«Αθώος ‘ή ένοχος» και σε περιοδεία ανά την Ελλάδα… Αυτό έχει τουλάχιστον κατά νου ο Κώστας Σπυρόπουλος που το διασκεύασε, το σκηνοθέτησε και πρωταγωνιστεί σε αυτό, σε μια παράσταση που έχει και καλλιτεχνική μα κι εμπορική επιτυχία στο «Κάτια Δανδουλάκη». Αναμένουμε, λοιπόν…
Θεατρική… μανία έχει γίνει η «Γυναίκα της Πάτρας», με την Ελένη Κοκκίδου να «κεντά» ερμηνευτικά σε αυτήν. Ουρές στα ταμεία, παρατάσεις επί παρατάσεων, θεατές που βλέπουν και ξαναβλέπουν την παράσταση – πρόταση και κοινό που φωνάζει μπράβο κάθε βράδυ για παραπάνω από δέκα λεπτά…
Ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης και ο Πέτρος Λαγούτης θα… παντρέψουν τις δυνάμεις τους τον επόμενο χειμώνα, σε μια παράσταση που θα φιλοξενηθεί στη δεύτερη σκηνή του «Αλμα». Οι δύο ηθοποιοί -θεωρούνται από τους καλύτερους της γενιάς τους- θα συμπρωταγωνιστήσουν στο «Pride» – δες «Περηφάνια» του Alexi Kaye Campbell που… έσπασε ταμεία στο Λονδίνο. Το έργο εξετάζει τις αλλαγές που έχουν πραγματοποιηθεί στην αντιμετώπιση των ανθρώπων απέναντι στη σεξουαλική διαφορετικότητα τις τελευταίες δεκαετίες. Ο Κάμπελ βάζει ένα σετ χαρακτήρων από το ‘58 έως και το 2008, προκειμένου να δείξει αυτήν την εξέλιξη…
Παραμένω στο έργο «Περηφάνια», το οποίο ξεκινάει στην «ομοφοβική» δεκαετία του ‘50 οπότε ζει ένα ιδιαίτερο τρίο: ο Φίλιπ, ένας κτηματομεσίτης, η γυναίκα του Σίλβια, ζωγράφος, και ο Ολιβερ, ένας συγγραφέας, του οποίου το τελευταίο βιβλίο εικονογραφεί η Σίλβια. Ανάμεσα στις συζητήσεις διακρίνουμε ένα αδιόρατο φλερτ Φίλιπ και Ολιβερ. Αμέσως το έργο πηγαίνει στο 2008, όπου ο Φίλιπ της σημερινής εποχής, ένας δηλωμένος γκέι φωτογράφος, είναι νευριασμένος με τον Ολιβερ, τον φίλο του δημοσιογράφο, γιατί δεν πιστεύει στη μονογαμία. Τη σκηνοθεσία θα υπογράψει ο Σταύρος Στάγκος.
Τα δικαιώματα του εξαιρετικά ενδιαφέροντος έργου» A steady rain» -δες «Ασταμάτητη βροχή»- του Κιθ Χαφ κατάφεραν να πάρουν από την «Ελληνική Θεαμάτων», προκειμένου να το παρουσιάσουν σε κάποια από τις σκηνές τους τον ερχόμενο χειμώνα. Πρόκειται για το έργο με το οποίο έσπασαν ταμεία στο Μπρόντγουεϊ οι διεθνείς σταρ Χιου Τζάκμαν και Ντάνιελ Κρεγκ και ήρωές του έχει δύο αστυνομικούς, τον Τζο και τον Ντάνι.
Δεκάδες προτάσεις δέχεται η Μαρίνα Ασλάνογλου μετά τα δύο θεατρικά βραβεία που απέσπασε για την ερμηνεία της στο «Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι» – Μελίνα Μερκούρη και Κοινού από το «Αθηνόραμα». Οι μετοχές της έπιασαν κόκκινο.
- Βασίλης Μπουζιώτης, ΕΘΝΟΣ, 26/03/2010
Περιοδεία ανά την Ελλάδα
Η βία ως διασκέδαση…
- Η Αντζελα Μπρούσκου μιλά για το έργο της νεανικής περιόδου του Σαίξπηρ, που ανεβαίνει από 16 Απριλίου στη σκηνή «Κοτοπούλη»
Ο «Τίτος Ανδρόνικος», έργο της νεανικής περιόδου του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, «η τραγωδία της εκδίκησης» όπως συχνά χαρακτηρίζεται, παρουσιάζεται μέσα από τη σύγχρονη και αντισυμβατική σκηνοθετική ματιά της Αντζελας Μπρούσκου για πρώτη φορά στο Εθνικό Θέατρο.
Από τις δοκιμές της παράστασης «Τίτος Ανδρόνικος» του Σαίξπηρ, που παρουσιάζεται από τις 16 Απριλίου στη σκηνή «Κοτοπούλη» του Εθνικού Θεάτρου, σε σκηνοθεσία Αντζελας ΜπρούσκουΕργο σκοτεινό και βίαιο, αλλά ταυτόχρονα καθηλωτικό με φόντο την πολιτική και την εξουσία, ανεβαίνει στις 16 Απριλίου στη σκηνή «Κοτοπούλη». «Αν μας αφορά σήμερα ο Τίτος Ανδρόνικος, είναι γιατί η εμπορευματοποίηση της φρίκης έχει γίνει μέρος της καθημερινότητας μέσα από την τηλεόραση, τον κινηματογράφο και την εύκολη πρόσβαση στο Ιντερνετ», σημειώνει η σκηνοθέτιδα. «Οι εικόνες του ανθρώπινου πόνου, τα βασανιστήρια και ο εξευτελισμός του ανθρώπινου σώματος δυστυχώς δεν είναι προνόμιο μόνο της ελισαβετιανής εποχής.
Η αναπαράσταση της βίας σήμερα πάνω στη σκηνή έρχεται να θέσει το θέμα της βίας ως διασκέδαση και αισθητικό γεγονός. Η δικαιοσύνη είναι απούσα, ο φόνος μια εύκολη υπόθεση. Η διαφθορά και το πολιτικό αδιέξοδο συνθέτουν το τοπίο του έργου».
Η τραγωδία περιλαμβάνει έναν κατάλογο από αποτρόπαια εγκλήματα, όπως φόνους, βιασμό, διαμελισμό και κανιβαλισμό. «Η χρήση της βίας πάνω στη σκηνή αγγίζει τα όρια του γελοίου. Η έντονη σεξουαλικότητα και τα ερωτικά υπονοούμενα της γλώσσας είναι κοντά στη σημερινή πορνογραφία.
Ισως να μην έχουν αλλάξει και πολύ τα πράγματα από την εποχή που το κοινό του Σαίξπηρ απολάμβανε άπληστα όλη αυτή την ωμή βία», προσθέτει η ίδια.
Σύμφωνα με την υπόθεση, ο Ρωμαίος στρατηγός Τίτος Ανδρόνικος επιστρέφει θριαμβευτικά στη Ρώμη μετά την εκστρατεία του ενάντια στους Γότθους, με ένα επικίνδυνο λάφυρο – τη βασίλισσα των ηττημένων, Ταμόρα.
Οταν αποφασίζει να θυσιάσει τον γιο της στους θεούς, ένας επικίνδυνος κύκλος εκδίκησης και αίματος ανοίγει και παγιδεύει τους ήρωες. Η δίψα για δύναμη και εκδίκηση και η διαστροφή της εξουσίας ενεργοποιούν τα πιο ακραία ένστικτα σε ένα έργο που η ανθρώπινη σκληρότητα δεν γνωρίζει όρια.
Τη μετάφραση υπογράφει ο Γιώργος Δεπάστας, τη σκηνοθεσία και τα κοστούμια η Αντζελα Μπρούσκου, τα σκηνικά ο Γκάι Στεφάνου και τη μουσική ο Απόλλων Ρέτσος. Παίζουν: Μηνάς Χατζησάββας, Θέμης Πάνου, Κώστας Φαλελάκης, Μαρία Κεχαγιόγλου, Παρθενόπη Μπουζούρη, Δημήτρης Αγαρτζίδης, Κώστας Βασαρδάνης, Ιπποκράτης Δελβερούδης, Παναγιώτης Κατσώλης, Ηλίας Κουνέλας, Παναγιώτης Λάρκου, Πέτρος Μάλαμας.
ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΚΑΡΑΛΗ, ΕΘΝΟΣ, 26/03/2010
«Εφυγε» ο Δημήτρης Οικονόμου. Παιδί του «Τέχνης», «τραγικωμικός» ηθοποιός
Ο Ζορζ Νταντέν έμελλε να είναι ο τελευταίος ρόλος του Δημήτρη ΟικονόμουΦτωχότερο το ελληνικό θέατρο μετά το «φευγιό» του Δημήτρη Οικονόμου (Κουτσογεωργακόπουλος), που έχασε τη μάχη για τη ζωή χθες το βράδυ, νικημένος από την ανίατη ασθένεια που τον ταλαιπωρούσε χρόνια, σε ηλικία 57 ετών. Η κηδεία του γίνεται σήμερα, στη 1 μ.μ., στο Α΄ Νεκροταφείο. Ηθοποιός ευρείας γκάμας, ανάλαφρος, με χιούμορ, «τραγικωμικός» αλλά και πολύ καλός δάσκαλος, ο Δημήτρης Οικονόμου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1953. Παιδί του «Θεάτρου Τέχνης-Κάρολος Κουν» (αποφοίτησε από τη δραματική σχολή του το 1977), ξεκίνησε την καριέρα του ως μαθητής της σχολής ακόμη, με σκηνοθέτες τον Κάρολο Κουν, τον Γιώργο Λαζάνη και τον Μίμη Κουγιουμτζή.
Ακολούθησε η συνεργασία του με το «Θεσσαλικό Θέατρο», τους θιάσους Ξένιας Καλογεροπούλου, Αλέκου Αλεξανδράκη, Νίκου Κούρκουλου, τη «Θεατρική Συντεχνία», «Νέα Σκηνή» Λευτέρη Βογιατζή, Βασίλη Διαμαντόπουλο, «Πράξη» της Μπέττυς Αρβανίτη, Μέγαρο Μουσικής, «Θέατρο του Νότου». Το ‘93 επιστρέφει στο «Θέατρο Τέχνης» («Βάτραχοι», «Πλούτος», «Δίδυμοι της Βενετίας», «Βασιλιάς Λιρ»). Παίζει στην Επίδαυρο στον «Ιωνα» (Εθνικό Θέατρο), συνεργάζεται με το «Απλό Θέατρο», ερμηνεύει τον μονόλογο «Η τελευταία Μάρθα» (Πολιτιστική Ολυμπιάδα). Τα τελευταία χρόνια συνεργάστηκε με τον Νίκο Καμτσή στο «Τόπος Αλλού»: «Περιμένοντας τον Γκοντό» και Ζορζ Νταντέν στον ομώνυμο ρόλο, που έμελλε να είναι ο τελευταίος του (2008-2009).
Το 1981 ίδρυσε με την πρώτη του εξαδέλφη Πέπη Οικονομοπούλου τον θίασο «Καθρέφτης». Είχε κάνει μεταφράσεις, ενώ είχε υπογράψει και αρκετές σκηνοθεσίες. Δίδαξε στις δραματικές σχολές του «Λαϊκού Πειραματικού Θεάτρου» του Ευγένιου Τριβιζά, «Βεάκη» και του «Θεάτρου Τέχνης», στους «Δεσμούς» καθώς και στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πατρών, ενώ τα τελευταία χρόνια είχε δημιουργήσει με την ηθοποιό Ναταλία Στυλιανού εργαστήριο δραματικής τέχνης.
Αντ. Καρ., ΕΘΝΟΣ, 26/03/2010
Τα αγάλματα ζωντανεύουν…
- Ο Μιχαήλ Μαρμαρινός με το «Ακρόπολις Reconstruction» μας προσκαλεί σε έναν κόσμο φαντασιακό που κινείται γύρω από μια σκηνή-δεξαμενή
- Νύχτα της Ανάστασης στον καθεδρικό της Βαβέλ, στο κοιμητήριο των γενεών, όπου βρίσκονται θαμμένες εξέχουσες προσωπικότητες της πολωνικής ιστορίας. Στην Κρακοβία.
Εικόνες και αγάλματα από τις περίτεχνες ταπισερί- εκθέματα του περίφημου ναού- μουσείου αφυπνίζονται για μία μόνο νύχτα κάθε χρόνο, τη νύχτα της Ανάστασης και ζωντανεύουν μπροστά μας, στο «Θέατρο Θησείον- Eνα Θέατρο για τις Τέχνες», από τις 8 Απριλίου.
Ο Μιχαήλ Μαρμαρινός με τη νέα του παραγωγή, το «Ακρόπολις Reconstruction», βασισμένη στο έργο του Στανίσλαβ Βισπιάνσκι (και την παράσταση του Γιέρζι Γκροτόφσκι) μας προσκαλεί σε επίσκεψη σ’ ένα μουσείο και μας εισάγει σε έναν κόσμο φαντασιακό και ολίγον μεταφυσικό.
Ο Μιχαήλ Μαρμαρινός σκηνοθετεί για πρώτη φορά στην Ελλάδα το «Ακρόπολις Reconstruction», βασισμένο στο έργο του Στανίσλαβ Βισπιάνσκι, από τις 8 Απριλίου στο «Θησείον – Ενα θέατρο για τις Τέχνες». Πρωταγωνιστούν Θ. Τζήμου, Τ. Πίττα, Γ. Κριθάρας
Βασικό στοιχείο αυτού του κόσμου το νερό. Γι’ αυτό και το πάτωμα της αίθουσας έχει υπερυψωθεί και στο κέντρο της σκηνής έχει σκαφτεί μια «δεξαμενή», μια «θερμή πηγή» με υδρατμούς μέσα και γύρω από την οποία λαμβάνει χώρα η δράση. Εκατέρωθεν αυτής της «δεξαμενής» κάθονται οι θεατές.
Οι εφτά ηθοποιοί αναδύονται μέσα από το νερό, διολισθαίνουν από τις περίτεχνες ταπισερί, ως άγγελοι, μνημεία, πρόσωπα της ιουδαϊκής ιστορίας, ήρωες της Τροίας για να ζήσουν μια άλλη περιπέτεια. Και συχνά επιστρέφουν σε αυτό, ως ένας ποταμός της Λήθης.
Στην πρώτη πράξη, ως ένα ξύπνημα στη ζωή, «αφυπνισμένα αγάλματα αγγέλων ανιχνεύουν την ενέργεια και τη μαγεία της επιθυμίας. Ελκονται το ένα από το άλλο, αγγίζονται και αναγνωρίζουν τα σώματα μέσω συναισθημάτων και ενστίκτων, οι άγγελοι ως μια ιστορική και αλληγορική εμπειρία αυτού που είναι το πιο δύσκολο: η επαφή με τον Αλλον», υπογραμμίζει ο Μιχαήλ Μαρμαρινός, υπεύθυνος, εκτός από τη σκηνοθεσία, και για τη δραματουργική επεξεργασία.
Στη δεύτερη πράξη, το «Ιουδαϊκό Στάσιμο» με εικόνες από την Παλαιά Διαθήκη, οι ηθοποιοί αναβιώνουν στιγμιότυπα από ένα πραγματικό γεγονός, από το «ιστορικό μνημείο» της φημισμένης παράστασης «Ακρόπολις» (1962), σε σκηνοθεσία Γιέρζι Γκροτόφσκι και συνομιλούν με το προβαλλόμενο αρχειακό υλικό της, επισύροντας μνήμες από την ιδιαίτερη ματιά του Πολωνού σκηνοθέτη που αντιμετώπισε τους εύθραυστους ήρωες του Βισπιάνσκι ως έγκλειστους του Αουσβιτς.
Στην τρίτη πράξη, στη «Ραψωδία της Τροίας», η πολεμοχαρής μυθολογία της Ιλιάδας ιδωμένη όμως από την πλευρά των έγκλειστων -πριν από το δικό τους ολοκαύτωμα- Τρώων και οι σαρκωμένες φιγούρες του Πρίαμου, της Εκάβης, του Εκτορα και της Ανδρομάχης, του Πάρη, της Ελένης και της Κασσάνδρας κυριαρχούνται συθέμελα από την ακατάλυτη δύναμη του τραγουδιού, που εγκαταλείπει τους θεατές -όλους εμάς, επισκέπτες αυτού του παράδοξου μουσείου- στην υπόσχεση μιας Ανοιξης.
«Ο όρος «reconstruction» -εκτός από μηχανισμός λειτουργίας της Μνήμης μέσω της ανα-σύστασης-, συνδέεται με το όραμα του Βισπιάνσκι για την «ανα-κατασκευή» του καθεδρικού ναού της Βαβέλ» εξηγεί ο Μαρμαρινός.
Το 1904, που ο αυστριακός στρατός εκκενώνει το κάστρο της Βαβέλ στην Κρακοβία, ο Βισπιάνσκι οραματίζεται τη μετατροπή του λόφου σε πολιτικό, θρησκευτικό και πολιτιστικό κέντρο και σε συνεργασία με τον αρχιτέκτονα Στανίσλαβ Εκιέλσκι ετοιμάζει την πιο ασυνήθιστη πρότασή του, την «Ακρόπολη. Σχέδιο για την ανακατασκευή της Βαβέλ», ώστε να προσδώσει σε αυτόν μια χροιά ιστορικότητας, ανάλογη με αυτήν που σηματοδοτεί η Ακρόπολη για τους Ελληνες.
Τη μετάφραση υπογράφει ο Δημήτρης Χουλιαράκης, τη μουσική ο Δημήτρης Καμαρωτός, τα σκηνικά ο Αντώνης Δαγκλίδης και τα κοστούμια η Ντόρα Λελούδα. Παίζουν: Θ. Τζήμου, Κ. Αβαρικιώτης, Αγγ. Δημητρακοπούλου, Λ. Φιλίππου, Τ. Πίττα, Γ. Κριθάρας, Γ. Χριστοδούλου.
- Ο επίλογος
«Μητέρα, ω μητέρα, ένα πουλάκι στη χούφτα μου να σπαρταράει, άκου! Η καρδιά του ανθρώπου!» ακούγεται στον επίλογο του έργου «Ακρόπολις Reconstruction».Αντιγόνη Καράλη, ΕΘΝΟΣ, 26/03/2010
ΠΕΘΑΝΕ Ο ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ
Ο Δημήτρης Οικονόμου όταν ερμήνευσε τον Εστραγκόν, στο έργο του Σάμουελ Μπέκετ, «Περιμένοντας τον Γκοντό», που είχε σκηνοθετήσει ο Νίκος Καμτσής στο Θέατρο «Τόπος Αλλού» (2008)
Έκρυβε την τραγικότητα κάτω από τη χαριτωμένη επιφάνεια
Ένας από τους πολύ καλούς ηθοποιούς του ελληνικού θεάτρου, ο Δημήτρης Οικονόμου (Κουτσογεωργακόπουλος), έφυγε χτες το βράδυ από τη ζωή στα 57 του χρόνια από ανίατη ασθένεια που τον ταλαιπωρούσε χρόνια. Κηδεύεται σήμερα στις 13.00 στο Α΄ Νεκροταφείο. «Μαλακός», ανάλαφρος ηθοποιός, «μοτσάρτειος», με χιούμορ αλλά και μια βαθιά τραγικότητα κρυμμένη κάτω από επιφάνεια χαριτωμένη-, ο Δημήτρης Οικονόμου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1953. Παιδί του «Θεάτρου Τέχνης»- απόφοιτος της δραματικής σχολής του το 1977-, από το «Θέατρο Τέχνης» ξεκίνησε την καριέρα του, μαθητής ακόμα, για να ξεχωρίσει πολύ γρήγορα.
Θα συνεργαστεί στη συνέχεια με το «Θεσσαλικό Θέατρο», τους θιάσους Καλογεροπούλου, Αλεξανδράκη, Κούρκουλου, τη «Θεατρική Συντεχνία», «νέα Σκηνή» Λευτέρη Βογιατζή, Βασίλη Διαμαντόπουλο (Μόσκα στον «Βολπόνε»), «Πράξη» της Μπέττυς Αρβανίτη, το Μέγαρο Μουσικής, το «Θέατρο του Νότου». Το ΄93 επιστρέφει στο «Θέατρο Τέχνης»: Ξανθίας στους «Βατράχους», Καρύων στον «Πλούτο», Δίδυμοι στους «Δίδυμους της Βενετίας», Τρελός στον «Βασιλιά Ληρ»… Παίζει στον «Ίωνα» που ανέβασε η Λυδία Κονιόρδου με το Εθνικό Θέατρο, συνεργάζεται με το «Απλό Θέατρο». Τα τελευταία χρόνια συνεργάστηκε με τον Νίκο Καμτσή στο «Τόπος Αλλού»: «Περιμένοντας τον Γκοντό» (εξαιρετικός Εστραγκόν) και «Ζορζ Νταντέν» (στον επώνυμο ρόλο που έμελλε να είναι ο τελευταίος του). Το 1981 ίδρυσε με την Πέπη Οικονομοπούλου τον θίασο «Καθρέφτης»: «Παλιοί καιροί», «Οι εξόριστοι», «Καρτελοθήκη», «Η κυρία του τρένου» (Σκαρίμπας).
Είχε υπογράψει και αρκετές σκηνοθεσίες – «Φωτιές» του Σέπαρντ, «Ελευθερία στη Βρέμη» του Φασμπίντερ, «Πινακοθήκη ηλιθίων» του Τσιφόρου…- ενώ συνυπέγραψε με τη Λυδία Κονιόρδου την «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή στην Επίδαυρο με το Εθνικό Θέατρο. Ο Δημήτρης Οικονόμου δίδαξε σε δραματικές σχολές ενώ τα τελευταία χρόνια είχε δημιουργήσει με την ηθοποιό Ναταλία Στυλιανού εργαστήριο δραματικής τέχνης.
Θα θυμάμαι πάντα τον συγκλονιστικό ομοφυλόφιλό του στην «Εβριάνα» του Νορέν και τον Τελιέγκιν του στον «Θείο Βάνια» του Λευτέρη Βογιατζή, όπου έδωσε τεράστιες μουσικές διαστάσεις σε ένα ρολάκι. [Γιώργος Δ. Κ. Σαρηγιάννης, ΤΑ ΝΕΑ: Παρασκευή 26 Μαρτίου 2010]
//
Σαν να… πηγαίνω στο Δημοτικό
Η ζωή της Μαρινέλλας ζωντανεύει στο «Παλλάς» από τις 15 Απριλίου
«Νιώθω σαν ν’ αρχίζω από την αρχή, σαν να πηγαίνω στο Δημοτικό», υποστηρίζει η Μαρινέλλα. Η μεγάλη κυρία του ελληνικού τραγουδιού πρωταγωνιστεί στην παραγωγή «Μαρινέλλα – Το μιούζικαλ» των Θανάση Παπαθανασίου – Μιχάλη Ρέππα, που παρουσιάζεται από τις 15 Απριλίου έως τις 30 Μαΐου στο «Παλλάς», σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή.
Η ίδια η Μαρινέλλα, για πρώτη φορά ως ηθοποιός επί σκηνής, φυσικά και τραγουδάει («επιλέξαμε τα πιο αντιπροσωπευτικά μου τραγούδια»), αλλά έχει και κομμάτια πρόζας. «Εκεί βρίσκεται η δυσκολία», υπογραμμίζει, μια και παίζει ρόλους ανάλογα με τις ανάγκες της παράστασης, από μια μητέρα μέχρι μια γυναίκα που λέει το φλιτζάνι. «Το ατού της Μαρινέλλας δεν είναι μόνο η φωνή αλλά και η σκηνική της παρουσία.
Είναι δύο πρόσωπα: η Μαρινέλλα που ακούς και η Μαρινέλλα που ακούς και βλέπεις», σημειώνει ο σκηνοθέτης, συνεργάτης της εδώ και 22 χρόνια στα μουσικά προγράμματα που παρουσιάζει. Η δυσκολία που συνάντησε; «Το εκτόπισμα της Μαρινέλλας είναι μεγάλο και πρέπει να αναδειχθεί χωρίς να «πετιέται» έξω από τη σκηνή».
Σε πραγματικά γεγονότα βασίζεται το κείμενο, αλλά προχωράει πέρα από το πρόσωπο. Δεν πρόκειται για ένα τυπικό μιούζικαλ. Η ιστορία έχει γραμμική εξέλιξη, τα τραγούδια -ακούγονται σαν ηχητική τοιχογραφία όλα τα τραγούδια που πλαισίωναν αυτό που εξέφραζε η Μαρινέλλα και η εποχή της- δεν έχουν επιλεχθεί χρονικά, αλλά βάσει του συναισθήματος. «Διηγήθηκα κάποια γεγονότα στους συγγραφείς και κράτησαν ό,τι έπρεπε», εξηγεί η Μαρινέλλα.
Το αποτέλεσμα δεν είναι «ούτε μελό ούτε αυστηρό. Υπάρχουν στιγμιότυπα και μεγάλες στιγμές της ζωής μου». Αν θα θέλαμε να του δώσουμε μια ταυτότητα, θα λέγαμε ότι είναι «μακρινός συγγενής του Mamma mia», σύμφωνα με τον σκηνοθέτη.
- Σε 90 σκηνές
Το έργο διατρέχει τις δεκαετίες και του ‘50, του ‘60, του ‘70 και του ‘80 και αφηγείται την ιστορία τριών γυναικών, μέσα από 80 με 90 σκηνές. Οι δύο πρώτες είναι πρόσωπα φανταστικά και η τρίτη πραγματικό.
Η πρώτη είναι η Ειρήνη (Ευ. Μουμούρη), μια γυναίκα από την επαρχία, η δεύτερη η Μαρία (Τζ. Μπότση), μια Αθηναία, και η τρίτη ένα κορίτσι από τη Θεσσαλονίκη που πήρε το όνομα Μαρινέλλα και έμελλε να γίνει μύθος. «Οι φανταστικές ιστορίες της Ειρήνης και της Μαρίας συμπλέκονται με την πορεία της Μαρινέλλας και τα τραγούδια της ακολουθούν τις περιπέτειες, τους έρωτες και τις διαψεύσεις τους.
Η ζωές τους κυλούν παράλληλα με την καριέρα της τραγουδίστριας και η φωνή της Μαρινέλλας γίνεται παραπλήρωμα και έκφραση του αισθήματός τους», εξηγούν οι συγγραφείς.
Τους βασικούς αντρικούς ρόλους παίζουν οι Μ. Μπεγνής και Αν. Λουδάρος. Τον θίασο πλαισιώνουν δώδεκα ηθοποιοί και χορευτές. Τα σκηνικά είναι του Γ. Γαβαλά, τα κοστούμια της Ντ. Βαχλιώτη, οι χορογραφίες του Δ. Παπάζογλου και οι φωτισμοί του Λ. Παυλόπουλου.
- Τα αγαπημένα μιούζικαλ
«Σάνσετ Μπούλεβαρντ» και «Γοργόνες και μάγκες» είναι τα αγαπημένα μιούζικαλ της Μαρινέλλας, η οποία ανεβαίνει στη σκηνή του «Παλλάς» για την παραγωγή «Μαρινέλλα – Το μιούζικαλ».
Αντιγόνη Καράλη, ΕΘΝΟΣ, 24/03/2010
Ο Πίτερ Χολ σβήνει 80 κεράκια με Σαίξπηρ
Ο Σερ Πίτερ Χολ, ένα από τα κυρίαρχα πρόσωπα της θεατρικής σκηνής του αγγλικού -και όχι μόνο- θεάτρου, θα γιορτάσει τα 80ά γενέθλιά του με την παραγωγή της «Δωδεκάτης Νύχτας» του Σαίξπηρ στο Εθνικό Θέατρο της Αγγλίας και δεν σχεδιάζει να παραιτηθεί.
- Στην πραγματικότητα, θα προτιμούσε να πεθάνει κάνοντας πρόβες, όπως ο ίδιος δήλωσε στον «Ιντεπέντεντ»: «Απλώς θα πέσω κάτω. Εύχομαι. Λατρεύω αυτή τη δουλειά. Περνάω την περισσότερη ώρα μου κάνοντας πρόβα.
- Το να πληρώνεσαι με χρήματα για να περνάς έξι βδομάδες της ζωής σου μες στο κεφάλι του Τσέχοφ, δεν είναι κακό. Το θέατρο είναι το μοναδικό μέρος που λέει την αλήθεια».
Μια άποψη για το πρόγραμμα του Ελληνικού Φεστιβάλ
- WWW.resaltomag.gr – 24.3.10
- ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ = ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ
Διαβάσαμε στις εφημερίδες το φετεινό πρόγραμμα του Ελληνικού Φεστιβάλ και ανατριχιάσαμε περισσότερο από κάθε άλλη φορά.
Oι ίδιες αρχαίες τραγωδίες και κωμωδίες που τις έχουν σκηνοθετήσει καταστροφικά και ερμηνεύσει ερασιτεχνικά, τα ίδια χαιδεμένα, γνωστά, παιδιά της ίδιας γνωστής παντοδύναμης παρέας για να τις δουν οι ίδιοι τουρίστες που τις έχουν πια βαρεθεί..
…Και μερικά νεοελληνικά “ξεροκόμματα”, έτσι για άλλοθι..
Το ίδιο είδος, ακαταλαβίστικων, ξένων, πανάκριβων παραγωγών για να τις δουν οι ίδιοι τουρίστες που τις έχουν χορτάσει έξω και οι λίγοι και εκλεκτοί Έλληνες που τις έχουν ξαναδεί στα διάφορα Μέγαρα..
Και εδώ μπαίνει ένα μεγάλο ερωτηματικό που έμεινε αναπάντητο από τους προηγούμενους, άσχετους, Υπουργούς Πολιτισμού και θα μείνει, ασφαλώς, αναπάντητο και από το σημερινό, τον πιο άσχετο της τελευταίας 30ετίας.
ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ;
Η κοσμική κίνηση του άπληστου καλού κόσμου;
Το κατά γενική ομολογία, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, προκλητικότατα αποτυχημένο, ελληνοξενόφερτο πρόγραμμα;
Ή ένα ΣΠΟΥΔΑΙΟ Ελληνικό πρόγραμμα για να το δούν οι ξένοι επισκέπτες και ένα ΣΠΟΥΔΑΙΟ ξένο πρόγραμμα για να το δούν ΟΛΟΙ οι Έλληνες ;
Έλληνες Δημιουργοί, Έλληνες ερμηνευτές, πάρτε το απόφαση:
Εκτός από τα μόνιμα μέλη του παραχαιδεμένου θιάσου της παντοδύναμης παρέας του ιδιωτικοποιημένου, εδώ και πολλά χρόνια, Υπουργείου Πολιτισμού, όλοι οι άλλοι έχετε πεθάνει ή σας έχουν πεθάνει και δεν το ξέρετε..
Αιωνία σας η μνήμη..
ΔΙΟΓΕΝΗΣ = 23.3.10
Μεταπασχαλινό «τελευταίο τσιγάρο»
Η «Αττική αυλαία» παρουσιάζει το έργο των Simon Gray – Hugh Whitemore «Το τελευταίο τσιγάρο» στο θέατρο «Ανεσις», με πρωταγωνιστή τον Γιώργο Παρτσαλάκη, μέχρι και σήμερα (9.30μμ). Οι παραστάσεις του έργου θα συνεχιστούν από τις 9 Απρίλη μέχρι τις 2 Μάη, κάθε Παρασκευή, Σαββάτο (9.30μμ) και Κυριακή (8μμ).
«…Οι άνθρωποι ζουν σα να μην πρόκειται να πεθάνουν ποτέ και πεθαίνουν σα να μην έχουν ζήσει καθόλου». Το έργο – ένας ύμνος για την αξία της ανθρώπινης ζωής και μια ελεγεία της ανεκτίμητης καθημερινότητας – καταγράφεται με λεπτομέρειες, η πορεία ενός καπνιστή. Η ιστορία αφορά στη ζωή του συγγραφέα του έργου, Simon Grey. Αναφέρεται σε αληθινά γεγονότα και στη σχέση του με οικογενειακά πρόσωπα, φίλους και γιατρούς, αλλά και στον «πρωταγωνιστή» της ζωής του, το τσιγάρο. Ο ήρωας περιγράφει με έντονο χιούμορ και καυστικότητα τη ζωή του, τις μικρές και μεγάλες στιγμές, τις αδυναμίες και τα πάθη του και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το «κάπνισμα δε βλάπτει μόνο τους γύρω του αλλά και την υγεία του»! Μετάφραση Ζάννα Αρμάου, σκηνοθεσία Θανάση Θεολόγη, σκηνικά – κοστούμια Πέννυ Αμπλά, μουσική Γιούρι Στούπελ. Εκτός του Γ. Παρτσαλάκη, παίζει η Ιωάννα Δελάκου.
Απονομή Αριστείου «Δημήτρης Καρέλλης» στην Αντιγόνη Φρυδά
Στην Αντιγόνη Φρυδά, απόφοιτο της Ανώτερης Σχολής Δραματικής Τέχνης του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, η οποία αρίστευσε το ακαδημαϊκό έτος 2008 – 2009, απονεμήθηκε το Αριστείο «Δημήτρης Καρέλλης», σε τιμητική εκδήλωση που διοργάνωσε το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας την Παρασκευή 19 Μαρτίου 2010, στο Βασιλικό Θέατρο.
Στην τελετή, εκτός από την Υφυπουργό Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης Θεοδώρα Τζάκρη παρέστησαν οι: Δημήτρης Γαρούφας, Πρόεδρος του Δ.Σ. του ΚΘΒΕ, Γρηγόρης Καραντινάκης, Καλλιτεχνικός Σύμβουλος του ΚΘΒΕ [που εκπροσώπησε τον Καλλιτεχνικό Διευθυντή του Θεάτρου, Σωτήρη Χατζάκη, ο οποίος απουσίαζε λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων, στο πλαίσιο της βαλκανικής πολιτικής του θεάτρου στη Σόφια της Βουλγαρίας] , ο Γιάννης Ρήγας, Υπεύθυνος Σπουδών της Ανώτερης Σχολής Δραματικής Τέχνης του Κ.Θ.Β.Ε. και ο Νίκος Κολοβός, ως εκπρόσωπος των ηθοποιών του θεάτρου.
Στην τελετή απονομής, η ατμόσφαιρα ήταν ιδιαίτερα συγκινητική, καθώς οι ομιλητές αναφέρθηκαν στον σπουδαίο ηθοποιό του ΚΘΒΕ, Δημήτρη Καρέλλη, ο οποίος υπηρέτησε το θέατρο με απαράμιλλη αφοσίωση για σαράντα ολόκληρα χρόνια, στη μνήμη του οποίου, άλλωστε, θεσπίστηκε ο θεσμός του συγκεκριμένου Αριστείου.
Ο Πρόεδρος του ΔΣ του ΚΘΒΕ Δημήτρης Γαρούφας τόνισε ότι : «το θέατρο αποτελεί το πιο αποτελεσματικό αντίδοτο στη σημερινή εποχή, συμβάλλοντας στη σύνδεση του πολίτη με την τέχνη», αλλά και ότι «το ΚΘΒΕ αποτελεί το θεσμό της πόλης που με τη δράση του συμβάλλει στην ανάδειξη του πνευματικού ρόλου που θα μπορούσε να διαδραματίσει η πόλη στην ευρύτερη περιοχή» .
Σύμφωνα με τον χαιρετισμό του Καλλιτεχνικού Διευθυντή του Κ.Θ.Β.Ε., Σωτήρη Χατζάκη: «Στις σημερινές συνθήκες οικονομικής αλλά και ηθικής πτώσης, αυτό που λυτρώνει από την πνευματική ανέχεια δεν είναι άλλο από την Τέχνη. Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος στήριζε και θα στηρίζει τους σπουδαστές και τους αποφοίτους του. Εύχομαι η πορεία της Αντιγόνης να δικαιώσει όχι μόνο την φιλοσοφία του βραβείου αλλά και τα όνειρά της».
Η Υφυπουργός Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης Θεοδώρα Τζάκρη, απονέμοντας το βραβείο στην Αντιγόνη Φρυδά της ευχήθηκε να πραγματοποιηθούν όλα όσα ποθεί κι αυτά που της αξίζουν, σημειώνοντας επίσης χαρακτηριστικά: «εύχομαι σε αυτό το κορίτσι να αντλεί διδάγματα από τα όποια εμπόδια, ενώ από τις επιτυχίες να γεμίζει δημιουργική ευθύνη».
Ο Υπεύθυνος Σπουδών της Ανώτερης Σχολής Δραματικής Τέχνης του ΚΘΒΕ, Γιάννης Ρήγας προέτρεψε τη νεαρή ηθοποιό λέγοντας: «μείνε λιγότερο στη χαρά της βράβευσης και περισσότερο στην παρακαταθήκη που κουβαλά το ίδιο το βραβείο: το ύφος, το σκηνικό ήθος, τη γενναιοδωρία, την εργατικότητα, την αφοσίωση, τη συνείδηση της μοναξιάς», για να υπενθυμίσει ότι : «Ο Δημήτρης Καρέλλης ήξερε πως όταν χαμηλώσουν τα φώτα, άλλο δρόμο δεν έχουμε για την αιωνιότητα παρά τη μνήμη των θεατών μας».
Η αριστεύσασα Αντιγόνη Φρυδά δήλωσε συγκινημένη: «Εκφράζω ένα μεγάλο ευχαριστώ με τα πιο ειλικρινή μου συναισθήματα, προς τους θεσμούς και τους ανθρώπους που μου πρόσφεραν 3 χρόνια εκπαίδευσης πραγματικά πλούσια, δημιουργικά και ευτυχώς ανεξάντλητα».
Αξίζει να σημειωθεί ότι πέραν του χρηματικού επάθλου των 3.000 €, που συνοδεύει το Αριστείο, η Αντιγόνη Φρυδά θα έχει και μια πρώτη σύμβαση εργασίας 8 μηνών στο ΚΘΒΕ που φιλοδοξεί να αποτελέσει το εφαλτήριο για την περαιτέρω πορεία της.
Δημήτρης Γαρούφας, Πρόεδρος του Δ.Σ. του ΚΘΒΕ, Αντιγόνη Φρυδά, Αριστεύσασα Απόφοιτος της Ανώτερης Δραματικής Τέχνης του ΚΘΒΕ, Θεοδώρα Τζάκρη, Υφυπουργός Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης
Θεοδώρα Τζάκρη, Υφυπουργός Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, Δημήτρης Γαρούφας, Πρόεδρος του Δ.Σ. του ΚΘΒΕ, κα Αντιγόνη Φρυδά, Αριστεύσασα Απόφοιτος της Ανώτερης Δραματικής Τέχνης του ΚΘΒΕ.
- Αντιγόνη Φρυδά
Η Αντιγόνη Φρυδά είναι αριστούχος απόφοιτος Δραματικής Σχολής του ΚΘΒΕ (2009), Τελειόφοιτος του τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών της Πολυτεχνικής Σχολής του Α.Π.Θ.(2001-10). Σπούδασε επίσης, στο Θεατρικό Εργαστήρι : Κέντρο Θεατρικής Έρευνας Θεσσαλονίκης (2002-2005). Παράλληλα, σπούδασε μουσική (Πτυχίο Φλάουτου και Ανώτερων Θεωρητικών στη μουσική στο Ωδείο «Μουσικό Κολλέγιο Θεσσαλονίκης» (2005), καθώς και κλασικό και σύγχρονο χορό στη σχολή χορού της Ασπας Φούτση (2002-2006).
Συμμετείχε στις παραστάσεις:
- 2010 ‘Ο θρίαμβος του έρωτα’ του Μαριβό ( Άγης ), Σκην. Νίκος Σακαλίδης, Θέατρο Τέχνης Ακτίς Αελίου
- 2010 ‘Οι Δούλες’ του Ζαν Ζενέ ( Κλαίρη ) χοροθεατρική διασκευή, Σκην. Αναστασία Θεοφανίδου, «Σχήμα εκτός Άξονα»
- 2009 ‘Πίστη Αγάπη Ελπίδα’ του Έντεν Φον Χόρβατ, (Ελισάβετ), Σκην.: Πέτρος Ζηβανός, Κέντρο Θεατρικής Έρευνας Θεσσαλονίκης
- 2008 ‘Ρήγας Φεραίος’, θεατρικό δρώμενο στην αίθουσα τελετών του Α.Π.Θ., δραματική σχολή Κ.Θ.Β.Ε.
- 2008 ‘Διονύσου λόγος’ Φεστιβάλ Μαρώνειας, Κ.Θ.Β.Ε.
- 2007 ‘Διονύσου λόγος’ Φεστιβάλ Μαρώνειας, Κ.Θ.Β.Ε.
- 2006-7 ‘Minetti’ του Τόμας Μπέρνχαρντ, (Χορός), Σκην.: Πέτρος Ζηβανός, Κέντρο Θεατρικής Έρευνας Θεσσαλονίκης
Συμμετείχε, επίσης, στο Ευρωπαΐκό Φεστιβάλ Δραματικών Σχολών «OLIVE» που διοργανώθηκε στη Σόφια της Βουλγαρίας εκπροσωπόντας την Ελλάδα με σκηνές από έργα του Σαίξπηρ και του Σεβαστίκογλου (2008), καθώς και στο Διεθνές Συνέδριο του Ευρωπαϊκού Κέντρου Δελφών με θέμα: «Η γυναίκα στο αρχαίο δράμα» (2007).
