Χιλιάδες καρναβαλιστές κατέκλυσαν την Κυριακή τους δρόμους της Πάτρας, χωρίς να πτοηθούν από την βροχή που συνόδευσε την παρέλαση το απόγευμα. Οι εκδηλώσεις ολοκληρώθηκαν το βράδυ με το κάψιμο του Βασιλιά Καρνάβαλου, που φέτος είχε «ντυθεί» με τα χρώματα του κλόουν.
To άρμα του Βασιλιά Καρνάβαλου
Από τα φετινά άρματα ξεχώρισαν αυτά της βασίλισσας, που ήταν εξ ολοκλήρου άνθινο και σε σχήμα καρδιάς, το «Καρναβαλικό Big Bang», το «No Smoking» που σατιρίζει την απαγόρευση του καπνίσματος, η «Πράσινη Ανάπτυξη», το «Τραβάει ο οργανισμός μας το κουπί», η «Σάτιρα στην σάτιρα», τα «Λαχανάκια Βρυξελλών» και «Η μάχη του πάρκινγκ». Δεν έλειψαν, φυσικά, και τα άρματα με πολιτικούς.
Στην παρέλαση έλαβαν μέρος περίπου 30.000 καρναβαλιστές. Η μεγάλη παρέλαση ξεκίνησε στις 2.00 το μεσημέρι με την μπάντα του δήμου Πατρέων και τις μαζορέτες από σχολές χορού της Πάτρας. Στην συνέχεια έκανε την εμφάνισή του ο βασιλιάς καρνάβαλος, που φέτος ήταν ντυμένος στα χρώματα του κλόουν. Η παρέλαση συνεχίστηκε με τα υπόλοιπα άρματα, που είχε κατασκευάσει το καρναβαλικό εργαστήριο του Δήμου.
Μετά τα άρματα ακολούθησαν οι περίπου 30.000 καρναβαλιστές μέλη των 118 πληρωμάτων του «κρυμμένου θησαυρού». Η μεγάλη παρέλαση ολοκληρώθηκε με τους σοκολατορίχτες, οι οποίοι ανεβασμένοι πάνω στα δικά τους άρματα, πέταξαν στους θεατές ποσότητες σοκολάτας.
Η καθιερωμένη τελετή λήξης πραγματοποιήθηκε στις 9 το βράδυ στον μόλο της Αγίου Νικολάου. Ακροβάτες από την Ιταλία και μια ομάδα με μεσαιωνικά ταμπούρια, από την πόλη Φαέντσα, αποχαιρέτησαν τον βασιλιά Καρνάβαλο, πριν παραδοθεί στην πυρά με τη συνοδεία πλήθους πυροτεχνημάτων.
Η βροχή που έπεφτε στην Πάτρα σε όλη την διάρκεια της τετράωρης παρέλασης δεν εμπόδισε τους καρναβαλιστές που παρέμειναν στους δρόμους της πόλης, στο πλαίσιο της κορύφωσης των εκδηλώσεων του πατρινού καρναβαλιού.
- Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ
Στην πυρά ο Καρνάβαλος. Έπεσε η αυλαία για το Πατρινό Καρναβάλι
Στους λόφους της πρωτεύουσας. Με μουσική και πέταγμα αετού η Καθαρά Δευτέρα σε όλη την Ελλάδα
MotionteamΜε γιορτή, μουσική και πέταγμα αετού υποδέχονται πολλές περιοχές της Ελλάδας τη Σαρακοστή.
Οι Αθηναίοι θα γιορτάσουν την Καθαρά Δευτέρα σε τέσσερα σημεία της πόλης: στο Λόφο του Φιλοπάππου, στην Ακαδημία Πλάτωνος, στο Λόφο Λαμπράκη και στο Αλσος ΚΑΠΑΨ.
Στο Λόφο του Φιλοπάππου οι εκδηλώσεις θα ξεκινήσουν από τις 10:00 το πρωί, ενώ στην Ακαδημία Πλάτωνος, στο Λόφο Λαμπράκη και στο Αλσος ΚΑΠΑΨ θα ξεκινήσουν από τις 11:00 το πρωί.
Το πέταγμα του αετού θα συνοδευτεί από παραδοσιακό γλέντι με μουσική και χορούς από όλη την Ελλάδα.
Πλήθος εκδηλώσεων και στη Θεσσαλονίκη.
Στις 10:00 το πρωί οι Θεσσαλονικείς θα συγκεντρωθούν στο άλσος του Κέδρινου Λόφου (πλατεία Τσάτρα), για την κεντρική εκδήλωση της ημέρας αυτής, με τη συμμετοχή μουσικοχορευτικών παραδοσιακών συγκροτημάτων και οργάνων του Δήμου Θεσσαλονίκης, του Δήμου Αγίου Παύλου και Πολιτιστικών Συλλόγων.
Στους δημότες θα διανεμηθούν παραδοσιακά εδέσματα, όπως λαγάνες, χαλβάδες, καθώς και χαρταετοί, προκειμένου να αναβιώσει το πατροπαράδοτο έθιμο της Καθαράς Δευτέρας.
Στο πλούσιο καλλιτεχνικό πρόγραμμα συμμετέχουν το συγκρότημα παραδοσιακής μουσικής του Δήμου Θεσσαλονίκης, χορευτικά συγκροτήματα του Γ΄ Δημοτικού Διαμερίσματος και του Δήμου Αγίου Παύλου.
Γιορτή διοργανώνεται στις 10:30 και στο άλσος Κρυονερίου (δίπλα από το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου). Στην εκδήλωση θα συμμετέχουν η Φιλαρμονική του Δήμου Θεσσαλονίκης, παραδοσιακά χορευτικά συγκροτήματα, μασκαράδες, ξυλοπόδαροι, ενώ στους παρευρισκομένους θα προσφερθούν λαγάνες, χαλβάς, φασόλια, ελιές, ταραμάς και θα διανεμηθούν χαρταετοί.
Όσοι παρευρεθούν στο Αλσος της Νέας Ελβετίας θα απολαύσουν τη μουσική του παραδοσιακού συγκροτήματος «Τα Χάλκινα της Γουμένισσας».
Κούλουμα και στον Πειραιά, στην πλαζ Φρεαττύδας με μουσική, παραδοσιακό φαγητό, κρασί, πέταγμα χαρταετών.
Εκδηλώσεις με μουσική, χορό και σαρακοστιανά εδέσματα διοργανώνουν επίσης ο Δήμος Γλυφάδας (στη θέση Πατητήρι στην Ανω Γλυφάδα), το Μαρούσι (στο Ψαλίδι), το Περιστέρι (στο Αλσος της περιοχής), η Κηφισιά (στο πάρκο της πλατείας Ηρώων Πολυτεχνείου), ο Δήμος Ζωγράφου (στη θέση Γουδή).
Στην Κατερίνη θα αναβιώσει τo έθιμο της «Τζάμας»-Μέρος Κοκκινοπλίτικου γάμου από τον Σύλλογο Κοκκινοπλιτών «Ο Όλυμπος» στην πλατεία της Ολυμπιακής Ακτής (στις 11:30), ενώ στις 14:00 θα διεξαχθεί διαγωνισμός πετάγματος χαρταετού στην πλατεία της Ολυμπιακής Ακτής.
Newsroom ΔΟΛ
“Ερρίκος Εδουάρδος Ριχάρδος” από την ομάδα 1272
Στο πλαίσιο του Group Hostel, Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας – Β’ Σκηνή
Η νεοσύστατη ομάδα 1272 παρουσίαζει μία σύνθεση του “Ερρίκου 6ου” (Α’,Β’,Γ’ μέρος) και του “Ριχάρδου 3ου” του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, που τέμνονται από τον κοινό ιστορικό άξονα του Πολέμου των δύο Ρόδων στη μεσαιωνική Αγγλία. Τρεις βασιλείς στο θρόνο της Αγγλίας σε μια εποχή εμφύλιου σπαραγμού γνωστού και ως Πολέμου Των Δύο Ρόδων. Δολοπλοκίες, ψέματα και στυγερές δολοφονίες, γυναίκες πολεμόχαρες, ελέω ονόματος αδίστακτοι ηγεμόνες ανίκανοι και λάγνοι. Μια ασταμάτητη ροή βασιλικών στέψεων, συνομωσιών, θανατικών εκτελέσεων (δημόσιων και κρυφών). Πίσω από τους επεκτατικούς ή θρησκευτικούς πολέμους, τις εθνικιστικές εξάρσεις και τη φανατική πίστη στους Καίσαρες, δεν κρύβονται μόνο κοινωνικά, οικονομικά ή πολιτικά κίνητρα. Υπάρχει και πλήρης έκλειψη του λογικού. Ένα εξωφρενικό καρναβάλι για την Ιστορία. Ένα έργο για τη ρύπανση της συνείδησης.
Η ταυτότητα της παράστασης
Μετάφραση: Νίκος Χατζόπουλος
Σκηνοθεσία: Γιώργος Γάλλος – Γιάννος Περλέγκας
Σκηνικά – κοστούμια: Εύα Μανιδάκη
Κίνηση: Σταυρούλα Σιάμου
Μουσική: Μπάμπης Παπαδόπουλος
Φωτισμοί: Αλέκος Γιάνναρος
Παίζουν: Γιώργος Γάλλος, Γρηγόρης Γαλάτης, Θανάσης Δήμου, Μαρία Πρωτόππαπα, Γιάννος Περλέγκας, Μαρία Τσιμά, Βαγγέλης Χατζηνικολάου.
Προ-παράσταση: 12/2/2010
Πρώτη παράσταση: 13/2/2010
Τελευταία παράσταση: 25/4/2010
Ελισάβετ Μουτζάν Μαρτινέγκου. Μια solo performance με αφορμή την αυτοβιογραφία της πρώτης Ελληνίδας πεζογράφου
Ζάκυνθος 1831. Η Ελισάβετ Μουτζάν-Μαρτινέγκου ζει φυλακισμένη στο σπίτι της. Απομονωμένη, διαβάζει και προσπαθεί με πάθος να μορφωθεί. Γράφει για να επικοινωνήσει, για να καταγγείλει, για να υπάρξει.
Ένα γραφείο, ένα βιβλίο, σιωπές-λέξεις, σιωπές-γραφές…
Με αφορμή τα κείμενα της «πρώτης ελληνίδος πεζογράφου», ένας μονόλογος με λέξεις και κινήσεις.
Το κινητικό «λεξιλόγιο» που χρησιμοποιείται στην παράσταση είναι αυτό της τεχνικής του Etienne Decroux (1898-1991), Mime Corporel, μιας τεχνικής που στηρίζεται στην εκφραστικότητα του σώματος του ηθοποιού.
Κείμενο: Ελισάβετ Μουτζάν Μαρτινέγκου
Performance: Άννα Ζεβελάκη
Συνεργασία στη σκηνοθεσία – Διδασκαλία κειμένου: Ηλίας Κουντής
Σκηνικά-Κοστούμι-Video: Κατερίνα-Χριστίνα Μανωλάκου
Μουσική: Κίμων Μαραγκουδάκης
Επιμέλεια Video: Θανάσης Τότσικας
Δραματουργική επεξεργασία: Λεωνίδας Κούκος
Ομάδα Θεάματος «Η Άλλη Πλευρά» με την υποστήριξη του Εθνικού Κέντρου Θεάτρου και Χορού
Διάρκεια: 60΄
Θέατρο Άλεκτον: Σφακτηρίας 23, Κεραμεικός (στάση Μετρό «Μεταξουργείο»), τηλ.: 210 3422001
Κάθε Δευτέρα και Τρίτη του Μαρτίου, στις 9 μ.μ.
Τιμές Εισιτηρίων: 12 €, 8 € (φοιτητικό)
Η “Κυρία από τη θάλασσα” από τις 19 Φεβρουαρίου
Το κλασικό αριστούργημα του Χένρικ Ίψεν στην Κεντρική Σκηνή
Η Ελίντα, παγιδευμένη σε ένα γάμο χωρίς έρωτα με τον γιατρό Βάνγκελ, έλκεται ακατανίκητα από την θάλασσα. Η εμφάνιση ενός μυστηριώδους ξένου με τον οποίο τη δένει ένα τρομερό μυστικό, την φέρνει αντιμέτωπη με το παρελθόν της και τον πόθο της για την ελευθερία και το άγνωστο…
Ο Έιρικ Στούμπε, ένας από τους σημαντικότερους σκανδιναβούς σκηνοθέτες και μέχρι πρόσφατα καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου της Νορβηγίας, στην πρώτη του σκηνοθεσία στην Ελλάδα, επιλέγει ένα από τα λιγότερο παιγμένα και ιδιαίτερα έργα του σπουδαίου δραματουργού.
Μέσα από μία σύγχρονη οπτική, η παράσταση εστιάζει σε μία γυναίκα παγιδευμένη ανάμεσα στην πραγματικότητα και την φαντασία, που έχει την ευκαιρία να ακολουθήσει τα όνειρά της. Μία σύγχρονη γοργόνα – όπου άλλωστε παραπέμπει και ο αυθεντικός τίτλος του έργου στα Νορβηγικά – η οποία καλείται να διαλέξει ανάμεσα στις σειρήνες της στεριάς και της θάλασσας.
Η ταυτότητα της παραστασης
Μετάφραση: Μαργαρίτα Μέλμπεργκ
Σκηνοθεσία: Έιρικ Στούμπε
Σκηνικά – κοστούμια: Κάρι Γκράβκλεβ
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη Νουρμάλα Ήστυ
Παίζουν: Βασίλης Ανδρέου, Άρης Λεμπεσόπουλος, Λουκία Μιχαλοπούλου, Μαρία Ναυπλιώτου, Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, Άλκηστις Πουλοπούλου, Νίκος Χατζόπουλος.Προ-παράσταση: 18/2/2010
Πρώτη παράσταση: 19/2/2010
Τελευταία παράσταση: 15/5/2010Φωτογραφίες: Μαριλένα Σταφυλίδου
Η παράσταση παρουσιάζεται σε εναλλασσόμενο ρεπερτόριο με τον Θείο Βάνια του Άντον Τσέχοφ και τον Δον Ζουάν του Μολιέρου.
«Marat/Sade», του Πίτερ Μπρουκ στις 16 Φεβρουαρίου
Με τη σπάνια προβεβλημένη στη χώρα μας ταινία «Marat/Sade», του Πίτερ Μπρουκ, συνεχίζονται, την Τρίτη 16 Φεβρουαρίου, οι προβολές «Κινηματογράφος και Θέατρο» που συνδιοργανώνουν το Εθνικό Θέατρο και το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου στην αίθουσα της Ταινιοθήκης.
Η προβολή της ταινίας γίνεται με αφορμή την παράσταση «Μαρά/Σαντ» του Πέτερ Βάις σε σκηνοθεσία Έφης Θεοδώρου στη Νέα Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος» του Εθνικού. Μετά τη προβολή της ταινίας θα ακολουθήσει συζήτηση με την κριτικό κινηματογράφου Μαρία Κατσουνάκη, την Έφη Θεοδώρου, την Εύα Στεφανή και τους συντελεστές της παράστασης.
Είκοσι χρόνια μετά τη Γαλλική Επανάσταση, ο Μαρκήσιος ντε Σαντ, έγκλειστος στο άσυλο του Σαραντόν, εφαρμόζει τη μέθοδο της δραματοθεραπείας σκηνοθετώντας την ιστορία της δολοφονίας του πρωταγωνιστή της επανάστασης, Ζαν-Πωλ Μαρά, με «ηθοποιούς» τους ίδιους τους τρόφιμους του ασύλου.
Βήμα –βήμα, καθώς εξελίσσονται στη «σκηνή» τα γεγονότα που οδήγησαν στη δολοφονία του Μαρά, τα όρια ανάμεσα στην παράσταση και την πραγματικότητα γίνονται δυσδιάκριτα και το έργο μετατρέπεται σ’ ένα αιχμηρό και επίκαιρο σχόλιο για την επανάσταση και τη σύγκρουση της ατομικής ελευθερίας με το ιστορικό και κοινωνικό χρέος.
Το «Μαρά / Σαντ» ή «Η καταδίωξη και η δολοφονία του Ζαν –Πωλ Μαρά, όπως παρουσιάστηκε από τον θεατρικό όμιλο του Ασύλου του Σαραντόν υπό τη διεύθυνση του κυρίου ντε Σαντ» όπως είναι ολόκληρος ο τίτλος του έργου γράφτηκε από τον Πέτερ Βάις το 1963, ενώ τέσσερα χρόνια αργότερα ο Πίτερ Μπρουκ το μετέφερε στη μεγάλη οθόνη με τους Πάτρικ Μαγκί, Ίαν Ρίτσαρντσον, Μάικλ Γουίλιαμς.
Έναρξη προβολής: 20:00. Είσοδος ελεύθερη για το κοινό
Μαγιακόφσκι στη σκηνή
Μαξίμ Γκόρκι: Κράτα το κουράγιο σου νεαρέ. Τη λογοκρισία μπορείς να την ξεγελάσεις.Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι: Μάθε μου ένα κόλπο.
Μ. Γκόρκι: Γράψε για μια άλλη χώρα. Οποια να ‘ναι. Το Περού…
Με τη συμβουλή του Γκόρκι, ο φλογερός ποιητής Μαγιακόφσκι κατάφερνε να ξεγελά την τσαρική λογοκρισία. Ομως δεν στάθηκε δυνατόν να το κάνει και αργότερα, όταν η επανάσταση για την οποία αγωνίστηκε νίκησε. «Ο λαός δεν καταλαβαίνει αυτά που γράφετε, σύντροφε» του ανακοίνωναν κάθε φορά που απέρριπταν την έκδοση των ποιημάτων του… Θα αυτοκτονήσει με μια σφαίρα στην καρδιά στις 14 Απριλίου του 1930 αφήνοντας δυο λόγια: «Το επεισόδιο έληξε. Η βάρκα της αγάπης έγινε συντρίμμια πάνω στην καθημερινότητα».
Ογδόντα χρόνια μετά το θάνατο του Μαγιακόφσκι, ο σκηνοθέτης Τάκης Τζαμαργιάς παρουσιάζει στη σκηνή «Black Box» στο θέατρο «Επί Κολωνώ» ένα έργο που συνέθεσε ο ίδιος μαζί με τον Ιερώνυμο Πολλάτο, βασισμένο στο βαθιά ερωτικό και επαναστατικό ποίημα «Σύννεφο με παντελόνια».
Η παράσταση φέρνει στη σκηνή τον ποιητή (Γεράσιμος Μιχελής) ανακαλώντας μνήμες και στιγμιότυπα από τη ζωή και την εποχή του. Δίπλα του ζωντανεύουν μ’ ένα φανταστικό τρόπο η Βερόνικα Πολόνσκαγια, η παρέα των φουτουριστών, οι Οσκα και Λίλιαν Μπρικ, εκπρόσωποι της τσαρικής λογοκρισίας, η Αννα Αχμάτοβα αλλά επίσης οι Γιάννης Ρίτσος και Κατερίνα Γώγου (Τζούλη Σούμα, Δημήτρης Καραμπέτσης Τάσος Σωτηράκης).
Οι βιντεοπροβολές που ακολουθούν συνεχώς την παράσταση (Com.odd.or) και διαχέονται σε όλους τους τοίχους της μικρής αίθουσας, προβάλλουν εικόνες της επανάστασης, αποσπάσματα ταινιών του ποιητή και φωτογραφίες του.
«Μέσα στην σημερινή σύγχυση που επικρατεί σε όλα τα επίπεδα δεν αρθρώνουμε κάποια συγκεκριμένη πολιτική άποψη» λέει ο σκηνοθέτης. «Στόχος ήταν η παράσταση να λειτουργήσει ερεθιστικά προκειμένου να προκύψει ερευνητικό υλικό για μελλοντική προσέγγιση. Ο Μαγιακόφσκι διεκδικεί τη θέση του στο σήμερα. Αλλοτε ως 13ος Απόστολος και άλλοτε ως σύγχρονος Ζαρατούστρας κηρύττει το “Σύννεφο με παντελόνια”».
- ΕΦΗ ΜΑΡΙΝΟΥ, Κυρ. Ελευθεροτυπία, Επτά, Κυριακή 14 Φεβρουαρίου 2010
Η ιστορία μιας θυσίας
- Το δράμα της αμερικανίδας ακτιβίστριας Ρέιτσελ Κόρι, που καταπλακώθηκε από μπουλντόζα με εντολή του ισραηλινού στρατού, έγινε θεατρική παράσταση
- Της ΕΦΗΣ ΜΑΡΙΝΟΥ, Κυρ. Ελευθεροτυπία, Επτά, Κυριακή 14 Φεβρουαρίου 2010
Στις 16 Μαρτίου του 2003 η 23χρονη Ρέιτσελ Κόρι στέκεται μπροστά σε σπίτι Παλαιστινίων προσπαθώντας να σταματήσει τις ισραηλινές μπουλντόζες. Νιώθει ασφάλεια: είναι Αμερικανίδα, λευκή, ξανθιά. Φορώντας φωσφοριζέ γιλέκο, φωνάζοντας με την ντουντούκα ότι δεν υποχωρεί, βλέπει τον εκσκαφέα Κατέρπιλαρ D9, βάρους 60 τόνων, να έρχεται κατά πάνω της, δεν φαντάζεται όμως ότι θα συνεχίσει.
Η Δήμητρα Σύρου, που υποδύεται τη Ρέιτσελ Κόρι
Γονατίζει στη μέση της πορείας του οχήματος αλλά ο οδηγός δεν σταματά. Η Ρέιτσελ αγνοεί ότι οι ισραηλινοί στρατιώτες δεν κάνουν τίποτα χωρίς εντολή… Ακόμη κι όταν συνειδητοποιεί ότι η μπουλντόζα εξακολουθεί να προχωρεί, η Ρέιτσελ μένει στο έδαφος. Ο εκσκαφέας περνά από πάνω της, κάνει πίσω και ξαναπερνά πάνω από το ισοπεδωμένο απ’ τις ερπύστριες κορμί της…
- Αντιπολεμικό μανιφέστο
Εχουν περάσει επτά χρόνια από τότε που η Κόρι δολοφονήθηκε από τον ισραηλινό στρατό κι έγινε σύμβολο του αγώνα για δικαιοσύνη στη Μέση Ανατολή. Τα ημερολόγια, τις επιστολές και τα e-mail που έστελνε στους δικούς της, πήραν οι Αλαν Ρίκμαν και Κάθριν Βίνερ και δημιούργησαν ένα θεατρικό κείμενο, έστω με μορφή μονολόγου. Το έργο με τίτλο «Το όνομά μου είναι Ρέιτσελ Κόρι» αποτελεί, κυρίως, ένα αντιπολεμικό μανιφέστο που καταγγέλλει την ωμή βία των Ισραηλινών σε βάρος του παλαιστινιακού λαού. Η παράσταση πρωτοανέβηκε το 2005 στο Λονδίνο με μεγάλη επιτυχία. Από τότε παρουσιάστηκε σε δεκάδες θέατρα σ’ όλο τον κόσμο, ακόμα και στο ίδιο το Ισραήλ. Στην Ελλάδα ο Θοδωρής Τσαπακίδης ανέβασε πρώτος το έργο στο «Φούρνο», με ερμηνεύτρια τη Δέσποινα Σαραφίδου. Τώρα παρουσιάζεται στο Δώμα του Θεάτρου του Νέου Κόσμου από τη θεατρική ομάδα «Familia», σε σκηνοθεσία Μάνιας Παπαδημητρίου.
Η Δήμητρα Σύρου είναι αποκαλυπτική στο ρόλο της Ρέιτσελ. Ανάμεσα σε δεκάδες μικροπράγματα (ρούχα, κάρτες, σακίδια, ντουντούκες), πηγαινοέρχεται χωρίς ανάσα από την εφηβική στην ενήλικη ζωή της ηρωίδας μέχρι τον τραγικό θάνατό της. Το ύφος, η σκέψη, τα αισθήματα αλλάζουν όσο η ροζ αμερικάνικη «ευτυχία» που εγκατέλειψε δίνει έδαφος στη ρημαγμένη γη της Γάζας. Η Μάρω Αγρίτη συμμετέχει στην παράσταση διαλέγοντας μουσικές.
Πώς ένα νέο κορίτσι από την ήσυχη πολιτεία Ολυμπία της Ουάσιγκτον αποφασίζει να ταξιδέψει στη Λωρίδα της Γάζας, σ’ ένα κομμάτι γης όπου χρόνια τώρα οι βομβαρδισμοί αποτελούν καθημερινή ρουτίνα; Η Ρέιτσελ από μικρή επιθυμούσε ν’ ανακαλύψει τον κόσμο και την αλήθεια. Ηταν ένα ονειροπόλο πλάσμα, ακατάστατο, λεπτοκαμωμένο, που του άρεσε να φτιάχνει λίστες για τα πάντα και να καπνίζει μανιωδώς. Στο κολέγιο γίνεται μέλος του Διεθνούς Κινήματος Αλληλεγγύης και με το τέλος των σπουδών της φεύγει για τη Ράφα. Μαθαίνει να λειτουργεί σαν ανθρώπινη ασπίδα και συμμετέχει σε εκδηλώσεις κατά της πολιτικής του Μπους και του πολέμου στο Ιράκ.
Η Ρέιτσελ Κόρι, άοπλη, σκοτώνεται εν ψυχρώ γιατί υπερασπίστηκε στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Και η κυβέρνηση του Ισραήλ; Μιλάει για «τραγικό ατύχημα» -παρόλο που υπήρξαν δεκάδες μάρτυρες του περιστατικού το οποίο μάλιστα αποτυπώθηκε καρέ-καρέ. Η οικογένειά της στράφηκε δικαστικά εναντίον της κατασκευάστριας εταιρείας της μπουλντόζας, Κατερπίλαρ Α.Ε. Το νομικό επιχείρημα αποτέλεσε το γεγονός ότι η εταιρεία γνώριζε πως τα συγκεκριμένα οχήματα που πουλούσε στην ισραηλινή κυβέρνηση χρησιμοποιούνταν κατά παράβαση της διεθνούς ανθρωπιστικής νομοθεσίας.
- Συνέχεια στο δικαστήριο
Η αγωγή απορρίπτεται το 2005 και η οικογένεια ζητά επανεκδίκαση. Οι συνήγοροι της Κατερπίλαρ υποστηρίζουν ότι η συνέχισή της συνδέεται με πολιτικά ζητήματα (οι αμερικανοί δικαστές θα αναγκαστούν να γνωμοδοτήσουν περί ισραηλινής πολιτικής στην κατεδάφιση των σπιτιών των Παλαιστινίων) για τα οποία αρμοδιότητα έχει ο πρόεδρος και το Κογκρέσο.
Ο δικαστής Μάικλ Χόκινς ζητά από τον δικηγόρο της Πολιτικής Αγωγής να κάνει μια υπόθεση: αν στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου αμερικανός κατασκευαστής φούρνων εξακολουθεί να εφοδιάζει τη Γερμανία γνωρίζοντας ότι τα προϊόντα του μετατρέπονται σε τάφους Εβραίων, υπάρχει νομική βάση για να προσαχθεί η εταιρεία;..
Εκείνος του απαντά: «Ομως το Ισραήλ είναι σύμμαχος των ΗΠΑ κι ένα αμερικανικό δικαστήριο αν γνωματεύσει σχετικά με το τι πραγματικά συνέβη στη Γάζα και στη Δυτική Οχθη, ξεπερνά τη δικαιοδοσία του. Επίσης ο προϋπολογισμός και η πώληση αυτού του εξοπλισμού έχουν εγκριθεί από τις ΗΠΑ»…
Οσο για τους γονείς της Ρέιτσελ, που μέχρι τον τραγικό θάνατό της ήταν δυο τυπικοί φιλελεύθεροι Αμερικανοί, συνεχίζουν το έργο που ξεκίνησε εκείνη. «Το μήνυμά της δίνει μεγάλο νόημα στη ζωή μας». *
«Ζωγραφίστε έναν Χαρταετό, σαν του Σπύρου Βασιλείου»! Ανοιχτή πρόσκληση του Atelier για μικρούς ζωγράφους την Καθαρά Δευτέρα!
Σπύρος Βασιλείου, 1934 Καρναβάλι, λάδι σε μουσαμά, 0,79×1,41 εκ. Δεν θα μπορούσε να ’ναι αλλιώς! Η Δροσούλα Ελλιοτ – Βασιλείου, η αδελφή της Δήμητρα, τα παιδιά, οι γαμπροί και αρχίζουν να ’ρχονται και τα εγγόνια, διατηρούν την παράδοση που θέλει το σπίτι του Σπύρου και της Κικής Βασιλείου ορθάνοιχτο κάθε Καθαρά Δευτέρα, όπως άλλοτε που ο Μπάρμπα – Σπύρος πετούσε τον ζωγραφισμένο αετό του από το ταρατσάκι, απέναντι στην Ακρόπολη και όλη η καλλιτεχνική Αθήνα περνούσε για να γευτεί τη θρυλική ταραμοσαλάτα της κ. Κικής και τους άλλους σαρακοστιανούς μεζέδες που συνοδεύουν την ξεροψημένη λαγάνα! Το ’χει ζωγραφίσει το «μενού» της Καθαράς Δευτέρας πάνω στο σιδερένιο τραπεζάκι του σπιτιού του, στην Ουέμπστερ 5α, ο μεγάλος ελληνολάτρης ζωγράφος, από τα κορυφαία ονόματα της γενιάς του ’30, που έμεινε πιστός στις αγάπες του: την οικογένειά του, την Ακρόπολη, όπου το σπίτι του, την Αίγινα, την Ερέτρια, με το φορητό καβαλέτο και το σκαμνάκι του υπό μάλης, γνώριμη φιγούρα στις ακρογιαλιές της, με ήλιο και με πανσέληνο!
Η αθηναϊκή Αποκριά του οφείλει την αναγνωρισιμότητά της «στους λουσμένους στο χρυσό φως πίνακές του, όπου το Γαϊτανάκι, ο τσολιάς με το αλογάκι και ο Καρνάβαλος με τους μασκαράδες ξεχύνονταν στα πέριξ του Φιλοπάππου και συναντούσαν άλλες συνοδείες, όπως γάμοι και καμιά φορά και κηδείες. Οπως συνέβη στον πίνακα του Καρναβαλιού (που ανήκει σε ιδιωτική συλλογή) και την περίεργη ιστορία του, μας την είπε η Δροσούλα. Εξω από το παράθυρο του Βασιλείου περνούσε κηδεία και εκείνος τη ζωγράφισε. Ο φιλότεχνος που του είχε παραγγείλει «κάτι από τη ζωή της Ακρόπολης» όταν είδε πάνω στο καβαλέτο την πένθιμη συνοδεία, έβαλε τις φωνές «μα κηδεία θα βάλω σπίτι μου;». «Μην κάνεις έτσι, πράγμα που διορθώνεται!», είπε, θυμόσοφα, ο Σπύρος Βασιλείου. Και μπροστά στα μάτια του, πάνω στην πομπή με τα στεφάνια ζωγράφισε ένα κεφάτο Καρναβάλι, αφήνοντας άκρη δεξιά, κάτι από τους πενθούντες και προσθέτοντας, δεξιά, μια νύφη με τον γαμπρό! «Αυτή είναι η ζωή στην Ακρόπολη, ανθρώπινη», είπε, και την υπόγραψε – για να τη χαρούμε, ακόμη μία φορά, εφέτος που εξαφανίστηκαν οι «μασκαράδες» όνομα και πράγμα! [Tης Eλενης Mπιστικα, Η Καθημερινή, 14/02/2010]
Face au Paradis at the Théatre Marigny, Paris
- Theatre Marigny
- www. marignytheatre. org
«Face au Paradis». Εχοντας ολοκληρώσει τη θριαμβευτική ποδοσφαιρική καριέρα του, ο Ερίκ Καντονά κάνει τώρα το ντεμπούτο του στο θέατρο σε μια παράσταση που, κατά δραματική σύμπτωση, θυμίζει την τραγωδία της Αϊτής: ερμηνεύει έναν άνθρωπο που αργοπεθαίνει παγιδευμένος στα συντρίμμια ενός γκρεμισμένου κτιρίου. Το έργο είναι γραμμένο από τη νεαρή συγγραφέα Ναταλί Σοζόν και το έχει σκηνοθετήσει η ηθοποιός Ρασίντα Μπρακνί, σύζυγος του ποδοσφαιριστή. Ο 43χρονος Καντονά έχει ήδη δοκιμάσει τις υποκριτικές του ικανότητες ερμηνεύοντας ρόλους σε ταινίες και τηλεοπτικές σειρές, ενώ πρόσφατα υποδύθηκε τον εαυτό του στην επιτυχημένη ταινία του Κεν Λόουτς «Looking for Eric». Οπως είπε, το νέο θεατρικό εγχείρημα τον συναρπάζει: «Ο στόχος είναι πάντα ο ίδιος: να παίξεις και να νιώσεις ευχαρίστηση», είπε. «Για να το χαρείς, όμως, χρειάζεται αυτοπεποίθηση και αυτό έρχεται μετά από πολλή δουλειά». Οι παραστάσεις έχουν προγραμματιστεί να συνεχιστούν μέχρι τα τέλη Απριλίου.
//
- From Times Online, January 27, 2010
Face au Paradis at the Théatre Marigny, Paris
// // // // // //
<!– Remove following
to not show photographer information –>(Pascal Victor/ArtComAr)
<!– Remove following
to not show image description –>Cantona, a big presence on pitch and stage, is credible as Max
There was a bang, a cloud of dust and a scene of desolation — rubble, a broken beam, a fallen ceiling and in the middle of the ruins, Eric the King.
This was how Eric Cantona made his stage debut last night in Face au Paradis (Facing Paradise), a contemporary French play that cast him as one of only two survivors in the basement of a collapsed supermarket.
It was an extraordinary gamble for a man who had never trod the boards before — the thespian equivalent of taking a penalty in your first professional match.
In the 90 minutes he was on stage — and without abreak for half-time — there was nowhere for Cantona to hide.
This was a work with little action and no gimmicks, just dialogue between two men hovering between life and death, hope and despair. It could have gone wrong, but Cantona pulled it off.
He was not great — sometimes laboured, sometimes inaudible, often relying on Lorànt Deutsch, his partner on stage, to drive the storyline forward.
But he was credible as Max the embittered accountant hankering in his final hours after his dreams of owning a seaside hotel and of recapturing his wife’s lost love. The body that swerved past defenders seemed to fill the stage as it struggled with the pain of a bleeding and broken leg.
The face that stared proudly at the Stretford End took on a haunted look. The Marseilles accent brought a hint of pathos to the role. Above all, there was the intensity that marked his playing career — a gut-wrenching determination to defy logic and tradition by proving that he was an actor as well as a footballer.
The play itself, by Nathalie Saugeon, is unlikely to go down as one of France’s greatest theatrical works. The conversation between accountant and the petrol attendant — Deutsch’s role — as they wait for the rescue teams is occasionally witty, rarely incisive.
Nor was the production impeccable. Rachida Brakni, Cantona’s wife and a noted actress, was directing a play for the first time and her lack of experience showed in scenes that drifted between the comic and the tragic. But Face au Paradis will be remembered as the latest step in career that has already led Cantona into what is uncharted territory for almost all other footballers.
He has appeared in 11 films — some dreadful, such as Mookie, but others winning critical acclaim, including Ken Loach’s Looking for Eric.
He has also starred in two films for French television and directed a short movie.
Cantona has indulged in photography: an exhibition of bullfighting images in Arles, Provence, won praise, and his latest work, a book featuring pictures of the homeless for a French charity, has also been lauded.
He said he saw many parallels between sport and the stage. “You are playing in both and they demand an enormous amount of work beforehand which ends in a real excitement on the day of the performance or match.”
It was 15 years ago this week that Cantona left an indelible mark on English football with a kung-fu kick at a spectator. This was a more peaceful but no less significant imprint.
Théatre Marigny, Paris, until May 8.
Blog στο WordPress.com.
Theme: Esquire by Matthew Buchanan.
