- Η Μαρία Ξενουδάκη ανεβάζει από σήμερα [Δευτέρα, 25/01] στο «Αντιθέατρο» το έργο του ακτιβιστή Ν. Γκάμπριελ «Η Ούρλικε Μάινχοφ δεν πέθανε!». Ενσωματώνει ποιήματα δικά της, της Γώγου και του Πόε
Δύο αναρχικές γυναίκες που άφησαν τη σφραγίδα τους στις πολιτικές σελίδες της πρόσφατης γερμανικής ιστορίας, τη Μίλερ και την Ούλρικε Μάινχοφ, από τη γνωστή τρομοκρατική ομάδα Μπάαντερ-Μάινχοφ, είναι στο επίκεντρο της νέας παράστασης της Μαρίας Ξενουδάκη «Η Ούλρικε Μάινχοφ δεν πέθανε!», από σήμερα στο Αντιθέατρο (Μοσχονησίων 36, πλατεία Αμερικής).
«Ο Προμηθέας δεν υπάρχει, και αν υπάρχει, πάντως φως δεν φέρνει», διαπιστώνει με αφορμή την παράστασή της η Μ. Ξενουδάκη
Πρόκειται για δύο μονόπρακτα του Γερμανού συγγραφέα και ακτιβιστή Ντίτριχ Γκάμπριελ, που έχουν ως θέμα τον θάνατο των δύο γυναικών στα λευκά κελιά των γερμανικών φυλακών Στανχάιμ.
Η παράσταση, όμως, παρουσιάζει ένα ακόμη ενδιαφέρον, καθώς ενσωματώνονται και τελικά «θεατροποιούνται» η ποίηση της Κατερίνας Γώγου, του Εντγκαρ Αλαν Πόε και της Μαρίας Ξενουδάκη. Η μουσική συνδέει με τρόπο καταλυτικό τον λόγο. Ακούγονται τραγούδια των Τζιμ Μόρισον, Τζίμι Χέντριξ, Τζάνις Τζόπλιν, Μάικλ Τζάκσον, Black Sabbath, Tiger Lillies.
Το στίγμα της παράστασης δίνει η σκηνοθέτις: «Τα δύο μονόπρακτα του Γκάμπριελ και η ποίηση της Κ. Γώγου και του Εντγκαρ Αλαν Πόε, δημιούργησαν σε μένα έμπνευση να δω πώς σκούζουν όλοι μαζί όταν τους δώσεις να καταλάβουν ότι Προμηθέας δεν υπάρχει, και αν υπάρχει, πάντως φως δεν φέρνει…»
* Παίζουν οι ηθοποιοί: Μαρίνα Σωκράτη, Μαρία Ξενουδάκη, Μαρία Γεωργοπούλου. Ημέρες παραστάσεων: Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη, στις 9.15 μ.μ.
- Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 25 Ιανουαρίου 2010
Από τα λευκά κελιά στην Κατερίνα Γώγου
Τιμή για έναν φίλο
- Η ποιήτρια και ακαδημαϊκός Κική Δημουλά θα χαιρετήσει την αποψινή [Δευτέρα, 25/01] εκδήλωση, αφιερωμένη στον Ιάκωβο Καμπανέλλη
Ο 88χρονος Ιάκωβος Καμπανέλλης είναι ανάμεσά μας, με τα έργα που έγραψε και με τον απόηχό τους. Ενας θεατρικός συγγραφέας και μαζί ένας άνθρωπος ο οποίος βγαίνει από την εποχή μιας Ελλάδας ανήμπορης να σταθεί στα πόδια της· και όμως μ’ αυτό το στραβό περπάτημα περπάτησαν τον ίσιο δρόμο οι ταλαντούχοι. Ενας τέτοιος ήταν ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, ο οποίος έδωσε νέα πνοή στον θεατρικό λόγο, φέρνοντας επί σκηνής τις φωνές εκείνες που αδυνατούσαν να ακουστούν.
Ηδη από το ’50, με τον θίασο του Αδαμάντιου Λεμού, με τον «Χορό πάνω στα στάχυα», είχε προαναγγείλει την «Αυλή των θαυμάτων», που ανέβηκε επτά χρόνια μετά, από το Θεάτρο Τέχνης. Στον κινηματογράφο έλαμψε το αστέρι του ως σεναριογράφου, με τη «Στέλλα» του Μιχάλη Κακογιάννη και τον «Δράκο» του Νίκου Κούνδουρου.
Η αποψινή εκδήλωση (20.30), η αφιερωμένη στον ακαδημαϊκό Ιάκωβο Καμπανέλλη, θα γίνει στην Ανωτέρα Σχολή Δραματικής Τέχνης «Μιμή Ντενίση» (Μαυρομματαίων 23, τηλ.: 2108660890). Θα χαιρετίσει η ποιήτρια και ακαδημαϊκός Κική Δημουλά, ενώ εκτενώς θα μιλήσουν οι Γιώργος Μιχαηλίδης, Κώστας Τσιάνος, Διονύσης Τσακνής, Βαγγέλης Χρόνης. Θα διαβάσουν η Μίνα Αδαμάκη (από «Τα τέσσερα πόδια του τραπεζιού») και ο Μιχάλης Μητρούσης (από το «Αυτός και το παντελόνι του»). Στην εκδήλωση θα παρασταθεί η ηθοποιός Ολυμπία Δουκάκη.
Ενα χαρακτηριστικό απόσπασμα από τον χαιρετισμό της Κικής Δημουλά: «Από το λίγο θέατρο που έχω δει στη ζωή μου, η λήθη το λιγόστεψε κι άλλο. Και θυμάμαι μόνο έντονα ζωηρά το “Ρινόκερο” του Ιονέσκο, το “Θείο Βάνια”, τις “Ευτυχισμένες μέρες” του Μπέκετ, τη “Στέλλα Βιολάντη”, την “Εξορία” του Μάτεσι, τον “Οιδίποδα επί Κολωνώ”, και, απ’ όλα τα έργα που εκτίναξαν στο διεθνές στερέωμα το μέγεθος του Ιάκωβου Καμπανέλλη, εγώ για λόγους πλοκής αυτού του χαιρετισμού μου, απόψε θα αναφέρω μόνο την “Αυλή των θαυμάτων”.
Γιατί λέω ότι ίσως εκεί μέσα να προγραμματίστηκε και τούτο το θαύμα: Με αυτόν, τον Ιάκωβο Καμπανέλλη, που με την απροσέγγιστη διάσταση του μύθου είχα αποδεχτεί ότι θα τον γνωρίζω, να συμβεί και επί χρόνια τώρα να έχω την τύχη πολλές μέρες να πηγαινοέρχομαι μαζί του στην Ακαδημία, και πολλές ώρες να κάθομαι δίπλα του στο ίδιο, φοιτητικό για μένα θρανίο της Ακαδημίας, σπουδάζοντας εκεί τι πολλά δεν γνωρίζω, οφείλοντάς της και τη σπουδή της πολύτομης σημασίας της, του Ιάκωβου Καμπανέλλη.
Στις μελαγχολικές νύχτες του κυρίου Θωμά, νόμιζα πως ένα κακό όνειρο μου διέψευδε την διπλή απόλαυση ότι έβλεπα αυτό το έξοχο έργο, στο θέατρο του Βουτέρη, καθισμένη δίπλα στο συγγραφέα του. Είναι κάτι παραπάνω από τιμή ότι μου επιτρέπει απόψε να του ευχηθώ μακροζωία στην αναγκαία πολύτιμη ύπαρξή του».
- ΒΑΣΙΛΗΣ Κ. ΚΑΛΑΜΑΡΑΣ, Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 25 Ιανουαρίου 2010
Σέξπιρ με το οξύ της κωμωδίας
- Σε μια Αθήνα με πληθώρα θεατρικών ομάδων, ακόμη μία; Η περίπτωση της «Σημείο Μηδέν» παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Ο Μιλτιάδης Φιορέντζης στο ρόλο του Ορλάντο
Τόσο γιατί πίσω από τον τρόπο δουλειάς της φαίνεται πραγματικά να υπάρχει συστηματική έρευνα, όσο και για το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα που έχει κάτι διαφορετικό να προτείνει.
Η αρχή έγινε πέρσι. Στον Χώρο Ιστορικής Μνήμης, στα πρώην κρατητήρια της Γκεστάπο της οδού Κοραή, όπου αναμετρήθηκαν με ένα από τα συγκλονιστικότερα διηγήματα του Κάφκα, τη «Σωφρονιστική Αποικία».
«Μια εμπειρία που μας έδεσε ως ομάδα και χαράχτηκε μέσα μας», λέει ο σκηνοθέτης της Σάββας Στρούμπος. «Δεν είναι εύκολο να μπαίνει κανείς σε τέτοιες περιοχές, να τις αναπαριστά θεατρικά και να τις φέρει στο σώμα του». Γι’ αυτό φέτος επέλεξαν να αντιστρέψουν το κλίμα και να συνεχίσουν με κωμωδία. Και μάλιστα με Σέξπιρ. Στο «Οπως σας αρέσει» βρήκαν αυτό ακριβώς που ζητούσαν. «Κρύβει πολλά ζητήματα μέσα της. Θέλησα να δω το έργο μέσα από δύο άξονες: από τη μια την “τρέλα του έρωτα” και από την άλλη τον “έρωτα της τρέλας”», λέει ο 30χρονος σκηνοθέτης που είναι υπεύθυνος και για την μετάφραση (θα κυκλοφορήσει από τις εκδ. «Αλφειός») και τη διασκευή του έργου.
Η φυγή των ηρώων προς τη φύση. Οι έρωτες και τα μπερδέματά τους, η παρενδυσία και η αλλαγή φύλων αποτέλεσαν πρώτης τάξεως υλικό για μια απολαυστική κωμωδία αλλά και για να σαρκάσει ο Σέξπιρ τα κοινωνικά θέσφατα της εποχής του. Εκεί ακριβώς εντοπίζει και την επικαιρότητα του έργου ο σκηνοθέτης: «Η απομυθοποίηση των όρων και των ορίων της πατριαρχίας, του ηρωισμού, του ανδρισμού. Η δυνατότητα ρήξης με τους όρους και τα όρια της πόλης, η δυνατότητα εξέγερσης και η φυγή προς τη φύση. Αλλά και η κριτική που ασκεί πάνω στα όρια και τους τρόπους με τους οποίους προσδιορίζεται το κοινωνικό φύλο σήμερα, μέσα από μια σκωπτική ματιά και από το διαβρωτικό οξύ της κωμωδίας», αποτέλεσαν τον πρώτο πυλώνα της παράστασης.
Στον αντίποδα είναι ο «έρωτας της τρέλας». Η ομάδα εντόπισε στο έργο δύο αινιγματικές φιγούρες-σύμβολα. «Από τη μια ο Φιλοσοφικόλιθος (Ρόζα Προδρόμου) ο φύσει τρελός, συναντάται συχνά στα έργα του Σέξπιρ. Και από την άλλη ο μελαγχολικός Ιάκωβος (ερμηνεύεται από όλους τους ηθοποιούς) – κατά πολλούς πρόδρομος του Αμλετ- που επέλεξε να περάσει μόνος του την κόκκινη γραμμή από τη λογική στην τρέλα και να θέσει τον εαυτό του στην αέναη αναζήτηση της ουτοπίας.
«Μέσω αυτών των δύο τρελών ο Σέξπιρ δημιουργεί ρωγμές στην κωμωδία και διερωτάται πάνω στα ανθρώπινα, αλλά με έναν αλλόκοτο τρόπο. Πρόκειται για τη συνειδητοποίηση ότι τα πράγματα είναι φθαρτά και τελειώνουν. Εξ ου και το χαρακτηριστικό μότο της παράστασης: «Ωρα την ώρα ωριμάζουμε και σαπίζουμε και το παραμύθι μας τελειώνει».
Πολύς λόγος γίνεται για το πώς πρέπει να ανεβαίνει ο Σέξπιρ στις μέρες μας. Αυτό άραγε απασχόλησε τη δουλειά της ομάδας στην προσπάθεια να διασκευάσει και να ανεβάσει το «Οπως σας αρέσει»; «Αντιμετωπίσαμε το έργο σαν υλικό εργασίας, έρευνας και διερώτησης», απαντά ο σκηνοθέτης. «Θέλαμε να μην είναι μια ιστορία που αναπαρίσταται με τους όρους του ρεαλισμού. Μας ενδιέφερε πώς το σώμα του ηθοποιού από μόνο του αλλά και σε συνάντηση με τον άλλο ηθοποιό μπορεί να αναπτυχθεί και να εξελιχθεί σε όλες τις διαστάσεις της ερωτικής επιθυμίας και της τρέλας αλλά και να αναδείξει τις ρωγμές της φθαρτότητας».
Στόχος άλλωστε της ομάδας «Σημείο Μηδέν» είναι η ίδια η συλλογικότητα. «Το πώς μπορεί μέσα από έναν πυρήνα ανθρώπων να αναπτυχθούν καλλιτεχνικά ζητήματα.Θέλουμε να δουλεύουμε με αφαιρετικό και όχι αναπαραστατικό τρόπο. Μας ενδιαφέρει πώς το σώμα του ηθοποιού μπορεί να γίνει φορέας των ζητημάτων με τα οποία κάθε φορά καταπιανόμαστε».
Παίζουν: Μιλτιάδης Φιορέντζης (Ορλάντο), Αντιγόνη Ρήγα (Ροζαλίντα), Ελεάνα Γεωργούλη (Σήλια, Σύλβιο), Ρόζα Προδρόμου (Φιλοσοφικόλιθος, Φοίβη). studio Κινητήρας (Ερεχθείου 24, Ακρόπολη τηλ.: 210-3225207 και 6942-841714.) Πέμπτη έως Κυριακή 9.15 μ.μ.
- Της ΕΛΕΝΑΣ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ, Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 25 Ιανουαρίου 2010
Μπρεχτ, Βάιλ, Ουίλσον: μια ιδιότυπη συνάντηση
Δεν ήταν μια πολιτική παράσταση, μια παραγωγή με αιχμηρή γλώσσα ή ένα θέαμα που επιχειρεί την παρέμβαση στη σημερινή ζοφερή πραγματικότητα, όπως ενδεχομένως να το ήθελαν οι Μπρεχτ και Βάιλ. Παρ’ όλα αυτά, η παράσταση της «Οπερας της πεντάρας» σε σκηνοθεσία του Μπομπ Ουίλσον, όπως την παρουσίασε στο Παλλάς το Μπερλίνερ Ανσάμπλ στις 14 Ιανουαρίου, είχε ενδιαφέρον: όχι μόνο δεν χάθηκε πίσω από τη γνωστή άκρως γοητευτική, ταυτόχρονα όμως επικίνδυνα ισοπεδωτική μανιέρα αισθητικής του Αμερικανού σκηνοθέτη, αλλά αντίθετα, αξιοποίησε επιδέξια τα βασικά στοιχεία αυτής της προσωπικής γλώσσας προκειμένου να προβάλει το μήνυμα του έργου.
Ο Ουίλσον έπλασε ένα θέαμα με κινηματογραφικό ρυθμό, με κίνηση και στάσεις – παγώματα πλάνου. Κινηματογραφικοί μύθοι της εποχής του έργου (Μαρλένε Ντίτριχ, Τσάρλι Τσάπλιν, Μπέλα Λούγκοσι – ο Δράκουλας της μεγάλης οθόνης το 1931), η κινηματογραφική «Οπερα της πεντάρας» του Παμπστ, το βερολινέζικο καμπαρέ αλλά και οι ιστορικές ηχογραφήσεις της μουσικής αξιοποιήθηκαν με οικονομία, χιούμορ και σατιρική διάθεση. Απέδωσαν την Ευρώπη του μεσοπολέμου και την αισθητική της πρώτης παραγωγής με αποστασιοποιημένη, «αντικειμενική» ματιά που απηχεί τις προθέσεις του Μπρεχτ. Το ίδιο το παιχνίδι των αναφορών αντανακλά τη λογική του μπρεχτικού κειμένου και τις συνθετικές αρχές του Κουρτ Βάιλ: στο πρώτο έχει ενσωματωθεί ποίηση του Φρανσουά Βιγιόν και του Ρούντγιαρντ Κίπλινγκ, ενώ ο δεύτερος ανέμειξε στοιχεία της τζαζ, των μπλουζ και του τάνγκο εισάγοντας επιπλέον σατιρικές αναφορές στην όπερα, την οπερέτα και τη θρησκευτική μουσική.
- Θαυμάσιοι ηθοποιοί
Δεδομένη και αυτονόητη είναι η υψηλή, στυλιζαρισμένη αισθητική του οπτικού μέρους –φωτισμοί, σκηνικά, κοστούμια, μακιγιάζ– στις παραστάσεις του Ουίλσον. Ομως, η επιτυχία του θεάματος στηρίχτηκε πρωτίστως στους ερμηνευτές: τον έξοχο Στέφαν Κουρτ ως γοητευτικό Μακ Χιθ ανδρόγυνο λαμπερό σταρ του Χόλιγουντ, τον εφάμιλλό του Γιούργκεν Χολτς ως Πίτσαμ, τον Αξελ Βέρνερ ως δράκουλα – διοικητή της αστυνομίας και τις τέσσερις κυρίες: την Τράουτε Χάις ως κυρία Πίτσαμ, την Κριστίνα Ντρέξλερ ως Πόλι, την Αννα Γκρέντσερ ως Λούσι και την Ανγκελα Βίνκλερ ως Τζένι.
Η φωνή αποτελούσε βασικό εργαλείο. Με το ιδιαίτερο ηχόχρωμα και το ερμηνευτικό της ύφος, ηλεκτρικά ενισχυμένη, κάθε μία υπηρετούσε τα ξεχωριστά χαρακτηριστικά κάθε (στερεο) τύπου προσώπου. Αριστη επίσης η στήριξη της παράστασης από τους εννέα μουσικούς της ορχήστρας.
Με το εξαιρετικό του θέαμα, ο Ουίλσον έδειξε ότι γίνεται κι έτσι. Αν τελικά αποκάλυψε κάτι νέο για το έργο και αν ο θαυμασμός και η ψυχική ευφορία που προκάλεσε είναι αυτό στο οποίο στόχευαν οι Μπρεχτ και Βάιλ, θα πρέπει να το απαντήσει καθένας για τον εαυτό του.
- Του Νικου Α. Δοντα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 24/01/2010
Από την «Κατσαρίδα» στα «Λιοντάρια»
Το δίδυμο Βασίλης Μαυρογεωργίου- Κώστας Γάκης παρουσιάζει ένα θέαμα που φλερτάρει με τις τεχνικές των κόμικς και του 3D animation στο Θέατρο του Νέου Κόσμου
- ΑΣΤΕΡΟΠΗ ΛΑΖΑΡΙΔΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 24 Ιανουαρίου 2010
«Είναι on o προτζέκτορας; Ανάβει το πράσινο φωτάκι; ΟΚ…»: στην πρεμιέρα της περασμένης Δευτέρας ο Βασίλης Μαυρογεωργίου είχε ως την τελευταία στιγμή το αναμενόμενο σκηνοθετικό άγχος. Και όταν ο Πάνω Χώρος του Θεάτρου του Νέου Κόσμου βυθίστηκε στο σκοτάδι αφήνοντας μόνο το πράσινο φωτάκι να λάμπει- ναι, ο προτζέκτορας ήταν ανοιχτός-, τα τέσσερα «Λιοντάρια» βγήκαν στη σκηνή και έδειξαν από την αρχή τις διαθέσεις τους: να είναι οι βασιλιάδες, αν όχι της ζούγκλας, σίγουρα της παράστασης. Πέντε χρόνια μετά την άκρως επιτυχημένη «Κατσαρίδα» το δίδυμο Βασίλης Μαυρογεωργίου Κώστας Γάκης- σημαντική και η σύμπραξή τους με τον Χρήστο Παπαδόπουλο- φαίνεται να ξαναβρίσκει τον παλιό καλό βρυχηθμό του προσφέροντας ένα θέαμα που φλερτάρει με τις τεχνικές των κόμικς και του 3D animation, με το μαύρο χιούμορ του «Κill Βill», με τα ντοκυμαντέρ του «Νational Geographic» και κυρίως με τον αυθορμητισμό που κυριαρχεί σε μια τάξη της τετάρτης δημοτικού στην ώρα των καλλιτεχνικών. Η «Κατσαρίδα» έμελλε να φέρει τις αρετές του divised theater στο προσκήνιο. Από εκεί που αυτό το εναλλακτικό είδος θεάτρου αποτελούσε κατά κύριο λόγο αντικείμενο ερασιτεχνικών ή έστω μη επιχορηγούμενων ομάδων, ένα θέατρο σαν αυτό του Νέου Κόσμου άνοιξε διάπλατα τις πόρτες του, με αποτέλεσμα κόσμος και κοσμάκης να συρρέει, να ενθουσιάζεται και, ακόμη κι αν δεν το καταλάβαινε απόλυτα, να προσποιείται ότι το καταλαβαίνει για να μη μείνει εκτός παιχνιδιού. Ολοι άρχισαν να μιλούν για τάση, η τάση έγινε μόδα και προτού καλά καλά το καταλάβουμε γέμισαν οι σκηνές από νέες ομάδες με όνειρο να γίνουν… κατσαρίδες και από έργα με κείμενα που «διαμορφώθηκαν κατά τη διάρκεια των προβών». Και εκεί που το πράγμα είχε αρχίσει να κουράζει, οι μπαμπάδες αυτού του συμπαθούς εντόμου έρχονται να επαναπροσδιορίσουν το τόσο πολυφορεμένο από όλους αντικείμενό τους. Και τα κατάφεραν!
Βασισμένη στο κόμικ του Μπράιαν Κ. Βόγκαν «Τα λιοντάρια της Βαγδάτης», η παράσταση ασχολείται με την ιστορία τεσσάρων λιονταριών τα οποία εν έτει 2003, κατά τον βομβαρδισμό του Ιράκ, δραπετεύουν από τον ζωολογικό κήπο με απώτερο σκοπό τη δική τους Ιθάκη, που δεν είναι άλλη από τη σαβάνα. Αντί για τη σαβάνα, όμως, θα αντικρίσουν πολλούς κινδύνους «εκεί έξω» καθώς, εξημερωμένα πια, πρέπει να θυμηθούν από την αρχή τι είναι ελευθερία και να ανακαλέσουν την κοιμισμένη φύση τους. Οι θεατές έχουν αυτομάτως τον ρόλο επισκεπτών του ζωολογικού κήπου- το μικρό λιονταράκι Αλί δίνει την ψηφιακή μηχανή σε κυρία της πρώτης σειράς και ποζάρει υπερήφανα στον φακό. Οι τέσσερις ηθοποιοί (Κατερίνα Μαυρογεώργη, Γιώργος Παπαγεωργίου, Μαρία Φιλίνη, Ακης Φιλιός) δεν προσπαθούν πολύ για να μας πείσουν ότι είναι δύο θηλυκά και δύο αρσενικά λιοντάρια που έχουν μόλις ξεφύγει από τους «δίποδους φύλακες». Ο μεγάλος «καμβάς» προβάλλει όσα ζωγραφίζουν με μαρκαδόρους οι ήρωες-αφηγητές της ιστορίας αλλά και τα καρτουνίστικα τανκς που κάποια στιγμή έρχονται καταπάνω τους και καταπάνω μας. Οσο όμως κι αν βοηθά η τεχνολογία, μοιάζει να βρίσκεται στα χέρια παιδιών. Οχι από την άποψη της αφέλειας αλλά της αθωότητας. Η παράσταση φωνάζει από μακριά ότι δημιουργήθηκε από μια παρέα ανθρώπων που μεγάλωσαν παίζοντας με «μαγική οθόνη», view master και κόλλες γλασέ για χειροτεχνία.
Οσο τα κεφάλαια της ιστορίας προχωρούν οι τέσσερις αλλοτινοί βασιλιάδες της ζούγκλας θα μάθουν ότι οι δίποδοι διψούν για το μαύρο ποτάμι που κυλάει κάτω από τον Τίγρη: «Δεν θα ησυχάσουν αν δεν το πιουν όλο…» τους λέει η γέρικη χελώνα που ζει μέσα σ΄ αυτόν. Και δεν θα προλάβουν να πανηγυρίσουν που σκότωσαν την τρομακτική αρκούδα αφού θα πέσουν και τα ίδια θύματα των βομβαρδισμών. Το λιοντάρι χρειάζεται έξι δευτερόλεπτα για να ζευγαρώσει. Και πολύ λιγότερα για να πεθάνει.
Θέατρο του Νέου Κόσμου, Αντισθένους 7 και Θαρύπου, Φιξ, τηλ.210 9212.900. Μουσική: Κώστας Γάκης. Σκηνικά- κοστούμια: Μαγιού Τρικεριώτη.
Η ΝΤΙΒΑ ΚΑΤΑΛΥΤΗΣ
ΛΟΝΔΙΝΟ
Διάσημη ηθοποιός του κινηματογράφου αποτραβηγμένη από μακρού αλλά με τον θρύλο της ολοζώντανο φθάνει κάπου στη βορειοδυτική Ιρλανδία με σκοπό πιθανώς να αγοράσει ένα μεγάλο σπίτι. Στο σπίτι μένει αριστοκράτης άγγλος ζωγράφος μαζί με τον εραστή του, νεαρό λονδρέζο πρώην πυγμάχο. Η αστικήκαι «δυσλειτουργική», διαβάζουμε- ιρλανδέζικη οικογένεια στην οποία ανήκε άλλοτε το σπίτι αναγκάστηκε να το πουλήσει αλλά τα μέλη της εξακολουθούν να ζουν σε αυτό ως υπηρέτες. Ξεκινώντας από αυτή την ιδέα ο γνωστός θεατρικός συγγραφέας Φρανκ Μακ Γκίνες, άνισος, όπως τον λένε όλοι, αυτή τη φορά έκανε τη μεγάλη επιτυχία: συγκινητικό, απολαυστικό, έξυπνο είναι μερικοί από τους χαρακτηρισμούς της κριτικής για το νέο του έργο, που φαίνεται ότι αναδεικνύει με πολλή ευστροφία την καταλυτική επίδραση της ντίβας σε αυτό το ιδιόρρυθμο περιβάλλον όπου η παρουσία της αλλάζει τα πάντα φέρνοντας στο φως τις μύχιες πτυχές του ψυχισμού των ηρώων. Αλλωστε η νεοαφιχθείσα δεν είναι άλλη από την Γκρέτα Γκάρμπο. Το έργο τιτλοφορείται Η Γκρέτα Γκάρμπο ήρθε στο Ντόνεγκαλ και παίζεται στο θέατρο Τricycle (ως τις 20 Φεβρουαρίου). Εκτός από την ανάλυση των διαπροσωπικών σχέσεων, δεν λείπουν από το έργο οι εύστοχες νύξεις για την πολιτική ατμόσφαιρα της εποχής, τέλη της δεκαετίας του 1960, παραμονές της έναρξης των ταραχών στη Βόρεια Ιρλανδία. Ιδιαίτεροι έπαινοι δαψιλεύονται στις δύο ηθοποιούς που εικονίζονται εδώ να χορεύουν τανγκό, την Κάρολαϊν Λάγκερφιλντ ως Γκάρμπο και τη Μισέλ Φέαρλι ως Πόλι, αρχινοικοκυρά του σπιτιού. [ars... brevis, ΤΟ ΒΗΜΑ, 24/01/2010]
Η μάχη των επιχορηγήσεων
Οι πρόσφατες ανταλλαγές ύβρεων και απειλών ανάμεσα στο Εθνικό Κέντρο Θεάτρου και Χορού και στους επιχορηγούμενους θιάσους, εκτός από το να καταδεικνύουν το πρόβλημα, οδηγούν σε κάτι πολύ πιο σημαντικό: την ανάγκη επαναπροσδιορισμού του θεσμού
- ΜΥΡΤΩ ΛΟΒΕΡΔΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 24 Ιανουαρίου 2010
Μικροπολιτική ή έλλειψη πολιτικής; Και τα δύο ισχύουν στον χώρο των κρατικών θεατρικών επιχορηγήσεων όπου επιτροπές, θιασάρχες, σκηνοθέτες, ηθοποιοί αλλά και δημόσιοι λειτουργοί αντιπαρατίθενται με στόχο το χρήμα: άλλοι για να κάνουν παραστάσεις, άλλοι για να επιβιώσουν και άλλοι για να διατηρήσουν την εξουσία τους- μικρότερη ή μεγαλύτερη.
Μπορεί η κατάσταση να παραμένει στάσιμη καθώς η νέα ηγεσία του υπουργείου Πολιτισμού δεν έχει «ανοίξει» το θέμα, ωστόσο οι επιχορηγήσεις ήρθαν και πάλι στην επικαιρότητα: οι πρόσφατες ανταλλαγές ύβρεων και απειλών ανάμεσα στο Εθνικό Κέντρο Θεάτρου και Χορού (ΕΚΕΘΕΧ) και στους επιχορηγούμενους θιάσους, εκτός από το να καταδείξουν το πρόβλημα, οδηγούν σε κάτι πολύ πιο σημαντικό: τον επαναπροσδιορισμό του θεσμού.
Ο Παύλος Γερουλάνος είναι ο ενδέκατος υπουργός Πολιτισμού που καλείται να χειριστεί το ζήτημα, αρχής γενομένης από τη Μελίνα Μερκούρη, η οποία έβαλε σε εφαρμογή τον θεσμό των επιχορηγήσεων τη δεκαετία του ΄80. Ακολούθησαν οι Θάνος Μικρούτσικος, Σταύρος Μπένος, Ελισάβετ Παπαζώη, Θεόδωρος Πάγκαλος, Ευάγγελος Βενιζέλος, Κώστας Καραμανλής, Γιώργος Βουλγαράκης, Μιχάλης Λιάπης, Αντώνης Σαμαράς.
Για να μιλήσουμε με αριθμούς, στη διετία της λειτουργίας του ΕΚΕΘΕΧ οι επιχορηγήσεις είχαν ως εξής: την περίοδο 2007-2008 70 θέατρα μοιράστηκαν 2.840 εκατ. ευρώ, ενώ το 2008-2009 το ποσό των 2.875 εκατ. ευρώ μοιράστηκε σε 73 θέατρα. Η πρόβλεψη για την τρέχουσα χρονιά ήταν κατά 20% αυξημένη, αλλά οι προτάσεις της Γνωμοδοτικής Επιτροπής δεν έχουν ανακοινωθεί καθώς δεν είναι γνωστό το ποσό που προορίζει (αν προορίζει) το υπουργείο Πολιτισμού για τις επιχορηγήσεις. Το Εθνικό Θέατρο και το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος επιχορηγούνται ετησίως με το ποσό των 8-8,5 εκατ. ευρώ έκαστο. Στην Ελλάδα το θέατρο δεν μπορεί να ανθήσει χωρίς επιχορήγηση – το ίδιο άλλωστε συμβαίνει και στην Ευρώπη. Το ζήτημα είναι ποια πολιτική θα ακολουθηθεί. Και ίσως η παρούσα φάση να είναι η ευκαιρία ώστε μια νέα κυβέρνηση και ένας καινούργιος υπουργός Πολιτισμού να λάβουν γενναίες αποφάσεις. Αποφάσεις με προοπτική, τις οποίες θα πρέπει να υπηρετήσουν για να αποδώσουν σε βάθος χρόνου. Διότι χρήματα (λιγότερα και με δυσκολία) βρίσκονται. Αρκεί να μη μοιράζονται με κριτήριο την αποφυγή παραπόνων και τη διατήρηση μιας μη δημιουργικής ισορροπίας ανάμεσα σε θιάσους που δεν προσφέρουν. Αλήθεια, γιατί δεν μπορεί (επιτέλους) να συσταθεί μια Επιτροπή Γνωμοδοτική ή και «Αποφασιστική» – και βάσει στρατηγικής του ΥΠΠΟ ναξαναμοιράσειτην τράπουλα για να ξαναρχίσει το παιχνίδι; Χωρίς δεσμεύσεις, χωρίς υποχρεώσεις, χωρίς διάθεση «να τα έχουμε με όλους καλά». Από το μηδέν.
Από την πρόσφατη, ως φαίνεται, ιστορία των θεατρικών επιχορηγήσεων η περίοδος υπουργίας Θάνου Μικρούτσικου (1994-1996) απέδειξε ότι όταν επενδύεις με άποψη και δίνεις κίνητρα σε επιλεγμένα θέατρα θα έχεις καρπούς. Ακόμη και η τελευταία φάση της υπουργίας Γιώργου Βουλγαράκη μοιάζει πιο οργανωμένη από αυτά που συμβαίνουν έκτοτε. Επί ημερών του άλλωστε ιδρύθηκε και το ΕΚΕΘΕΧ (τα λειτουργικά του έξοδα ανέρχονται σε 1,5 εκατ. ευρώ ετησίως, αλλά λόγω της παρούσας οικονομικής συγκυρίας μειώθηκαν κατά το ήμισυ). Αν αμφισβητείται λοιπόν η λειτουργία του, ποιος ο λόγος ύπαρξής του;
Ο καβγάς που οδήγησε και στη δημοσιοποίηση του φαξ με αποστολέα τον νυν διευθυντή του Κέντρου Ηρακλή Λογοθέτηκαι παραλήπτη τον πρόεδρο του ΔΣ Γιώργο Δραγώναέχει και τη θετική του πλευρά: απέδειξε περίτρανα τη μέθοδο που χρησιμοποιούν, ήτοι την «μπακαλική»: «Κόψε από αυτόν πέντε και δώσε στον άλλον δέκα…». Αν όμως η κρατούσα άποψη είναι να καταργηθούν οι επιχορηγήσεις στο θέατρο, ας ειπωθεί ξεκάθαρα, με γενναιότητα. Ενδεχομένως να υπάρχει ένα άλλο μοντέλο στο μυαλό του Παύλου Γερουλάνου. Ας το τολμήσουν.
- Με τη λογική του μπακάλη
Μπακάλικη συναλλαγή δείχνει ο δημόσιος καβγάς του κ.Γιώργου Δραγώνα με τον κ. Ηρακλή Λογοθέτη, προέδρου και διευθυντή αντίστοιχα του Εθνικού Κέντρου Θεάτρου Χορού (ΕΚΕΘΕΧ), για τις επιχορηγήσεις ιδιωτικών θεατρικών οργανισμών και θιάσων. O καβγάς υποτιμά, μέχρι εξευτελισμού, τόσο το ίδιο το υπουργείο Πολιτισμού όσο και τον κόσμο του θεάτρου που μοιάζει να περιμένει το κρατικό ξεροκόμματο. Κυρίως δείχνει ότι κάτι σάπιο υπάρχει στο σύστημα (γιατί είναι σύστημα) των επιχορηγήσεων. Εδώ και χρόνια οι επιχορηγήσεις δίνονται- όπως έχει αποδειχθεί εκ των πραγμάτων- όχι για την προώθηση της θεατρικής τέχνης αλλά για τη συνδικαλιστική και πελατειακή συναλλαγή των παραγόντων με τους καλλιτέχνες. Να παίρνουν όσο το δυνατόν περισσότεροι από κάτι για να μη διαμαρτύρονται. Ετσι εξηγείται το παζάρι στην κορυφή του ΕΚΕΘΕΧ για το λίγο πάνω ή το λίγο κάτω στα ποσά που… επιδικάζονται.
Το ΕΚΕΘΕΧ είναι έτσι κι αλλιώς ένας οργανισμός θνησιγενής εκ της ιδρύσεώς του. Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι η κορυφή του ΕΚΕΘΕΧ. Είναι, όπως ήδη είπαμε, το σύστημα των επιχορηγήσεων. Ο κ.Παύλος Γερουλάνος πρέπει να αναθεωρήσει την πολιτική αυτή- και μάλιστα να την αναθεωρήσει εκ βάθρων. Η Αθήνα έχει αυτή τη στιγμή περισσότερα από 100 θέατρα και περισσότερες από 30 θεατρικές παιδικές σκηνές. Ποσότητα ναι, αλλά ποιότητα; Μερικά χιλιάρικα σε όλον αυτόν τον κόσμο δεν είναι τίποτε άλλο παρά ελεημοσύνη. Το υπουργείο, μέσα από ένα συμβούλιο Γραμμάτων και Τεχνών, όπως γίνεται σε όλες τις «ομιλούσες» χώρες του κόσμου, θα πρέπει να επιχορηγεί ορισμένα σχήματα- λίγα- που υπακούουν σε αυστηρά καλλιτεχνικά και κοινωνικά κριτήρια. Και θα πρέπει να τα επιχορηγεί σε βάθος χρόνου. Να επιχορηγεί θέατρα και καλλιτέχνες που φτιάχνουν το θεατρικό πρόσωπο της Αθήνας- ας μην πούμε ονόματα και παρεξηγηθούμε. Και επίσης να επιχορηγεί νέα σχήματα που ανοίγουν προοπτικές. Η επιχορήγηση αυτή δεν θα είναι δεδομένη. Αλλά θα κρίνεται τακτικά για τη διακρίβωση της εκπλήρωσης των κριτηρίων. Τίποτε δεν θεωρείται δεδικασμένο. Και πουθενά στον κόσμο δεν μοιράζονται χρήματα των φορολογουμένων για να διασφαλιστεί, πολλές φορές, η υπαρξιακή επιβίωση ορισμένων καλλιτεχνών.
Και έπειτα υπάρχει ένα ζήτημα ηθικής τάξεως και δικαιοσύνης. Γιατί να επιχορηγούνται μόνο το θέατρο και ο χορός; Γιατί να μην επιχορηγούνται και οι συγγραφείς και οι εικαστικοί και οι συνθέτες και γενικότερα οι μουσικοί; Αναθεώρηση λοιπόν της πολιτικής εδώ και τώρα.
Κινηματογραφική εισβολή στο ελληνικό θέατρο
ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΗΤΑΝ ΠΟΥ ΤΡΟΦΟΔΟΤΟΥΣΕ ΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ
ΣΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΤΟΥ. ΣΗΜΕΡΑ Ο ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΕΙΝΑΙ
ΠΟΥ, ΟΛΟ ΚΑΙ ΤΑΚΤΙΚΟΤΕΡΑ, ΤΡΟΦΟΔΟΤΕΙ- Ή ΕΜΠΝΕΕΙ- ΤΟ
ΘΕΑΤΡΟ. Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΚΗΝΗ ΚΑΘΟΛΟΥ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΑΣΗ
ΑΥΤΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ
- Γράφει ο Γιώργος Δ. Κ. Σαρηγιάννης, TA NEA, Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2010
«Ο μπακαλόγατος ή Της κακομοίρας» από τον Πέτρο Φιλιππίδη: μεγάλη επιτυχία!- τρίτη χρονιά παίζεται και τα ταμεία να σπάνε· o Γιάννης Μπέζος και η Ναταλία Τσαλίκη σχεδιάζουν για την επόμενη χρονιά «Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα»· «Η χαρτοπαίχτρα» ξαναπαίζεται με πρωταγωνίστρια τον… Τάκη Ζαχαράτο και τα πάει μια χαρά στο ταμείο: έργα που ως θεατρικά ξεκίνησαν αλλά ως ταινίες καθιερώθηκαν και αγαπήθηκαν- κυρίως μέσα από τις συνεχείς προβολές τους στα τηλεοπτικά κανάλια.
Το ΚΘΒΕ παρουσιάζει τη θεατρική εκδοχή της ταινίας του Μιχάλη Κακογιάννη «Το κορίτσι με τα μαύρα» σε διασκευή Γρηγόρη Καραντινάκη και Γιώργου Μακρή- ο πρώτος υπογράφει και τη σκηνοθεσία.
Με ένα θεατρικό «Κουρδιστό πορτοκάλι», που έγινε ταινία από τον Στάνλεϊ Κιούμπρικ, επιχειρούν να εκφράσουν την εποχή μας οι νέοι της Ομάδας «mikriskini». Και το «Βaby Jane», που είχε μεταφέρει στην οθόνη ο Ρίτσαρντ Όλντριτς σε ένα κλασικό πια θρίλερ με την Μπέτι Ντέιβις και την Τζόαν Κρόφορντ, ενέπνευσε θεατρική παράσταση. Η Ομάδα «Splish Splash» σατιρίζει εδώ και χρόνια με το βουβό τρόπο της ταινίες κλασικές του βωβού όπως- φέτος- το «Scarface» και «Τhe Ρhantom of the Οpera». Έως πρόσφατα παιζόταν « Ο κυνηγός» του Βασίλη Χριστοφιλάκη αντλημένος από την ταινία «Τhe Woodsman» της Νικόλ Κασέλ με το σκληρό θέμα της παιδεραστίας.
Εδώ και χρόνια έχει αρχίσει η «ανακάλυψη» από το θέατρό μας των παλιών ελληνικών θεατρικών κωμωδιών που έγιναν ταινίες και προβάλλονται νυχθημερόν στα κανάλια. Θέατρο έγιναν και κάποιες που δεν είχαν προϋπάρξει ως έργα θεατρικά («Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο», για παράδειγμα). Εδώ και χρόνια ξένες ταινίες διασκευάζονται, νομίμως ή στη ζούλακάποιες περιπτώσεις αποκαλύφθηκαν, κάποιες κουκουλώθηκαν, κάποιες πέρασαν στο ντούκου…-, από Έλληνες συγγραφείς για το θέατρο. Ταινίες δίνουν το έναυσμα σε άλλους να ανατρέξουν στην- πιθανόν- λογοτεχνική πηγή των σεναρίων και να κάνουν από ΄κει τη διασκευή- πρόσφατα είχαμε στο Εθνικό το «Ζορμπάς: Η πραγματική ιστορία».
- Διεθνές φαινόμενο
Αλλά το φαινόμενο της «μεταγραφής» για το θέατρο σεναρίων είναι φαινόμενο διεθνές. Το μιούζικαλ, ειδικά, έχει αντλήσει και αντλεί αρκούντως από τον κινηματογράφο. Από το «Τραγουδώντας στη βροχή» έως το «Άντρες έτοιμοι για όλα», από το «Μπίλι Έλιοτ» και το «Ηairspray» έως το «Κορίτσια ημερολογίου» που παίζεται αυτόν τον καιρό στην Αθήνα. Έως και από ταινίες κινουμένων σχεδίων όπως «Η πεντάμορφη και το τέρας» ή «Ο βασιλιάς των λιονταριών»!
Όλο και συχνότερα το θέατρο καταλήγει στις «κινηματογραφικές» λύσεις. Γιατί και πώς;
«Από την ταινία ξεκίνησαν όλα»: ο Πέτρος Φιλιππίδης είναι ειλικρινής μιλώντας για τον «Μπακαλόγατο. «Αυτό που μου άρεσε ήταν η εποχή κι αυτή η μικρή κοινωνία, η γειτονιά. Η οποία καθρεφτίζει όλη την κοινωνία. Και παραπέμπει σε πράξεις και χαρακτήρες που εκλείπουν. Εκείνο που εκλείπει
κυρίως είναι η ζωή αυτή, η χαρά, η ευτυχία, το χιούμορ, η πλάκα, η αφέλεια, η αγνότητα…».
«Η ιδέα ήταν του καλλιτεχνικού διευθυντή Σωτήρη Χατζάκη» ομολογεί ο Γρηγόρης Καραντινάκης. «Θέλησε να τιμήσει τον Μιχάλη Κακογιάννη. Επιλέξαμε “Το κορίτσι με τα μαύρα”. Βρήκα πως τα τραγικά στοιχεία, που ο Κακογιάννης έχει σε όλες του τις ταινίες, εδώ σκιαγραφούνταν πολύ πιο χαρακτηριστικά- ο ξένος που αναταράσσει μία ολόκληρη κοινωνία στην οποία κάνει την είσοδό του και η οποία λειτουργώντας ως Χορός προσπαθεί να τον απωθήσει».
«Είναι πολύ δύσκολο να μεταφέρεις ένα σενάριο στο θέατρο- και μάλιστα το συγκεκριμένο» τονίζει. «Πρέπει να απαγκιστρωθείς από τρεις αρχετυπικές μορφές- την Λαμπέτη, τον Χορν και τον Φούντα. Ψάξαμε να βρούμε τα στοιχεία των χαρακτήρων για να επενδύσουμε πάνω τους».
«Όσο μεγαλώνω και βλέπω αυτές τις ταινίες όλο και κάτι μου θυμίζουν. Κάτι που χάθηκε αλλά και κάτι που ακόμα είναι δίπλα μας» δικαιολογεί την επιλογή του ο Γιάννης Μπέζος. «Ο περίγυρος- η αυλή, η γειτονιά…- είναι αυτό που χάθηκε. Αλλά ο ψυχισμός των ανθρώπων και τα προβλήματά τους παραμένουν. Μέσα στο κλίμα αυτό αποφασίσαμε με την Ναταλία, που δική της ιδέα ήταν το συγκεκριμένο έργο, να το κάνουμε. Και γιατί αξίζει τον κόπο».
Σημεία των καιρών ή φτώχεια ρεπερτορίου;
Ο κινηματογράφος που ξεκίνησε την ιστορία του στο τέλος του 19ου αιώνα τροφοδοτούμενος από το θέατρο τροφοδοτεί ο ίδιος πια το θέατρο. Τάση; Σημεία των καιρών; Ευκολίες; Ή μήπως φτώχεια στο σύγχρονο ρεπερτόριο;
«Προς Θεού, δεν έχει στομώσει το θέατρο από ρεπερτόριο!» επιτίθεται ο Γρηγόρης Καραντινάκης. «Απλώς είναι η δύναμη της εικόνας. Ο κινηματογράφος και η εξέλιξή του, η τηλεόραση, έχουν μία τεράστια δύναμη. Με αποτέλεσμα το κοινό να αφομοιώνει μαζικά ταινίες, ιστορίες… Το θέατρο ρουφάει από τη δημοφιλία τους και επενδύει σ΄ αυτή. Και υπάρχουν σενάρια που αξίζει να δεις τη μεταφορά τους στο σανίδι».
Ο Γιάννης Μπέζος δεν συμφωνεί μαζί του στα περί φτώχειας του ρεπερτορίου. «Ναι, το θέμα ισχύει. Από την άλλη έχουν πληθύνει πολύ οι Σκηνές. Είναι πολύ φυσικό στο σύγχρονο ρεπερτόριο να μην υπάρχουν έργα για τόσο πολλούς θιάσους. Είναι φυσικό να επανερχόμεθα, να αναμασάμε, να ξαναψάχνουμε… Αλλά δεν είναι κακό αν γίνεται σωστά. Αν δεν γίνεται… Ειδικά στα ελληνικά έργα ο κόσμος θέλει να θυμηθεί τα νιάτα του, τα παιδικά του χρόνια. Έχουμε πρόσθετη ευθύνη».
- Ελάχιστα ελληνικά έργα
Ο Πέτρος Φιλιππίδης στο πλευρό του Γιάννη Μπέζου. «Είναι αλήθεια πως υπάρχει φτώχεια ρεπερτορίου. Παρακαλάμε για ελληνικό έργο και είναι ελάχιστα. Πόσοι είναι οι συγγραφείς και πόσα έργα να γράψουν για τόσους θιάσους; Το ότι δεν υπάρχουν σύγχρονα έργα οδηγεί στο να κάνουμε έργα παλιότερα. Αλλά πόσα από τα παλιά είναι δυνατά και αφορούν το σήμερα; Πες ότι κάνω την “Κωμωδία των παρεξηγήσεων” του Σαίξπηρ. Καταπληκτικό έργο! Και κωμωδία- κωμωδιάρα. Είναι έτοιμο το κοινό να ακολουθήσει; Ποιος θα πατήσει στο θέατρο;».
Η Αναστασία Παπαστάθη είναι επιφυλακτική. «Αν τυχαίνει να υπάρχει αυτή η τάση δεν ξέρω. Ούτε αν υπάρχει φτώχεια θεατρικών κειμένων. Υπάρχει όμως η τάση της ευκολίας να γίνονται παραστάσεις ελαφρά τη καρδία. Εμένα προσωπικά δεν με οδήγησε κάποια τάση. Έτυχε απλώς η νουβέλα να έχει γίνει ταινία με δύο χαρακτήρες που μου έδωσαν υλικό για τη δική μου έρευνα».
Ο νεαρός Νικόλας Μαραγκόπουλοςείναι πιο κυνικός. «Δεν νομίζω ότι υπάρχει φτώχεια ρεπερτορίου. Υπάρχουν πολλά κείμενα. Εγώ θα έλεγα πως περισσότερο είναι αδυναμία- ίσως και ημών…- να τα βρούμε. Ίσως είναι δείγμα της εποχής- κυνήγι του εύκολου κέρδους λόγω της δημοφιλίας. Αυτό που γίνεται με τις ελληνικές ταινίες που μεταφέρονται στο θέατρο μ΄ αυτό έχει να κάνει βασικά. Βεβαίως και ο κόσμος τις αγαπάει αυτές τις ταινίες και λένε πολλά στην ψυχή του νεοέλληνα. Αλλά το 2010 πρέπει το θέατρο να χώσει λίγο πιο βαθιά το μαχαίρι από το να κάνει τη μεταφορά μιας κινηματογραφικής ταινίας του ΄60, ας πούμε. Θα μου πείτε: “Κι εσείς δεν κάνετε το ίδιο όταν ανεβάζετε το “Κουρδιστό πορτοκάλι”; Εμείς όμως καθόλου δεν είχαμε στο μυαλό μας την ταινία. Λειτουργούμε μέσα από την ανάγκη να μιλήσουμε για συγκεκριμένα πράγματα. Έτυχε φέτος να είναι το μυθιστόρημα αυτό».
Ταινίες και μυθιστορήματα
«Το έργο και βέβαια το γνώρισα μέσω της ταινίας» λέει η Αναστασία Παπαστάθη. Υπέγραψε τη διασκευή για το θέατρο της νουβέλας «Τι απέγινε η Μπέιμπι Τζέιν» του Χένρι Φαρέλ και τη σκηνοθεσία στο «Βaby Jane» του οποίου οι παραστάσεις στο «Coronet», όπου κρατούσε και έναν από τους δύο βασικούς ρόλους, σκάλωσαν σε ένα θέμα δικαιωμάτων και έχουν ανασταλεί. «Στη συνέχεια όμως μελέτησα τη νουβέλα. Και στη νουβέλα βασίστηκα. Αλλά έδωσα τη δική μου εκδοχή με μία περισσότερο ψυχογραφική προσέγγιση. Με ενδιαφέρει επίσης και το θρίλερ. Ως θεατρικό είδος. Το βρίσκω γοητευτικό. Φέρνει στην επιφάνεια τους θαμμένους φόβους μας».
Ο μόνος που αρνείται την επίδραση της ταινίας είναι ο Νικόλας Μαραγκόπουλος της Ομάδας «mikriskini»συνυπογράφει με την Γεωργία Γεωργαντοπούλου τη μετάφραση και τη σκηνοθεσία του έργου του Άντονι Μπέρτζες «Κουρδιστό πορτοκάλι»: «Δεν ήταν η ταινία του Κιούμπρικ το έναυσμα. Μετά τα γεγονότα του προπέρσινου Δεκεμβρίου νιώσαμε πως με το κείμενο του Μπορίς Βιαν που παίζαμε τότε μας ξεπέρασε η εποχή. Οπότε προσπαθήσαμε για φέτος να έρθουμε σε επαφή με κάποια κείμενα που να μιλάνε γι΄ αυτά τα θέματα. Έτσι πέσαμε πάνω στο μυθιστόρημα του Μπέρτζες. Και είδαμε το φως! Αργότερα ανακαλύψαμε πως ο ίδιος, και μάλιστα αφού ο Κιούμπρικ έκανε την ταινία, το είχε μετατρέψει και σε θεατρικό».
ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΔΕΙΤΕ
● «Το κουρδιστό πορτοκάλι» στο θέατρο «Άρτι» (τηλ. 210-8834.002).
● «Ο μπακαλόγατος ή Της κακομοίρας» στο θέατρο «Μουσούρη» (τηλ. 210-3310.936).
● «Η χαρτοπαίχτρα» στο θέατρο «Πόρτα» (τηλ. 210-7711.333).
● «Τhe Ρhantom of the ΟΜpera» στο θέατρο «Φούρνος» (τηλ. 210-6460.748).
● «Το κορίτσι με τα μαύρα» στο ΚΘΒΕ/ Θέατρο Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών» (Θεσσαλονίκη, τηλ. 2310-288000).
● Την επόμενη σεζόν: «Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα» στο θέατρο «Κιβωτός» (τηλ. 210-3427.426).
(επιλογή παραστάσεων)
ΕΘΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΘΕΑΤΡΟΥ – ΧΟΡΟΥ: Συνεχίζονται οι «κόντρες»
Αγεφύρωτο είναι πλέον το χάσμα ανάμεσα στον διευθυντή του Εθνικού Κέντρου Θεάτρου – Χορού Ηρακλή Λογοθέτη και στο ΔΣ και τον πρόεδρο, Γιώργο Δραγώνα. Αλληλοεπιθέσεις και αλληλοκατηγορίες μέσω ανακοινώσεων βλέπουν το φως της δημοσιότητας καθημερινά, επιβεβαιώνοντας, για άλλη μια φορά, την ορθότητα της θέσης πολλών καλλιτεχνικών σωματείων, πως η δημιουργία του Κέντρου με το συγκεκριμένο Ιδρυτικό Νόμο, θα δημιουργούσε περισσότερα προβλήματα παρά θα έλυνε.
Με ανακοίνωσή του, το ΔΣ κατηγορεί τον διευθυντή ότι προέβαινε σε κατ’ ιδίαν διαβουλεύσεις με συγκεκριμένο επιχορηγούμενο θέατρο, ενώ διατυπώνονται και αλληλοκατηγορίες για αδιαφανείς διαδικασίες. Αυτό που διαφαίνεται είναι ότι όλες αυτές οι κόντρες πηγάζουν από την εξαρχής δυσχέρεια συνεννόησης μεταξύ προέδρου και διευθυντή, η οποία εξελίσσεται σε προσωπική διαμάχη. Μια διαμάχη, που αποπροσανατολίζει τους ανθρώπους του θεάτρου από τη σοβαρότητα των προβλημάτων, που έτσι κι αλλιώς υπήρχαν και υπάρχουν λόγω της εχθρικής προς τον πολιτισμό πολιτικής που εφαρμόζουν διαχρονικά οι αστικές κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Ετσι, το συγκεκριμένο Κέντρο αντί να επιλύει τα προβλήματα προσθέτει κι άλλα. [ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Σάββατο 23 Γενάρη 2010]
Το 4actors ανεβαίνει Θεσσαλονίκη με 2 παραγωγές…
«Η Οφηλία είναι έγκυος» του Vimal Shab
από Δευτέρα 1 Φεβρουαρίου και κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 9μμ
στο: PARTIZAN (Βαλαωρίτου 29, Θεσσαλονίκη)
KAI
ΑΝΤΙ ΔΙΔΑΚΤΟΡΙΚΟΥ. One-man stand-up comedy show, του Δημήτρη Δημόπουλου
στο: Θέατρο Σοφούλη (Τραπεζούντος 5 & Σοφούλη,
Θεσσαλονίκη) από Τετάρτη 3 Φεβρουαρίου και κάθε Τετάρτη στις
9:30μμ
Με λίγα λόγια:
- Η Οφηλία είναι έγκυος
Αν ο Άμλετ και η Οφηλία ζούσαν σήμερα θα ήταν Emo ή Trendy; Ο Άμλετ ήταν bisexual; Είναι τελικά η Οφηλία έγκυος; Και οι θεατές τι δουλειά έχουν μέσα σ’ ένα καμαρίνι; Δυο ηθοποιοί ανάμεσα στη ζωή και στο θέατρο μπλέκονται στην κωμικοτραγική περιπέτεια της ίδιας τους της ύπαρξης.
«Η Οφηλία είναι έγκυος»… ξανά! Αυτή τη φορά «κυοφορεί», ή έτσι νομίζει, στο Nixon. Μετά την επιτυχία της παράστασης στο Επί Κολωνώ μεταφέρεται σε ένα καινούριο θεατρικά χώρο. Εκεί οι δύο ήρωες του έργου, δυο φίλοι και συνάδελφοι στα τριάντα, συγκρούονται απροκάλυπτα, με κωμικοτραγικά αποτελέσματα, μπροστά στα μάτια των θεατών. Στην πιο κρίσιμη στιγμή της καριέρας τους ένα μυστικό έρχεται να τα διαλύσει όλα. Μέσα από αυτό το υπέροχο χάος η σχέση τους εκτίθεται και δοκιμάζεται. Το χιούμορ προσπαθεί να ισορροπήσει με το ρεαλισμό και το συναίσθημα δηλώνει παρόν, όπως πάντα στις ιστορίες των ανθρώπων.
Απαραίτητη η κράτηση θέσεων στο 6981982591 ή στο 210 8839657
Συντελεστές:
Σκηνοθεσία: Αθηνά Αλεξοπούλου, Χάρης Μπόσινας.
Κείμενα: Vimal Shab.
Παίζουν: Αθηνά Αλεξοπούλου, Χάρης Μπόσινας, Συμεών Τσακίρης
Σκηνοθεσία video: Πέτρος Καλκόβαλης & Μελίνα Tσαμπάνη
Σκηνικά-κουστούμια: ομάδα Annada Kadda και Μαριανίνα Σέττα
Μουσική: Carlos Cuervas Galvez (Misteregg)
Οργάνωση παραγωγής: 4actors www.4actors.gr
LΙΝΚ:
http://www.youtube.com/watch?v=ieK1yXkryHA
INFO:
ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ : Κάθε Δευτέρα & Τρίτη στις 21:00
PARTIZAN (Βαλαωρίτου 29, Θεσ/κη)
Κρατήσεις θέσεων: 210 8839657 και στο 698 1982591
Διάρκεια της παράστασης: 70’
Τιμή εισιτηρίου: 15 € (κανονικό), 12€ (φοιτητικό)
- ΑΝΤΙ ΔΙΔΑΚΤΟΡΙΚΟΥ
Τι κάνεις όταν οι παιδικοί φίλοι, οι συμμαθητές και οι συμφοιτητές σου επιστρέφουν ένας-ένας από τα εξωτερικά με τα μεταπτυχιακά τους; Τους υπενθυμίζεις (με μια παράσταση) πως θα μένουν με τους γονείς τους και πως θα πληρώνονται ένα μίζερο μισθό, τι άλλο; Και όλα αυτά, για να μη σε ρωτάνε «εσύ τι κάνεις στη ζωή σου;»…
Η ταυτότητα της παράστασης:
Ο Δημήτρης Δημόπουλος ασχολείται επαγγελματικά με το stand-up από το 1996, και για τη θεατρική περίοδο 2009-2010 επιστρέφει για 2η χρονιά στο Nixon για να παρουσιάσει τον stand-up μονόλογο «Αντί Διδακτορικού» και από 3/2 και κάθε Τετάρτη στο Θέατρο Σοφούλη στην Θεσσαλονίκη.Ο μονόλογος είναι αυτό ακριβώς που λέει ο τίτλος του: μια παράσταση που έρχεται να αναπληρώσει την έλλειψη μεταπτυχιακών τίτλων στο βιογραφικό του Δημήτρη. Θεματικά καταπιάνεται με την καθημερινότητα που βίωσε μεγαλώνοντας στην ελληνική πραγματικότητα, μέσα όμως από το φλεγματικό πρίσμα που χαρακτηρίζει το stand-up…
Το «Αντί Διδακτορικού» πρωτοπαρουσιάστηκε στο πλαίσιο των παραστάσεων «Νύχτες Κωμωδίας» και μέχρι σήμερα έχει παρουσιαστεί σε Σαρωνίδα, Σπάρτη και Ξάνθη καθώς και στο 2o bob theatre festival στο θέατρο Χώρα. Αποσπάσματα του μονολόγου παρουσιάστηκαν στην εκπομπή «48» του αγγλόφωνου Αλ-Τζαζίρα, όπου ο Δημήτρης συμμετείχε ως συμπαρουσιαστής και υπεύθυνος ύλης της εκπομπής.
Έγραψαν για την παράσταση:
«Μια… διαφορετική παράσταση stand-up comedy.»
Δάφνη Κοντοδήμα (Τα Νέα, 14-04-09)
«Ένας πολύ απαιτητικό one-man show από τον Δημήτρη Δημόπουλο.»
Ηλίας Μαγκλίνης (Καθημερινή, 08-03-09)
Διαδικτυακοί σύνδεσμοι:
Συνέντευξη και αποσπάσματα από το «Αντί Διδακτορικού» στην εκπομπή «Εν Θεάτρω» (επεισόδιο 13) που προβάλλεται στο διαδικτιακό κανάλι HBC.Βίντεο-συνέντευξη στην εκπομπή «ΤΕΧΝΟ-λογίες» που προβάλλεται στο διαδικτυακό κανάλι TV Χωρίς Σύνορα του Στέλιου Κούλογλου.
Αυτοσχεδιαστικό βίντεο κατά την παρουσίαση του «Αντί Διδακτορικού» στο φεστιβάλ ARTogether που διοργανώθηκε στη Σαρωνίδα.
Συνέντευξη στο e-write με αφορμή την παρουσίαση του «Αντί Διδακτορικού» στην Ξάνθη στο πλαίσιο των εκδηλώσεων της Φιλοπρόοδης Ένωσης Ξάνθης με τίτλο «Επικοινωνία με χιούμορ».
Εκπομπή «48» του αγγλόφωνου τμήματος του ειδησεογραφικού τηλεοπτικού σταθμού Αλ-Τζαζίρα με θέμα την Αθήνα.
Το «Αντί Διδακτορικού» στο facebook.
Συντελεστές:
κείμενο/παρουσίαση: Δημήτρης Δημόπουλος
σκηνοθεσία video: Κωνσταντίνος Πιλάβιος
σχεδιασμός/επιμέλεια αφίσας: Δημήτρης Δούκογλου
οργάνωση παραγωγής: 4actors
INFO:
ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ : Κάθε Τετάρτη 9:30μμ
Θέατρο Σοφούλη (Τραπεζούντος 5 & Σοφούλη, Θεσσαλονίκη)
Κρατήσεις θέσεων: 2310 423925
Διάρκεια της παράστασης: 80’
Τιμή εισιτηρίου: 15 ευρώ – κανονικό
12 ευρώ – φοιτητικό
