- Με ενιαίο σκηνικό και θίασο ο Θωμάς Μοσχόπουλος σκηνοθετεί τη «Δωδέκατη Νύχτα» και το «Τι είδε ο Μπάτλερ»
Μια ελισαβετιανή κωμωδία συναντά μία φάρσα των 60s. «Δωδέκατη νύχτα» του Ουίλιαμ Σαίξπηρ και «Τι είδε ο μπάτλερ» του Τζο Ορτον. Δύο ξεχωριστές παραστάσεις, υπό ενιαίο σκεπτικό και τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Θωμά Μοσχόπουλου, παρουσιάζονται στη σκηνή του θεάτρου «Αλίκη» κάτω από τον τίτλο «Ο,τι προτιμάτε». Ενας ενιαίος θίασος δεκαεπτά προσώπων, εναλλάξ κάθε βράδυ (και σε μια long run παράσταση την Κυριακή), ζωντανεύει την αινιγματική Ιλλυρία και την ψυχιατρική κλινική του δρ Πρέντις, αλλά επιτρέπει το κρυφοκοίταγμα της μίας δραματουργίας (και της κάθε παράστασης) στην άλλη.
Κέρδισαν τις εντυπώσεις οι ερμηνείες των ηθοποιών στη Δωδέκατη Νύχτα του Σαίξπηρ και στο έργο του Τζο Ορτον
Οσο τολμηρό άλλο τόσο ενδιαφέρον το εγχείρημα, το οποίο, κρίνοντάς το εκ του αποτελέσματος, θα πρέπει να χαρακτηριστεί «επιτυχές». Δεν είναι μόνο η σκηνοθετική ματιά που μέσα από τον λόγο, την υψηλή αισθητική και τη φόρμα καταφέρνει να αποδώσει τα δύο κείμενα ιδωμένα μέσα από σύγχρονη ματιά. Είναι και οι ερμηνείες των ηθοποιών (ιδιαίτερα στο «Τι είδε ο μπάτλερ») που κερδίζουν τις εντυπώσεις.
Η κάθε παράσταση, δε, λειτουργεί μόνο ως ο παραμορφωτικός καθρέφτης της άλλης, κλείνει και το μάτι στον καθένα μας, μέσα από το χιούμορ ή τη χοντροκομμένη πλάκα, πως ό,τι προτιμάμε έχει και μία άλλη όψη.
Κοινοί άξονες στις δύο παραστάσεις η τρέλα, που αφηγείται την αλήθεια, ενώ συνδιαλέγεται με την εξαπάτηση και τον αποκλεισμό η παρενδυσία, που αποκαλύπτει περισσότερα κρυμμένα πάθη από όσες ταυτότητες καλύπτει η προσπάθεια επιβολής της τάξης σε έναν άτακτο κόσμο, που γεννά μεγαλύτερη ανισορροπία η υπερβολή, η φαντασίωση, το όνειρο και ο πανταχού παρών ο έρωτας, στις πολλαπλές, ιδανικές μορφές του, που μεταστρέφεται σε σεξουαλική ανάγκη, εξίσου ισχυρή και κινητήρια απίθανων κωμικών καταστάσεων.
Ταυτόχρονα, η παρουσία της μουσικής (οι ηθοποιοί ντυμένοι ως… Μπιτλς ανοίγουν και κλείνουν κάθε παράσταση με χιτ του συγκροτήματος) ικανή να λειτουργήσει ως ταχυδακτυλουργικό πέρασμα σε έναν άχρονο, παράλληλο κόσμο επιθυμιών και πόθων, έναν κόσμο που, σε αντιστοιχία με αυτόν που ζούμε, μοιάζει σαν ένα αστείο, αλλά σκοτεινό τσίρκο.
Μια κοπέλα με εμφάνιση πιν απ γκερλ (Αννα Καλαϊτζίδου) και ένα αγόρι (Ομηρος Πουλάκης) μεταμφιέζονται σε γκρουμ ξενοδοχείου και υποψήφια γραμματέα του ψυχιάτρου δρ Πρέντις (Γιώργος Γλάστρας) αντίστοιχα, προκειμένου να τον βοηθήσουν να αποκρύψει μια εξωσυζυγική του περιπέτεια. Ενας μανιώδης εξιχνιαστής ψυχασθενικών περιπτώσεων, ο δρ Ρανς (Κώστας Μπερικόπουλος), μία σεξομανής, εκκεντρική σύζυγος (Λυδία Φωτοπούλου), ένας αστυνόμος (Αλέξανδρος Αλπίδης) περιπλέκουν τα πράγματα έως την απίστευτη οικογενειακή επανένωση του φινάλε στη σπαρταριστή φάρσα του Τζο Ορτον.
Η παράσταση, σαν να βγαίνει μέσα από ιλουστρασιόν σελίδες των 60s, σεβόμενη τους ρυθμούς της φάρσας, σκηνοθετημένη με τέμπο, γρήγορη κι ακριβής, με λόγο σύγχρονο (Θωμάς Μοσχόπουλος), είναι άκρως απολαυστική κι αστεία, ένα κεφάτο φωτεινό τσίρκο, που δεν αφήνει τον θεατή να «ησυχάσει» στην καρέκλα του.
Στη «Δωδέκατη νύχτα» (μετάφραση Νίκος Χατζόπουλος) αντίθετα, αυτό το «τσίρκο» είναι σκοτεινό – ιδιαίτερα στο φινάλε, ενώ δεν κυριαρχούν οι τρελοί ρυθμοί αλλά οι σαιξπηρικοί κώδικες στην… ποπ εκδοχή τους. Μία κοπέλα, η Βιόλα (Ιωάννα Παππά), μεταμφιεσμένη σε αγόρι για να επιβιώσει, μπαίνει στην υπηρεσία του Ορσίνο (Χρήστος Λούλης), ερωτευμένου με την Ολίβια (Μαρίσα Τριανταφιλλίδη), και γίνεται το αντικείμενο του έρωτα της τελευταίας, ενώ η ίδια ερωτεύεται τον κύριό της.
Ενας τρελός, ντυμένος κλόουν, ο Φέστε (πολύ καλός ο Αργύρης Ξάφης) που αποκαλύπτει το παράλογο του κόσμου, ένας ματαιόδοξος αρχιθαλαμηπόλος, ο Μαλβόλιο (εξαιρετικός ο Νίκος Καραθάνος), ένας δίδυμος αδερφός, ο Σεμπάστιαν (Προμηθέας Αλειφερόπουλος), που η απροσδόκητη εμφάνισή του δίνει τη λύση κι οδηγούν το έργο στο φινάλε του. Εξυπνο το εύρημα με τους πρωταγωνιστές να τους κινεί ο Φέστε ως μαριονέτες στη λύση των παρεξηγήσεων, αλλά και η μελαγχολία της τελευταίας σκηνής (παίζουν επίσης: Ηλιάννα Γαϊτάνη, Ηλίας Παναγιωτακόπουλος, Σωκράτης Πατσίκας, Μιχάλης Σαράντης, Θάνος Τοκάκης).
Σπουδαία η δουλειά των Κωνσταντίνου Κυπριωτάκη (σκηνικό), Λευτέρη Παυλόπουλου (φωτισμούς) και Κλαιρ Μπρέισγουελ (κοστούμια).
Υπόγειοι δεσμοί
Ερωτας, παρενδυσία, τρέλα αποτελούν τους υπόγειους δεσμούς των έργων «Δωδέκατη νύχτα» και «Τι είδε ο μπάτλερ», που παρουσιάζονται στο θέατρο «Αλίκη» σε μια διπλή παράσταση με ενιαία οπτική, σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου.ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΚΑΡΑΛΗ, ΕΘΝΟΣ, 22/03/2010
