17

Φεβ

Από την ομάδα 1272, σύνθεση με έργα Σαίξπηρ
Η Μαρία Πρωτόπαππα (αριστερά) και η Μαρία Τσίμα, σε μία σκηνή από το «Ερρίκος Εδουάρδος Ριχάρδος».

Ο «Ερρίκος Εδουάρδος Ριχάρδος», μια σύνθεση από τα έργα «Ερρίκος ο 6ος» και «Ριχάρδος ο 3ος» του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, παρουσιάζεται στον αριθμό 41 της οδού Ευμολπιδών, στο Σύγχρονο Θέατρο της Αθήνας, από την ομάδα 1272 στο πλαίσιο του «Group Hostel». Ο διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου Γιάννης Χουβαρδάς, έχει δηλώσει πως επιθυμεί ο νέος θεσμός του Εθνικού -το «Group Hostel»- να γίνει ένας «πυρήνας ζύμωσης ιδεών και προτάσεων για το θέατρο, όπου κάθε χρόνο θα φιλοξενούνται τα πιο ζωντανά κύτταρα του σύγχρονου θεατρικού τοπίου, κυρίως εναλλακτικού χαρακτήρα». Το αρχικό πλάνο των Γιώργου Γάλλου και Γιάννου Περλέγκα που συν-σκηνοθετούν την παράσταση -μετά την κοινή τους επιτυχία μ’ έναν πειραματικό «Μάκβεθ» τριών προσώπων-, ήταν να ανεβάσουν απλά τον «Ριχάρδο Γ’».

Διάβασαν, όμως, για τον προηγούμενο βασιλιά, τον «Ερρίκο Στ’», και είδαν πως οι χαρακτήρες φωτίζονται πιο ολοκληρωμένα. Έτσι, προέκυψε μια σύνθεση των έργων του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, που τέμνονται από τον κοινό ιστορικό άξονα του πολέμου στη μεσαιωνική Αγγλία, από τη νεοσύστατη ομάδα 1272. Στο έργο παρακολουθούμε τρεις βασιλείς στο θρόνο της Αγγλίας, σε μια εποχή εμφύλιου σπαραγμού, γνωστού και ως «Πολέμου των δύο Ρόδων». Δολοπλοκίες, ψέματα και στυγερές δολοφονίες, γυναίκες πολεμόχαρες, ελέω ονόματος αδίστακτοι ηγεμόνες, ανίκανοι και λάγνοι.

Μια ασταμάτητη ροή βασιλικών στέψεων, συνομωσιών, θανατικών εκτελέσεων (δημόσιων και κρυφών). Πίσω από τους επεκτατικούς ή θρησκευτικούς πολέμους, τις εθνικιστικές εξάρσεις και τη φανατική πίστη στους καίσαρες, δεν κρύβονται μόνο κοινωνικά, οικονομικά ή πολιτικά κίνητρα. Υπάρχει και πλήρης έκλειψη του λογικού. Ένα εξωφρενικό καρναβάλι για την Ιστορία. Ένα έργο για τη ρύπανση της συνείδησης. Τη μετάφραση υπογράφει ο Νίκος Χατζόπουλος, τη μουσική ο Μπάμπης Παπαδόπουλος. Τα σκηνικά είναι της Εύας Μανιδάκη και οι φωτισμοί του Αλέκου Γιάνναρου. Παίζουν οι Γιώργος Γάλλος, Γρηγόρης Γαλάτης, Θανάσης Δήμου, Μαρία Πρωτόπαππα, Γιάννος Περλέγκας, Μαρία Τσιμά, Βαγγέλης Χατζηνικολάου. Η παράσταση θα διαρκέσει έως τις 24 Απριλίου.

710 days ago Short URL Σχόλια

Uncategorized

17

Φεβ

«Η περιέργεια σκότωσε τον Shakespeare» στη Θεσσαλονίκη

Θεσσαλονίκη

Μια μουσικοθεατρική αυτοσχέδια παράσταση με τίτλο «Η περιέργεια σκότωσε τον Shakespeare», παρουσιάζει η θεατρική ομάδα «Εντός Εκτός και Επί τα Αυτά» στο πρώην στρατόπεδο «Κόδρα – Studio Κοιτώνες», στην Καλαμαριά.

Η συμμετοχή του κοινού απαραίτητη στην παράσταση

Η συμμετοχή του κοινού απαραίτητη στην παράσταση Όταν η περιέργεια της θεατρικής ομάδας “Εντός Εκτός και Επί τα Αυτά” συνάντησε κάποια από τα γνωστότερα έργα του Σαίξπηρ “γεννήθηκε” αυτή η παράσταση, σε κείμενα, σκηνοθεσία και μουσική επιμέλεια της ομάδας, που αποτελείται από τους Ευστράτιο Ανούδη, Κέλυ Γιακουμάκη, Τριαντάφυλλο Δελή και Ειρήνη Μορφιάδου. Στην παράσταση συμμετέχει το μουσικό σχήμα “ON – OFF” με τους Χρήστο Γκουγκουμά (πλήκτρα), Τρίφωνα Μπάιτση (κιθάρα) και Ελισάβετ Μπάιτση (φωνή). Η συμμετοχή του κοινού θεωρείται βασική προϋπόθεση για την εξέλιξη της παράστασης. Η παράσταση παρουσιάζεται από 17 ως 21 Φεβρουαρίου και από 25 ως 28 Φεβρουαρίου, στις 9 το βράδυ, με είσοδο ελεύθερη για το κοινό. [enet.gr, 18:53 Τρίτη 16 Φεβρουαρίου 2010]

710 days ago Short URL 1 σχόλιο

Θεατρική Ομάδα Εντός Εκτός και Επί τα Αυτά

16

Φεβ

A Midsummer Night’s Dream at the Rose Theatre, Kingston

  • From The Times
  • February 16, 2010
  • Benedict Nightingale

Judi Dench and Oliver Chris in A Midsummer Night's Dream

(Marilyn Kingwill)

Dench: at her hilarious best

Judi Dench is our theatrical queen, but isn’t she a bit, um, mature to be playing the fairy queen in Peter Hall’s revival of Shakespeare’s Dream? Well, there are two answers to that ungentlemanly question. First and obviously, folklore tells us that the classiest fairies may be pretty well any age, from 100 to a million. Second, Dame Judi gives a fine performance. And third, and almost as importantly, Hall sees Titania as the Elizabeth I of roughly the year 1595: an ageing monarch with the passions of a much younger woman.

It’s an odd, interesting, slightly perverse idea, though it has some academic backing. It’s been suggested that the powerful, wayward Elizabeth was indeed in Shakespeare’s mind when he created Titania. Maybe the monarch who harboured strong feelings for the Earls of Leicester and Essex could have become infatuated with “a little changeling boy”, as the fairy queen does. Yet Shakespeare was surely far too canny a bard to hint that his own Queen might end up tricked, humiliated and bettered by the husband she never had. If she’d suspected it was her alter ego who was canoodling with a weaver disguised as an ass, that bardic body might have lost its bardic head.

Anyway, the approach doesn’t prevent Dame Judi exuding the warmth she reportedly brought to the same role when she first played it for Peter Hall way back in 1962.

At the start she is seen as the red-wigged Elizabeth in all her pomp, silently ordering bowing courtiers to begin a performance of the Dream itself. Then, without changing her spangled dress, her Titania is bemoaning the treacherous weather and bringing queenly steel to the business of reproaching Charles Edwards’s elegant grandee of an Oberon. But it’s when she falls for Oliver Chris’s transformed Bottom that Dench is at her hilarious best: stroking his ass’s head, rapturously murmuring “I love thee”, and looking as enchanted as if she’s personally sunk the entire Spanish Armada.

It’s also a bit odd when Oberon tells Puck to seek out lovers he’ll know by their Athenian dress, for everyone, including himself and his fairy underlings, wear much the same Elizabethan costumes. But that doesn’t spoil or compromise a production notable, as Hall’s so often are, for its clarity and narrative momentum. It’s also funnier than most Dreams. The lovers’ crazed confusions are nicely played, especially by Rachael Stirling, a Helena who can yearn as well as expostulate. And the rude mechanicals are excellent fun, ruled by Chris’s Bottom, who clearly thinks he’s the new Richard Burbage and prolongs Pyramus’s death so inventively that, even when prone and in her lap, he manages to upstage Leon Williams’s expiring Thisbe.

Reece Ritchie gives us a Puck who runs, leaps, somersaults and squeals with infectiously mischievous glee, but I did have a doubt about Julian Wadham’s Theseus. Could this affable, earnest, decent cove really be the mythic hero who vanquished and married the Amazon queen, cruelly dumped Ariadne in Naxos, and performed glorious and inglorious deeds galore? The answer comes in Hall’s programme note. He’s no pagan warrior but a very sensible English “country duke”. Sorry, but I found that harder to swallow than Titania the Virgin Queen.

Box office: 0871-2301552, to March 20

711 days ago Short URL Σχόλια

A Midsummer Night's Dream/Nightingale Benedict

16

Φεβ

A Midsummer Night’s Dream, Rose Theatre, Kingston

(Rated 4/ 5 )

Dame Judi is a tip-top Titania – and Bottom’s not bad either

By Paul Taylor

Tuesday, 16 February 2010

Dame Judi Dench as Titania and Oliver Chris as Bottom
Geraint Lewis

Dame Judi Dench as Titania and Oliver Chris as Bottom

// Dame Judi Dench as Titania? My first thought when I heard that she was to play the role again for Peter Hall at the age of 75 and some 38 years since she first played it for him in Stratford was faintly ungallant. This Queen of the Fairies is famously tricked into becoming infatuated with a donkey – beasts who have never been a byword for being under-endowed in the groin area. Judi Dench portrayed Titania a second time for Hall in his 1968 movie of the play and in the stills from that she is pretty much naked apart from some long Godiva-like hair strategically arranged. So my worry was that it would be rather embarrassing having such a senior DBE as the subject of an embarrassingly erotic prank.

I shouldn’t have worried. Unfolding on the lozenge-shaped open stage of the Rose Theatre at Kingston, Hall’s latest production of A Midsummer Night’s Dream is exquisitely well judged in its light-footed, lucid, poetically persuasive, wonderfully funny and brilliantly well-spoken way. The idea is that Dench is Elizabeth I who evidently fancies moonlighting as the Queen of the Fairies in addition to her capacity as Queen of England. In a short wordless prequel, she sweeps into a room where the Elizabethan actors are preparing, snatches up a part-script and signals that the performance proper may begin.

It must be marvellous for the younger members of this great company to have such a great speaker of verse to emulate. Dench can send a thrill of wonder through a line of Shakespeare like wind rippling through a field of wheat. And indeed a respect for uncynical wonder is one of the, so to say, Hall-marks of this production in which Julian Wadham gives a lovely mandarin wit and weight to Theseus’s doctrine that the guileless endeavour of the rude mechanicals (a terrific Brummie Crazy Gang of idiosyncratic physical types here) is not something to sneer at.

Oliver Chris is comic perfection as Bottom. He’s young and he has the looks that could make him a leading man (very far from always the case in the casting of this role) and he’s adorable in his fresh-faced keenness.

When he comes round from his dream, this Bottom has a panicky rummage in his cod-piece and crosses himself in relief that the equipment is still there and of the previous dimensions. Not that you feel that there has been much hanky panky in that department with Dench’s Titania. The Queen’s doting on this donkey is more at the girlish devotion to My Little Pony end of the spectrum than the cross-species carnality you get in some productions. She hugs him tight as one might want to embrace, say, Lassie.

Each of the play’s worlds is delectably realised – from the otherworldliness of the fairies, with Charles Edwards doing a nice send up of a square-jawed matinee idol with supernatural touches as Oberon and Reece Ritchie an eruptive, manic pretty boy as Puck. For once, the young lovers all seem like individuals that you want to root for and the rude mechanicals could scarcely be bettered. The Lion is a little bald, bewildered chap and Leon Williams brings the house down with a Thisbe whose high-pitched oration over Bottom’s dead Pyramus does not gain in dignity because, repeatedly letting the weighty bulk of him slip from her lap, she keeps having to haul him back on to her knee. I loved it when she has to use her wooden sword to shift one of her hefty cream plaits before she can dig it into her bosom. A great evening.

711 days ago Short URL Σχόλια

A Midsummer Night's Dream/Taylor Paul

16

Φεβ

A Midsummer Night’s Dream

Judi Dench (Titania) and Oliver Chris (Bottom)

Transforming love … Oliver Chris and Judi Dench in A Midsummer Night’s Dream. Photograph: Tristram Kenton

Judi Dench is no stranger to Titania. She played the role at school in York in the 1940s and on stage and film for Peter Hall in the 1960s. Now she is back as Shakespeare’s fairy queen and her performance illuminates Hall’s revival, reminding us just why she is a great actor.

  1. A Midsummer Night’s Dream
  2. Rose Theatre,
  3. Kingston
  1. Until 20 March
  2. Box office:
    0871 230 1552

Hall’s main innovation is to suggest a parallel between Titania and Elizabeth I: a somewhat tendentious idea since Shakespeare’s play is a hymn to marital fecundity and Theseus pointedly suggests the rose distilled is happier than that which withers on the “virgin thorn.” But, although Dench makes a brief appearance as Elizabeth as if sanctioning a court entertainment, the regal comparison is largely irrelevant. What really matters is Dench’s supreme ability to give weight to every word she utters.

In Titania’s great speech on the disastrous consequences of climate change, your hear Dench’s voice perceptibly harden when she tells how “the childing autumn, angry winter change their wonted liveries.” I’ve also never seen a Titania more vocally and spiritually enraptured by the transformed Bottom. Dench’s voice seems to caress the air as she breathily cries “I pray thee, gentle mortal, sing again.” And, after a night spent with the ass, Dench skips and skitters around with post-coital glee and giggles delightedly at her loved one’s every jest. Without any of the physical explicitness you sometimes find in modern productions, Dench simply conveys the ecstasy and ardour of a brief, if misplaced, passion.

Dench brings her special aura to a perfectly good, classical production that seems most at ease with the fairies. Charles Edwards is a particularly fine Oberon who brings out the sadistic delight with which the fractious immortal torments the fairy queen. He slavers over the idea of streaking her eyes to make her full of “hateful fantasies” and gloats over the prospect of her waking next to some “vile thing”. But, in a play that is all about spiritual transfiguration, Edwards conveys a proper sense of guilt at the effectiveness of his ruse.

The lovers, meanwhile, are decently played with due emphasis on their verbal coils rather than physical knockabout. But the standout member of the quartet is Rachael Stirling who makes the abused Helena a paranoid, quivering figure who announces “I am as ugly as a bear” with a real sense of self-loathing. She is also excellent in the battle with Annabel Scholey’s Hermia.

My main reservation concerns the mechanicals. Hall might have made more of “these hard-handed men that work in Athens hence” by emphasising their particular crafts and occupations. But there is a very assured Bottom from Oliver Chris who has all the bumptious geniality of the star amateur actor. In short, this is a good, well-spoken Dream, played in Elizabethan dress, that reminds one that this is a play about physical and spiritual transformation.

But although many of the parts, not least Julian Wadham’s shrewd, pragmatic Theseus, are well played, it is Dame Judi who supplies the necessary magic. And, although she is be-ruffed and red-wigged, it has nothing to do with Titania’s supposed resemblance to Elizabeth I. It is all to do with the ability to invest the language with passionate emotion so that when Dench says of the ass “O, how I love thee” the words linger longingly in the air. That’s what I call great acting.

711 days ago Short URL Σχόλια

A Midsummer Night's Dream/Billington Michael

16

Φεβ

«Θέατρο του Παιδιού»: Όσκαρ Ουάιλντ «Ο εγωιστής γίγαντας» στο θέατρο “Αποθήκη”

[Δελτίο Τύπου]

ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ: Ο θίασος «Θέατρο του Παιδιού» κάνει θέατρο για παιδιά από το 1995. Το θέατρο «ΑΠΟΘΗΚΗ» είναι η μόνιμη στέγη μας εδώ και 11 χρόνια. Για την φετινή χρονιά, έχουμε τη χαρά να παρουσιάζουμε την υπέροχη ιστορία του Όσκαρ Ουάιλντ «Ο  ΕΓΩΙΣΤΗΣ  ΓΙΓΑΝΤΑΣ»

Πρόκειται για ένα απίστευτα τρυφερό παραμύθι, που γράφτηκε το 1888 και αποτελεί ένα από τα διηγήματα της συλλογής «Ιστορίες για Παιδιά». Για τις ανάγκες της θεατρικής παρουσίασής του, διασκευάστηκε από τον σκηνοθέτη του θιάσου μας, κ. Γιάννη Κόκκινο.

Λίγα λόγια για το έργο:

Κάπου στην Βόρια Ιρλανδία υπάρχει ένας απίθανος κήπος, με πανέμορφα δέντρα, κάθε λογής λουλούδια και χιλιάδες μελωδικά πουλιά! Ο κήπος ανήκει σ’ έναν Γίγαντα, ο οποίος λείπει για χρόνια σ’ ένα μέρος μακρινό. Σ’ αυτόν τον κήπο, κάθε μέρα μαζεύονται τα παιδιά και παίζουν, γιατί στην μικρή τους πόλη, δεν υπάρχει άλλος ελεύθερος χώρος. Κάποια μέρα ο Γίγαντας επιστρέφει και βλέπει τα παιδιά. Ενοχλημένος τα διώχνει και βάζει φράκτες σε όλες τις εισόδους για να μην μπει κανείς. Από εκείνη την στιγμή ο κήπος ερημώνει… Φεύγουν τα πουλιά, τα λουλούδια αρνιούνται να φυτρώσουν και στον κήπο απλώνεται  το Χιόνι, η Παγωνιά, το Χαλάζι και ο Βοριάς. Ο πανέμορφος κήπος μεταβάλλεται σ’ ένα απέραντο  χειμωνιάτικο, παγωμένο τοπίο. Άραγε, το γέλιο ενός παιδιού, θα μπορέσει να λιώσει την παγωμένη καρδιά ενός ΕΓΩΙΣΤΗ ΓΙΓΑΝΤΑ ;

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

Σκηνοθεσία & θεατρική διασκευή: Γιάννης Κόκκινος. Σκηνικά: Γιώργος Καρακάσης. Κοστούμια: Εύη Μπαράκου. Μουσική: Μιχάλης Κόκκινος

ΗΘΟΠΟΙΟΙ :

Ελένη Τριανταφύλλου, Ηλίας Νάκος, Νικολέτα Κοφινά, Μιχάλης Κόκκινος, Κατερίνα Τσιμόγιαννη, Ηλίας Παγούρας, Ρούλα Θεοδοσίου

κάθε Κυριακή, ώρες παραστάσεων 11.15 π.μ &  3.15 μ.μ. στο Θέατρο «ΑΠΟΘΗΚΗ»(Σαρρή 40, Θησείο)

711 days ago Short URL Σχόλια

Παιδικό Θέατρο

16

Φεβ

Νεράιδα στα 76 της χρόνια

  • Σαν δύο «ευφυείς συζύγους», που λατρεύει ο ένας τον άλλο, διαφωνούν με ήπιο τρόπο για ημερομηνίες, ξεχνούν ονόματα.

Ωστόσο συμπληρώνει ο ένας στα μισά τη φράση του άλλου κι είναι πραγματικά πανευτυχείς όταν ανακαλούν παιγνιωδώς το παρελθόν τους. Τόσο στενή και οικεία, τόσο ουσιαστική είναι η σχέση του 80χρονου σερ Πίτερ Χολ με την 76χρονη ντέιμ Τζούντι Ντεντς, σύμφωνα με τους «Σάντεϊ Τάιμς».

Χθες βράδυ, 48 χρόνια μετά, ξαναέδωσαν πνοή στο «Ονειρο θερινής νύχτας». Η Ντεντς είναι στη σκηνή του Rose Theater στο Λονδίνο, όπως και στην παράσταση του Χολ με τη Royal Shakespeare Company στο Στάτφορντ το ’62, η Τιτάνια.

Πραγματικά είναι αστείο να σκέφτεσαι τον σπουδαίο Βρετανό σκηνοθέτη να διστάζει να της ζητήσει να υποδυθεί ξανά τη βασίλισσα, που ο δαιμόνιος Πουκ μαγεύει για να ερωτευτεί τον λάθος… άνδρα. Τόλμησε και της ξαναπρότεινε ένα ρόλο που στα νιάτα της ερμήνευσε, υπό την καθοδήγησή του, σχεδόν γυμνή, γιατί η νέα του είναι «θέατρο εν θεάτρω». Η Ντεντς είναι η Ελισάβετ Ι, που υποδύεται την Τιτάνια.

Δεν ήταν μια απόφαση αυθαίρετη. Ο Χολ ανέτρεξε για τη συγκεκριμένη λύση στην ιστορία του «Ονείρου». Η βασίλισσα Ελισάβετ υπήρξε μαικήνας του θεάτρου. Συχνά φιλοξενούσε στο παλάτι της τον θίασο του Σέξπιρ. Υπάρχουν, μάλιστα, μαρτυρίες ότι συχνά η Αυλή συμμετείχε στις παραστάσεις, αναλαμβάνοντας και ρόλους. Γιατί όχι λοιπόν και η ίδια η Ελισάβετ;

Η Ντεντς έχει παρελθόν με τον απαιτητικό σεξπιρικό ρόλο -τόσο που γνωρίζει απ’ έξω όλα τα λόγια της Τιτάνια. Την πρωτοερμήνευσε παιδούλα σε μαθητική παράσταση στο Γιόοκ. Ακολούθησε η παράσταση του Χολ στο Στάτφορντ αλλά και σε ταινία του το ‘ 68 -τότε εμφανιζόταν σχεδόν ολόγυμνη, αφού ο σκηνοθέτης αποφάσισε ξαφνικά ότι δεν χρειαζόταν το κοστούμι της. Σε ένα θίασο με Ερμία την Ελεν Μίρεν και Ελένη την Ντάιαν Ριγκ, η 33χρονη Ντεντς ήταν η πιο αισθαντική παρουσία.

Η σχέση της Ντεντς με τη βασίλισσα Ελισάβετ είναι άλλη «ιστορία»: ως μοχθηρή ηλικιωμένη Ελισάβετ στον «Ερωτευμένο Σέξπιρ» του Τζον Μάντεν ,το ’98, κέρδισε ένα Οσκαρ κι ένα Bafta.

Δεν θα μπορούσε, πάντως, εύκολα να αρνηθεί κάτι στον αγαπημένο της Χολ. Τους συνδέουν εννιά θεατρικές συνεργασίες, απ’ το ’62, οπότε η ηθοποιός συστρατεύτθκε στη Royal Shakespeare Company. Με περισσότερη νοσταλγία και τρυφερότητα δεν ανακαλεί, πάντως, το «Ονειρο θερινής νυκτός», αλλά το «Αντώνιος και Κλεοπάτρα» του ’87 στο Εθνικό Θεάτρο με τον Αντονι Χόπκινς.

Υπάρχει κι άλλος λόγος, αμιγώς κοινωνικός, για τον οποίο είπε αμέσως «ναι» στην Τιτάνια στα 76 της χρόνια. Ηθελε να βοηθήσει τον σκηνοθέτη στην προσπάθειά του να προσελκύσει κοινό σε ένα τοπικό, περιθωριακό θέατρο του νοτιοδυτικού Λονδίνου, που το Arts Council δεν θεωρεί άξιο επιχορήγησης.

ΙΩΑΝΝΑ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, Ελευθεροτυπία, Τρίτη 16 Φεβρουαρίου 2010

711 days ago Short URL Σχόλια

Ντεντς Τζούντι/Χολ Πίτερ

15

Φεβ

“Nα διεκδικήσουμε δυναμικά τη βιωσιμότητα των Κρατικών Σκηνών…”

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Με μεγάλη αγωνία παρακολουθούμε τις εξελίξεις στα τρία Κρατικά Θέατρα της χώρας μας και την απουσία πολιτικής βούλησης για την ενίσχυση και την ενδυνάμωση τους. Αντ’ αυτού διαπιστώνουμε ότι συνεχίζεται η συρρίκνωσή τους με σταθερό ρυθμό τόσο στον οικονομικό τομέα (οι επιχορηγήσεις μετά βίας καλύπτουν τις ανάγκες της μισθοδοσίας) όσο και στην ευελιξία της επιλογής των εργαζομένων ανά ειδικότητα οι οποίοι προσφέρουν εξειδικευμένη εργασία στο χώρο του Θεάτρου.

Διεκδικούμε από την ηγεσία του ΥΠΠΟΤ και θα παλέψουμε με κάθε μέσο που διαθέτουμε τη χάραξη μιας στρατηγικής στήριξης των Κρατικών Σκηνών οι οποίες στη συνείδηση του ελληνικού λαού κατέχουν πολύ υψηλή θέση και ζητούμε επίσης, την ισχύουσα μέχρι πρότινος εξαίρεση, από το νόμο Ραγκούση (Ν. 3812/09) για την πρόσληψη εργαζομένων στα Κρατικά Θέατρα καθώς απαιτείται εξειδίκευση και εμπειρία.

Ήδη με άλλοθι το νόμο Ραγκούση, στην Εθνική Λυρική Σκηνή δεν ανανεώθηκαν συμβάσεις εργαζομένων με υψηλή εξειδίκευση και εμπειρία ενώ άγνωστο είναι το μέλλον και για εργαζόμενους ορισμένου χρόνου στο Εθνικό Θέατρο και στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος.

Η έλλειψη της εξειδίκευσης των εργαζομένων η οποία πολλές φορές έρχεται μέσα από την εμπειρία (λόγω ανυπαρξίας ανάλογων σχολών) θα δυσχεράνει επικίνδυνα την λειτουργία των τριών Κρατικών Θεάτρων τα οποία έχουν ανάγκη για την λειτουργία τους από υψηλού επιπέδου υπηρεσίες.

Οι εργαζόμενοι του Εθνικού Θεάτρου & του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος συνταυτίζονται με τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.

H δύσκολη οικονομική συγκυρία της χώρας δεν μπορεί να είναι άλλοθι για την συρρίκνωση και “παράδοση” των Κρατικών Θεάτρων στα χέρια των χορηγών και των “ευεργετών”. Αυτή θα ήταν είναι η εύκολη λύση αλλά εμείς οι εργαζόμενοι θα αντισταθούμε σε αυτού του είδους τις πολιτικές επιλογές.

Δηλώνουμε ότι η ανοχή μας σε αυτή την πολιτική του Υπουργείου έφτασε στο τέλος της. Ενωμένοι και αποφασισμένοι Ομοσπονδία και Σωματεία εργαζομένων στα Κρατικά Θέατρα να διεκδικήσουμε δυναμικά τη βιωσιμότητα των Κρατικών Σκηνών σε κάθε επίπεδο.

Σε περίπτωση που δεν ικανοποιηθούν τα δίκαια και αυτονόητα αιτήματά μας και στις τρεις Κρατικές Σκηνές, θα προχωρήσουμε σε ματαιώσεις παραστάσεων στα Κρατικά Θέατρα.

Ζητούμε:

* Την ισχύουσα μέχρι πρότινος εξαίρεση, από το νόμο Ραγκούση (Ν.3812/09) για την πρόσληψη εργαζομένων στα Κρατικά Θέατρα.
* Να σταματήσει το καθεστώς των συμβασιούχων και να προσληφθεί μόνιμο προσωπικό εκεί που υπάρχουν ανάγκες.
* Να προχωρήσει η διαδικασία κατάρτισης εσωτερικών κανονισμών.

  • Π.Ο.Θ.Α. Πανελλήνια Ομοσπονδία Θεάματος Ακροάματος
  • Σ.Ε.Κ.Θ.Β.Ε. Σύλλογος Εργαζομένων στο Κ.Θ.Β.Ε. πάσης φύσεως Προσωπικού
  • Σ.Ε.Ε.Θ. Σωματείο Εργαζομένων Εθνικού Θεάτρου
  • Σ.Χ.Ε.Λ.Σ. Σύλλογος Χορευτών Εθνικής Λυρικής Σκηνής
  • Σ.Π.Ε.Λ.Σ. Σύλλογος Πρωταγωνιστών Εθνικής Λυρικής Σκηνής
  • ΣΩ.Τ.Β.Ε.Λ.Σ. Σωματείο Τεχνικού-Βοηθητικού και Λοιπού Προσωπικού Ε.Λ.Σ.
  • ΣΩ.ΣΥ.ΕΡ.ΕΛΣ Σωματείο Συντελεστών εργαζομένων στην Εθνική Λυρική Σκηνή
  • Ένωση Διοικητικών Υπαλλήλων Εθνικής Λυρικής Σκηνής
  • Σ.Ε.Τ.Θ. Σωματείο Ελλήνων Τεχνικών Θεάτρου

712 days ago Short URL Σχόλια

Κρατικά Θέατρα/Υπουργείο Πολιτισμού

15

Φεβ

ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ ΤΟΥ ΡΙΟ ΝΤΕ ΤΖΑΝΕΪΡΟ Σεξ, ντραγκς και… σάμπα

  • Η σκοτεινή πλευρά της μεγαλύτερης γιορτής του πλανήτη

  • Κ. ΤΣΑΒΑΛΟΣ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 14 Φεβρουαρίου 2010

ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ που ξεπροβάλλει στον ουρανό της «Cidade Μaravilhosa», της «Θαυμαστής Πόλης», έχει δύο όψεις, σαν τον θεό των Ρωμαίων Ιανό. Από τη μια, η λαμπερή πλευρά, αυτή που φωτίζει το διάσημο Καρναβάλι του Ρίο, το μεγαλύτερο πάρτι στον πλανήτη. Για χάρη του κάθε Φεβρουάριο περισσότεροι από 700.000 άνθρωποι χορεύουν στους δρόμους με τους ξέφρενους ρυθμούς της σάμπα. Στην άλλη, στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού, κινείται ο αθέατος κόσμος του οργανωμένου εγκλήματος. Δίπλα στον καρναβαλικό διονυσιασμό, έμποροι ναρκωτικών πουλάνε κοκαΐνη για λίγα ευρώ και ανήλικες πόρνες παζαρεύουν σεξουαλικές υπηρεσίες με μεθυσμένους τουρίστες. Και το χειρότερο: ακόμη και οι σχολές της σάμπα είναι διατεθειμένες να «χορέψουν» ένα ατέλειωτο γαϊτανάκι παράνομων δραστηριοτήτων προκειμένου να κερδίσουν την «προστασία» και την εύνοια των νονών του οργανωμένου εγκλήματος.

«Ηπόλη του Θεού» της διάσημης ταινίας του βραζιλιάνου σκηνοθέτη Φερνάντο Μεϊρέγες διοργανώνει αυτές τις ημέρες άλλο ένα Καρναβάλι. Η σχολή της σάμπα Σαλγκέιρο θα υπερασπιστεί τον τίτλο της νικήτριας της περυσινής μεγάλης παρέλασης, με τη φιλοδοξία να υποσκελίσει τη σχολή Μπέιζα Φλορ, που έχει κερδίσει τις πέντε από τις έξι προηγούμενες χρονιές.

Η ατμόσφαιρα έχει ηλεκτριστεί από τις φήμες ότι η Μπέιζα Φλορ δεν οφείλει τις νίκες της μόνο στα καλλίγραμμα κορίτσια με τις φανταχτερές στολές. Η εφημερίδα «Γκλόμπο» αποκάλυψε ότι «νονοί» του υποκόσμου, εις εκ των οποίων φέρεται να είναι και ο ίδιος ο πρόεδρος της σχολής Ανίσιο Αμπράο Ντέιβιντ δωροδοκούσαν τους κριτές υπέρ της Μπέιζα Φλορ και κέρδιζαν μεγάλα χρηματικά ποσά από το παράνομο στοίχημα για τον τελικό νικητή.

Ο ανταγωνισμός ανάμεσα στις 100 σχολές σάμπα που διεκδικούν κάθε χρόνο την εύνοια των 40 κριτών του Σαμπαδρομίου είναι τόσο μεγάλος ώστε πολλές φορές η κατάσταση εκτραχύνεται επικίνδυνα, κάτω από το ιλαρό βλέμμα και τις ευλογίες του «Βασιλιά Καρνάβαλου», του Αρχοντα της Αταξίας.

Μια από τις πιο παλιές και διάσημες σχολές σάμπα, η Μανγκέιρα, βρέθηκε στο επίκεντρο μιας άλλης φήμης, ότι ετοιμάζεται να βάλει λουκέτο λόγω της οικονομικής κρίσης. Είναι όμως κοινό μυστικό ότι η σχολή, που έχει την έδρα της στην ομώνυμη φαβέλα του Ρίο, απέκτησε νέο «αφεντικό». Εδώ και αρκετό καιρό στην περιοχή της Μανγκέιρα δραστηριοποιείται ο πιο διαβόητος έμπορος ναρκωτικών της Βραζιλίας Λουίς Φερνάντο ντα Κόστα, γνωστός με το παρατσούκλι «Φερναντίνιο Μπέιρα Μαρ», δηλαδή «Φερναντίνιο της παραλίας».

Εχοντας περάσει 17 χρόνια στη φυλακή, καταδικασμένος για εμπόριο όπλων και κοκαΐνης, ο «Παραλίας» είναι το αφεντικό της «Κόκκινης Διοίκησης», της ομάδας των ενόπλων που λυμαίνεται τη φαβέλα της Μανγκέιρα, πουλώντας ναρκωτικά και «προστασία».

Οταν έφθασε στα χέρια της αστυνομίας ένα ερασιτεχνικό βίντεο που έδειχνε μουσικούς της σχολής Μανγκέιρα, μαζί με τον πρώην πρόεδρό της Πέρσιβαλ Πιρές, να χορεύουν στη δεξίωση του γάμου του Ντα Κόστα, οι Αρχές έστειλαν τελεσίγραφο στους ιθύνοντες: ή κόβετε κάθε δεσμό με τον «Παραλία» ή σας κλείνουμε τη σχολή. «Το σύμβολο μιας σχολής σάμπα είναι ο πρόεδρος τηςκαι όταν αυτός παρευρίσκεται στον γάμο του πιο διαβόητου εμπόρου ναρκωτικώντότε είναι λογικό, με τη σειρά μας, να υποπτευόμαστε παράνομες δοσοληψίες μεταξύ τους, όπως ξέπλυμα χρημάτων» λέει ο Μάριο Κάλντας, αξιωματικός της αστυνομίας ο οποίος ερευνά την υπόθεση.

Μετά την Ταϊλάνδη, η Βραζιλία είναι η δεύτερη χώρα στον κόσμο με το μεγαλύτερο ποσοστό πορνείας ανηλίκων: η UΝΙCΕF υπολογίζει ότι περισσότερα από 500.000 παιδιά εργάζονται στη βιομηχανία λευκής σαρκός, που φτάνει στο ζενίθ της δραστηριότητάς της στο Καρναβάλι. «Κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας, ειδικά τις ημέρες αυτές» λέει ο επικεφαλής του κυβερνητικού προγράμματος για την πάταξη της παιδικής πορνείας Σίδνεϊ Αλβες.

«Η κυβέρνηση μπορεί να κάνει ό,τι θέλει, αλλά εμείς εξακολουθούμε να μην έχουμε δουλειά.Αναγκαζόμαστε να βγάζουμε τα προς το ζην πουλώντας το κορμί μας» λέει μια νεαρή πόρνη, ονόματι Κάρλα. Δηλώνει 28 ετών, παρ΄ όλο που φοράει σιδεράκια στα δόντια και μοιάζει πολύ νεότερη.

  • Σκάνδαλο ετών 7 στο Σαμπαδρόμιο

Σάλο προκαλεί η απόφαση μιας από τις κορυφαίες σχολές σάμπα να αναθέσει σε ένα επτάχρονο κορίτσι να ηγηθεί ημίγυμνο της εφετινής παρέλασής της στο Σαμπαδρόμιο. Η Βιραντούρο επέλεξε ως βασίλισσά της την επτάχρονη Τζούλια (φωτογραφία αριστερά), κόρη του ιδρυτή της σχολής Μάρκο Λίρα, προκαλώντας φυσικά μεγάλες αντιδράσεις. «Δεν είμαστε εναντίον της συμμετοχής παιδιών στο Καρναβάλι. Αυτό που δεν μπορούμε να επιτρέψουμε είναι να αναλάβει ένα επτάχρονο κορίτσι έναν ρόλο με έντονη σεξουαλική υπόσταση» λέει ο διευθυντής της υπηρεσίας για την προστασία των παιδιών στο Ρίο Κάρλος Νικοντέμους. «Η κόρη μου έχει τον χορό στο αίμα της… Εγώ απλώς πραγματοποιώ το όνειρό της. Οποιος μπορεί να νιώσει ερωτική έλξη για ένα παιδί τόσο μικρό και αγνό σαν την Τζούλια, πρέπει να είναι πολύ άρρωστος» είπε η μητέρα της, Μόνικα Λίρα. Η εισαγγελέας Μάρσια Ρεζίνα Αλβες εξέφρασε τις ανησυχίες της για το κατά πόσον η Τζούλια θα καταφέρει να αντεπεξέλθει σωματικά στην πολύωρη κόπωση, χορεύοντας για χιλιάδες ανθρώπους μπροστά στις κάμερες των παγκόσμιων ΜΜΕ. Των ίδιων εκείνων μέσων που, ενώ χαρακτηρίζουν «απαράδεκτο» ένα τέτοιο θέαμα, θα πάρουν θέση στην πρώτη σειρά προκειμένου να εξασφαλίσουν τα καλύτερα πλάνα της 7χρονης με το μικροσκοπικό μπικίνι.

  • ΡΙΟ
  • «Η πόλη του Θεού» σε αριθμούς

Τη δεκαετία 2000-2009, 14 άνθρωποι που συνδέονταν με διάφορες σχολές σάμπα βρέθηκαν δολοφονημένοι. Η βραζιλιάνικη αστυνομία δεν κατάφερε να διαλευκάνει καμία από τις δολοφονίες αυτές και όλες οι υποθέσεις μπήκαν στο αρχείο.

Από το 1995, οι δολοφονίες στο κρατίδιο του Ρίο έχουν ξεπεράσει τις 6.000 τον χρόνο. Ο δείκτης ανθρωποκτονιών ανέρχεται σε 37,73 ανά 100.000 άτομα ετησίως (η Αθήνα έχει δείκτη 2,05 ανά 100.000)

Στις συμπλοκές που έγιναν στο Ρίο καθ΄ όλη τη διάρκεια του 2007 αντιστοιχούσαν, κατά μέσοω όρο, 41,6 νεκροί πολίτες για κάθε αστυνομικό. 1.303 ληστείες και 80 δολοφονίες συνέβησαν κατά τη διάρκεια του Καρναβαλιού του 2008. Πάνω από 100 αλλοδαποί τουρίστες έπεσαν θύματα ληστείας κατά τη διάρκεια του Καρναβαλιού του 2009, 20% περισσότεροι σε σχέση με τη φιέστα του 2008.

Πάνω από 28.000 αστυνομικοί (σχεδόν το 19% του αστυνομικού σώματος της χώρας) θα απασχοληθούν στους δρόμους του Ρίο κατά τη διάρκεια του εφετινού Καρναβαλιού.

Το 2006 το υπουργείο Δικαιοσύνης παραδέχτηκε ότι ο ημερήσιος δείκτης ανθρωποκτονιών σε όλη τη χώρα ανέρχεται στους 150 ανθρώπους, καθιστώντας τη Βραζιλία τη δεύτερη πιο επικίνδυνη χώρα της Νότιας Αμερικής, μετά τη Βενεζουέλα.

  • ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ
  • Υπό το βλέμμα του Βασιλιά Καρνάβαλου

Τον Φεβρουάριο του 2004, τα ροζ και πράσινα κοστούμια των χορευτών της Μανγκέιρα, της πιο παλιάς σχολής σάμπα του Ρίο, βάφτηκαν κόκκινα απ΄ το αίμα του Ρόμπσον Ρόκε (φωτογραφία κάτω αριστερά). Ο 43χρονος πρόεδρος του τμήματος κρουστών οργάνων της σχολής βρέθηκε νεκρός σε ένα από τα προάστια της πόλης. Οι δολοφόνοι του, αφού τον πυροβόλησαν πολλές φορές, τον αποκεφάλισαν ενόσω ήταν ακόμη ζωντανός και μετά έκαψαν το πτώμα του. Ο Ρόκε διατηρούσε κρυφή εξωσυζυγική σχέση με τη γυναίκα του πιο διαβόητου εμπόρου ναρκωτικών της περιοχής, του Φρανσίσκο Μοντέιρο ή «Τουκίνια», όπως ήταν το παρατσούκλι του. Ο Μοντέιρο αφέθηκε ελεύθερος, ύστερα από κάθειρξη 17 ετών, επανακτώντας τον έλεγχο της διακίνησης ναρκωτικών στη φαβέλα της Μανγκέιρα και η αστυνομία εκτιμά πως δολοφόνησε τον Ρόκε εις ένδειξη παραδειγματισμού.

Τον Φεβρουάριο του 2007 βρέθηκε βιαία δολοφονημένος ο Γκουαρασί Παές Φαλκάο (φωτογραφία κάτω δεξιά), αντιπρόεδρος μιας άλλης διάσημης σχολής σάμπα, της Σαλγκέιρο. Αγνωστοι ένοπλοι σταμάτησαν το αυτοκίνητο του Φαλκάο, πυροβολώντας και σκοτώνοντας τον ίδιο και τη σύζυγό του. Η αστυνομία του Ρίο μίλησε για μια ξεκάθαρη περίπτωση μαφιόζικης εκτέλεσης, επειδή ο Φαλκάο ήταν μπλεγμένος σε κυκλώματα παράνομου στοιχηματισμού σχετικά με τη σχολή σάμπας που θα αναδεικνυόταν εκείνη τη χρονιά νικητής της παρέλασης. «Μετά το γεγονός αυτό, το Καρναβάλι τελείωσε για εμάς. Είμαστε όλοι μας συγκλονισμένοι», είχε δηλώσει τότε μια εκπρόσωπος της σχολής, η οποία όμως είχε συμμετάσχει κανονικά στη μεγάλη παρέλαση που ακολούθησε μερικές ημέρες μετά.

  • ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ 2016
  • «Πονοκέφαλος» το έγκλημα

Είναι το Ρίο ντε Τζανέιρο σε θέση να διοργανώσει με επιτυχία τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016; Αυτό απασχολεί τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή, η οποία έχει βάλει στο μικροσκόπιό της την πρώτη πόλη της Νότιας Αμερικής που θα διοργανώσει μια Ολυμπιάδα.

Η ΔΟΕ παρακολουθεί τους δείκτες εγκληματικότητας της δεύτερης μεγαλύτερης πόλης της Βραζιλίας εκφράζοντας την ανησυχία της. Ανώτατοι αξιωματούχοι της Βραζιλιάνικης Ολυμπιακής Επιτροπής έχουν δεσμευτεί, όμως, ότι θα καταφέρουν να μειώσουν την εγκληματικότητα. «Τα προβλήματα μιας πόλης δεν λύνονται έτσι απλά,με μαγικό τρόπο. Δεν θα είναι ένα εύκολο έργο, αλλά θα τα καταφέρουμε» τόνισε ο κυβερνήτης του κρατιδίου του Ρίο ντε Τζανέιρο Σέρζιο Καμπράλ.

Από την πλευρά του ο πρόεδρος της χώρας Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα (φωτογραφία κάτω) υποστήριξε πως «το Ρίο έχει επανειλημμένα αποδείξει ότι είναι ικανό να διοργανώσει με επιτυχία μια μεγάλη αθλητική γιορτή. Οι Παναμερικανικοί Αγώνες του 2007 έγιναν χωρίς κανένα σημαντικό παρατράγουδο».

«Η πόλη θα είναι πανέτοιμη. Κάποια μεμονωμένα γεγονότα δεν είναι ικανά να αμαυρώσουν τη συνολική εικόνα του Ρίο» λέει ο διοικητής της τουριστικής αστυνομίας Φερνάντο Βελόζο.

Το υπουργείο Εσωτερικών της χώρας έχει ήδη εξαγγείλει ένα οικονομικό πακέτο10,5 δισ. ευρώ, το οποίο θα επενδυθεί εξ ολοκλήρου στη μείωση της εγκληματικότητας, προκειμένου η πόλη να γίνει πιο ασφαλής, όχι μόνο για τις ανάγκες των Ολυμπιακών Αγώνων του 2016 αλλά και για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου που θα διεξαχθεί στη Βραζιλία το καλοκαίρι του 2014.

  • ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ
  • «Κοκαΐνη και Καρναβάλι πάνε μαζί…»

«Το Καρναβάλι του Ρίο, ειδικά για τους αλλοδαπούς, δεν είναι τίποτε άλλο από τρεις ημέρες ατέλειωτων μεθυσιών μαζί με ένα πλήθος ανθρώπων που δεν γνωρίζουν:μια εμπειρία που μπορεί να μετατραπεί σε εφιάλτηαν δεν ξέρεις κανέναν και είσαι μόνος σου εκεί. Το πλήθος είναι τόσο μεγάλο ώστε αν χάσεις τους φίλους σου δεν πρόκειται να τους ξαναβρείς. Αν δεν έχεις έστω έναν βραζιλιάνο γνωστό, αποκλείεται να περάσεις καλά. Δεν θα κάνεις σεξ με Βραζιλιάνες, δεν θα σου αρέσει η μουσικήούτε το τρελαμένο πλήθος και φυσικά ούτε η πολύ κακής ποιότητας μπίρα» γράφει για το Καρναβάλι του Ρίο ο Αμερικανός Ρους Βόρεκ, ο 31χρονος διάσημος μπλόγκερ που έγινε γνωστός γράφοντας τις ταξιδιωτικές του εμπειρίες στον προσωπικό ιστότοπο που διατηρεί (www.rooshv.com). Ο κ. Βόρεκ αψήφησε τους κινδύνους και έζησε για λίγο καιρό στην Ντόνα Μάρτα, μια απ΄ τις πιο κακόφημες φαβέλες του Ρίο.

«Κοκαΐνη και Καρναβάλι πάνε μαζί. Εμποροι, αντί μόλις 4 ευρώ,πουλούν το εμπόρευμα τους, το λεγόμενο “παπελότες”, μέσα σε μικρούς φακέλους οι οποίοι περιέχουν “πο”, δηλαδή “σκόνη”. Κερδίζουν σε λίγες ημέρες όσα χρήματα βγάζουν όλη την υπόλοιπη χρονιά! Η αστυνομία είναι τόσο ελαστικήώστε τις ημέρες αυτές, αν σε συλλάβουν να κατέχεις κοκαΐνη,είναι πιθανό να σε αφήσουν να φύγεις, αν τους πείσεις πως την αγόρασες για προσωπική σου χρήση» υποστηρίζει ο δημοσιογράφος του εβδομαδιαίου γερμανικού περιοδικού «Der Spiegel» Γενς Γκλούσινγκ. «Λατρεύω την πόλη, τους ανθρώπους,τα πάντα.Απλώς θα πρέπει, προτού έλθεις στο Ρίο για το Καρναβάλι, να συμφωνήσεις με τον εαυτό σου ότι θα ακολουθήσεις αυστηρά κάποιους κανόνες, προκειμένου να μη βρεθείς σε κίνδυνο. Λόγου χάρηδεν πρέπει ποτέ, μα ποτέ, να περπατάς μόνος σου στον δρόμο» τονίζει η 20χρονη Νορβηγίδα Αγκ Χόμο, λίγο αφότου κατήγγειλε στο αστυνομικό τμήμα την κλοπή της φωτογραφικής της μηχανής σε μια από τις πλέον πολυσύχναστες παραλίες της πόλης κατά τη διάρκεια του περυσινού Καρναβαλιού.

Ο 29χρονος Βρετανός Αλι Γουότερς, που επισκέφτηκε το Ρίο τον Φεβρουάριο του 2008, τονίζει ότι «υπάρχουν παντού πορτοφολάδες, οπότε καλό θα ήτανκατά τη διάρκεια του Καρναβαλιούνα μην κουβαλάς πάνω σου πολλά λεφτά. Το μόνο πραγματικό πρόβλημα είναι η διαμονή σου, αφού εκείνες τις ημέρες μπορεί να πληρώσεις για ένα μικρό δωμάτιο σε έναν φθηνό ξενώνα ως και 700 δολάρια (σ.σ.: περίπου 500 ευρώ) για μία εβδομάδα. Αν εξαιρέσουμε όμως όλα αυτά, το Καρναβάλι του Ρίο είναι μια εμπειρία που επιβάλλεται να ζήσει κάθε άνθρωπος».

712 days ago Short URL Σχόλια

Καρναβάλι/Καρναβάλι του Ρίο

15

Φεβ

Με σάμπα, πούπουλα και… λάσπη γιορτάζει το Καρναβάλι το Ρίο ντε Ζανέιρο

  • Αποκριάτικη πρωτεύουσα του κόσμου

Τη φήμη του ως καρναβαλική πρωτεύουσα της υφηλίου υπερασπίζεται το Ρίο ντε Ζανέιρο, οι δρόμοι του οποίου έχουν πλημμυρίσει με επισκέπτες ενώ οι εορτασμοί κορυφώνονται με τις πολύχρωμες παρελάσεις. Το τελευταίο Σαββατοκύριακο ανήκει παραδοσιακά στις σχολές της σάμπα και τους εκατοντάδες χορευτές με περίτεχνα κοστούμια. Τα φώτα της προσοχής όμως έχουν πέσει φέτος στην Χούλια Λίρα, ένα επτάχρονο κορίτσι με πεταχτά δόντια που αποτελεί την νεότερη βασίλισσα του καρναβαλιού στην ιστορία του.

Οργανώσεις είχαν αντιδράσει για την επιλογή της μικρής και οι γονείς της καθησυχάζουν με κάθε ευκαιρία πως δεν πρόκειται να χάσουν την κόρη τους από τα μάτια τους. Σύμφωνα με τα στοιχεία, οι επισκέπτες στην πόλη φτάνουν φέτος τις 250.000, παρουσιάζοντας μάλιστα αύξηση 5% σε σύγκριση με πέρυσι, απόδειξη ότι η κρίση δεν πτοεί τους «καρναβαλιστές».

Το Καρναβάλι έχει κάτι για όλους: εκδηλώσεις για παιδιά, διαγωνισμούς φιλιού, ακόμη και πάρτυ για ζώα. Στο Παρατσί, λίγο έξω από το Ρίο ντε Ζανέιρο, εκατοντάδες Βραζιλιάνοι και ξένοι συμμετείχαν στο «πάρτι λάσπης» του Σαββάτου, όπου οι επισκέπτες πληθαίνουν τα τελευταία χρόνια και χορεύουν καλυμμένοι με λάσπη.

Η γιορτή φέτος αποτελεί στοίχημα για την πόλη, καθώς πρόκειται για το πρώτο καρναβάλι μετά την ανάθεση των Ολυμπιακών Αγώνων του 2016 στο Ρίο ντε Ζανέιρο: Οι Αρχές εργάζονται πυρετωδώς για να δείξουν ότι το Ρίο μπορεί να σταθεί στο ύψος των απαιτήσεων που έχουν διοργανώσεις τέτοιου βεληνεκούς. Μέχρι στιγμής, έχουν αναφερθεί λίγα κρούσματα βίας στο περιθώριο της γιορτής.

Το Σάο Πάολο, η οικονομική πρωτεύουσα της Βραζιλίας, ολοκλήρωσε τις δικές του παρελάσεις τις δύο προηγούμενες ημέρες, «επίτιμος» καλεσμένος στις οποίες ήταν ο ποδοσφαιριστής Ρονάλντο.

  • Ρίο ντε Ζανέιρο – ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 14 Φεβρουαρίου 2010  [ 19:48 ]

712 days ago Short URL Σχόλια

Καρναβάλι/Καρναβάλι του Ρίο

Blog στο WordPress.com.
Theme: Esquire by Matthew Buchanan.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.