Μια γυναίκα της πιάτσας, «ψημένη», δημόσια. Ενας άνδρας μοναχικός, επαγγελματίας ηθοποιός, που αναζητά επί ματαίω μια ταυτότητα, τη λύτρωση. Η πρώτη είναι φημισμένη Πατρινιά πόρνη, που έζησε με το κορμί και την «ακατέργαστη» ψυχή της μυθιστορηματικές δυστυχίες.
«Η γυναίκα της Πάτρας είναι άνδρας και γυναίκα μαζί», λέει για τον χαρακτήρα που υποδύεται η Ελένη Κοκκίδου «Παντρεύτηκα, έκανα την καριέρα μου, έκλεισα την αυλαία μου», λέει. «Ούτε έκλεψα, ούτε μαστρώπεψα, ούτε ψέματα είπα. Δεν πείραξα κανένα. Τα ποινικά μου μητρώα, τα κοινωνικά μου φρονήματα, τρία Α και τρία μηδενικά», καμαρώνει.
Λέγεται Πανωραία και «ποντάρει» στον Χριστό, αν και είναι «τόσο πολύ μαφία», «τόσο πολύ δασκάλα στην ηθοποιία», που «ούτε η Κιμ Νόβακ, ούτε η Μελίνα, ούτε η Ελίζαμπεθ Τέιλορ» τη συναγωνίζονται. «Μη με βλέπεις έτσι εδώ μέσα, εγώ ήμουν Κιμ Νόβακ με τρία τηλέφωνα στα πόδια μου, με πατρόνες στην πόρτα! Ελεγα αυτός να μπει! Αυτός να φύγει!». Χείμαρρος. Εχει πολλά ακόμα να αφηγηθεί, «αλλά -όπως παραδέχεται- δεν λέγονται».
Ο δεύτερος, ο άνδρας, είναι ένας διά βίου «εξαρτημένος» γιος από την άλλοτε χαρισματική, τελικά ανοϊκή μάνα του. Λέγεται Γιοπ, είναι Ολλανδός ηθοποιός, και αναπολεί τα περασμένα μαζί της. Μια ζωή μάνα και γιος συγκρούονταν. Κι όπως αποκαλύπτεται βαθμηδόν, η μάνα ευθύνεται για την ομοφυλοφιλία του.
Δύο ήρωες αληθινοί, δύο μονόλογοι 100% βιωματικοί «Η γυναίκα της Πάτρας» του Γιώργου Χρονά, «το καλύτερο βιβλίο που διάβασα στη ζωή μου» σύμφωνα με τον Μάνο Χατζιδάκι, και το «Είσαι η μητέρα μου», ένα αυτοβιογραφικό κείμενο του Γιοπ Αντμιράαλ, από απόψε «συνομιλούν» σκηνικά στο «Από Μηχανής Θέατρο». Η μια παράσταση διαδέχεται την άλλη με κοινό εισιτήριο.
Τη γυναίκα της Πάτρας, υπαρκτό πρόσωπο που υποδύεται η Ελένη Κοκκίδου σε σκηνοθεσία Λένας Κιτσοπούλου, τη συνάντησε ο Γιώργος Χρονάς το χειμώνα του 1986. Γοητευμένος από τη λαϊκότητα, την αυθεντικότητα, την αθυροστομία και τη ζωντάνια της Πανωραίας, τής ζήτησε να του αφηγηθεί τη συνταρακτική ζωη της. Και διέσωσε αυτούσια την πληθωρική προφορικότητα.
Η Κιτσοπούλου διαβάζοντας το κείμενο του Χρονά εντυπωσιάστηκε από τις εκλεκτικές συγγένειες με την αυτοβιογραφία του Μάρκου Βαμβακάρη: «Είναι ο χείμαρρος ενός ανθρώπου που δεν φιλτράρει τίποτα», εξηγεί. «Κι ενώ περισσότερη δυστυχία δεν μπορεί να υπάρξει -θάνατοι, μαυρίλα, πουτανιά- η Πανωραία έχει τη χαρά της ζωής».
Δεν υπάρχει στο μονόλογο ίχνος αυτοοικτιρμού. «Αυτοθαυμάζεται, καμαρώνει. “Ημουνα όμορφη”, λέει, “με ήθελαν”. Κι αυτή γούσταρε τους άνδρες. Δεν είναι μια κλασική πουτάνα. Είναι απ’ τις πουτάνες που, όπως οι δεινόσαυροι, έχουν εκλείψει», λέει η σκηνοθέτις. Η εξωστρέφεια του μονολόγου «δίνει πολλές υποκριτικές δυνατότητες. Σε παίρνει να τα “σπάσεις”, δηλαδή», προσθέτει. Αυτό καλείται να κάνει σκηνικά η Κοκκίδου, στη μεγαλύτερη σκηνική πρόσκληση της καριέρας της. «Χωρίς αυτοέκθεση δεν βγαίνει αυτό το κείμενο», παραδέχεται η ηθοποιός. «Η γυναίκα αυτή είναι σαν ζώο. Η πιο χειραφετημένη ηρωίδα που έχω ερμηνεύσει ποτέ. Και άνδρας και γυναίκα μαζί. Και ο μονόλογος είναι εν δυνάμει όλη η ζωή».
Η χειμαρρώδης, πηγαία γλώσσα του τη βοήθησε. «Είναι ένας λαϊκός άνθρωπος. Ενα γιορτινό, μέσα στη δυστυχία, πρόσωπο. Δεν αυτολογοκρίνεται. Δεν κωλώνει πουθενά. Λέει όλα τα πράγματα με το όνομά τους». Εξ ου, με τη σκηνοθέτιδα αντιμετώπισαν το μονόλογο σαν μια «αχνιστή φέτα ζωής κι όχι σαν θέατρο. Η ζωή μπουκάρει μες στο θέατρο. Τη ζωή θα βλέπει και ο θεατής».
- Υλικό για ψυχανάλυση
«Είναι μια ακροβασία, μια σχιζοφρένεια», λένε με μια φωνή η σκηνοθέτιδα Ασπασία Κράλλη και ο ηθοποιός Χρήστος Βαλαβανίδης για το μονόλογο του Αντμιράαλ «Είσαι η μητέρα μου» (μετάφραση της Μάγια Βέσελι). Δεν το λένε τυχαία. Ο Βαλαβανίδης στο «διαλογικό μονόλογο» πρέπει να είναι ταυτόχρονα ο ηθοποιός Γιοπ Αντμιράαλ -που σημειωτέον υποδύεται τον εαυτό του- και η μητέρα του. Μάλιστα, κάποια στιγμή ντύνεται στη σκηνή με τα ρούχα της μάνας του και μεταμορφώνεται σε εκείνη. Η σχέση τους είναι άλλωστε εξαιρετικά περιπεπλεγμένη. Εμμονική.
«Η σχέση μητέρας – παιδιού ανέκαθεν ήταν η πιο ουσιαστική που υπήρχε στον κόσμο», υποστηρίζει η σκηνοθέτιδα. «Η σχέση μητέρας – γιου είναι ακόμη πιο ειδική». Και έτσι ακριβώς τη διαχειρίστηκε, σε ένα κείμενο που «εκ πρώτης όψεως φαντάζει απλοϊκό, αλλά στο βάθος εμπεριέχει τον κόσμο όλο. Ενας ψυχαναλυτής θα ανακάλυπτε τρομακτικό υλικό».
Παρότι το θέμα του -τα γηρατειά, η απώλεια της μνήμης, η μοναξιά- είναι ζοφερό, η ατμόσφαιρα αλαφραίνει χάρη στο χιούμορ που διαπερνά το κείμενο. «Το γέλιο παίρνεις φεύγοντας για το σπίτι σου – σε αυτό βοηθάει όμως και το κλάμα», αποκαλύπτει ο Βαλαβανίδης, που προκειμένου να ακροβατήσει μεταξύ μάνας και γιου αλίευσε παραστάσεις οικείες.
Τον βοήθησε πολύ η σκηνοθεσία της Κράλλη, που αποκαλύπτει την αγάπη της στη λιτότητα και το μινιμαλισμό.«Δεν υπάρχει στην παράσταση τίποτα εξωθεατρικό», διευκρινίζει «Ούτε βίντεο ούτε τερτίπια». Η θητεία της στο Θέατρο της Σιώπης στάθηκε το εφόδιο για τις «εσωτερικές ακροβασίες» του Βαλαβανίδη. *
- Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 23 Δεκεμβρίου 2009
Μια πόρνη πολύ χειραφετημένη
ΕΘΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΘΕΑΤΡΟΥ ΚΑΙ ΧΟΡΟΥ: Απολογισμός μετά… αυτοψυχανάλυσης
Θέτοντας κατ΄ αρχήν υπαρξιακά ερωτήματα το Εθνικό Κέντρο Θεάτρου και Χορού παρουσιάζει τον απολογισμό της πρώτης διετίας της λειτουργίας του. Ξεκαθαρίζοντας ότι «η Βουλή των Ελλήνων και τρεις υπουργοί Πολιτισμού» έχουν ψηφίσει και καταλήξει στη χρησιμότητά του, το ΕΚΕΘΕΧ επικεντρώνεται σε δύο βασικά «θεσμικά» προβλήματα: τη διάθεση των επιχορηγήσεων μέσω του ΕΚΕΘΕΧ και την ασάφεια των αρμοδιοτήτων μεταξύ ΕΚΕΘΕΧ και Διεύθυνσης Θεάτρου και Χορού του υπουργείου Πολιτισμού. Κατά τα άλλα το Κέντρο επισημαίνει τις αδυναμίες του ιδρυτικού νόμου και την εμπειρία από τη διετή λειτουργία του, διευκρινίζοντας ότι «χρειάζονται βελτιώσεις».
Ως προς τα οικονομικά αναφέρεται ότι τα λειτουργικά έξοδα του ΕΚΕΘΕΧ ανήλθαν σε περίπου 650.000 ευρώ, τα έργα υποδομής απορρόφησαν 150.000 ευρώ, ενώ η δημιουργία Μητρώου Επιχορηγουμένων ήταν αυτονόητη και ενταγμένη στη χαρτογράφηση. Οσον αφορά τις επιχορηγήσεις δόθηκε το ποσό των 3.426.000 ευρώ, ενώ υπενθυμίζεται ότι οφείλονται ακόμη οι επιχορηγήσεις θεάτρου και χορού για την περίοδο 2008- 2009, ύψους 3.375.000 ευρώ (για την άμεση καταβολή μέρους των οποίων δεσμεύθηκε το ΥΠΠΟ), και για την περίοδο 2009- 2010 οι Γνωμοδοτικές Επιτροπές Αξιολόγησης Θεάτρου και Χορού έχουν ολοκληρώσει το έργο τους, το οποίο ωστόσο δεν μπορεί να ανακοινωθεί καθώς υπάρχουν σχετικές οδηγίες.
Στον διετή απολογισμό εντάσσονται, μεταξύ άλλων, η συνεργασία του ΕΚΕΘΕΧ με το Θεατρικό Μουσείο και το Κέντρο Μελέτης Αρχαίου Δράματος «Δεσμοί», η διατήρηση της λειτουργίας του ελληνικού τμήματος του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου, η συμφωνία με την Ελληνική Καμεράτα ώστε να προσφέρει ζωντανή μουσική σε επιλεγμένες χορευτικές παραστάσεις (μια πρωτοβουλία του Αλέξανδρου Μυράτ ) και, τέλος, η οικονομική ενίσχυση του Λευτέρη Βογιατζή για την ανακαίνιση και αποκατάσταση του Θεάτρου της Οδού Κυκλάδων. [ΤΟ ΒΗΜΑ, Τρίτη 22 Δεκεμβρίου 2009]
Σαββατοκύριακο με Τσέχοφ και Ιονέσκο
Οι πρεμιέρες του «Θείου Βάνια» στο Εθνικό και του «Ο βασιλιάς πεθαίνει» στο Θέατρο Τέχνης φέρνουν ξανά στο προσκήνιο δύο κλασικά έργα που μιλούν, το καθένα με διαφορετικό τρόπο, για τη ζωή και τον θάνατο
ΑΣΤΕΡΟΠΗ ΛΑΖΑΡΙΔΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Τρίτη 22 Δεκεμβρίου 2009
O απόλυτος εφιάλτης: να είσαι κάπου και να μην μπορείς να φύγεις. Να υπάρχουν πόρτα και παράθυρα, αλλά εσύ να νιώθεις ότι δεν σου φτάνει ο αέρας. Ούτε το φως. Κάπως έτσι νιώθουν, και θα νιώθουν για πάντα, μιας και έχουν δημιουργηθεί από δύο αριστουργηματικές πένες, τόσο ο «Θείος Βάνιας» του Τσέχοφ όσο και ο βασιλιάς Μπερανζέ στο «Ο βασιλιάς πεθαίνει» του Ιονέσκο.
Κανείς δεν έμοιαζε να λείπει από τη λαμπερή επίσημη πρεμιέρα του πρώτου το περασμένο Σάββατο, με τον καλλιτεχνικό διευθυντή του Εθνικού Γιάννη Χουβαρδά να υποδέχεται τους καλεσμένους του και με την ιδιότητα του σκηνοθέτη στο ανακαινισμένο κτίριο Τσίλερ.
Οσο για την πρεμιέρα του Θεάτρου Τέχνης, η Μάνια Παπαδημητρίου κατάφερε να σκηνοθετήσει μια απολαυστική παρτίδα σκάκι καταλήγοντας σε ένα ακόμη πιο απολαυστικό «ρουά ματ». Ο βασιλιάς πέθανε. Ζήτω ο βασιλιάς!
Φαινομενικά διαφορετικά μεταξύ τους, τα δύο έργα κρύβουν στο μεδούλι τους πολλές ομοιότητες, με σημαντικότερη όλων την αντίστροφη μέτρηση του θανάτου. Αν η ζωή ήταν δώρο για τον Θείο Βάνια (Νίκος Χατζόπουλος), εκείνος θα έψαχνε επίμονα για την κάρτα αλλαγής: «Θεέ μου, πώς θα ζήσω ακόμη άλλα τόσα χρόνια; τι θα κάνω; πώς θα τα γεμίσω;» αναφωνεί απελπισμένος.
Τοποθετημένοι στο σήμερα, οι ήρωες του έργου παραπέμπουν σε τρόφιμους γηροκομείου ή ψυχιατρείου, μέσα στο οποίο κάθε ακραία αντίδραση μοιάζει πέρα ως πέρα φυσιολογική. Η ατμόσφαιρα της παράστασης, καλοβαλμένη μέσα στο περίτεχνα αποστειρωμένο σκηνικό του Χέρμπερτ Μουράουερ, θυμίζει την ταινία του Ντενίς Αρκάν «Η επέλαση των βαρβάρων»: εννέα διαφορετικοί άνθρωποι έχουν ως μοναδικό κοινό στοιχείο τη συνειδητοποίηση του πόσο κωμικοτραγική είναι η ζωή και δεν διστάζουν να το αποδείξουν. Σε ανύποπτο χρόνο, σηκώνονται από τη σιγουριά της θέσης τους και χορεύουν τσα τσα σε άψογο συγχρονισμό, τραγουδούν Νταλιντά και Πιαφ, ενώ το «τσάι και συμπάθεια» αποκτά περισσότερο ενδιαφέρον όταν στο παιχνίδι μπαίνει η ρωσική βότκα. Συγκινητικός ο Γιάννης Βογιατζής, τόσο στο παίξιμό του όσο και στην υπόκλιση.
Ο ήρωας του Ιονέσκο, ο βασιλιάς Μπερανζέ (Γεράσιμος Γεννατάς ), θα πουλούσε την ψυχή του στον Διάβολο ή θα εξαγόραζε εκείνη του θείου Βάνια προκειμένου να ζήσει λίγο ακόμη: «Μάνα, γιατί με γέννησες αφού δεν ήτανε για πάντα; / Θεέ μου, πάρε τους άλλους και άσε με μόνο μου. Μπορώ να συμφιλιωθώ με την ιδέα της μοναξιάς. Προτιμώ να μου λείπουν οι φίλοι μου, παρά να λείπω εγώ σ΄ αυτούς». Ε ξαιρετικός ο Γεννατάς ως παροπλισμένος βασιλιάς στο τελευταίο μαύρο τετράγωνο που του αναλογεί, μη μπορώντας να κάνει ούτε πίσω ούτε μπροστά. Ανάμεσα στη λευκή (Λένα Παπαληγούρα) και στη μαύρη βασίλισσα (Σοφιάννα Θεοφάνους), νιώθει σαν αξιολύπητο πιόνι. Με τον Τρελό γιατρό (Ανδρέας Μαυραγάνης) να λοξοδρομεί και να ορίζει ακριβή ώρα θανάτου και τον Στρατιώτη (Θοδωρής Αντωνιάδης) να βάζει με απολαυστικό τρόπο τα σημεία στίξης ανάμεσα σε όλο αυτό το θέατρο του παραλόγου, που ώρες ώρες μοιάζει ανησυχητικά λογικό.
«Οταν πεθάνεις θα ξεκουραστείς, θα γαληνέψεις, θα πας εκεί απ΄ όπου ήρθες… θα γυρίσεις στην πατρίδα…» τον παρηγορεί η πάλλευκη Μαρί, ως άλλη Σόνια (Αλκηστις Πουλοπούλου) που νανουρίζει με αντίστοιχα λόγια τους εφιάλτες του Θείου Βάνια. «Προτιμώ να μείνω εξόριστος» είναι η αποστομωτική απάντηση του Μπερανζέ. Και σαν τον πιο ματαιόδοξο ηθοποιό, αρνείται να συμφιλιωθεί με το κλείσιμο της αυλαίας. Οσο εκκωφαντικό και αν είναι το χειροκρότημα.
- Κτίριο Τσίλερ, Αγ. Κωνσταντίνου 22-24, τηλ. 210 3305.074/ Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν, Φρυνίχου 14, Πλάκα, τηλ. 210 3222.464.
Ορέστης ο Νίκος Κουρής με το Εθνικό το καλοκαίρι…
Το τέταρτο κουδούνι
Αλήθεια, αν έγραφα πως κατά βάθος το φχαριστήθηκα που τις ήπιε αυτός ο γελοίος ο Μπερλουσκόνι, διώκεται απ΄ το νόμο περί Τύπου; Εκείνο, πάντως, που μου αποτυπώθηκε απ΄ το συμβάν είναι πως και τα αίματα του τρέχανε και τα δόντια του φύγανε αλλά το κορακάτο μαλλί, κορακάτο μαλλί- ούτε τρίχα δεν κουνήθηκε. Μήπως είναι ζωγραφιστό;
Όλος ο κόσμος, μια σκηνή… Εγώ θα το προτείνω: η στήλη μας θεαμάτων «Θέατρα» να μετονομαστεί σε «Σούπερ Μάρκετ Θεάτρου». Με τόσο πια εμπόρευμα που διαθέτουν στις απλόχερα πολλαπλασιαζόμενες Σκηνές τους… (Επ΄ εσχάτοις, μάλιστα, εκτός απ΄ τις Σκηνές για ενηλίκους που μπλέκουν, αν όχι τα μπούτια τους, τις αυλαίες τους- ποιος Δευτερότριτα; Ποιος μεσοβδόμαδα; Ποιος Σαββατοκύριακα;- έχουν αρχίσει πολλές αίθουσες, εκτός απ΄ τις Πρώτες, να «φιλοξενούν» και Δεύτερες και Τρίτες Σκηνές για παιδιά!)
Ο Νίκος Κουρής (στη φωτογραφία) θα ΄ναι ο Ορέστης του Γιάννη Χουβαρδά στην ομώνυμη τραγωδία του Ευριπίδη που θ΄ ανεβάσει το επόμενο καλοκαίρι στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Επιδαύρου με το Εθνικό Θέατρο ο καλλιτεχνικός διευθυντής του.
Το έργο έχει ν΄ ανεβεί στην Επίδαυρο απ΄ το Εθνικό πολλά χρόνια- η τελευταία φορά ήταν το 1982 με επανάληψη το 1983, στη σκηνοθεσία- σταθμό του Γιώργου Σεβαστίκογλου, μια ουσιαστικά καινούργια πρόταση, με τον Νικήτα Τσακίρογλου στον επώνυμο ρόλο. Τελευταία φορά όμως παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ πολύ πρόσφατα: μόλις το καλοκαίρι του 2008. Απ΄ το ΚΘΒΕ σε σκηνοθεσία του Σλόμπονταν Ουνκόφσκι με Ορέστη τον Λάζαρο Γεωργακόπουλο.
Το μακαρία τη λήξει κανάλι SevenΧ, που ΄χε καταλήξει- θ΄ αρχίσω κι εγώ να ριμάρω…- να προβάλλει συνέχεια, επί χρόνια, τις ίδιες και τις ίδιες καμιά εικοσαριά ποιοτικές ταινίες τις οποίες είχε στα ράφια του, μου θυμίζει πια το Κανάλι της Βουλής. Αριστουργήματα, αλλά νισάφι πια με το «Θωρηκτό Ποτέμκιν» και το «Ο Χριστός σταμάτησε στο Έμπολι». Αφήστε και με τις διαρκείς επαναλήψεις άλλων εκπομπών… Τι συμβαίνει κι έχουνε κωλώσει; Μπήκανε μέσα με το αφιέρωμα στον Μίκη Θεοδωράκη;
Όλος ο κόσμος, μια σκηνή… Μπορεί το «Σεσουάρ για δολοφόνους» να διανύει την ενδέκατη συνεχή σεζόν του- στην Αθήνα, στο «Αποθήκη», διότι έχει παιχτεί, παράλληλα, με διαφορετική διανομή, και σε περιοδείες- αλλά υπάρχουν κι άλλες παραστάσεις ανάλογης αντοχής- έστω κι αν πρόκειται για άλλα μεγέθη. Στη δέκατη συνεχή σεζόν του βρίσκεται «Το ημερολόγιο ενός τρελού» που παρουσιάζει ο Γιώργος Μεσσάλας στο «Αλκυονίς». Ενώ δέκα χρόνια έκλεισε και η «Αγγέλα Παπάζογλου» της Άννας Βαγενά (φωτογραφία), που μπορεί να μην παίζεται συνέχεια στο ίδιο θέατρο αλλά όλο και κάπου παρουσιάζεται, ενώ φέτος έχει επανέλθει σε κανονικές παραστάσεις, κάθε Τετάρτη, στο «Μεταξουργείο» της.
Βρε, τι πηγή έμπνευσης φέτος για το ελληνικό θέατρο η «Ραπουνζέλ» των αδελφών Γκριμ- που κάνει σκάλα τα ποοοολύ μακριά μαλλιά της (πώς τα ΄λουζε άραγε;) όχι να φανεί η αρχοντιά της αλλά για ν΄ ανεβεί ο αναπόφευκτος πρίγκιπας στον πύργο όπου εκείνη βρίσκεται υπό περιορισμόν και να τη λευτερώσει!
«Ραπουνζέλ» σε διασκευή Άνδρης Θεοδότου έχουμε στην Παιδική Σκηνή του θεάτρου «Πρόβα». «Αναζητώντας την Ραπουνζέλ» σε διασκευή, επίσης για παιδιά, της Κέλλυς Σταμουλάκη κι απ΄ τον θίασό της «Αβάντι» στο «Βεάκη». Αλλά Ραπουνζέλ-
μεταξύ άλλων ηρώων και με… μελλοντολογική ματιά- και στο έργο για ενηλίκους «Ιnvitation to a Ρarty: Νot Αnother Fairytale» της Μαρίας Σούμπερτ που παίζεται απ΄ την Ομάδα «ΒlackDots»- χρειάζεται, πλέον, τουλάχιστον Lower για να επικοινωνήσεις μ΄ όλες αυτές τις αγγλομαθείς νεανικές θεατρικές ομάδες…που παίζεται στο «Θέατρο του Ήλιου».
Το έργο της Μαργκερίτ Ντιράς «L΄ Αmante Αnglaise»- ήτοι «Η Αγγλίδα ερωμένη»- θ΄ ανεβάσει τον Ιανουάριο ο Νίκος Διαμαντής στο «Σημείο» του. «Για πρώτη φορά στην Ελλάδα» αναφέρει το σχετικό δελτίο Τύπου.
Κι όμως! Αν δεν κάνω λάθος- τα της εργογραφίας της Ντιράς είναι πολύ μπερδεμένα επειδή κάθε τόσο ξανάγραφε τα έργα της και μάλιστα τα μετασχημάτιζε από πεζά σε θεατρικά και τούμπαλιν- το έργο έχει ήδη παιχτεί στην Ελλάδα. Τρεις φορές μάλιστα! Με τον τίτλο «Οι εραστές της Βιορν»- ο ίδιος τίτλος έχει χρησιμοποιηθεί και σε αγγλικό του ανέβασμα.
Το πρωτοανέβασε ο Δημήτρης Κωνσταντινίδης στο τότε «Θεατρικό Εργαστήρι» του την άνοιξη του 1972. Με Θάλεια Καλλιγά, Αθηνόδωρο Προύσαλη και Κώστα Δαρλάση- ευχαριστώ και τους τρεις για την προθυμία τους να μου δώσουν πληροφορίες- αλλά η παράσταση παίχτηκε για λίγες μόνες μέρες. Επειδή η Μαργκερίτ Ντιράς, όταν έμαθε για το ανέβασμα, απαίτησε να κατεβάσουν το έργο σεβόμενοι την επιθυμία της και εφαρμόζοντας την απόφασή της- ήταν απ΄ τους λίγους ξένους διανοούμενους, Γάλλους κυρίως, που το τήρησαν μέχρι το τέλος κι ας τους θυμόμαστε κάποτε- κάποτε με σεβασμό κι ευγνωμοσύνη…- ν΄ απαγορεύσει να παίζονται τα έργα της στην Ελλάδα όσο υπήρχε δικτατορία. Φίλος, μάλιστα, μου ΄λεγε πως και η Κατίνα Παξινού με τον Αλέξη Μινωτή ήθελαν τότε ν΄ ανεβάσουν το ίδιο έργο αλλά προσέκρουσαν στην απαγόρευση της Ντιράς (φωτογραφία).
Η Θάλεια Καλλιγά πρωταγωνιστούσε με Δημήτρη Βάγια και Θάνο Τζενεράλη και στο δεύτερο ανέβασμα του έργου στο ΚΘΒΕ- στο θέατρο «Αυλαία» της Θεσσαλονίκης- το 1974/ ΄75. Το τρίτο έγινε απ΄ το θίασο «Πρόβα» στο θέατρο «Οδού Ερμού» το 1996/ ΄97 σε σκηνοθεσία Σωτήρη Τσόγκα με Μαίρη Ραζή, Τάκη Χρυσούλη και Δημήτρη Πανταζή.
Το έργο, που βασίζεται στο πραγματικό γεγονός ενός φόνου που συνέβη το 1949 και που ΄ναι γραμμένο για τρία πρόσωπα, χρονολογείται απ΄ το 1968- το ανέβασε πρώτος ο Κλοντ Ρεζί με Μαντλέν Ρενό, Κλοντ Ντοφέν, Μισέλ Λονσντάλ. Προηγήθηκε το 1967 η μυθιστορηματική εκδοχή του αλλά και, ακόμα νωρίτερα, το 1959, μια πρώτη, πιο πολυπρόσωπη θεατρική εκδοχή, με τον τίτλο «Οι οδογέφυρες του Σεν ε Ουάζ». Που ΄χει μεταφραστεί στα ελληνικά απ΄ την Κωστούλα Μητροπούλου και κυκλοφορεί με τον τίτλο «Οδογέφυρες» απ΄ τις Εκδόσεις Γκοβόστης χωρίς να ΄χει παιχτεί ποτέ.
Του Γιώργου Δ.Κ. Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ: Τετάρτη 23 Δεκεμβρίου 2009
//
Μητρώο χρηματοδοτούμενων φορέων του ΥΠΠΟ εξήγγειλε ο Π.Γερουλάνος
EurokinissiΟ υπουργός Πολιτισμού Παύλος Γερουλάνος
Τη δημιουργία Μητρώων Χρηματοδοτούμενων Φορέων στο υπουργείο Πολιτισμού με την καθιέρωση κριτήριων, βάσει των οποίων θα γίνεται η ένταξη των φορέων και η χρηματοδότησή τους, ανακοίνωσε στη Βουλή ο αρμόδιος υπουργός, Παύλος Γερουλάνος.
Με αφορμή τη συζήτηση επίκαιρης ερώτησης του βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Β.Έξαρχου για το αρχαίο θέατρο της Λάρισας, ο κ. Γερουλάνος τόνισε ότι η κυβέρνηση επιθυμεί να σταματήσει το καθεστώς του «εθισμού στην ευκολία των χρημάτων των φορολογούμενων, στο οποίο βρισκόταν ο χώρος του πολιτισμού, του αθλητισμού, του τουρισμού και της κρατικής τηλεόρασης».
«Αντιμετωπίσαμε αναξιοκρατία και αδιαφάνεια στον τρόπο, με τον οποίο διατίθεντο τα χρήματα» είπε και υπογράμμισε ότι αυτό θα σταματήσει με τα Μητρώα Χρηματοδοτούμενων Φορέων, καθώς θα καθιερωθούν κριτήρια με βάση τα οποία ο κάθε φορέας που θα εντάσσεται και θα χρηματοδοτείται, θα αξιολογείται κάθε χρόνο σύμφωνα με την διαχείριση των χρημάτων που έκανε για να επανενταχθεί ή όχι.
Σχετικά με την ολοκλήρωση διαδικασιών συντήρησης και αναστήλωσης του αρχαίου θεάτρου της Λάρισας, έργο για το οποίο ο ερωτών βουλευτής ζήτησε να επισπευτεί γιατί αποτελεί σύμβολο της πόλης και μεγάλης σημασίας έργο, ο κ. Γερουλάνος απάντησε ότι γίνεται προσπάθεια να ενταχθεί σε ένα νέο ολοκληρωμένο τομεακό πρόγραμμα για τον Πολιτισμό, καθώς αποτελεί έργο ειδικής σημασίας και συνδέεται άμεσα με του Μεσογειακούς Αγώνες του 2013.
Το πρόγραμμα παραστάσεων της χειμερινής περιόδου παρουσίασε το ΚΘΒΕ
- Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος παρουσίασε το πρόγραμμα των παραστάσεών του για την χειμερινή περίοδο και ιδιαίτερα για την περίοδο των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς.
IconΜέχρι τις 17 Ιανουαρίου θα διαρκέσει η παράσταση «Βαβυλωνία» του Δημητρίου Κ.Βυζάντιου σε σκηνοθεσία Δήμου Αβδελιώδη, στο Βασιλικό Θέατρο. Ένας Ανατολίτης, ένας Μωραΐτης, ένας Χιώτης, ένας Κρητικός, ένας Αρβανίτης, ένας Κύπριος κι ένας λογιότατος από την Κω, μαθαίνοντας την είδηση για την καταστροφή της αρμάδας του Ιμπραήμ στο Ναυαρίνο (1827), συγκεντρώνονται σε ένα πανδοχείο για να γιορτάσουν το γεγονός. Το γλέντι, ωστόσο, γρήγορα θα ακολουθήσει μια σειρά παρεξηγήσεων και παρανοήσεων, αφού ο καθένας χρησιμοποιεί το ιδιαίτερο γλωσσικό του ιδίωμα.
«Το κορίτσι με τα μαύρα» του Μιχάλη Κακογιάννη, σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Καραντινάκη, παρουσιάζεται έως τις 14 Φεβρουαρίου. Πρόκειται για την θεατρική μεταφορά της γνωστής ταινίας. Η παράσταση παρουσιάζεται στο Θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών.
Στη Λαϊκή Σκηνή της Μονής Λαζαριστών παρουσιάζεται έως τις 24 Ιανουαρίου η παράσταση του Γιώργου Αρμένη «Βασικά, με λεν Θανάση», σε σκηνοθεσία Νίκου Χαραλάμπους.
Στην Πειραματική Σκηνή του Μικρού Θεάτρου της Μονής Λαζαριστών ανεβαίνει η παράσταση «Ο Υμπύ Βασιλιάς» του Αλφρέντ Ζαρύ, σε σκηνοθεσία Γ.Παρασκευόπουλου.
Στην Παιδική Σκηνή του Βασιλικού Θεάτρου παρουσιάζεται το έργο «Ο Σιμιγδαλένιος» μέχρι τον Απρίλιο του 2010, ενώ στη Νεανική Σκηνή της Μονής Λαζαριστών ανεβαίνει η «Αντιγόνη» του Σοφοκλή σε σκηνοθεσία Τάσου Ράτζου.
Πληροφορίες για το πλήρες πρόγραμμα στην ιστοσελίδα του ΚΘΒΕ www.ntng.gr.
Ομάδα “Blitz”: “GUNS! GUNS! GUNS!” στο “Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας”
- Θεατρικά «Οπλα»
Το Εθνικό Θέατρο, στα πλαίσια του πειραματικού προγράμματός του «Group Hostel» παρουσιάζει στο «Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας» την παράσταση της ομάδας «Blitz», με τίτλο GUNS! GUNS! GUNS!». Πρόκειται για μια αφήγηση περί ιστορικών γεγονότων στη διάρκεια του 20ού αιώνα, και την αναρώτηση για το αν μπορεί να αλλάξει ο κόσμος. Ο άνθρωπος στέκεται έντρομος μπροστά στην κάννη της Ιστορίας και προσπαθεί επίμονα να την αντιμετωπίσει, να την ερμηνεύσει, να αντιδράσει.
Κείμενο – σκηνοθεσία: ομάδα «Blitz» (Γιώργος Βαλαής, Αγγελική Παπούλια, Χρήστος Πασσαλής), σκηνικά – κοστούμια Εύας Μανιδάκη, κίνηση Σταυρούλας Σιάμου, φωτισμοί Τάσου Παλαιορούτα, δραματουργία Νίκου Φλέσσα, Μαριαλένας Μαμαρέλη. Παίζουν: Γιώργος Βαλαής, Ιπποκράτης Δελβερούδης, Βαγγέλης Ζλαντίντση, Αγγελική Παπούλια, Χρήστος Πασσαλής, Σταυρούλα Σιάμου.
“Σλουθ” στο θέατρο “Aθηνών”
Aυτή η αστυνομική κωμωδία γραμμένη πριν 40 χρόνια από τον μαιτρ Aντονι Σάφερ, διαθέτει ένα ένδοξο παρελθόν. Πήρε βραβείο Tόνι και έγινε ταινία από τον Tζόζεφ Mάνκιεβιτς με τον νεαρό τότε Mάικλ Kέιν και το σερ Λόρενς Oλιβιέ στον ρόλο του βετεράνου συγγραφέα. Πριν λίγα χρόνια σε διασκευή Xάρολντ Πίντερ ξανασκηνοθετήθηκε από τον Kένεθ Mπράνα με τον Mάικλ Kέην πλέον στον ρόλο του ηλικιωμένου και τον Tζουντ Λο στον ρόλο του νεότερου.
Στα καθ’ ημάς έμεινε στη μνήμη των παλιότερων από την ερμηνεία του Δημήτρη Xορν και του Aλέκου Aλεξανδράκη. M’ αυτές τις μνήμες παίζει και η διασκευή του Γιώργου Kιμούλη μετατρέποντας τον μηχανορράφο Aντριου Γουάικ από συγγραφέα μυθιστορημάτων τρόπου σε βετεράνο ηθοποιό και τον νεότερο Mίλον Tίνυ από μικροεπιχειρηματία σε άνεργο ηθοποιό, πράγμα που του δίνει τη δυνατότητα να παίξει με ρόλους, μεταμφιέσεις και την ίδια την υπόκριση.
Στην προκειμένη περίπτωση ο βετεράνος ηθοποιός τον οποίο απατά η γυναίκα του, αποφασίζει να εφαρμόσει στην πράξη τις υποκριτικές του τεχνικές, προκειμένου να παγιδέψει τον εραστή της, τον νεαρό άνεργο και άσημο ηθοποιό που τον επισκέπτεται. Eτσι ξεκινά ένα παιγνίδι μεταξύ ανδρών που δοκιμάζει την δύναμη και την αδυναμία τους, ξεφεύγει από τα όρια, τους φέρνει αντιμέτωπους με τον εξευτελισμό ακόμα και με τον ευάλωτο εαυτό τους, μια παρωδία μύησης εφήβων στον κόσμο της ενηλικίωσης που αρνούνται. H διασκευή χρησιμοποιεί μια γλώσσα όχι απλώς σύγχρονη αλλά που ενσωματώνει την καθομιλουμένη αργκό, κομμάτια ρόλων και παλιών έργων, την παλιά ταινία να παίζει στο video, τον ηθοποιό να κάνει πρόβα με υπόκρουση παλιές μαγνητοφωνήσεις και τη φωτογραφία του Xορν – Aλεξανδράκη στον φόντο. O Kιμούλης απολαυστικός παρ’ ότι παίζει με τους γνωστούς του κώδικες που φλερτάρουν ανοιχτά με τον ναρκισσισμό του, κλείνοντας το μάτι μια στον ρόλο και μια στους θεατές.
Iσως αν την σκηνοθεσία την υπέγραφε ο B. Παπαβασιλείου, όπως είχε αρχικά ανακοινωθεί, να διέσωζε με την τρίτη ματιά του τον πρωταγωνιστή από την επανάληψη γνωστών του ερμηνευτικών κλισέ. O K. Mαρκουλάκης κυρίως στο δεύτερο μέρος, παίζει στα ίσα τον συμπρωταγωνιστή του, αποδεικνύοντας και πάλι ότι διαθέτει ισχυρή κωμική φλέβα (που την πρωτοανακαλύψαμε στο «Πέτρες στην τσέπη»).
Aυτή η αστυνομική κωμωδία γραμμένη πριν 40 χρόνια από τον μαιτρ Aντονι Σάφερ, διαθέτει ένα ένδοξο παρελθόν. Πήρε βραβείο Tόνι και έγινε ταινία από τον Tζόζεφ Mάνκιεβιτς με τον νεαρό τότε Mάικλ Kέιν και το σερ Λόρενς Oλιβιέ στον ρόλο του βετεράνου συγγραφέα. Πριν λίγα χρόνια σε διασκευή Xάρολντ Πίντερ ξανασκηνοθετήθηκε από τον Kένεθ Mπράνα με τον Mάικλ Kέην πλέον στον ρόλο του ηλικιωμένου και τον Tζουντ Λο στον ρόλο του νεότερου.
Στα καθ’ ημάς έμεινε στη μνήμη των παλιότερων από την ερμηνεία του Δημήτρη Xορν και του Aλέκου Aλεξανδράκη. M’ αυτές τις μνήμες παίζει και η διασκευή του Γιώργου Kιμούλη μετατρέποντας τον μηχανορράφο Aντριου Γουάικ από συγγραφέα μυθιστορημάτων τρόπου σε βετεράνο ηθοποιό και τον νεότερο Mίλον Tίνυ από μικροεπιχειρηματία σε άνεργο ηθοποιό, πράγμα που του δίνει τη δυνατότητα να παίξει με ρόλους, μεταμφιέσεις και την ίδια την υπόκριση.
Στην προκειμένη περίπτωση ο βετεράνος ηθοποιός τον οποίο απατά η γυναίκα του, αποφασίζει να εφαρμόσει στην πράξη τις υποκριτικές του τεχνικές, προκειμένου να παγιδέψει τον εραστή της, τον νεαρό άνεργο και άσημο ηθοποιό που τον επισκέπτεται. Eτσι ξεκινά ένα παιγνίδι μεταξύ ανδρών που δοκιμάζει την δύναμη και την αδυναμία τους, ξεφεύγει από τα όρια, τους φέρνει αντιμέτωπους με τον εξευτελισμό ακόμα και με τον ευάλωτο εαυτό τους, μια παρωδία μύησης εφήβων στον κόσμο της ενηλικίωσης που αρνούνται. H διασκευή χρησιμοποιεί μια γλώσσα όχι απλώς σύγχρονη αλλά που ενσωματώνει την καθομιλουμένη αργκό, κομμάτια ρόλων και παλιών έργων, την παλιά ταινία να παίζει στο video, τον ηθοποιό να κάνει πρόβα με υπόκρουση παλιές μαγνητοφωνήσεις και τη φωτογραφία του Xορν – Aλεξανδράκη στον φόντο. O Kιμούλης απολαυστικός παρ’ ότι παίζει με τους γνωστούς του κώδικες που φλερτάρουν ανοιχτά με τον ναρκισσισμό του, κλείνοντας το μάτι μια στον ρόλο και μια στους θεατές.
Iσως αν την σκηνοθεσία την υπέγραφε ο B. Παπαβασιλείου, όπως είχε αρχικά ανακοινωθεί, να διέσωζε με την τρίτη ματιά του τον πρωταγωνιστή από την επανάληψη γνωστών του ερμηνευτικών κλισέ. O K. Mαρκουλάκης κυρίως στο δεύτερο μέρος, παίζει στα ίσα τον συμπρωταγωνιστή του, αποδεικνύοντας και πάλι ότι διαθέτει ισχυρή κωμική φλέβα (που την πρωτοανακαλύψαμε στο «Πέτρες στην τσέπη»).
Ενας αγαπημένος «θείος» από τα παλιά. Στην κεντρική σκηνή του Εθνικού Θεάτρου
Από αριστερά Γιάννης Βογιατζής, Μάγια Λυμπεροπούλου, Νίκος Χατζόπουλος, Μαρία Σκουλά, Ακύλας Καραζήσης, Αλκηστις Πουλοπούλου, Μάνος Βακούσης, Μάνος Σταλάκης και Γιάννης Τσεμπερλίδης.Το κλασικό αριστούργημα «Ο θείος Βάνιας» παρουσιάζεται από αύριο -για δεύτερη μόλις φορά, μετά την ιστορική παράσταση του 1953, σε σκηνοθεσία Καρόλου Κουν-, στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου (Αγίου Κωνσταντίνου 24-26).
Τοποθετημένοι στο σήμερα, οι ήρωες του Αντον Τσέχοφ είναι εγκλωβισμένοι σε ένα χώρο, χωρίς καμία ορατή οδό διαφυγής. Παγιδευμένοι στη φθορά της καθημερινότητας, τη μοναξιά, την πλήξη και την ανία, αναζητούν τον τρόπο να δώσουν νόημα στη ζωή τους ενώ γύρω τους ο κόσμος, η φύση, τα ανθρώπινα συναισθήματα αλλάζουν και σταδιακά εκφυλίζονται.
Στην απόγνωσή τους επιστρατεύουν χορό, μουσική, τραγούδι, τσάι, αλλά και βότκα, χωρίς να ξεχνούν ακόμα και το σαρκασμό ή την αυτογελοιοποίηση, όμως όλα αποδεικνύονται μάταια μπροστά στην ιστορική λαίλαπα που εισχωρεί από τις χαραμάδες της μεγάλης τζαμαρίας και τυλίγει τα πάντα σε μια γλυκιά παρακμή.
Ο καθηγητής Σερεμπριακώφ και η νεαρή γυναίκα του, Ελένα, καταφθάνουν στο απομακρυσμένο υποστατικό τους στη ρωσική επαρχία, το οποίο συντηρούν η Σόνια -κόρη του καθηγητή από τον πρώτο του γάμο- και ο θείος της Βάνιας. Η εμφάνισή τους αναστατώνει τη ζωή των ανθρώπων του κτήματος, διαταράσσει την ήρεμη καθημερινότητα και φέρνει στην επιφάνεια χαμένα όνειρα και ανεκπλήρωτους πόθους. Οι ήρωες του Τσέχοφ βλέπουν τον κόσμο γύρω τους να αλλάζει αναπόφευκτα, χωρίς οι ίδιοι να μπορούν να κάνουν κάτι.
Ο καλλιτεχνικός διευθυντής, Γιάννης Χουβαρδάς, σκηνοθετεί για πρώτη φορά στην κεντρική σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, η μετάφραση είναι της Χρύσας Προκοπάκη, τα σκηνικά του Χέρμπερτ Μουράουερ και οι φωτισμοί του Λευτέρη Παυλόπουλου. Παίζουν οι ηθοποιοί Μάνος Βακούσης, Μαρία Σκουλά, Αλκηστις Πουλοπούλου, Μάγια Λυμπεροπούλου, Νίκος Χατζόπουλος, Ακύλας Καραζήσης, Μάνος Σταλάκης, Γιάννης Τσεμπερλίδης και ο Γιάννης Βογιατζής στο ρόλο της Μαρίνας. Η παράσταση θα διαρκέσει έως τις 28 Μαρτίου.
Με την έναρξη των παραστάσεων του έργου, ο θεατής θα έχει την ευκαιρία να δει στους χώρους των φουαγέ της νέας και της κεντρικής σκηνής του κτηρίου Τσίλλερ, το εικαστικό πρόγραμμα που έχει τον τίτλο «Κοινή θέα».
Βάπτισμα στο σανίδι για την Κίρα Νάιτλι
- Η Κίρα Νάιτλι έκανε το θεατρικό της ντεμπούτο.
Υποδύεται τον… εαυτό της, μια ηθοποιό-σταρ, στην παράσταση «Ο μισάνθρωπος» του Μάρτιν Κριμπ, διασκευή της ομώνυμης κωμωδίας του Μολιέρου, σε σκηνοθεσία της Τέα Σάροκ. Από την Πέμπτη που ανέβηκε στο West End, τα βρετανικά μίντια ασχολούνται με τη μικροκαμωμένη 24χρονη ηθοποιό.
Μπορεί να τραβάει τα φώτα της δημοσιότητας, αλλά την παράσταση κλέβει ο «δικός» μας, Ντέμιαν Λούις, που υποδύθηκε τον Αμερικανό φωτογράφο Νόρμαν Χάρις στις «Νύφες» του Παντελή Βούλγαρη. Στη διασκευή του μολιερικού κειμένου που έκανε ο Κριμπ πριν από 15 χρόνια, η Νάιτλι ερμηνεύει την Τζένιφερ, μια παιχνιδιάρα χολιγουντιανή σταρ. Ο Λούις, χρόνια δοκιμασμένος στο βρετανικό θέατρο, είναι ο πρωταγωνιστής, ένας Βρετανός θεατρικός συγγραφέας ο οποίος καταγγέλλει την υποκρισία, τα μίντια, την γκλαμουράτη σοουμπίζ και τη ματαιότητα του σύγχρονου κόσμου, αλλά εκτροχιάζεται όταν ερωτεύεται την Τζένιφερ.
Αρχικά φάνηκε παράδοξη η επιλογή της Νάιτλι. Πολλοί θεώρησαν ότι, επειδή είναι ένα από τα πιο γερά ονόματα της κινηματογραφικής βιομηχανίας, θα υπονομεύσει την καρδιά του έργου. Οι κριτικοί την περίμεναν στη… γωνία. Για τους περισσότερους, το ντεμπουτάρισμά της στη σκηνή ήταν ευχάριστη έκπληξη. «Η Νάιτλι χειρίζεται με επιδεξιότητα την ηθική σύγχυση. Η ερμηνεία της είναι εντυπωσιακά πειστική. Μερικές φορές, το σατιρικό της τουπέ είναι συναρπαστικό», γράφει ο «Independent».
Ο «Γκάρντιαν», πάλι, επιβραβεύει ως ιδέα την επιλογή της Κίρα Νάιτλι («Τι πιο μεταμοντέρνο από το να επιτεθείς στην κουλτούρα των διασημοτήτων με πρωταγωνίστρια μια διασημότητα;») αλλά, συγκρίνοντας τη με τον Ντέμιαν Λούις, τη βγάζει… χαμένη από χέρι. «Φαίνεται η διαφορά ανάμεσα σε ηθοποιό και σταρ. Οταν ο Ντέμιαν Λούις, ο διαβολεμένος αντι-ήρωας, μιλάει, σε κάνει να αναρωτιέσαι γιατί δεν γράφονται περισσότερα θεατρικά σε έμμετρο λόγο (…). Η Νάιτλι προσέχει πάρα πολύ τον λόγο της για να είναι αστεία», γράφει.
Η σκηνοθέτις της παράστασης, Τέα Σάροκ, είναι η ίδια που έβγαλε πριν από δύο χρόνια στη σκηνή, και μάλιστα ολόγυμνο, τον «Χάρι Πότερ» Ντάνιελ Ράντκλιφ στο «Εκβους» του Πίτερ Σάφερ. Για τη Νάιτλι, πάντως, το θέατρο δεν ήταν άγνωστος κόσμος. Σε πρόσφατη συνέντευξη έλεγε ότι μεγάλωσε σε ένα πορτ μπαγκάζ, αφού από μικρή ακολουθούσε τις περιοδείες του ηθοποιού πατέρα της, Γουίλ Νάιτλι και της θεατρικής συγγραφέως μητέρας της, Σάρμαν ΜακΝτόναλντ.
Οι κριτικοί συμφωνούν σε ένα σημείο: η Κίρα Νάιτλι είναι καταπληκτική στο φινάλε του «Μισάνθρωπου». Οχι μόνο επειδή εμφανίζεται μέσα σε ένα εντυπωσιακό φόρεμα του 17ου αιώνα – το ότι της πάνε τα ρούχα εποχής το γνωρίζουμε από το σινεμά («Περηφάνια και προκατάληψη», «Δούκισσα»). Αλλά, όπως επισημαίνει ο «Γκάρντιαν», κρατάει για το τέλος την πιο εκφραστική της υποκριτική κατάθεση. «Καθώς το αναμενόμενο χάπι έντ της παράστασης δεν έρχεται, γυρνάει το πρόσωπό της στο κοινό με ένα εντυπωσιακά μελαγχολικό ύφος, πριν ξαναγυρίσει στον κόσμο των διασημοτήτων».
- ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ, Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 21 Δεκεμβρίου 2009
<object id=”flashObj” width=”486″ height=”412″ classid=”clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000″ codebase=”http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=9,0,47,0″><param name=”movie” value=”http://c.brightcove.com/services/viewer/federated_f9/25560314001?isVid=1&publisherID=1348423968″ /><param name=”bgcolor” value=”#FFFFFF” /><param name=”flashVars” value=”videoId=58029015001&playerID=25560314001&domain=embed&” /><param name=”base” value=”http://admin.brightcove.com” /><param name=”seamlesstabbing” value=”false” /><param name=”allowFullScreen” value=”true” /><param name=”swLiveConnect” value=”true” /><param name=”allowScriptAccess” value=”always” /><embed src=”http://c.brightcove.com/services/viewer/federated_f9/25560314001?isVid=1&publisherID=1348423968″ bgcolor=”#FFFFFF” flashVars=”videoId=58029015001&playerID=25560314001&domain=embed&” base=”http://admin.brightcove.com” name=”flashObj” width=”486″ height=”412″ seamlesstabbing=”false” type=”application/x-shockwave-flash” allowFullScreen=”true” swLiveConnect=”true” allowScriptAccess=”always” pluginspage=”http://www.macromedia.com/shockwave/download/index.cgi?P1_Prod_Version=ShockwaveFlash”></embed></object>
