• Το τέταρτο κουδούνι

• Του Γιώργου Δ.Κ. Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ: Τετάρτη 24 Φεβρουαρίου 2010

O τακτικός μας πια στο Φεστιβάλ Αθηνών Γερμανός σκηνοθέτης Τόμας Όστερμάιερ επανέρχεται το καλοκαίρι με τη «Σάουμπίνε» για να παρουσιάσει αυτή τη φορά το ώριμο έργο του Χένρικ Ίψεν «Τζον Γκάμπριελ Μπόρκμαν», παράσταση που κανε την πρεμιέρα της τη σεζόν 2008-2009 αλλά παραμένει στο ρεπερτόριο του βερολινέζικου Θεάτρου. Η «Σάουμπίνε» - που πρωτοείδαμε στην Ελλάδα το καλοκαίρι του 1985, στην Αθήνα- (πρώτη) Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης, με την «Ορέστεια» του Πέτερ Στάιν, τότε καλλιτεχνικού διευθυντή της- έχει έρθει στο Φεστιβάλ τα καλοκαίρια του 2006 με «Νόρα» του Ίψεν και «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» του Σαίξπηρ- η πρεμιέρα της παράστασης στην Αθήνα- και του 2008 με «Λυσσασμένη γάτα» του Τενεσί Γουίλιαμς και «Άμλετ» του Σαίξπηρ- επίσης η πρεμιέρα στην Αθήνα-, όλα σε σκηνοθεσία Όστερμάιερ, του νυν καλλιτεχνικού διευθυντή του Θεάτρου. Ο οποίος, εκτός «Νόρας»παράσταση του 2002-, από Ίψεν έχει ανεβάσει και «Έντα Γκάμπλερ» το 2006-πάντα στην «Σάουμπίνε». Η τελευταία παράσταση του «Τζον Γκάμπριελ Μπόρκμαν» που ΄χουμε δει στην Ελλάδα ήταν τη σεζόν 2007-2008- με επανάληψη την επόμενη- στο θέατρο «Άλμα» σε σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαλακόπουλου με τον ίδιο στον επώνυμο ρόλο, Κατερίνα Μαραγκού ως Έλα, Φιλαρέτη Κομνηνού- και τη δεύτερη σεζόν Νόνη Ιωαννίδου- ως Γκούνχιλντ. Στην παράσταση της «Σάουμπίνε» τους τρεις αντίστοιχους κεντρικούς ρόλους κρατούν τρεις ηθοποιοί- θηρία: Γιόζεφ Μπιρμπίχλερ, Άνγκελα Βίνκλερ, Κίρστεν Ντένε. Τον πρώτο και την τελευταία έχουμε δει ως Μπιγκ Ντάντι και Μπιγκ Μάμα, αντίστοιχα, στην «Λυσσασμένη γάτα» του Όστερμάιερ και την Βίνκλερ ως Όζε στον ιψενικό «Πέερ Γκιντ» σε σκηνοθεσία Πέτερ Τσάντεκ στην Θεσσαλονίκη και, πρόσφατα, ως Κυρία Πίτσαμ στην «Όπερα της πεντάρας» των Μπρεχτ- Βάιλ, με σκηνοθέτη τον Ρόμπερτ Γουίλσον στο «Παλλάς»- και τα δυο, παραστάσεις του «Μπερλίνερ Ανσάνμπλ».

Την- πλήρη- «Ορέστεια», του Αισχύλου, τη μόνη σωζόμενη απ΄ το αρχαιοελληνικό δραματολόγιο τριλογία«Αγαμέμνων», «Χοηφόροι» «Ευμενίδες»τολμάει, στις οικονομικά δύσκολες αυτές μέρες, να παρουσιάσει το καλοκαίρι το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας. Σε μετάφραση και σκηνοθεσία του Λουκά Θάνου. Με Αγαμέμνονα τον Γιάννη Βόγλη, καλλιτεχνικό διευθυντή του ΔΗΠΕΘΕ και Κλυταιμνήστρα την Μαρία Κατσανδρή- οι δοκιμές έχουν ήδη αρχίσει αλλά η διανομή δεν έχει σταθεροποιηθεί.

Με σπουδές στη μουσική, το χορό, το θέατρο και τη φιλοσοφία, ο Λουκάς Θάνος μελετάει τον Αισχύλο εδώ και πάνω από δέκα χρόνια έχοντας εφαρμόσει τις μεθόδους του σε εκπαιδευτικό επίπεδο, σε συνεργασία με τον Γιάννη Βόγλη, στη δημοτική δραματική σχολή της Αγίας Βαρβάρας. Καρπός, οι πολύ ενδιαφέροντες «Πέρσες» που παρουσίασε με μαθητές του τον Ιούνιο του 2008 στο «Αμόρε»- αφού το «Θέατρο του Νότου» είχε ρίξει την αυλαία του, τελευταία παραγωγή εκεί πριν το «Αμόρε» πάρει το δρόμο χωρίς επιστροφή του σούπερ μάρκετ… Η ίδια παράσταση, σε επαγγελματικό επίπεδο υπό την σκέπην πλέον του σχήματος «Επιστροφή» και με τον Γιάννη Βόγλη ως Φάντασμα του Δαρείου, παίχτηκε στο τέλος της ίδιας χρονιάς στις «Ροές».

Σημειώστε ότι ο Γιάννης Βόγλης στην «Ορέστεια» έχει κάνει, μαθητής ακόμα της δραματικής σχολής, τα πρώτα του βήματα στο θέατρο- και στην Επίδαυρο-, «κοντάρι» στην παράσταση του Δημήτρη Ροντήρη με το Εθνικό το ΄59. Ενώ το 1962-΄63 ερμήνευσε Αίγισθο πια στις «Χοηφόρες» του Ροντήρη, στην ευρωπαϊκή περιοδεία του «Πειραϊκού Θεάτρου» που χε στο μεταξύ ιδρύσει ο σκηνοθέτης.

Ελληνική παράσταση της πλήρους «Ορέστειας» έχουμε να δούμε απ΄ το καλοκαίρι του 2001 όταν την ανέβασε ο Γιάννης Κόκκος με το Εθνικό στην Επίδαυρο. Μεμονωμένα, «Αγαμέμνονα» για τελευταία φορά είδαμε το καλοκαίρι του 2008 στην Επίδαυρο, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ, σε σκηνοθεσία Άντζελας Μπρούσκου, απ΄ το «Θέατρο Δωματίου», «Χοηφόρες» πέρσι το καλοκαίρι απ΄ το ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας και τον Κώστα Τσιάνο και «Ευμενίδες» επίσης πέρσι- και μάλιστα στα αρχαία ελληνικά- απ΄ την ομάδα «Μέθοδος» με σκηνοθέτη τον Γιώργο Παντελεάκη. Ολόκληρη, πάντως, η τριλογία παρουσιάστηκε και το καλοκαίρι του 2007, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Επιδαύρου, αλλά στα γερμανικά: απ΄ το Σάουσπιλχάους της Φρανκφούρτης σεακραία…- σκηνοθεσία Κάριν Νόιχόιζερ.

«Το παραμύθι που δεν το ΄λεγε κανείς και οι τέσσερις εποχές»: ο τίτλος του εμπνευσμένου απ΄ τις «Τέσσερις εποχές» του Βιβάλντι καινούργιου έργου για παιδιά του Γιάννη Καλατζόπουλου. Που ανέβηκε απ΄ το ΔΗΠΕΘΕ Βέροιας. Μήπως παραείναι μακροσκελής- τρένο!- κι άχαρος; Ειδικά σε έργο για παιδιά;

Πλην αντίκτυπου της οικονομικής κρίσης η θεατρική σεζόν έχει και τις ατυχίες της. Το πόδι της έσπασε η Λυδία Κονιόρδου αλλά δεν έχασε καμιά παράσταση- το θηρίο! Και συνεχίζει να παίζει κανονικά, με ελαφρά περιορισμένη κίνηση, Εκάβη- ίσως η καλύτερη ερμηνεία της στο αρχαίο δράμα τα τελευταία χρόνια- στις ευριπίδειες «Τρωάδες» του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, στο «Θέατρο του Νέου Κόσμου».

Τη χαστουκίζεις ή δεν τη χαστουκίζεις; Αυτήν τη διανοουμένη στριπτιτζού που είναι, λέει, «καλλιτέχνις του μπουρλέσκ» και θα μας έρθει προσεχώς. Η οποία βγαίνει και λέει σε συνεντεύξεις- τέτοιες μέρες, τέτοια λόγια…- πως «δε θα αποφύγει να ξοδέψει και 8.000 δολάρια για έναν κορσέ». Που θα της προβάλει καλύτερα τον κώλο.

Όλος ο κόσμος, μια σκηνή…

• Ανέμπνευστες εικόνες και απορίες από μια περιπλάνηση σε θεατρικές παραστάσεις της εφετινής σεζόν

Σκηνοθετικά ευρήματα τα οποία δεν πείθουν πλέον ως πρωτοποριακά, μιας και οι δημιουργοί τα χρησιμοποιούν σε κάθε παράστασή τους, λες και απευθύνονται αποκλειστικά σε θεατές οι οποίοι βλέπουν δουλειά τους για πρώτη φορά. Αλλά και πολλά και διάφορα «κλεισίματα του ματιού» που δεν συγκινούν ιδιαίτερα το κουρασμένο πλην όμως θεατρόφιλο κοινό. Πόσο πολυφορεμένοι είναι οι κλόουν για να υποδηλώσουν τη μοναξιά μέσα μας και τη μαύρη κωμωδία της ίδιας μας της ύπαρξης; Πώς ακριβώς συνδέεται ο «Θείος Βάνιας» με ένα ξεσηκωτικό τσα-τσα-τσα; Γιατί το βίντεο χρησιμοποιείται άσκοπα επί σκηνής μετατρέποντας το θέατρο σε κακή τηλεόραση; Αλλά και γιατί η σεξουαλική κακοποίηση μέσα στην οικογένεια χρησιμοποιείται από τους συγγραφείς όλο και πιο συχνά στην προσπάθειά τους να ξαφνιάσουν και να σοκάρουν τους θεατές με ένα «φρικτό μυστικό»; Μια περιπλάνηση σε παραστάσεις της εφετινής σεζόν, οι οποίες γέννησαν ωραίες εικόνες, αλλά και απορίες.

• ΚΛΟΟΥΝΟΠΟΙΗΣΗ…

Η παράσταση αρχίζει. Ολος ο θίασος επί σκηνής τραγουδά το υπέροχο «Βecause» των Βeatles με ρούχα και χαρμολύπη κλόουν. Η ανατριχιαστική σύμπτωση είναι ότι πρόκειται για την έναρξη τόσο της «Δωδέκατης Νύχτας» του Σαίξπηρ που ανέβηκε στο Θέατρο Αλίκη από τον Θωμά Μοσχόπουλο όσο και του «Recycle» του Σίμου Κακκάλα στο Σύγχρονο Θέατρο της Αθήνας. Και οι δύο παραστάσεις έχουν περίσσευμα μαγείας με το που ανοίγει η αυλαία, σχεδόν σε πείθουν ότι θα δεις αριστούργημα. Στην πορεία όμως κάτι χάνεται. Ο μεν Μοσχόπουλος δημιούργησε ένα μοναδικό κολάζ εικόνων και άφησε τον Αργύρη Ξάφη ως εξαιρετικό Φέστε-κλόουν να κινεί τους υπόλοιπους σαν να είναι μαριονέτες. Η υπόλοιπη δράση όμως μοιάζει ασύνδετη, με τις σκηνές να εναλλάσσονται χωρίς να σου προσθέτουν ή να σου αφαιρούν κάτι. Ο κλόουν κλέβει την παράσταση, με την έναρξη και το φινάλε να είναι το μόνο που παίρνεις μαζί σου φεύγοντας. Οσο για το «Recycle», ο σκηνοθέτης, ο οποίος έχει στο βιογραφικό του πολύ ενδιαφέρουσες δουλειές όπως το «Γκόλφω» και το «Λιωμένο βούτυρο», άλλαξε πολλά concept κατά τη διάρκεια των προβών για να καταλήξει σε μια σειρά κλισέ συμβολισμών: οι ηθοποιοί-κλόουν που περιφέρονται στη μοναξιά του σπιτιού, της ψυχής ή της πόλης τους κυνηγώντας ένα κόκκινο μπαλόνι, παραχωρώντας τον λόγο στη μιμική και τις εκφράσεις του προσώπου τους σε χαρτοσακούλες-μάσκες.

• Η ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΕΡΟΥΚΑ

Χειμαρρώδης λόγος και χυμώδης παρουσία, η Ελένη Κοκκίδου ως «Η γυναίκα της Πάτρας», του Γιώργου Χρονά στο Από Μηχανής Θέατρο, δεν χρειάζεται να κάνει πολλά για να κλέψει την παράσταση. Αλλοτε ξεκαρδιστική και άλλοτε σπαρακτική σαν σεβάσμια πόρνη Πανωραία, μιλά με αφοπλιστική άνεση για εφιαλτικές εκτρώσεις, χαστούκια της ζωής, αλλά και τη μαγκιά να μη χάνεις ποτέ την ψυχή σου μέσα σ΄ όλα αυτά. Ερχόμενη από τον εξίσου επιτυχημένο μονόλογο «Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α» η Λένα Κιτσοπούλου μοιάζει να παραφόρτωσε εδώ τις κινήσεις και τις εκρήξεις της Πανωραίας. Κατακόκκινη περούκα και πεντάσολα παπούτσια δίνουν στην πρωταγωνίστρια έναν τόνο καρτούν, αποσυντονίζοντας το κοινό.

• Ο ΚΑΚΟΠΟΙΗΜΕΝΟΣ ΚΕΝ

Ο Νικόλας Στραβοπόδης παρουσιάζει στο Ιδρυμα Κακογιάννη την παράσταση «Lonely Τunes», προσκαλώντας το κοινό σε ένα μακάβριο αποχαιρετιστήριο πάρτι. Με το φέρετρο του παπα-Στρουμφ να κυριαρχεί επί σκηνής, με την ΚάντιΚάντι να κρύβει τα αλλοτινά λαμπερά μάνγκα μάτια της πίσω από πατομπούκαλα, την Ποκαχόντας να είναι καρκινοπαθής και να της έχουν πέσει οι πλεξούδες από τη χημειοθεραπεία, την Μπάρμπι να είναι ένα κουρέλι… Και τον Κεν να αποκαλύπτει ότι τον κακοποιούσε σεξουαλικά ο πατέρας του. Είναι πολύ της μόδας, όσο διεστραμμένο κι αν ακούγεται, το συγγραφικό εύρημα του πατέρα-κτήνους που κάνει φρικτά πράγματα στα ίδια του τα παιδιά. Το είδαμε στην «Οικογενειακή γιορτή» του Βίντεμπεργκ, στη «Λευκή κορδέλα» του Χάνεκε, στο «Ρrecious» του Λι Ντάνιελς. Κάτι τέτοιο όμως, όταν μεταφέρεται στη σκηνή, θέλει ιδιαίτερο χειρισμό, προκειμένου να μη βγει καρικατούρα.

• Η κατάρα του βίντεο

Η χρήση τού βίντεο είναι μια από τις ασθένειες που περνά βαριά το θέατρο στην Ελλάδα, καθώς κάθε παράσταση που πασχίζει να αποδείξει ότι επιχειρεί «μοντέρνο ανέβασμα» δεν ξεχνά να διαθέτει κάμερα που κινηματογραφεί τη δράση επί σκηνής και την προβάλλει ταυτοχρόνως σε γιγαντοοθόνη. Κάτι τέτοιο συμβαίνει και με τον «Δον Ζουάν» του Μολιέρου, σε σκηνοθεσία Αιμίλιου Χειλάκη (Κεντρική Σκηνή Εθνικού), που σαν να μην έφτανε ότι τον υποδύεται ο Γιάννης Μπέζος, για αρκετή ώρα αναγκαζόμαστε να τον βλέπουμε και εις διπλούν, αφού τραβούν την ερμηνεία του και με κάμερα.

• Τσα-τσα-τσα

Σε πολλές από τις δουλειές του Γιάννη Χουβαρδά τα εμβόλιμα τραγούδια που μοιάζουν να είναι άσχετα με την πλοκή και τη φιλοσοφία του έργου ξεπηδούν σαν τροφαντά κουνέλια από το καπέλο ενός ταχυδακτυλουργού που ξέρει τι πρέπει να κάνει για να διασκεδάσει το κοινό του. Κάπως έτσι συμβαίνει και στον «Θείο Βάνια» του Τσέχοφ στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού, καθώς σε ανύποπτο χρόνο το επιβλητικό σκηνικό, που δίνει την αίσθηση ότι φιλοξενεί κουρασμένους τροφίμους σε άσυλο, γεμίζει από το εξαιρετικά ξεσηκωτικό τσα-τσα-τσα Βabylon του Νόρμαν Μέιν. Και όλοι παραδίνονται απολύτως συγχρονισμένοι στον ρυθμό του.

• ΑΣΤΕΡΟΠΗ ΛΑΖΑΡΙΔΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Τρίτη 23 Φεβρουαρίου 2010

• Είναι 639, έχουν γεννηθεί μεταξύ 1941 και 1950 και καταγράφονται στον τελευταίο τόμο του λεξικού «Ελληνες ηθοποιοί»

Περισσότεροι από εξακόσιοι, για την ακρίβεια 639, είναι οι έλληνες ηθοποιοί που γεννήθηκαν από το 1941 ως το 1950, σύμφωνα με την καταγραφή του Θεόδωρου Εξαρχου στον τέταρτο και τελευταίο τόμο της σειράς «Ελληνες ηθοποιοί» που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Γκόνης. Και μιλάμε για τη γενιά που σήμερα είναι από 60 ως 70 ετών, καλλιτέχνες δηλαδή στο ζενίθ της δημιουργίας τους, πρωταγωνιστές εμπορικών και περιφερειακών θεάτρων, θιασάρχες, σκηνοθέτες, σταρ…

Ανάμεσά τους συναντάμε από την Κάτια Δανδουλάκη και τον Λευτέρη Βογιατζή ως τον Σταμάτη Φασουλή και τη Μίρκα Παπακωνσταντίνου . Από τον Κώστα Πρέκα και τη Ζωή Λάσκαρη ως τη Χλόη Λιάσκου και τη Σοφία Φιλιππίδου. Από τον Δάνη Κατρανίδη και τον Κώστα Τσιάνο ως τον Βασίλη Τσιβιλίκα και την Αννα Βαγενά. Από τον Μηνά Χατζησάββα και τον Νίκο Γαλανό ως τον Αλέξανδρο Αντωνόπουλο και τον Γιώργο Αρμένη… Και όχι μόνο. Ολη η γενιά της Ελεύθερης Σκηνής και του Ελεύθερου Θεάτρου, όλη η παρέα της Σκηνής, της Εποχής, των Μορφών, αλλά και οι περισσότεροι από τους ηθοποιούς που μεσουράνησαν στα μιούζικαλ των δεκαετιών του ΄60 και του ΄70 είναι εκεί, μαζί με τους ηθοποιούς που πήραν το βάπτισμα στη μικρή οθόνη τής τότε ΕΙΡΤ.

Από αυτούς, λιγότεροι από τους μισούς (273 για την ακρίβεια) είναι γυναίκες, ενώ 366 είναι άνδρες. Και αν πλάι σε ορισμένα από τα ονόματα τα βιογραφικά είναι δισέλιδα και τρισέλιδα και οι φωτογραφίες εύκολα αναγνωρίσιμες, υπάρχουν κάποια άλλα που περιορίζονται σε λίγες γραμμές, που δεν διαθέτουν φωτογραφία και αρκούνται σε μια απλή αναφορά του ονόματος.

Σαράντα δύο είναι οι ηθοποιοί που αναφέρονται σε ξεχωριστή λίστα, καθώς η δραστηριότητά τους δεν έχει καταγραφεί ή δεν υπήρχε καν για να καταγραφεί. Από αυτούς 25 είναι γένους θηλυκού και 17 αρσενικού. Από τους υπόλοιπους 597, πόσοι είναι σήμερα ενεργοί; Πόσοι ξεχάστηκαν ή χάθηκαν από το στερέωμα; Πόσους κράτησε το σανίδι; Σύμφωνα με έναν πρώτο υπολογισμό, 100 είναι περίπου όσοι εξακολουθούν να βρίσκονται σήμερα στο θέατρο, το 1/6 δηλαδή όλων εκείνων που ξεκίνησαν να κάνουν αυτή τη δουλειά. Από τους υπόλοιπους 500, η μεγάλη πλειονότητα δεν κατάφερε ποτέ να αποκτήσει αναγνωρίσιμο ονοματεπώνυμο, ενώ γύρω στους 50 κατάφεραν για λίγο να εξασκήσουν το επάγγελμα που διάλεξαν.

• Ταυτότητα

Από τις εκδόσεις Δωδώνη κυκλοφορούν ήδη τρεις τόμοι του λεξικού των ηθοποιών: «Αναζητώντας τις ρίζες», που αφορά τους ηθοποιούς που γεννήθηκαν στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, «Ελληνες ηθοποιοί», για γεννημένους από το 1900 ως το 1925, και «Ελληνες ηθοποιοί: Η γενιά μας», για γεννημένους από το 1926 ως το 1940. Ο πρόσφατος, τέταρτος τόμος (δύο βιβλία) κυκλοφόρησε μετά τον θάνατο του Θεόδωρου Εξαρχου, τον Μάιο του 2000, με δική του εισαγωγή και πρόλογο από τους Κώστα Γεωργουσόπουλο και Βασίλη Παπαβασιλείου.

ΜΥΡΤΩ ΛΟΒΕΡΔΟΥ | Τρίτη 23 Φεβρουαρίου 2010

• Επειτα από δύο χρόνια επιτυχημένης παρουσίασης στο Θέατρο του Νέου Κόσμου στην Αθήνα, η παράσταση «Η απόδραση» ανηφορίζει από την 1η Μαρτίου στη Θεσσαλονίκη. Πρόκειται για μια βωβή παράσταση σωματικού θεάτρου γεμάτη μουσική: η υπόθεση αφορά τέσσερις άνδρες που κατά λάθος δολοφονούν μια κοπέλα και συλλαμβάνονται από τον πανταχού παρόντα αστυνομικό. Βιώνουν την εξαθλίωση στις φυλακές του Κορυδαλλού, τα βασανιστήρια, και τέλος την απόδραση. Η παράσταση θα παίζεται ως και τον Μάιο στο Κινηματοθέατρο Αριστοτέλειο, απέναντι από τον Λευκό Πύργο, Εθνικής Αμύνης 2, Θεσσαλονίκη. Ημέρες παραστάσεων: Δευτέρα και Τρίτη στις 21.15 (τηλ. κρατήσεων: 2310 262.051).

Η μεγάλη μας ηθοποιός σε τρυφερή στιγμή με το σύζυγό της Αλέξη Μινωτή

Δευτέρα 22 Φεβρουαρίου 2010

Η Κατίνα Κωνσταντοπούλου – Παξινού γεννήθηκε στον Πειραιά στις 15 Δεκεμβρίου 1900. Η ηθοποιός επένδυσε ιδιαίτερα στη δραματική πλευρά του ταλέντου της και άφησε εποχή στο ελληνικό θέατρο και σινεμά αλλά και στο διεθνές στερέωμα αφού απέσπασε για ερμηνείες της βραβείο Οσκαρ («Για ποιον χτυπά η καμπάνα» και Κοκτώ («Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα»).

Σπούδασε μουσική και τραγούδι στο Ωδείο της Γενεύης καθώς και σε άλλες αντίστοιχες σχολές στη Βιέννη και στο Βερολίνο. Άρχισε από πολύ νωρίς την καλλιτεχνική σταδιοδρομία της και γρήγορα διακρίθηκε για το αληθινό ταλέντο της και την αγάπη στην τέχνη της. Ο πρώτος της σημαντικός ρόλος ήταν της Βεατρίκης, στην ομώνυμη όπερα Αδελφή Βεατρίκη του Μητρόπουλου που ανέβηκε το 1920 στο Δημοτικό θέατρο Πειραιώς. Ο πρώτος θεατρικός ρόλος της στην πρόζα ήταν το 1929, στο θέατρο Κοτοπούλη, στο «Γυμνή Γυναίκα» (La femme nue) του Μπατάιγ, που την καθιέρωσε και πρωταγωνίστρια δραματικών ρόλων.

Το 1931 συνεργάστηκε με τον κορυφαίο Έλληνα καλλιτέχνη Αιμίλιο Βεάκη με τον οποίο εισχωρεί στον συνεταιρικό θίασο του Αλέξη Μινωτή, τον οποίο και παντρεύτηκε και που μαζί του συνεργάστηκε αποδοτικά από το 1932 μέχρι το 1940, χρονιά που έγινε μόνιμο μέλος του Εθνικού Θεάτρου. Με την Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου εμφανίσθηκε στο Λονδίνο στη Φρανκφούρτη και το Βερολίνο. Κατά την περίοδο του πολέμου εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ όπου και εμφανίσθηκε στο Μπρόντγουεϊ της Νέας Υόρκης.

Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1952 όπου και άρχισε ξανά τις εμφανίσεις της στο Εθνικό Θέατρο με τον Αλέξη Μινωτή. Επίσης έλαβε μέρος στα διάφορα Φεστιβάλ της δεκαετίας του ’50 στις παραστάσεις αρχαίας τραγωδίας στο Ηρώδειο και στην Επίδαυρο. Ενώ εμφανίσθηκε και στις ταινίες «Ο κύριος Αρκάντιν» του Όρσον Γουέλς και «Ο Ρόκο και τ΄ αδέλφια του» του Λουκίνο Βισκόντι (1960).

Κατά την διάρκεια της δικτατορίας η Παξινού και ο Μινωτής συγκρότησαν δικό τους θίασο όπου και ανέβασαν μεταξύ άλλων τα έργα: «Ο ματωμένος γάμος» του Λόρκα, «Η Ήρα και το παγώνι» του Ο΄ Κέισυ, «Οι παλαιστές» του Στρατή Καρά κ.ά. Η τελευταία της παράσταση στο θέατρο ήταν στο ρόλο της μάνας στο έργο του Μπρεχτ «Μάνα κουράγιο» και στον κινηματογράφο «Το νησί της Αφροδίτης» (1969).

Πέθανε στην Αθήνα στις 23 Φεβρουαρίου του 1973.

Τι έγραψε το «Βήμα» για τη μεγάλη ηθοποιό

• Ο αμερικανικός Τύπος για τον «Οιδίποδα» του Εθνικού Θεάτρου (27-11-1952)
• Η «Εκάβη» στην Επίδαυρο (18-8-1965)
• Οι κριτικές των Αγγλων για την «Εκάβη» (16-4-1966)
• Πέθανε η Κατίνα Παξινού (23-2-1973)
• Βαρύτατο πλήγμα ο θάνατός της (23-2-1973)
• Η κηδεία της Κατίνας Παξινού (24-2-1973)
• Πλήθος κόσμου την αποχαιρέτησε (24-2-1973)