «Χώρος», «Ερωφίλη» Χορτάτση (30-31/7), Λένα Πλάτωνος (9-10/7). [ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Τρίτη 23 Μάρτη 2010]

«Με λένε Κυριακή Παπαδοπούλου»

  • Της ΜΑΤΟΥΛΑΣ ΚΟΥΣΤΕΝΗ, Επτά, Κυριακή 21 Μαρτίου 2010

«Με λένε Κυριακή Παπαδοπούλου. Μα τι ηλίθια έναρξη! Τι τους έπιασε τους συγγραφείς να μου γράψουν τέτοια έναρξη; Ποια είναι η Κυριακή Παπαδοπούλου; Εγώ είμαι η Μαρινέλλα.

Η Μαρινέλλα πλαισιωμένη από τον Σταμάτη Φασουλή, τον Μέμο Μπεγνή,  τον Αντώνη Λουδάρο και τους υπόλοιπους συντελεστές της παράστασης.

Η Μαρινέλλα πλαισιωμένη από τον Σταμάτη Φασουλή, τον Μέμο Μπεγνή, τον Αντώνη Λουδάρο και τους υπόλοιπους συντελεστές της παράστασης.

Η Κυριακή Παπαδοπούλου ήταν ένα κορίτσι που ήθελε να γίνει ηθοποιός κάποτε. Ναι, είχα αυτή την πετριά. Ηθελα να γίνω κάτι σαν τη Μαίρη Αρώνη. Να πάω στο Βασιλικό Θέατρο. Από τις πρώτες κιόλας παιδικές μου αναμνήσεις με θυμάμαι στο σινεμά. Εβλεπα στο σινεμά σαν μαγεμένη. Και μετά γύριζα σπίτι και τα έκανα όλα. Κλεινόμουνα στο δωμάτιό μου και τα παρίστανα. Και γινόμουνα Βίβιαν Λι, Μαρία Μοντέζ, Σιλβάνα Μάνγκανο…».

Τα παιδικά της όνειρα θα μας διηγηθεί η Μαρινέλλα, η οποία επιστρέφει στη θεατρική σκηνή. Με τα λόγια αυτά θα μας συστηθεί και θα ξεκινήσει το μιούζικαλ που διατρέχει τη ζωή της και το οποίο ετοιμάζει με γνώριμους συνεργάτες: Εχει τίτλο «Μαρινέλλα – Το Μιούζικαλ», κάνει πρεμιέρα στις 15 Απριλίου στο «Παλλάς» σε σκηνοθεσία του Σταμάτη Φασουλή. Τα κείμενα έγραψαν οι Θανάσης Παπαθανασίου και Μιχάλης Ρέππας έπειτα από διηγήσεις της ίδιας. Η γραφή τους έχει πολύ χιούμορ, τρυφερότητα, συγκίνηση. Οι σκηνές και τα τραγούδια (οι μεγάλες επιτυχίες της τραγουδίστριας) εναλλάσσονται με καταιγιστικούς ρυθμούς. Υπάρχει, όμως, χώρος και για πολλά ακόμα κομμάτια (από το «Siboney», το «Perfidia» και το «Crazy love» μέχρι τα «Rock around the clock» και «Amapola»). «Τις μουσικές και τα κινήματα που επηρέασαν μουσικά την Ελλάδα -από τα πάρτι και το ροκ εν ρολ μέχρι τη ρομαντική περίοδο και τον Χατζιδάκι- τα συμπεριλάβαμε στην παράσταση. Αυτές που λείπουν εντελώς είναι οι πολιτικές και κοινωνικές αναφορές. Αλλωστε δεν πάμε να αναστήσουμε την ιστορία εν γένει», λέει ο Σταμάτης Φασουλής που πρωτοσυνεργάστηκε με τη Μαρινέλλα το 1988.

Η παράσταση ξεκινά από τη δεκαετία του ’50 και αφηγείται την ιστορία τριών γυναικών που συναντήθηκαν σε έναν διαγωνισμό του ΕΙΡ. Η μία είναι η Μαρινέλλα (μια νεαρή ηθοποιός την υποδύεται στην παιδική της ηλικία) και οι άλλες δυο είναι πρόσωπα φανταστικά: Η Ειρήνη, ένα κορίτσι από την επαρχία, και η Αθηναία Μαρία. Οι ζωές τους κυλάνε παράλληλα με την καριέρα της πρωταγωνίστριας, ενώ τα τραγούδια της ακολουθούν τις περιπέτειες, τους έρωτες, τα όνειρα, τις διαψεύσεις τους. Ο Μέμος Μπεγνής και ο Αντώνης Λουδάρος θα ερμηνεύσουν τους άνδρες που περνούν από τη ζωή των τριών γυναικών.

Τους αναζητήσαμε όλους στις πρόβες και τους βρήκαμε καθισμένους γύρω από ένα τραπέζι. Προς το παρόν δοκιμάζονται στο κείμενο. «Καλησπερίζω το κάλλος των ανδρών και γυναικών», λέει η Μαρινέλλα φτάνοντας. Απευθύνεται στην Τζένη Μπότση, την Ευαγγελία Μουμούρη, τον Αντώνη Λουδάρο, τον Μέμο Μπεγνή και τους υπόλοιπους. Ιδιαίτερα θερμή, ευγενική και γεμάτη ζωντάνια κάθεται πλάι στο σκηνοθέτη και αρχίζει το… ρεσιτάλ. Πειράζει τον Μπεγνή για τη σοβαρότητά του: «Καλέ, 800 φωτογραφίες, σε καμία δεν γελάς;». Αναρωτιέται πώς θα χωριστούν στα καμαρίνια του «Παλλάς»: «Κοίτα μην πάτε μακριά και με φάει η μοναξιά». Αστειεύεται όταν τη χειροκροτούν που τραγούδησε μόνο με τη συνοδεία πιάνου το «Δεν φταίμε εμείς» ή το «Πάλι θα κλάψω». Σχολιάζει την εξέλιξη του κειμένου με ατάκες τύπου (άντε, καλέ, σοβαρά; τι μας λες;) και τινάζει την πρόβα στον αέρα.

Εκείνοι που αγαπούν τη Μαρινέλλα θα απολαύσουν και στο μιούζικαλ πολλές άγνωστες ιστορίες και κυρίως θα ανακαλύψουν το χιούμορ της. «Το ήθελα πολύ το χιούμορ σε αυτή τη δουλειά, γιατί μου αρέσει να ισορροπώ σε ετερόκλητα συναισθήματα», λέει ο Στ. Φασουλής, που με κάθε ευκαιρία πυροδοτεί την κωμική ερμηνεία των ηθοποιών. «Η Μαρινέλλα είναι μια γυναίκα που σπάνια εκθέτει την προσωπική της ζωή κι έτσι πολύ λίγοι γνωρίζουν πόσο γενναιόδωρη είναι και πόσο χιούμορ διαθέτει. Από την άλλη, όταν συνεργάζεσαι με μια μεγάλη σταρ, είναι δύσκολο να αποκαλύψεις αθέατες πλευρές της χωρίς να τσαλακώσεις την εικόνα που έχει ο κόσμος για εκείνη. Το ατού, λοιπόν, της παράστασης είναι αυτή η ευκαιρία να την ανακαλύψουμε ξανά και μάλιστα μέσα από γεγονότα που η ίδια διηγήθηκε στους Ρέππα – Παπαθανασίου».

Κάπως έτσι θα μάθουμε για τον κωσταντινουπολίτη μπαμπά της που λάτρευε την ιταλική μουσική κι έβαζε στο γραμμόφωνο Καρούζο, για το πρώτο τραγούδι που ερμήνευσε μπροστά σε κόσμο στον Παλαμά Καρδίτσας, τον πρώτο της μεγάλο έρωτα με τον Στέλιο Καζαντζίδη αλλά και το πώς από Κυριακή Παπαδοπούλου έγινε Μαρινέλλα (αφού πρώτα δοκίμασαν γαλλικά καλλιτεχνικά ονόματα του τύπου Κική Μπονζούρ, Κική Μερσί, Κική Εκμέκ, Βιολέτα, Ντάλια, Ταμπτάουα).

«Ηταν τότε έξω από τη Θεσσαλονίκη ένα κέντρο, το “Πανόραμα”. Ηταν -πού να σας πω;- ένα μαγαζί στη μέση του πουθενά… Ο Τόλης Χάρμας με βάφτισε. Να σας πω την αλήθεια μου, το Κυριακή και όλα τα παράγωγα του -Κική-Κίτσα και τα λοιπά- ούτε που τα θυμάμαι. Να με φωνάξεις Κυριακή δεν θα γυρίσω… Κάπως γύφτικο μου φάνηκε το Μαρινέλλα. Αλλά τι με ένοιαζε; Για ένα-δυο μήνες θα το είχα αυτό το όνομα. Για να μαζέψω λεφτά να πάω στο Βασιλικό Θέατρο. Μαρινέλλα θέλουνε να με πούμε; Μαρινέλλα. Μωρ’ δεν πά’ να με πουν και κατσιβέλα. Θα τους χαλάσω το χατίρι; Και έτσι μου βγήκε το όνομα».

Αρκετά περιγραφική είναι κι όταν διηγείται την απρόσμενη προσωπική επιτυχία με το «Σταλιά – σταλιά». «Ο Γιώργος (Ζαμπέτας) το είχε γράψει για την Αλίκη Βουγιουκλάκη. Για την “Κόρη μου τη σοσιαλίστρια”. Τη μέρα που το ηχογραφούσαν εγώ είχα πάει στο στούντιο για μια άλλη δουλειά. Και με βλέπει στο διάδρομο η Αλίκη. Με φωνάζει, πάμε στον Ζαμπέτα και του λέει “αποκλείεται, εγώ δεν το λέω, θα μου γράψεις άλλο για την ταινία και αυτό θα το πει η Μαρινέλλα”». Δεν ξέρω πώς πείστηκε ο Ζαμπέτας -ήταν και καταφερτζού η Αλίκη- και όντως το ηχογράφησα. Ολη η ιστορία της Μαρινέλλας ξεκίνησε με ένα όνομα που δεν διάλεξα και με ένα τραγούδι που δεν γράφτηκε για μένα».

Με αυτοσαρκασμό, επίσης, αναφέρεται ακόμα και στις αλλαγές στην εμφάνισή της: «Το ’75 έγινα ξανθιά. Αυτή ήταν και η τελευταία αλλαγή που έκανα στη ζωή μου. Από τότε παραμένω ίδια. Δεν θέλω σχόλια! Δεν έχω αλλάξει καθόλου…».

«Είμαι μια ευτυχισμένη γιαγιά»

Αραγε, με τόσο σπαρταριστό κείμενο και μια υπέροχη φωνή, υπήρχαν πράγματα που προβλημάτισαν τον Σταμάτη Φασουλή; «Δυστυχώς τις ευκολίες και τις δυσκολίες μιας παράστασης τις καταλαβαίνω εκ των υστέρων. Οταν ετοιμάζω μια παράσταση, δεν βλέπω εμπόδια», λέει ο σκηνοθέτης.

Επειτα από δυόμισι περίπου ώρες παράστασης, το έργο φτάνει στο σήμερα. «Το τέλος του παραμυθιού είναι ότι είμαι μια ευτυχισμένη γιαγιά… Γιαγιά – γιαγιά κανονική», όπως λέει η Μαρινέλλα. «Κρατάω τα εγγόνια μου, τους μαγειρεύω… Εχω μια μεγάλη οικογένεια, αδέρφια, ανιψιά… Ε, τι άλλο θέλω πια; Η κόρη μου και τα εγγόνια μου είναι η πιο μεγάλη βεβαιότητα που έχω σ’ αυτή τη ζωή. Η πιο βέβαιη αγάπη. Γιατί ποτέ δεν ζήτησα καμιά ανταπόδοση. Οπως ποτέ δεν μου ζήτησαν ανταπόδοση η μητέρα μου κι ο μπαμπάς μου…». *

* Τα σκηνικά είναι του Γιώργου Γαβαλά, τα κοστούμια της Ντένης Βαχλιώτη και οι χορογραφίες του Δημήτρη Παπάζογλου. Εισιτήρια προπωλούνται προς 20, 25, 30, 40, 45, 50, 60, 70, 80 ευρώ.

Διαψεύδει το ΔΣ του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης ότι αναστέλλει τη λειτουργία του


Avaton

Ανυπόστατα χαρακτηρίζονται, σε ανακοίνωση του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης, τα δημοσιεύματα, σύμφωνα με τα οποία το ΜΜΘ αναστέλλει το καλλιτεχνικό του πρόγραμμα λόγω οικονομικών δυσχερειών.

Στην ανακοίνωση επίσης προστίθεται ότι το καλλιτεχνικό πρόγραμμα του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης συνεχίζεται και θα διαμορφωθεί μετά την αναμενόμενη επιχορήγηση από το υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού.

Μιλώντας στο in.gr ο γενικός γραμματέας του ΔΣ του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης Στέλιος Νέστορας διέψευσε κατηγορηματικά ότι το ΔΣ αποφάσισε την αναστολή λειτουργίας του ΜΜΘ.

Παραδέχθηκε ότι ακόμη δεν έχει δοθεί η επιχορήγηση από το υπουργείο Πολιτισμού, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει προγραμματισμός για τον Σεπτέμβριο, ωστόσο -είπε- μόλις δοθούν τα χρήματα θα καταρτισθεί το πρόγραμμα της επόμενης σεζόν.

Το ΜΜΘ δεν έχει πλέον καλλιτεχνικό διευθυντή μετά την παραίτηση, την Παρασκευή, του επί δέκα χρόνια καλλιτεχνικού διευθυντή Νίκου Αθηναίου.

Ο κ. Νέστορας συμπλήρωσε ότι ο ΟΜΜΘ εξετάζει το ενδεχόμενο να αξιοποιήσει ένα δεύτερο κτήριο ως συνεδριακό κέντρο και ένα εστιατόριο μέσα στις εγκαταστάσεις του για να αυξήσει τα έσοδά του.

Μόλις δούμε τα έσοδά μας συνολικά, θα δούμε τι θα γίνει με το πρόγραμμα, είπε.

Newsroom ΔΟΛ

27 Μαρτίου 2010. To Μήνυμα Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου από την Τζούντι Ντεντς

Ο εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου καθιερώθηκε το 1962 από το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου (Δ.Ι.Θ.). Γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 27 Μαρτίου από την παγκόσμια θεατρική κοινότητα. Το Εκτελεστικό Συμβούλιο του Δ.Ι.Θ. επιλέγει κάθε φορά μια διεθνώς αναγνωρισμένη προσωπικότητα του θεάτρου από μια χώρα-μέλος για να γράψει το μήνυμα το οποίο διαβάζεται σε όλα τα θέατρα και μεταδίδεται από τα Μ.Μ.Ε σε όλον τον κόσμο. Κατά καιρούς μήνυμα για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου έχουν γράψει οι: Ζαν Κοκτώ, Άρθουρ Μίλλερ, Λώρενς Ολίβιε, Ζαν Λουί Μπαρώ, Πήτερ Μπρουκ, Πάμπλο Νερούδα, Ευγένιος Ιονέσκο, Λουκίνο Βισκόντι, Μάρτιν Έσλιν, Ιάκωβος Καμπανέλλης, Αριάν Μνουσκίν, Ρομπέρ Λεπάζ, Αουγκούστο Μποάλ κ.ά. Φέτος το μήνυμα έγραψε η βρετανίδα ηθοποιός Dame Τζούντι Ντεντς [Dame Judi Dench]. Το μήνυμα της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου είθισται να διαβάζεται σε κάθε θέατρο πριν από την παράσταση της 27ης Μαρτίου.

Μήνυμα Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου
Dame Judi Dench

Η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου αποτελεί ευκαιρία για να γιορτάσουμε το Θέατρο στις τόσες και τόσες μορφές του. Το θέατρο είναι πηγή διασκέδασης και έμπνευσης και έχει τη δυνατότητα να ενώνει τους διαφορετικούς πολιτισμούς και ανθρώπους που υπάρχουν στον κόσμο. Όμως μπορεί να είναι κάτι περισσότερο απ’ αυτό, αφού προσφέρει επίσης ευκαιρίες εκπαίδευσης και ενημέρωσης.

Σ’ όλο τον κόσμο παίζεται θέατρο και όχι πάντα σε παραδοσιακό θεατρικό περιβάλλον. Παραστάσεις μπορούν να προκύψουν σε ένα μικρό χωριό στην Αφρική, κοντά σε ένα βουνό στην Αρμενία, σε ένα μικρό νησί στον Ειρηνικό. Το μόνο που χρειάζεται, είναι ένας χώρος και ένα κοινό. Το θέατρο έχει τη δυνατότητα να μας κάνει να χαμογελάμε, να μας κάνει να κλαίμε, αλλά πρέπει επίσης να μας κάνει να σκεφτόμαστε και να εκφραζόμαστε.

Το θέατρο προκύπτει μέσα από την ομαδικότητα. Οι ηθοποιοί είναι οι άνθρωποι που βρίσκονται στο προσκήνιο, όμως υπάρχει επίσης ένας υπέροχος κόσμος ανθρώπων που βρίσκεται στο παρασκήνιο. Είναι εξίσου σημαντικοί όσο και οι ηθοποιοί και τα διαφορετικής φύσης εξειδικευμένα ταλέντα τους καθιστούν δυνατή την πραγματοποίηση μιας παράστασης. Έχουν κι αυτοί μερίδιο σε όποιο θρίαμβο και επιτυχία προκύψει.

Η 27η Μαρτίου έχει καθιερωθεί επίσημα ως Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου. Με πολλούς τρόπους θα πρέπει κάθε μέρα να θεωρείται μέρα θεάτρου, καθώς έχουμε την ευθύνη να συνεχίσουμε την παράδοση να ψυχαγωγούμε, να εκπαιδεύουμε και να διαφωτίζουμε το κοινό μας, χωρίς το οποίο δεν θα μπορούσαμε να υπάρξουμε.

  • Dame Judi Dench

Μια από τις πιο καταξιωμένες και δημοφιλείς ηθοποιούς η Judith Olivia Dench ή Judi Dench, όπως είναι γνωστή, διαπρέπει επί δεκαετίες στο θέατρο, τη μεγάλη οθόνη και την τηλεόραση. Στην Βρετανία η Judi Dench θεωρείται μια από τις μεγαλύτερες ηθοποιούς της μεταπολεμικής περιόδου, κυρίως λόγω της δουλειάς της στο θέατρο, το οποίο αποτέλεσε και το δυνατό της σημείο κατά τη διάρκεια της καριέρας της. Έχει τιμηθεί από το βρετανικό κράτος για την προσφορά της στο θέατρο και το 1988 της απονεμήθηκε ο τίτλος της Dame.

Κυρίως σαιξπηρική ηθοποιός, η Judi Dench ξεχώρισε στο θέατρο και συγκεκριμένα στη Royal Shakespeare Company όπου ερμήνευσε πολλούς πρωταγωνιστικούς ρόλους κλασικών, μοντέρνων και κωμικών χαρακτήρων. Η Judi Dench εμφανίστηκε επίσης στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο.

Γεννημένη στο Γιορκ της Αγγλίας, στις 9 Δεκεμβρίου το 1934 έκανε το ντεμπούτο της ως σαλιγκάρι σε μια σχολική παράσταση στο δημοτικό. Αφού τελείωσε καλλιτεχνικό σχολείο, σπούδασε υποκριτική στη Central School of Speech and Drama του Λονδίνου. Το 1957 έκανε το επαγγελματικό θεατρικό ντεμπούτο της ως Οφηλία στην παράσταση Άμλετ του θιάσου Old Vic στο Λίβερπουλ. Ακολούθησε μια πολύ παραγωγική θεατρική καριέρα με πολλές παραστάσεις με το Royal Shakespeare Company και το Εθνικό Θέατρο της Μ. Βρετανίας.

Στην τηλεόραση εμφανίστηκε με επιτυχία την ίδια περίοδο στην σειρά A Fine Romance από το 1981 έως το 1984 και από το 1992 συμμετείχε στην τηλεοπτική ρομαντική κωμωδία As Time Goes By. Από το 1995 η Judi Dench έγινε γνωστή σ’ ολόκληρο τον κόσμο ως το αφεντικό «Μ» του πράκτορα James Bond 007. Οι τελευταίες ταινίες του James Bond που συμμετείχε είναι το Casino Royale (2006) και το Quantum of Solace (2008). Τιμήθηκε με αρκετά σημαντικά κινηματογραφικά βραβεία για το ρόλο της ως Βασίλισσα Βικτωρία στην ταινία Κυρία Μπράουν (1997) και έχει αναγνωριστεί για την υποκριτική της σε ταινίες όπως Ερωτευμένος Σαίξπηρ (1998), Chocolat (2000), Iris (2001), Mrs Henderson Presents (2005), και Notes on a Scandal (2006) καθώς και για την τηλεοπτική παραγωγή The Last of the Blonde Bombshells (2001).

Θεωρείται από τους κριτικούς ως μια από τις μεγαλύτερες ηθοποιούς της μεταπολεμικής περιόδου και συχνά το βρετανικό κοινό της έχει ανακηρύξει καλύτερη Βρετανίδα ηθοποιό. Η Judi Dench υπήρξε πολλές φορές υποψήφια για βραβεία για την ερμηνεία της στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Τα βραβεία που έχει κερδίσει περιλαμβάνουν δέκα Βραβεία BAFTA, επτά Βραβεία Laurence Olivier, δύο βραβεία Screen Actors Guild, δύο Χρυσές Σφαίρες, ένα Όσκαρ, και ένα Βραβείο Tony.

Μετάφραση για το Ελληνικό Κέντρο του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου
Βίκυ Μαντέλη & Νεόφυτος Παναγιώτου

Blog στο WordPress.com.
Theme: Esquire by Matthew Buchanan.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.