- Εκρηκτική, πληθωρική, απροκάλυπτη, εμποτισμένη με μαύρο χιούμορ, η Πανωραία στη «Γυναίκα της Πάτρας» του Γιώργου Χρονά στο «Από Μηχανής Θέατρο». Εαν θέλουμε να μιλήσουμε για τις ερμηνείες της χρονιάς, σίγουρα η Ελένη Κοκκίδου συγκαταλέγεται μέσα σε αυτές.
Στο «Από Μηχανής Θέατρο» υποδύεται την πόρνη Πανωραία στη «Γυναίκα της Πάτρας» του Γιώργου Χρονά, μια εκρηκτική παρουσία που μπουκάρει στη σκηνή, πληθωρική, απροκάλυπτη, θηλυκό άγριο, που τινάζει τα μαλλιά, λικνίζει τους γοφούς του, τραγουδάει α καπέλα ρουμελιώτικα όσο εκείνο γουστάρει.
- Εκρηκτική, πληθωρική, απροκάλυπτη, εμποτισμένη με μαύρο χιούμορ, η Πανωραία στη «Γυναίκα της Πάτρας» του Γιώργου Χρονά στο «Από Μηχανής Θέατρο». Εαν θέλουμε να μιλήσουμε για τις ερμηνείες της χρονιάς, σίγουρα η Ελένη Κοκκίδου συγκαταλέγεται μέσα σε αυτές.
Στο «Από Μηχανής Θέατρο» υποδύεται την πόρνη Πανωραία στη «Γυναίκα της Πάτρας» του Γιώργου Χρονά, μια εκρηκτική παρουσία που μπουκάρει στη σκηνή, πληθωρική, απροκάλυπτη, θηλυκό άγριο, που τινάζει τα μαλλιά, λικνίζει τους γοφούς του, τραγουδάει α καπέλα ρουμελιώτικα όσο εκείνο γουστάρει.
Η Ελένη Κοκκίδου σε μια εκρηκτική ερμηνεία ως Πανωραία – «Γυναίκα της Πάτρας».Η Πανωραία της Κοκκίδου, μια βασανισμένη ύπαρξη, αφηγείται τη ζωή της -η ζωή μιας παλιάς πόρνης που ζει στην Πάτρα- με μια πρωτόγνωρη τόλμη. Εστιάζει στις σκοτεινές τραγικές πλευρές της ξεγυμνωμένη από κάθε συστολή και λύπη, με τρόπο τόσο άμεσο που προκαλεί ανατριχίλα.
Ο λόγος της ελεύθερος, κυλάει απρόσκοπτα σαν χείμαρρος που έρχεται να ταράξει λιμνάζοντα νερά, μετατρέποντας τα βάσανα, τις κακουχίες και τις λάθος επιλογές μιας νέας κάποτε κοπέλας σε ποίηση. Ελεύθερος και σπάνιος λόγος. Αθυρόστομος. Με αυτοσαρκασμό. Εμποτισμένος στο μαύρο χιούμορ.
Η γυναίκα της Πάτρας μιλάει χωρίς να ντρέπεται, χωρίς να λυπάται. Ηδονές κι οδύνες, έρωτες, απογοητεύσεις, κακοποίηση, αποβολές, εκτρώσεις. Δεν φοβάται. Δεν μετανιώνει. Γελά, τσαντίζεται, θυμώνει με το ίδιο πάθος. Εχει κέφι για ζωή, είναι ορμητική. Ενας σίφουνας.
Δύο είναι οι μανίες της – η νεολαία και ο Θεός. Και για τα δύο λέει πράγματα και τα υπογράφει. Δεν γνώριζε τον Λούθηρο, αλλά τις λαϊκές τραγουδίστριες που τη συντροφεύουν με τα τραγούδια τους από χρόνια στο ράδιο και σε αυτές καταφεύγει συχνά – η ίδια τραγουδάει εξαιρετικά, υπήρξε και τραγουδίστρια για να ζήσει.
Την παράσταση σκηνοθέτησε η Λένα Κιτσοπούλου αντισυμβατικά και με τον ίδιο οίστρο που διέθετε η ηρωίδα της. Οι παρεμβάσεις της, εάν σε ελάχιστες περιπτώσεις μοιάζουν περιττές, είναι γιατί η ο λόγος του Χρονά και η ερμηνεία της Κοκκίδου ξεπερνούν το κάθε σκηνοθετικό εύρημα.
Η ιστορία της Πανωραίας δεν σημαδεύεται μόνο από τη φτώχεια ή από τη σάρκα και το σκάνδαλο, οι πρόστυχες φράσεις της πέφτουν σαν άσφαιρα πυρά – δεν πρέπει να θίγουν κανένα. Είναι τρόπος εκπνοής, ανθρώπινης λαλιάς.
Σημειώνουμε ότι ο (εξαιρετικός) μονόλογος προέκυψε από την αληθινή ιστορία της πόρνης Πανωραίας, όπως την κατέγραψε ο ποιητής, συγγραφέας και δημοσιογράφος Γιώργος Χρονάς μέσα από συνεντεύξεις της στον ίδιο.
Η ιστορία της δημοσιευόταν σε συνέχειες στο περιοδικό «Οδός Πανός» το καλοκαίρι του 1987. Ο ποιητής διατήρησε αναλλοίωτο τον τολμηρό λόγο και το αναρχικό ύφος της «αξιοσέβαστης πόρνης» Πανωραίας, καθιστώντας τον έτσι ιδανικό για τη θεατρική σκηνή.
Στην ίδια παράσταση, στο πρώτο της μέρος, ο θεατής παρακολουθεί τον σπαρακτικό μονόλογο του Ολλανδού ηθοποιού Γιόοπ Αντμιρααλ «Είσαι η μητέρα μου». Ο Χρήστος Βαλαβανίδης επανέρχεται με έναν ρόλο-πρόκληση, καθώς ενσαρκώνει στη σκηνή τη μητέρα και τον γιο παράλληλα, γλιστρώντας ανεπαίσθητα από το ένα πρόσωπο στο άλλο με απόλυτη φυσικότητα.
Ενα συγκινητικό έργο, που πραγματεύεται τη σχέση της μητέρας με το παιδί της, που δεν αλλάζει ακόμα και όταν και οι δύο γεράσουν. Ο ηθοποιός, γλιστρώντας ανεπαίσθητα από το ένα πρόσωπο στο άλλο με απόλυτη φυσικότητα, αλλάζοντας μόνο ρούχα, ακολουθώντας τη λιτή σκηνοθετική γραμμή της Ασπασίας Κράλλη, καταθέτει μια καθαρή και ουσιαστική ερμηνεία. Μας κάνει κοινωνούς σε μια τυπική κυριακάτικη επίσκεψη που κάνει ο γιος στην ανοϊκή μητέρα του, που βρίσκεται στο γηροκομείο του Ντελφτ.
Ο διάλογός τους επιστρέφει διαρκώς προς το παρελθόν και επανέρχεται στο παρόν, παλινδρομεί ανάμεσα στη φαντασίωση και στην πραγματικότητα, προβληματίζει και συγκινεί. Είναι η ώρα για αποκαλύψεις, ομολογίες, παραδοχές. Είναι η ώρα της συμφιλίωσης με την ανθρώπινη μοίρα.
Μια παράσταση
Δύο αξιόλογοι μονόλογοι στη συσκευασία μίας παράστασης παρουσιάζονται στο «Από Μηχανής Θέατρο»: «Είσαι η μητέρα μου» του Γιόοπ Αντμιρααλ και «Η γυναίκα της Πάτρας» του Γιώργου Χρονά.Αντιγόνη Καράλη, ΕΘΝΟΣ, 25/01/2010
