28

Ιαν

Πλάτωνας και ποίηση, Μάνια Παπαδημητρίου, Ρούλα Πατεράκη…

  • Tο τέταρτο κουδούνι

  • Του Γιώργου Δ.Κ. Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 28 Ιανουαρίου 2010

Oh, my god!

«Sleuth». «Τhat Face». «Τhe Εnd».

«Ρlay it Αgain, Sam». «Guns! Guns!

Guns!». «Red». «Νo Shakespeare Ρlease».

«Que Sera, Sera». «Caveman». «…When she Danced». «…Α Guide to Getting Lost, vol. 2». «Say Something Good to Μe». «ΜuzicΑll».

«Νaked Βoys Singing (Reloated)». «Daddy Cool». «Loot». «Redskoufitsa: Τhe Τrue Story». «Εrianna Show». «Shoot/Get Treasure/ Repeat». «Graveyard Caf Βand/Ιn Εxtremis». «Swing Τicket». «Τhe Ρhantom of the ΟΜpera». «ΗardGore». «Rent».

«Chatroom». «Fever». «UrbanDig 4…»… Και μέχρι προσφάτως, «Ιnvitation to a Ρarty: Νot Αnother Fairytale», «Stage Directions»«What Strong Fences Μake»- «Βeirut Rocks», «ΡR», «Ζoo Story», «Τhe ScarΜface»…

Σταχυολόγησα - απλώς σταχυολόγησα… – τίτλους παραστάσεων από πρόσφατη στήλη θεαμάτων/ Θέατρα. Όχι του λονδρέζικου ή του νεοϋορκέζικου «Τime Οut». Της παρούσας ελληνικής εφημερίδας «ΤΑ ΝΕΑ». Οh, my god! επαναλαμβάνω. West Εnd γενήκαμαν. Βroadway γενήκαμαν.

Για να μη μιλήσουμε για΄κείνα τα «Μain», και τα «Upstairs», και τα «Βasement», και τα «Βlack Βox» που όλο και αυγατίζουν- ως ονόματα Σκηνών θεάτρων. Ούτε για τα ονόματα των ομάδων… Μάνια Παπαδημητρίου (στη φωτογραφία): κλείνει φέτος είκοσι επτά χρόνια απ΄ τη μέρα που αποφοίτησε απ΄ τη δραματική σχολή του «Θεάτρου Τέχνης» – ο Κουν κι ο Λαζάνης την ανάστησαν θεατρικά. Μας έχει επιφυλάξει πολλές εκπλήξεις αυτά τα χρόνια. Εκπλήξεις ευχάριστες. Εκεί που δεν το περιμένεις, τσουπ, σου κάνει μια ερμηνεία απρόβλεπτη. Άλλοτε σπαρακτικά συγκινητική, άλλοτε σπαρταριστά αστεία.

Πέρσι ήταν η μέχρι γελοιότη τος μεγαλοπιασμένη τυπική αστή του 19ου αιώνα Κυρία Μαλενζάρ του Λαμπίς στη φάρσα του «Στάχτη στα μάτια» που ανέβασε ο Νίκος Χατζόπουλος στο «Από Μηχανής Θέατρο»- α-πο-λαυ-στι-κή. Φέτος ήταν κάτι άλλο: η Μέλανι. Μια απελευθερωμένη μοντέρνα τραγουδίστρια που αποπειράται να γράψει ένα γράμμα στην έφηβη κόρη της- παιδί χωρισμένων γονιών, βέβαια…- στο μονόλογο «Γράμμα στην κόρη μου» του Άρνολντ Γουέσκερ- ένα φινετσάτο, γλυκόπικρο κείμενο, γραμμένο με χιούμορ. Το οποίο είχε ανεβάσει, σε απαστράπτουσα μετάφραση της Χριστίνας Μπάμπου- Παγκουρέλη, ο Βασίλης Κυρίτσης στη Β΄ Σκηνή του θεάτρου «Οδού Κεφαλληνίας»- που επίσης όλο εκπλήξεις μας κάνει. Η Μάνια Παπαδημητρίου ψιλοκέντησε το ρόλο, τραγούδησε έξοχα- το άλλο της τάλαντο- τα πανέμορφα τραγούδια του Πλάτωνα Ανδριτσάκη κι έδωσε μια ερμηνεία απ΄ αυτές που αφήνεσαι ψυχή τε και σώματι να τις απολαύσεις- βούλιαζες μαζί της σε χρώματα. Μιλώ σε χρόνους παρελθόντος διότι η παράσταση έχει ήδη κατεβεί- όπως ήταν προγραμματισμένο. Δεν πιστεύω όμως πως πρέπει να κλείσει έτσι τον κύκλο της. Αξίζει να τη δουν πολλοί!

Δίδυμα! Δυο γιους απέκτησε ο Άρης Λεμπεσόπουλος (φωτογραφία) στις 24 Οκτωβρίου. Της εξαιρετικά γόνιμης- βιολογικά- για τους έλληνες ηθοποιούς περασμένης χρονιάς. Απ΄ τη συμπαθέστατη ρουμάνα σύζυγό του, την Καμέλια.

Παιδάκι - ένα γιο- απέκτησε κι η Άννα Μάσχα η εγκυμοσύνη της ήταν ο λόγος που αποσύρθηκε το καλοκαίρι απ΄ το ρόλο της Άλκηστης στην ομώνυμη τραγωδία του Ευριπίδη που ανέβασε ο Θωμάς Μοσχόπουλος. Στις 11 Νοεμβρίου. Την ίδια μέρα που είδε το φως και το δεύτερο κοριτσάκι του Θανάση Ευθυμιάδη και της Άνας Ντιμιτρίεβιτς. Να τους ζήσουν! Αντιγράφω απ΄ το «δελτίο Τύπου» που μου εστάλη για τις «Δούλες» του Ζενέ που παρουσιάζει- σε μετάφραση Οδυσσέα Ελύτη παρακαλώ, ναι…-, στο θέατρο «Άλμα» ο «θίασος Εύης Καραγιάννη», το βιογραφικό της Εύης Καραγιάννη η οποία υποδύεται την Κυρία- η αμέσως μετά την Μάγια Λυμπεροπούλου ερμηνεύτρια του ρόλου στην ελληνική παραστασιολογία…: «Η Εύη Καραγιάννη έχει διαγράψει μια λαμπρή πορεία ως μανεκέν, έχει παίξει ως ηθοποιός σε πολλά έργα (σ.σ.: σε πόσα δηλαδή;) με τον πρώην σύζυγό της διακεκριμένο ηθοποιό Κώστα Βουτσά και έχει κάνει αξιόλογες παραγωγές καλλιτεχνικών δρώμενων (σ.σ.: ποιων δηλαδή;) και επιδείξεων μόδας. Είναι μητέρα του ανερχόμενου ηθοποιού Άνθιμου Ανανιάδη». Προφανώς όλη αυτή η προϊστορία τής επιτρέπει πια να παίξει και Ζενέ. Για άλλη μια φορά «εκτίθεται». Ο Δημήτρης Λιγνάδης. Αλλά πώς! Στο «Συμπόσιον (ένα). Περί έρωτος» που έχει ανεβάσει και παρουσιάζει έως 15 Φεβρουαρίου- πήρε παράταση- στο «Θησείον» του Μιχαήλ Μαρμαρινού. Και που θα σας συνιστούσα ένθερμα να το δείτε.

Ο Δημήτρης Λιγνάδης σα να πέρασε το «χάος» των «Βατράχων» που ΄κανε το καλοκαίρι του 2007 στην Επίδαυρο μέσα απ΄ το φίλτρο της αυστηρής γεωμετρίας στην οποία καλουπάρισε πέρσι, στο Εθνικό, την «Καλή οικογένεια» του Σουηδού Πίρινεν. Και πάλι ένα χάος προέκυψε. Αλλά απόλυτα ελεγχόμενο αυτή τη φορά. Μια σκεπτόμενη παράσταση που, προσωπικά, βαθύτατα με άγγιξε. Και με τις ψηφίδες της μου ζωογόνησε μνήμες θολωμένες. Ο- και φιλόλογος- Δημήτρης Λιγνάδης (στην κεντρική φωτογραφία απ΄ την παράσταση) σαν να συγκέντρωσε αρχαίες ψηφίδες απ΄ το πλατωνικό «Συμπόσιον» και σύγχρονες απ΄ τη νεοελληνική ποίηση- από Ζαχαρία Παπαντωνίου και Ηλία Τανταλίδη (αχ, παιδικά μου χρόνια και δασκάλα μου, κυρία Καίτη…) μέχρι Σαχτούρη και Εμπειρίκο, από Σολωμό και Γεράσιμο Μαρκορά και Λαπαθιώτη μέχρι Καρυωτάκη και Ελύτη- και να συνέθεσε ένα καινούργιο, γοητευτικό ψηφιδωτό.

Με χιούμορ και συγκίνηση. Και μ΄ ένα δεύτερο, καλά κρυμμένο, λεπτά προσωπικό επίπεδο. Δένοντας τους έξι ταλαντούχους νεαρούς ηθοποιούς του και τον υπερταλαντούχο μουσικό του με συνεκτικό κρίκο και άξονα ισορροπίας τον ίδιο- στοχαστικό και «διδακτικό» αλλά αληθινό.

Πάντα εκπλήξεις μας επιφυλάσσει κι η Ρούλα Πατεράκη (φωτογραφία). Η πιο πρόσφατη: σκηνοθετεί φέτος την Ελένη Ερήμου σε έργο της… Δάφνης ντι Μοριέ«Η παλίρροια του Σεπτέμβρη» απ΄ τη μούχλα του αγγλικού θεάτρου του ΄48. Που το ανέβαζε η Κατερίνα το ΄49- πρώτη εμφάνιση του Αλέκου Αλεξανδράκη μου θύμισαν απ΄ το Θεατρικό Μουσείο- κι ο Δημήτρης Μυράτ με την Βούλα Ζουμπουλάκη το ΄86. «Μα και στην Αγγλία ακόμα παίζεται» θα μπορούσε να μου πει κάποιος. Ε, ναι. Γούστα είν΄ αυτά.

Απίστευτο κι όμως αληθινό: αξιώθηκα να δω τη «νέα Σκηνή» του Λευτέρη Βογιατζή να διαθέτει πια και δική της ιστοσελίδαhttp://www. neaskini.gr! Καλοσχεδιασμένη και καλόγουστη. Περιμένω και αρχείο των παραστάσεων.

Βέβαια, scripta manent- τα γραπτά μένουν… Κι η ιστοσελίδα, για την επόμενη παράσταση στην «Οδό Κυκλάδων»- το «Θερμοκήπιο» του Πίντερ για το οποίο έχουν αρχίσει ήδη οι δοκιμές-, δίνει και- χοντρικά – ημερομηνία πρεμιέρας: Φεβρουάριος 2010. Νo comment, no comment…

// <![CDATA[//

730 days ago Short URL Σχόλια

Σαρηγιάννης Γιώργος Δ.Κ.

28

Ιαν

Waiting for Godot, Haymarket Theatre Royal, review

  • It is difficult, more than half a century since its British premiere in 1955, to understand the bewilderment and outrage that Samuel Beckett’s Waiting for Godot once caused. Rating: * * * *

By Charles Spencer
Telegraph: 28 Jan 2010

Waiting for Godot performed at the Theatre Royal Haymarket

Ian McKellen as Estragon and Roger Rees as Vladimir Photo: Alastair Muir

Even some of the original cast confessed themselves baffled by the piece, and walkouts by members of the audience were a regular feature of Peter Hall’s ground-breaking production.

Now the tramps, Vladimir and Estragon, are regarded as familiar, much-loved friends while Beckett’s vision of two men, whiling away the hours to death in an indifferent universe with wry jokes, and mutinous grumbles as they await a salvation that will never come, accords with many people’s view of human existence. Indeed it is belief in the possibility of redemption that seems eccentric to most people now.

Perhaps familiarity has made the play seem a little too cosy. This production of Waiting for Godot, once regarded as dauntingly depressing, was one of the biggest hits of a superb, record-breaking year for London theatre in 2009, and was received with lost constant affectionate chuckles at the first night of this revival. Two members of the original cast, Ian McKellen as Estragon and Ronald Pickup as the luckless Lucky, are still on board, while Roger Rees has replaced Patrick Stewart at Vladimir, and Matthew Kelly has taken over from Simon Callow as the bullying but finally frail and pitiable Pozzo.

I was lukewarm about Sean Mathias’s production last time around, describing it as a Godot Lite that made too much of the play’s humour at the expense of its bleak stage poetry and deeper, darker moods.

That reservation remains, and I also doubt the wisdom of setting the piece in a derelict theatre with that famous solitary tree growing through the rotting planks of the stage to emphasise the fact that Vladimir and Estragon, with their patter routines and their pass-the hat number have a lot in common with a pair of battered vaudevillians of the kind Beckett himself particularly enjoyed.

But it seems churlish to grumble when there is so much to enjoy. McKellen’s performance as Estragon may lack the required moments of terror and despair, but he is so cheesed-off in his grumbles, so poignant in his memory loss, so funny in his moments of childlike elation and so tender in his reconciliations with Vladimir, that for once I find myself unable to carp. There is a combination of skill, warmth and vulnerability in this performance that put me in mind of McKellen’s great fellow Lancastrian, Eric Morecambe.

Roger Rees misses the authority that Patrick Stewart brought to the role of Vladimir, but this humane, engaging actor, still fondly remembered for his Nicholas Nickleby with the RSC and absent from the British stage for far too long, brings a fine mixture of affection and exasperation to his dealings with Estragon, and captures the play’s sudden shafts of existential despair that are in short supply elsewhere.

Matthew Kelly makes a superbly grotesque, mad-eyed Pozzo, while Ronald Pickup is both pitiable and hauntingly strange as his slave, Pozzo.

This isn’t a definitive Godot – but it is almost certainly the funniest and most compassionate production of the play you will ever see.

Related Articles

730 days ago Short URL Σχόλια

Περιμένοντας τον Γκοντό

28

Ιαν

Jude Law and Rachel Weisz triumph at Critics’ Circle awards

  • Jude Law and Rachel Weisz have triumphed at the annual Critics’ Circle Theatre Awards for their performances on the West End stage.

By Stephen Adams, Arts Correspondent
Telegraph: 26 Jan 2010

Jude Law and Rachel Weisz triumph at Critics' Circle awards: Rachel Weisz in A Streetcar Named Desire

Rachel Weisz perfoming at the Donmar Warehouse Theatre in A Streetcar Named Desire Photo: ALASTAIR MUIR

Law, 37, won the award for Best Shakespearean Performance for his Hamlet in Michael Grandage’s Donmar production at the Wyndham Theatre.

Weisz, 39, won Best Actress for her performance as Blanche DuBois in A Streetcar Named Desire at the Donmar Warehouse.

The pair are among Britain’s most bankable Hollywood stars, but took time out of their filming schedules to show they could cut it on the boards.

Both received excellent reviews when the two productions opened, with Charles Spencer of The Daily Telegraph saying Law’s performance was one of “rare vulnerability and emotional openness”.

Weisz, who had less stage experience, rose to the challenge “magnificently”, he said when Streetcar opened in July.

Spring Awakening won Best Musical despite closing five months early, after only 10 weeks. Rave reviews could not entice customers to buy tickets for the challenging musical about the pain of adolescence.

  • The Best Actor award was won by Mark Rylance for playing gipsy Johnny Byron in Jerusalem, about the dark underside of rural English life. Jerusalem, by Jez Butterworth at the Royal Court, won Best New Play.

Related Articles

730 days ago Short URL Σχόλια

Weisz Rachel

28

Ιαν

Antony Sher: Ibsen? Hated him

  • Antony Sher had to confront his prejudices as he helped relaunch a major British theatre in An Enemy of The People at the Sheffield Crucible.

By Alastair Sooke
Telegraph: 26 Jan 2010

Anthony Sher - Antony Sher: Ibsen? Hated him

Kafkaesque: Sher?s own problems have pushed him towards dark, difficult roles

Antony Sher shuffles into a smart London wine bar and peers uncertainly into the gloom. His beard is unruly, his shoulders hunched, and he emanates a down-at-heel, seemingly haunted air. This isn’t how I imagined one of Britain’s most respected classical actors.

He beetles over to our table, orders a bottle of Chablis, and looks plaintively at me through round, rimless spectacles. It’s strange: he’s barely spoken a word, but he comes across immediately as sensitive, even vulnerable. As we talk, it becomes clear that he’s not afraid to open up.

Sher, now 60, is about to play Dr Thomas Stockmann, the headstrong hero of Ibsen’s 1882 drama An Enemy of the People. The play will be the inaugural production of Daniel Evans’s tenure as artistic director of the Sheffield Theatres, following a £15.3 million redevelopment programme.

Over the years, Sher has tackled many of the meatiest roles in the canon, winning an Olivier Award for his venomous, spider-like Richard III, scuttling about the stage on crutches, in 1984. Last year, his Prospero, in a scorching production of The Tempest for the RSC, inspired by African folklore, received tumultuous acclaim. But, noticeably, he has never attempted Ibsen. Why not?

“I thought he was not to my taste,” Sher tells me. “I thought he was too solemn, and I like comedy to live alongside tragedy. But, interestingly, when Ibsen finished this play, he was very excited. He wrote to someone and said, ‘The only problem is I don’t know whether to call it a drama or a comedy.’”

The action is triggered when Stockmann, a free-thinking doctor in a small Norwegian coastal spa town, receives a laboratory report that confirms his long-held suspicions: the water supply of the expensive new public baths is contaminated by toxic bacteria.

“The baths are poisoned,” Stockmann tells his brother, the town’s mayor. But the mayor doesn’t want the news to leak out for fear that tourists will start to avoid the town. Before long, he turns public opinion against his brother, who is castigated as a “folkefiende”, or enemy of the people.

“Peter Benchley borrowed the plot for his book Jaws,” says Sher, referring to the source of Steven Spielberg’s Seventies blockbuster. “Small coastal town, threatened by danger in the water. In Jaws, it’s a shark. In Ibsen’s version, it’s a health spa and there’s contamination in the water.”

The premise sounds enthralling, but not especially funny. Why did Ibsen think that he had produced a comedy? “There’s a dark humour,” says Sher. “It becomes quite Kafkaesque – one man awake in a nightmare world, knowing he’s right, yet nothing’s going to be done.”

Rehearsing the play has prompted Sher to change his mind about Ibsen. “My prejudice against him has been completely overturned,” he says. “When the play was first published in 1882, one of the reviewers said that only Ibsen could grip an audience’s attention with a debate about a drainage system. It’s pretty good going.”

Has Sher also warmed to the role of Stockmann? “Yes,” he tells me, frankly. “He’s an outsider. I’m an outsider. I’m always very proud of belonging to three minorities: gay, Jewish, white South African. I love playing outsiders, I always do.”

Since he moved to England to attend drama school, aged 19, in 1968, Sher has never quite shaken the sensation of not fitting in. Time and again, he has chosen to portray dark, difficult characters, such as Richard III, Iago and Macbeth.

“We’ve all got darkness inside us,” Sher says. “And I’ve got quite a lot of darkness. I’ve had my problems in terms of acknowledging and celebrating my own identity, instead of being terrified of it, as I was. I kept trying not to be gay – it was so foreign to my upbringing [he is now in a civil partnership with RSC associate director Gregory Doran]. And I had a cocaine dependency, which was a very dangerous and crazy time. I was on coke for 20 years. For the last seven years, it had become a habit.” (The next day, Sher leaves a message on my mobile phone, telling me that he has been clean for 13 years – “which I’m rather proud about”.)

“I’ve been very lucky that I do a job where I can get some of that s— out on stage, rather than in my ordinary life,” he continues. “It’s very cathartic to scream and shout and murder people on stage. It’s much better doing it on stage than in real life.”

Throughout our conversation, Sher is incredibly candid – almost compulsively so. “The whole of my acting career is a bit of a mystery to me,” he says. “When I arrived in this country, classical actors were tall, handsome, very Christian, very British. Olivier, Gielgud, Redgrave, Richardson: there was a type. And I was short, dark, funny-looking.”

For several years, Sher has undergone psychotherapy. “Therapy is all about becoming content with who you are, not necessarily changing it, but being at peace with yourself. It should be the natural human state, but it isn’t.”

This, I suggest, is what An Enemy of the People is about: Ibsen understood that society’s strictures can force people to behave in ways that run counter to their nature. At one point, Stockmann feels like a “free spirit” squeezed in a “vice”.

“Obviously, because I’m someone who’s done a lot of therapy, I’m interested in Ibsen’s own troubled childhood,” responds Sher. “He was tiny, only 5ft 2in. He must have grown up with terrible self-consciousness about being small. And all his life, this great man wore shoes with heels and tall top hats. In photographs, you can see he brushes his hair into a pile so that he’s a bit taller. These basic things are what make people who they are.”

And, with that, Sher wanders off into the cold night air.

  • ‘An Enemy of the People’ begins previews at Sheffield’s Crucible Theatre (0114 249 6000) on Feb 11

Related Articles

730 days ago Short URL Σχόλια

Sher Antony

28

Ιαν

Όροι συμβολαίου από τον Θεατρικό Οργανισμό «Νέος λόγος» και το Studio Μαυρομιχάλη

Το έργο του 30χρονου συγγραφέα και σκηνοθέτη Mike Bartlett παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα από τον Θεατρικό Οργανισμό «Νέος λόγος» και το Studio Μαυρομιχάλη. Η παράσταση, που κάνει πρεμιέρα την Κυριακή 21 Φεβρουαρίου, ανεβαίνει σε σκηνοθεσία του Φώτη Μακρή. Το έργο περιγράφει τις διαδοχικές συναντήσεις της μάνατζερ μιας μεγάλης πολυεθνικής με μια υπάλληλο, ανώτερο στέλεχος της εταιρείας. Θέμα των συναντήσεων αυτών, το συμβόλαιο συνεργασίας που έχει υπογράψει η υπάλληλος με την εταιρεία και ο όρος που υπάρχει σε αυτό, σύμφωνα με τον οποίο είναι υποχρεωμένη να αναφέρει στη διοίκηση οποιαδήποτε ερωτική σχέση της με κάποιο άλλο στέλεχος από την ίδια επιχείρηση. Το έργο ξεκινάει σαν μια ρεαλιστική περιγραφή του ασφυκτικού εργασιακού περιβάλλοντος στις μεγάλες πολυεθνικές, για να εξελιχθεί σε μια γκροτέσκο κωμωδία εξωφρενικών καταστάσεων και να καταλήξει στο τέλος, σε μια τραγική απεικόνιση της βαρβαρότητας, με την οποία οι εταιρείες αντιμετωπίζουν τους υπαλλήλους τους.

Μετάφραση: Χριστίνα Μπάμπου – Παγκουρέλη, Σκηνικά- Κοστούμια: Γιώργος Ζιάκας, Φωτισμοί: Παναγιώτης Μανούσης

Θέατρο: STUDIO ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗ

Συγγραφέας: Mike Bartlett

Σκηνοθέτης: Φώτης Μακρής

Ηθοποιοί: Στέλλα Κρούσκα, Εκάβη Ντούμα

Κατηγορία: ΚΟΙΝΩNIKO

Διεύθυνση: Μαυρομιχάλη 134 , Εξάρχεια (Αθήνα)

Τηλέφωνο: +302106453330

Ημέρες – Ώρες: Δε: 21:30 Τρ: 21:30 Κυ: 21:30

Τιμές: 15, 12 (φοιτ., νεανικό) €

Πρεμιέρα: 21/02/2010

730 days ago Short URL Σχόλια

Οροι συμβολαίου

28

Ιαν

Παίζοντας μπιλιάρδο στο τραπέζι του «Βυσσινόκηπου»

  • Κλασική αλλά με πινελιές μοντέρνου η παράσταση του έργου του Τσέχοφ στο Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας

Με τον Φιρς, τον γέρο υπηρέτη της οικογένειας κλειδωμένο μέσα στο σπίτι και τους ήχους από τα τσεκούρια να κόβουν τα δένδρα, έσβησαν τα φώτα στη σκηνή του Θεάτρου της Οδού Κεφαλληνίας, όπου δόθηκε προχθές το βράδυ η πρεμιέρα για φίλους του «Βυσσινόκηπου» του Αντον Τσέχοφ. Ο δωδεκαμελής θίασος, με την Μπέττυ Αρβανίτη και τον Γιάννη Φέρτη να μοιράζονται τους ρόλους των δύο αδελφών, της Αντρέγεβνα και του Λεονίντ, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του ρωσοτραφούς Στάθη Λιβαθινού, συγκέντρωσε ηθοποιούς δύο εποχών και δύο ταχυτήτων. Από τη μία οι νεότεροι, συνεργάτες του σκηνοθέτη από την Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου (Δημήτρης Παπανικολάου, Μαρία Σαββίδου, Αρης Τρουπάκης, Μαρίνα Συμεού ) και από την άλλη οι παλαιότεροι, με τους οποίους δουλεύει εδώ και τρία χρόνια στο Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας (εκτός από τους ΑρβανίτηΦέρτη, οι Κώστας Γαλανάκης, Τζίνη Παπαδοπούλου). Συνδετικός κρίκος ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος, ο οποίος αντεπεξήλθε επιτυχώς ως Λοπάχιν, ερμηνεύοντας τον ρόλοπρόκληση του έργου. Είναι ο νέος ιδιοκτήτης του Βυσσινόκηπου και μαζί η νέα εποχή που έρχεται. Παράλληλα κουβαλά όλα τα βαρίδια και τα απωθημένα της κοινωνικής καταγωγής του απέναντι στην αριστοκρατία του πνεύματος και του πλούτου, που καταρρέει. Η παράσταση απέδωσε την ατμόσφαιρα του έργου, με τη μουσική του Θοδωρή Αμπαζή να λειτουργεί προς την ίδια κατεύθυνση, ενώ οι πινελιές μαύρου χιούμορ άφησαν να διαφανούν οι αποχρώσεις του «Βυσσινόκηπου». Κεντρικό στοιχείο, το μπιλιάρδο: δύο λευκές και μία κόκκινη μπάλα, μια γερή και μια σπασμένη στέκα, ήταν αρκετά για να μετατρέψουν το τραπέζι σε πρωταγωνιστή. Χαμένοι έρωτες, χαμένες ζωές, πόνος βουβός, εσωτερικός, αλλά και άνθη βυσσινιάς: όλα είχαν τη θέση τους στη σκηνή, με τέσσερις κολόνες να ορίζουν τους διαφορετικούς χώρους του σπιτιού και δύο μεγάλες αιώρες, τους εξωτερικούς χώρους.

Επί της υποδοχής ήταν ο Βασίλης Πουλαντζάς. Ανάμεσα στους φίλους που παρέστησαν, ο Μάνος Ελευθερίου, ο Γιάννης Ζουγανέλης, ο Κώστας Μουρσελάς, η Μαρίνα Ψάλτη (σύζυγος του Γιάννη Φέρτη), ο Δημήτρης Τάρλοου, ο Νίκος Πουρσανίδης, η Λένα Παπαληγούρα , η Μαρλένα Γεωργιάδη . Μετά την παράσταση τους περίμεναν στα καμαρίνια ο σκηνοθέτης και ο θίασος.

  • Κεφαλληνίας 16, τηλ. 210.8838.727

730 days ago Short URL Σχόλια

Βυσσινόκηπος

27

Ιαν

Η κωμική αφήγηση ενός μακάβριου ταξιδιού

  • Η βρετανική θεατρική κολεκτίβα Forced Entertainment ξανάρχεται στο Bios με το παράδοξο υβρίδιο «Void Story»: συνδυάζει ζωντανό διάλογο, ηχητικά εφέ και βιντεοπροβολές
  • Οι Forced Entertainment είναι, εδώ και μία 25ετία, μια από τις πιο πειραματικές, αμφιλεγόμενες κι αβανγκαρντίστικες κολεκτίβες της σύγχρονης βρετανικής θεατρικής σκηνής.

Καθισμένοι σε τραπέζια στα δύο πλάγια της σκηνής, τέσσερις περφόρμερ αναπαράγουν όλες τις φωνές και τους ήχους: όπλα, βροχή, κακές τηλεφωνικές συνδέσεις

Καθισμένοι σε τραπέζια στα δύο πλάγια της σκηνής, τέσσερις περφόρμερ αναπαράγουν όλες τις φωνές και τους ήχους: όπλα, βροχή, κακές τηλεφωνικές συνδέσεις

Αν η ονομασία τους -η οποία στα ελληνικά θα μπορούσε να αποδοθεί ως «Υποχρεωτική Ψυχαγωγία»- δεν σας λέει τίποτα, τότε θα σας πει το όνομα του καλλιτεχνικού διευθυντή τους και σκηνοθέτη Τιμ Ετσελς, μιας διάσημης περίπτωσης από τη νεότερη γενιά θεατρανθρώπων, που έφτασε δυναμικά για να υπερβεί όλες τις θεατρικές συμβάσεις. Αν ούτε κι αυτό σας λέει κάτι, τότε ίσως να θυμάστε πέρυσι τον Μάρτιο στο BIOS την ιδιότυπη παράσταση «Quizoola!» της κολεκτίβας, που επί 6 ώρες απηύθυνε 2.000, πάσης φύσεως, ερωτήματα στους θεατές.

Μόλις μία ώρα διαρκεί αυτή τη φορά η νέα παραγωγή της ομάδας που, με τίτλο «Void Story», παρουσιάζεται στο BIOS και πάλι, αύριο, μεθαύριο και το Σάββατο. Τα κείμενα, οι εικόνες και η σκηνοθεσία της παραγωγής, που πρωτοπαρουσιάστηκε την περσινή άνοιξη στο Spill Festival του Λονδίνου, είναι του Τιμ Ετσελς.

Στο γνωστό πεδίο της ομάδας που, διερευνώντας τους μηχανισμούς της περφόρμανς, τον ρόλο του κοινού και τις μηχανορραφίες της σύγχρονης αστικής ζωής, κινείται ακριβώς στον χώρο της περφόρμανς, χρησιμοποιώντας τα κινηματογραφικά μέσα, τα ψηφιακά μέσα και τις installation, το «Void Story» παρακολουθεί ένα ζευγάρι: οι δύο πρωταγωνιστές κάνουν ένα δύσκολο κι επικίνδυνο ταξίδι ανάμεσα στα συντρίμμια της σύγχρονης κοινωνίας και κουλτούρας. Διασχίζοντας μια σειρά από τρομαχτικά αστικά τοπία, πέφτουν θύματα κλοπής, πυροβολισμών αλλά και… επίθεσης εντόμων, καταφεύγουν σε υπόγεια τούνελ, σε τεράστια ψυγεία μεταφορών, σε στοιχειωμένα ξενοδοχεία και σε παράδοξα λούνα παρκ. Η διαδρομή τους είναι νυχτερινή, μέσα σε ένα πηχτό σκοτάδι.

Μέχρι εδώ η ιστορία μοιάζει με μια αρκετά κοινότοπη σουρεαλιστική αλληγορία. Το «Void Story» δεν έχει, όμως, τίποτα το κοινότοπο μια που η κολεκτίβα παρουσιάζει την, σκοτεινή αλλά και κωμική ταυτόχρονα, ιστορία της σαν να πρόκειται για ένα ραδιοφωνικό έργο. Καθισμένοι σε τραπέζια, εκατέρωθεν της σκηνής, γυρνώντας τις σελίδες του αφηγήματός τους, οι τέσσερις περφόρμερ Ρόμπιν Αρθουρ, Ρίτσαρντ Λόουντον, Κάθι Νέιντεν και Τέρι Ο’Κόνορ αναπαράγουν τις φωνές του ζευγαριού αλλά και όλους τους ήχους: των όπλων, της βροχής και των κακών τηλεφωνικών συνδέσεων! Ταυτόχρονα το κεντρικό μέρος της σκηνής καταλαμβάνει η βιντεοπροβολή εικόνων μιας μη υπαρκτής ταινίας, που μοιάζει σαν να δημιουργείται in situ κατ’απόλυτη αντιστοιχία με το κείμενο της παράστασης.

Το «Void Story» είναι ένα παράδοξο θεατρόμορφο υβρίδιο που συνδυάζει τον ζωντανό διάλογο, τα ηχητικά εφέ και τις εικόνες που προσπαθούν να οπτικοποιήσουν την ιστορία. Ή αλλιώς είναι, όπως το έχουν περιγράψει οι Βρετανοί κριτικοί, «ένα πλούσια μακάβριο έργο που δημιουργεί μια φάρσα πάνω στην αφήγηση». Ή και μια «σκοτεινή, διορατική κωμωδία από τον Ετσελς, τον κύριο του παραλόγου». Ο ήχος και η μουσική είναι του Τζον Εϊβερι.

Οι Forced Entertainment θα δώσουν το Σάββατο στο BIOS κι ένα εντατικό σεμινάριο πάνω στο θέατρο της επινόησης (devised theatre). Στο σεμινάριο, που προσφέρεται δωρεάν σε ηθοποιούς, σκηνοθέτες και καλλιτέχνες του χώρου, η ομάδα θα διερευνήσει τον τρόπο δημιουργίας μιας περφόρμανς μέσω της διαδικασίας της επινόησης, του αυτοσχεδιασμού και του πειραματισμού.

* Εναρξη 9 μ.μ. Το εισιτήριο στοιχίζει 20 ευρώ και 15 ευρώ το φοιτητικό.

  • Υπεύθυνος: ΕΠΙΜ. Β.ΓΕΩΡΓ., Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 27 Ιανουαρίου 2010

730 days ago Short URL Σχόλια

Forced Entertainment

27

Ιαν

Ψηλά από το Broadway

  • Δεν είναι η πρώτη φορά που ένας σταρ του Χόλιγουντ πηδάει πάνω στο σανίδι για να αποδείξει ότι έχει αντίστοιχα θεατρικά προσόντα.

Κι αν αντιμετωπίζει σχεδόν πάντα τον σκεπτικισμό των θεατρόφιλων, φέρνει στους επιχειρηματίες τεράστιες εισπράξεις. Ας περιοριστούμε στα πρόσφατα παραδείγματα: από την Κίρα Νάιτλι, που έπαιξε στο Λονδίνο στον «Μισάνθρωπο» του Μολιέρου, και τον Τζουντ Λο, που έλαμψε ως Αμλετ σε Γουέστ Εντ και Μπρόντγουεϊ, μέχρι την Κάθριν Ζέτα-Τζόουνς, που πρωταγωνίστησε στη νεοϋορκέζικη αναβίωση του μιούζικαλ των Σοντχάιμ – Γουίλερ «Α little night music», και το δίδυμο των Ντάνιελ Κρεγκ – Χιου Τζάκμαν, που συνυπήρξε στη Νέα Υόρκη στο «Α steady rain» του Κιθ Χαφ.

Η μικρούλα, όμως, Σκάρλετ Γιόχανσον είναι, τελικά, αυτή που μετέτρεψε σε θρίαμβο το ντεμπούτο της στο Μπρόντγουεϊ. Παίζει στο Cort Theatre τη 17χρονη, γενναία αλλά αθώα Κάθριν στο έργο του Αρθουρ Μίλερ «Ψηλά από τη γέφυρα», που σκηνοθέτησε ο Γκρέγκορι Μόσερ με ένα καστ υψηλών προδιαγραφών (Εντι Καρμπόνε ο βραβευμένος με Τόνι Λιβ Σράιμπερ, Μπέατρις η Τζέσικα Χεκτ). Αν δεν πήγατε (να πάτε) στην παράσταση του Γρηγόρη Βαλτινού στο «Βρετανία», να σας θυμήσουμε ότι ο αδρός λιμενεργάτης Εντι, Ιταλός μετανάστης που κυνηγά το αμερικανικό όνειρο, ερωτεύεται την ανιψιά του Κάθριν, που την έχει μεγαλώσει σαν παιδί του.

Η Γιόχανσον, με καστανή περούκα και εντελώς πειστική προφορά του Μπρούκλιν, έπεισε και τους πιο δύσκολους κριτικούς. Ο Μπεν Μπράντλεϊ των «Νιου Γιορκ Τάιμς», αφού ομολόγησε την αρνητική του προδιάθεση («οι τόσο διάσημες ηθοποιοί σαν τη Γιόχανσον τείνουν να δημιουργήσουν στη σκηνή μια ζώνη ανησυχίας, αποτέλεσμα των ανάμικτων συναιθημάτων από θαυμαστές και σκεπτικιστές»), παραδέχεται ότι η μούσα του Γούντι Αλεν «λιώνει τόσο τέλεια στον ρόλο της, που το φωτοστέφανο της διασημότητας εξαφανίζεται. Η Κάθριν της είναι ένα κορίτσι που ετοιμάζεται να γίνει γυναίκα ψάχνοντας τον δρόμο της σε οικεία μονοπάτια, που ξαφνικά τυλίχτηκαν σε άγνωστες σκιές».

Η «Ουάσινγκτον Ποστ» γράφει ότι «το αναπάντεχο επίτευγμα της παράστασης ανήκει στη Σκάρλετ Γιόχανσον, που αποδεικνύεται παραπάνω από ισότιμη με ένα καστ που θα μπορούσε να την κοιτά με σηκωμένα φρύδια».

Το έγκυρο οικονομικό site Bloomberg, αφού χαρακτηρίζει το θεατρικό ντεμπούτο της «σίγουρο και εντελώς πειστικό», συνεχίζει: «πολύ λιγότερο καλωπισμένη από τη μεγάλη οθόνη, ανταποκρίνεται με ειλικρίνεια και πειθώ στις απαιτήσεις του ρόλου ενός συνηθισμένου, αλλά σπαραχτικά νέου κοριτσιού».

Πάντως, για να μην πέφτουμε από τα σύννεφα, η 26χρονη Γιόχανσον έχει αποδείξει πολλές φορές στη μεγάλη οθόνη ότι το ταλέντο της είναι για σπουδαιότερα πράγματα. Γενικά είναι ανήσυχη καλλιτέχνιδα. Εχει ήδη κυκλοφορήσει δύο άλμπουμ, στο πρώτο («Anywhere Ι lay»), μάλιστα, τραγουδούσε Τόμ Γουέιτς.

  • Υπεύθυνος: ΕΠΙΜ. Β.ΓΕΩΡΓ., Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 27 Ιανουαρίου 2010

730 days ago Short URL Σχόλια

Γιόχανσον Σκάρλετ/Ψηλά απ΄ τη γέφυρα

27

Ιαν

«Ατύχημα» για τον «θεατρίνο» του Πικάσο

«Ατύχημα» για τον «θεατρίνο» του Πικάσο

Η φιλομάθεια καμιά φορά μπορεί να γίνει καταστροφική.

Καθώς μία γυναίκα που παρακολουθούσε μαθήματα τέχνης στο Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης έπεσε πάνω στον πίνακα του Πικάσο «The Actor», προκαλώντας του μια μικρή ζημιά.

Ευτυχώς το σκίσιμο των 15 εκατοστών στην κάτω δεξιά γωνία του πίνακα, δεν ήταν καταστροφικό.

Eτσι, το έργο θα επιδιορθωθεί μέχρι την άνοιξη, οπότε το μουσείο προγραμματίζει μεγάλη έκθεση με 250 έργα Πικάσο.

Το έργο «The actor» ανήκει στη «ροζ περίοδο» του Ισπανού ζωγράφου και φιλοτεχνήθηκε γύρω στα 1904-1905.

730 days ago Short URL Σχόλια

Πικάσο

27

Ιαν

Γοήτευσε «Ψηλά από τη γέφυρα» η Σκάρλετ Γιόχανσον

Γοήτευσε «Ψηλά από τη γέφυρα»

Γοήτευσε κοινό και κριτικούς η Σκάρλετ Γιόχανσον με την ερμηνεία της στο δράμα του Aρθουρ Μίλερ «Ψηλά απ’ τη γέφυρα» που έκανε πρεμιέρα την Κυριακή, στη σκηνή του Μπρόντγουεϊ, στη Νέα Υόρκη.

Μαζί με την 25χρονη ηθοποιό εμφανίζεται επί σκηνής ο Λιβ Σράιμπερ. Ανάμεσα σε εκείνους που τους χειροκρότησαν ήταν και ο σύζυγος της Σκάρλετ, Ράιαν Ρέινολντς, ο Χιου Τζάκμαν με τη γυναίκα του Ντέμπορα, η Ελεν Μπάρκιν και η Ναόμι Γουότς.

730 days ago Short URL Σχόλια

Γιόχανσον Σκάρλετ/Ψηλά απ΄ τη γέφυρα

Blog στο WordPress.com.
Theme: Esquire by Matthew Buchanan.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.