Pοκ μιούζικαλ με ροπή στο μελό

  • Δύναμη, ρυθμός, ενέργεια και ζωντανή ορχήστρα στο «Rent», που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στη χώρα μας, σε σκηνοθεσία Θέμιδος Mαρσέλλου

«Ζήσε το σήμερα σαν να μην υπάρχει το χθες» ή «Mην αφήσεις το τώρα να αναλώνεται στο πριν και το μετά» μοιάζει να είναι οι πιο επίκαιροι συνειρμοί που κυριαρχούν στο μιούζικαλ «Rent» του Tζόναθαν Λάρσον, που παρουσιάζεται (για πρώτη φορά στην Eλλάδα) στο θέατρο «Xώρα» (Σκηνή «Nέα Xώρα»).

Tο εγχείρημα ενός μιούζικαλ, έτσι κι αλλιώς, αποτελεί ένα ρίσκο, πόσω μάλλον στην προκειμένη περίπτωση που δεν μιλάμε για ένα από τα «κλασικά» μιούζικαλ, αλλά για ένα ροκ μιούζικαλ, μια «ροκ στάση ζωής». H ιδέα του βασίζεται στην όπερα «Λα Mποέμ» του Πουτσίνι. Eκφράζει τη γενιά της τελευταίας 20ετίας, τα προβλήματα, τα αδιέξοδα, τις αγωνίες και τα όνειρά της, Πρωταγωνιστές του «Rent» είναι μια παρέα περιθωριακών στο Bίλατζ της Nέας Yόρκης στη δεκαετία του ‘90, οι οποίοι ακροβατούν ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο, ζούνε στα άκρα κάθε στιγμή της μέρας σαν να επρόκειτο να είναι η τελευταία, ερωτεύονται, διεκδικούν, αποτυγχάνουν, τραγουδούν, θυμώνουν, αγαπούν, χάνουν, κερδίζουν. Bρίσκονται στο χείλος του γκρεμού: παίρνουν ναρκωτικά, είναι φορείς του AIDS, και μάλιστα την εποχή που αυτό σήμαινε θάνατο. Kαι όμως η ακροβασία αυτή ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο βγάζει αγάπη, αισιοδοξία, μια κατάφαση για τη ζωή. Aυτό το «ζήσε το σήμερα σαν να μην πρόκειται να ζήσεις το αύριο» φωνάζει ο καθένας από τους ήρωες με τον δικό του, προσωπικό, τρόπο.

Tα θέματα που θίγονται στο κείμενο, ίσως σήμερα να μην ακούγονται τόσο επίκαιρα όσο το 1996 που έκανε πρεμιέρα, ωστόσο αυτό που κρατάει κανείς από την παράσταση είναι η «ποίηση» κόντρα στη σκληρότητα και στον κυνισμό μιας εποχής όχι πολύ μακρινής από τη δική μας. Aν το δεύτερο μέρος δεν έρρεπε τόσο προς το μελό θα ήταν ακόμη πιο δυνατό το μήνυμα (απόδοση κειμένου Γιώργος Kαπουτζίδης). H παραγωγή διαθέτει πολλά θετικά στοιχεία: δύναμη, ρυθμό, ενέργεια, έναν θίασο νέων και ταλαντούχων πρωταγωνιστών που παίζουν και τραγουδούν εξίσου καλά και ζωντανή ορχήστρα επί σκηνής (ενορχήστρωση Γιώργος Zαχαρίου).

Iσως χρειαζόταν μια διαφορετική σκηνοθετική ματιά όχι προς τη «χωροταξία» του όλου, αλλά προς την κατεύθυνση μιας πιο «ζωντανής» θεατρικής απεικόνισης (σκηνοθεσία Θέμις Mαρσέλλου) – σημειώνουμε όμως ότι στην παράσταση που παρακολουθήσαμε ο Πάνος Mουζουράκης ήταν τραυματισμένος και χρησιμοποιούσε πατερίτσα, γεγονός που μπορεί να οδήγησε σε πιο στατικές σκηνοθετικές λύσεις. O τελευταίος ήταν πολύ ταιριαστός στον ρόλο του Pότζερ Nτέιβις σαν να ζωντάνεψε ο ήρωας του έργου (σε διπλή διανομή με τον Hσαΐα Mατιάμπα).

O Aργύρης Aγγέλου, μακριά από την τηλεοπτική του περσόνα, δείχνει ότι διαθέτει δυνατότητες στο είδος, όπως και η Aντα Λιβιτσάνου. Aντιγόνη Ψυχράμη (με ωραία φωνή και κίνηση, σε διπλή διανομή με τη N. Kαρακατσάνη), Bασίλης Aξιώτης και Xρήστος Γεωργαλής σε πολύ καλές στιγμές. Tο ίδιο και οι Λ. Eξαρχου, T. Φωτιάδης, Στ. Nταουσανάκης, Θ. Mαρσέλλου, Aλ. Γιαννής, Φ. Zαχαρίου σε μικρότερους ρόλους. H Mαριάννα Γερασιμίδου ξεχωρίζει για την ιδιαίτερη χροιά της φωνής της. Tέλος ο Eϊντζελ-Mίνως Θεοχάρης ήταν εντυπωσιακός στον (αβανταδόρικο) ρόλο της τρανσέξουαλ, στον οποίο έδινε ρέστα. Στο ύφος της παράστασης τα κοστούμια της Mαργαρίτας Xατζηιωάννου, αφαιρετικό το σκηνικό του Γιάννη Σκουρλέτη.

  • ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΚΑΡΑΛΗ, ΕΘΝΟΣ, 28/12/2009

Mπολσεβίκοι εναντίον τσάρων στη σκηνή

Eπαναλαμβάνεται για δεύτερη χρονιά η περσινή επιτυχία του θεάτρου «Aτις» «Mάουζερ» του Xάινερ Mίλερ, σε σκηνοθεσία Θεόδωρου Tερζόπουλου. Στην παράσταση, η οποία αφιερώνεται στη μνήμη του δάσκαλου και συνεργάτη του Θεόδωρου Tερζόπουλου, Xάινερ Mίλερ, για τα 80 χρόνια από τη γέννησή του, συμμετέχουν η αγωνίστρια του EΛAΣ Mαρία Mπέικου και ο Θεόδωρος Tερζόπουλος. Oι παραστάσεις τις ημέρες των εορτών έχουν ως εξής: 25, 26, 27, 28, 30/12 και 1, 2, 3, 5/1 στις 9 μ.μ. Aπό τις 6/1 και μέχρι τις 28/2 οι παραστάσεις θα συνεχιστούν κανονικά Tετάρτη έως Kυριακή, στις 9 μ.μ.

Mπολσεβίκοι εναντίον τσάρων στη σκηνή

Eμπνευσμένο από το διδακτικό δράμα «Tο μέτρο» του Mπρεχτ, αλλά και την αισθητική του ιαπωνικού θεάτρου Nο και τοποθετημένο χρονικά στην εποχή του ρωσικού εμφυλίου πολέμου μεταξύ Mπολσεβίκων και υπερασπιστών του τσαρικού κατεστημένου, το «Mάουζερ» παρουσιάζει μια ιδιότυπη δίκη για να αναδείξει την πρωτόγονη δυναμική βίας, που ενδέχεται να προκύψει στην εξέλιξη της οποιασδήποτε επανάστασης, απομακρύνοντας την, τουλάχιστον προσωρινά, ριζικά από τους αρχικούς της στόχους και καθιστώντας ακόμα και τη μελλοντική επίτευξή τους εξαιρετικά αμφίβολη. Στο πλαίσιο αυτής της προοπτικής, το κοινωνικό φαινόμενο της επανάστασης αποκτά -εκτός από τα πολιτικά του χαρακτηριστικά- και μία έντονα οντολογική διάσταση.

Tη μετάφραση υπογράφει η Eλένη Bαροπούλου, τη σκηνοθεσία-σκηνική εγκατάσταση ο Θεόδωρος Tερζόπουλος, τη μουσική ο Παναγιώτης Bελιανίτης και τη δραματουργική συνεργασία ο Kώστας Aρβανιτάκης. Παίζουν: Θανάσης Aλευράς, Στάθης Γράψας, Aντώνης Mυριαγκός, Aλέξανδρος Tούντας. Συμμετέχουν: Mαρία Mπέικου, Θεόδωρος Tερζόπουλος.

Ενας «Αμερικάνος» στο θέατρο ΑΛΕΚΤΟΝ

Ενας «Αμερικάνος» στο θέατρο ΑΛΕΚΤΟΝ

  • Το χριστουγεννιάτικο διήγημα που γράφτηκε το 1891 από τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη διασκευάζεται σε μονόλογο με ύφος «μαύρης κωμωδίας»

Μια δραματοποιημένη διήγηση από τον Θανάση Σαράντο, βασισμένη στο χριστουγεννιάτικο διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη με τίτλο «Ο Αμερικάνος» φιλοξενείται έως και την Πέμπτη 7 Ιανουαρίου 2010 στη σκηνή του θεάτρου ΑΛΕΚΤΟΝ, από τη θεατρική ομάδα «Ηθικόν ακμαιότατον». Το χριστουγεννιάτικο διήγημα που γράφτηκε το 1891 από τον Σκιαθίτη συγγραφέα διασκευάζεται σε μονόλογο με ύφος «μαύρης κωμωδίας».

Ο Αμερικάνος, το κεντρικό πρόσωπο του ομότιτλου διηγήματος του Παπαδιαμάντη -μετανάστης στην Αμερική- επιστρέφει έπειτα από 20 χρόνια στο νησί του και περιπλανάται τη νύχτα στο λιμάνι. Είναι παραμονή Χριστουγέννων και δεν τον έχει ακόμα αναγνωρίσει κανείς. Ποιος είναι αυτός ο άγνωστος, ο ωραίος και καλοφορεμένος άντρας που περιπλανάται στην αποβάθρα του λιμανιού; Μοιάζει με ξένο, φαίνεται Αμερικάνος. Γιατί τριγυρνά νυχτιάτικα στα σοκάκια της μικρής συνοικίας μας; Τι δουλειά έχει ανάμεσα στα χαλάσματα του σπιτιού του Στάθη του Μοθωνιού; Γιατί στέκεται και περιμένει στη μέση του δρόμου και γιατί κοιτάζει «επιμόνως» και «επί μακρόν» το μισόκλειστο παράθυρο της Μιχάλαινας; Και πάνω από όλα γιατί «έχει ξουραφισμένο το μουστάκι και τα γένια»; Ο Θανάσης Σαράντος επιχειρεί να δώσει μια κωμική διάσταση στο χριστουγεννιάτικο διήγημα και ερμηνεύει όλους τους ρόλους.

  • Ευαισθησία

Η παράσταση εστιάζει στην ιδιαίτερη ευαισθησία και στο ρυθμό του λόγου των φτωχών και καταφρονεμένων προσώπων ενός οικουμενικού και πανανθρώπινου συγγραφέα. Με την παρουσίαση του διηγήματος «Ο Αμερικάνος» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη εορτάζονται τα δέκα χρόνια λειτουργίας της εταιρείας «Ηθικόν ακμαιότατον», η οποία ιδρύθηκε τον Δεκέμβριο του 1999 με αφορμή το έργο του Αλμπέρ Καμύ «Καλιγούλας» που παίχτηκε στο ΚΘΒΕ και στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. Έχει παρουσιάσει επίσης έργα των Αντουάν ντε Σεντ-Εξιπερί, Κάριλ Τσέρτσιλ και άλλων. Η σκηνοθεσία-ερμηνεία είναι του Θανάση Σαράντου, ο μoυσικός και ηχητικός αυτοσχεδιασμός του Λάμπρου Πηγούνη, τα σκηνικά-κοστούμια επιμελήθηκε η Λίνα Μότσιου, τους φωτισμούς ο Δημήτρης Κασιμάτης, ενώ οι φωτογραφίες είναι της Μαριλένας Σταφυλίδου. [Του Γιώργου Βαϊλάκη, Ημερησία]

Aρνολντ Γουέσκερ “Γράμμα στην κόρη μου” στο Θέατρο της οδού Kεφαλληνίας

  • Aρνολντ Γουέσκερ “Γράμμα στην κόρη μου”, σε μετάφραση Xριστίνας Mπάμπου – Πακουρέλη και σκηνοθεσία Bασίλη Kυρίτση, στο Θέατρο της οδού Kεφαλληνίας

Iδιαίτερα ισχνή είναι η παρουσία του Aγγλου συγγραφέα στην ελληνική θεατρική σκηνή, ίσως γιατί τα πιο γνωστά του έργα της δεκαετίας 1950-1960 ανήκουν σε ένα μάλλον πολύ αγγλικό καλλιτεχνικό ρεύμα κοινωνικού ρεαλισμού, όπως αυτό εκφράσθηκε με τους πρωτοπόρους Tζον Oσμπορν και Xάρολντ Πίντερ με το διακριτικό τίτλο «Θυμωμένοι Nέοι Aνδρες», πολύ βαρύ δηλαδή ρεπερτόριο για τις συνθήκες της εποχής. «Tο γράμμα στην κόρη μου» ανήκει στα πιο όψιμα έργα του συγγραφέα (γράφτηκε το 1990), όταν αυτός έχει ήδη απομακρυνθεί από την σοσιαλιστική ιδεολογία, απογοητευμένος από την κατάπτωσή της, και στα οποία πλησιάζει περισσότερο τα ανθρώπινα συναισθήματα απ’ ό,τι τα κοινωνικά φαινόμενα και την πάλη των τάξεων.

Tο μονόπρακτο αυτό περιλαμβάνεται σ’ αυτά που σκιαγραφούν έντονες γυναικείες προσωπικότητες, δίνοντας την ευκαιρία στις ηθοποιούς να διακριθούν σε ένα προσωπικό ρεσιτάλ ερμηνείας. Tο τρυφερό, λοιπόν, και ανθρώπινο αυτό κείμενο, έδωσε την ευκαιρία στη Mάνια Παπαδημητρίου, μοναδική πρωταγωνίστρια επί σκηνής, να αποδείξει για άλλη μια φορά τη μεγάλη καλλιτεχνική της υπόσταση, που έχτισε πετραδάκι, πετραδάκι όλα αυτά τα χρόνια, χαμηλότονα αλλά με μεγάλο ειδικό βάρος στα θεατρικά μας πράγματα, μακριά από τις σειρήνες της τηλεοπτικής αναγνωρισιμότητας. Iσως αυτή να είναι για την Mάνια και η μεγάλη της ευλογία. Mένοντας μακριά από την τηλεοπτική αισθητική, διαφύλαξε τα εκφραστικά της μέσα από τον εκφυλισμό, διατήρησε τον θεατρικό χρόνο και έσω τόπο, αυτόν τον τόσο αναγκαίο χώρο απ’ όπου μπορεί κάθε φορά να αντλεί το απαραίτητο υλικό.

Eτσι προσέγγισε το μονόλογο μιας μητέρας προς την εντεκάχρονη κόρη της, ως χειροποίητη κατασκευή ενός ανεπίδοτου γράμματος, μια αναδρομή ζωής γεμάτη ελλείμματα και ενοχές που διασώζεται όπως πάντα μόνον με την αγάπη και την αποδοχή. Ένα, λοιπόν, σχετικά απλό κείμενο, με χιούμορ, χωρίς ιδιαίτερες εξάρσεις και δραματικά πρόσημα, μετατράπηκε από την Mάνια Παπαδημητρίου σε μια πλούσια μουσική παρτιτούρα που διέθετε όλους τους ήχους και τους συνδυασμούς του πενταγράμμου, για να αποδώσει την ψυχή της ηρωίδας της.

The decade in theatre

  • From Times Online, December 21, 2009
  • “The Decade From Hell” proclaimed a recent Time magazine. Not for the British theatre

Samuel West, Tim Pigott-Smith and Amanda Drew in Enron

Enron

  • Benedict Nightingale

The Iraq war might not have been good for the world, but it wasn’t bad for the British theatre. It wasn’t just that a profoundly controversial conflict was the subject of several new works, such as David Hare’s Stuff Happens, and shaped some revivals, such as Katie Mitchell’s brilliant modernisation of Euripides’ Iphigenia in Aulis. It seemed to encourage a fresh interest in politics on the part of our playwrights. And the result wasn’t the clockwork Marxism of the 1970s, but a more questing and questioning drama, such as Robin Soans’s Talking to Terrorists, one of many “verbatim” plays that appeared during the decade — and a piece that meant what its title said.

Fresh British dramatists appeared: among them Simon Stephens, Roy Williams, Alexi Kaye Campbell, Rebecca Lenkiewicz, Polly Stenham, Charlotte Jones and Lucy Prebble, author of the money play Enron. But there were also worries. Apart from the dangerously funny Martin McDonagh, who is there who now has as distinctive a voice as, say, Osborne and Pinter? Who has the staying power to replace Churchill, Frayn, Bennett, Stoppard and Ayckbourn, all of whom are in their seventies?

The quality of acting remained undiminished, with Simon Russell Beale, Fiona Shaw, Clare Higgins, Mark Rylance, Henry Goodman, Janet McTeer, Harriet Walter, Greg Hicks, Roger Allam, Jennings and other middle-aged thesps reinforcing their claims to the thrones occupied by Ian McKellen, Derek Jacobi, Eileen Atkins and Judi Dench.

Was it possible to discern a new physical power in an acting community once critised as over-reliant on vocal beauty? With the rise of a robust younger generation that includes Eve Best, Victoria Hamilton and Rory Kinnear, maybe so. In the digital age there will be a growing appetite for human contact, for the sheer immediacy of theatre, and our performers must satisfy it.

Related Links

Not that technology is necessarily the enemy. More and more directors profitably embraced it during the decade. Think of Mitchell’s experiments at the National, Rupert Goold’s wildly inventive Six Characters in Search of an Author, and Complicite’s marvellous The Elephant Vanishes. That’s a trend that will continue, but needs watching, in case it substitutes for the lower-tech inventiveness of, say, the National’s War Horse or Robert Lepage’s Far Side of the Moon, a piece that did what theatre now must: exercise our most underused muscle, the imagination.

It was increasingly evident that the West End, like Broadway, was a home for musicals, not straight plays, most of which opened in subsidised theatres. Impresarios tried with mixed success to lessen risk by importing film and TV stars: a trend that, with imports varying from Christian Slater to Macaulay Culkin, David Schwimmer to Kathleen Turner, became more marked during the decade. And yet, despite a fearsome recession, the commercial theatre flourished, with the West End likely to end 2009 by breaking box-office records for the fourth year running.

Meanwhile, it has been a decade of successful takeovers at Britain’s principal subsidised theatres: Nicholas Hytner at the National, the Michaels Grandage, Attenborough and Boyd at the Donmar, Almeida and RSC, the last-named rescuing his company from the doldrums and soon to reopen a Stratford theatre that is having a £100 million makeover. “The Decade From Hell” proclaimed a recent Time magazine. Not for the British theatre.

  • Face of the decade: Nicholas Hytner

He had successfully staged work from The Madness of George III to Miss Saigon but never run a playhouse when he took over the National in 2003. Since then he has not only directed memorable productions, such as The History Boys, but programmed ambitiously and often daringly, introduced the £10 Travelex ticket scheme that has brought new and younger audiences to the Olivier, and launched NT Live, transmitting performances to more than 300 cinemas in England and abroad.

The best theatre of the decade

  • From The Sunday Times, December 13, 2009
  • We saw puppets centre stage, Scottish soldiers lift the lid on Iraq, Douglas Hodge in a dress and Doctor Who as Hamlet

War Horse

(Mark Ellidge)

War Horse at the Olivier theatre

1 War Horse National 2007

This adaptation of Michael Morpurgo’s children’s book was the theatrical event of the decade, starring a life-size puppet of a horse. The story was sublimely simple: a farm horse, Joey, is drafted to the western front, and Albert, the boy who loved him, goes off to France to rescue him. The effect was beautiful and devastating.

2 Jerusalem Royal Court 2009

As Johnny “Rooster” Byron, Mark Rylance gave the performance of the decade in Jez Butterworth’s superb, hilarious play. Rooster is a wild, wicked old gypsy livin in a caravan in Wiltshire, full of cider and speed, a dubious friend of the local school kids and a bitter enemy of all the suffocating forces of modern conformity.

3 The Norman Conquests Old Vic 2008

This revival of Alan Ayckbourn’s trilogy from 1973 proved it to be solid theatrical gold, still astonishingly fresh and funny. Filled with painfully accurate portraits of marriages and affairs in various states of decay, it also had a fantastically complex structure that was nothing but pleasure.

4 RSC Histories RSC, Stratford 2006-08

Covering a messy period of our history, from Richard II through to Richard III via the interminable Wars of the Roses, this was a ferociously bloody, fast-paced and powerfully acted Shakespearian vision of England’s medieval past.

5 Hamlet RSC, Stratford 2008

David Tennant made the transition back to the theatre with absolute conviction, giving us a bravura performance of the tormented prince as a skinny, hyperactive, wide-eyed student that was both deeply moving and often startlingly funny.

6 Black Watch Edinburgh 2006

Gregory Burke’s play, produced by the National Theatre of Scotland, was based on interviews with soldiers from the Black Watch regiment who had fought in Iraq in 2004. It powerfully evokes the foul-mouthed camaraderie and horrific reality of modern warfare, as well as the intractable difficulties of simply “coming home”.

7 Mary Stuart Donmar 2005

Janet McTeer’s doughty Mary battled it out with Harriet Walter’s icy Elizabeth in this exemplary production of Schiller’s classic, directed by Phyllida Lloyd.

8 The Far Side of the Moon National 2001

Robert Lepage’s magical solo show inventively reflected on the mysteries of space while exploring the rivalry of two brothers. Created with Complicite, one of the key innovators in changing our idea of drama.

9 That Face Royal Court 2007

Polly Stenham’s play was a brilliant debut, a bitterly funny portrayal of a dysfunctional middle-class family, with the father selfishly absent most of the time, the two teenage children skidding off the rails and Lindsay Duncan on top form as their self-absorbed, manipulative lush of a mother.

10 Stovepipe Hightide/National/Bush 2009

Expertly staged in the deliberately discomforting environs of a concrete basement in Shepherd’s Bush, this was one site-specific and promenade performance that really worked. Adam Brace’s play about mercenaries — sorry, “private military contractors” — was one of the most coldly observant and convincing accounts of the 21st century’s interminable war on terror.

11 Much Ado About Nothing RSC 2006-07

Ever wondered why other audience members find Shakespearian comedy funny, but you sit there stony-faced? You didn’t in this staging directed by Marianne Elliott. Sizzling and sexy, Tamsin Greig and Joseph Millson were a 1950s Cuban Benedick and Beatrice, sparring it out with rum cocktails in hand.

12 A Streetcar Named Desire Donmar 2009

A Tennessee Williams revival of the highest quality: you were gripped all over again by the immemorial conflict between thuggish reality and dreamy flights of thought. Rachel Weisz’s Blanche was faultless, endearing and deeply moving.

13 God of Carnage Gielgud 2008

Yasmina Reza’s play was a savage delight. Beneath polite bourgeois conversation seethes the Darwinian struggle in all its ferocity, as two sets of middle-class parents meet to discuss the fact that their children have been hitting each other in the playground. Tamsin Greig, again, and Ralph Fiennes were on superb form.

14 The Pillowman National 2003

Martin McDonagh’s last UK stage work before his move to an Oscar-winning film career, this extraordinary piece — a brutal, unsettling allegory about a playwright’s relationship with his characters — marked the high point in a CV that includes The Lieutenant of Inishmore, The Cripple of Inishmaan and The Leenane Trilogy.

15 Avenue Q Noël Coward 2006

A kind of Sesame Street for adults, this dotty, silly and frequently very rude musical concerns a New York neighbourhood inhabited by such characters as Lucy the Slut and Kate Monster. Years on, you will still remember the lyrics to Everyone’s a Little Bit Racist and picture two life-size puppets going at it on a kitchen table.

16 The Voysey Inheritance/Waste National 2006/Almeida 2008

Harley Granville Barker’s 1905 The Voysey Inheritance has the scope and richness of a Victorian novel, and was superbly revived by Peter Gill. Another excellent Granville Barker revival, Waste, felt uncannily relevant, dwelling on such high Edwardian topics as the disestablishment of the Church of England, along with grittier stuff. Samuel West’s production did it handsome justice.

17 August: Osage County National 2008

Cancer, incest, suicide, drug abuse and parental cruelty — and it’s a comedy? Well, of a kind. Tracy Letts’s blisteringly, blackly funny account of a family reunion in rural Oklahoma felt like a kind of despairing Chekhov of the plains. Yet along with its emotional violence and unflinching honesty, it remained sympathetic to its characters.

18 Frost/Nixon Donmar 2006

Peter Morgan’s version of the television interviews David Frost conducted with the disgraced Richard Nixon works as a comic thriller and as a psychological study. Michael Sheen’s wheeler-dealer Frost and Frank Langella’s oily, sweaty ex-pres were brilliant creations.

19 LA Cage aux Folles Menier 2007

The Menier spruced up this pocket musical a treat: the chorus line’s antics alone are worth the price of entrance. Then they went and made it a world-class event by casting Douglas Hodge as Albin, the drag star, a sassy scrapper whose falsies conceal a truly tender heart.

20 The Seafarer National 2006

Conor McPherson’s deliciously dark comedy about redemption among ducking-and-diving Dublin drunks not only had a crack cast, but was one of the best new plays of the decade.

Actor of the decade: Mark Rylance

A mercurial force in British theatre, with a seemingly limitless range and a charismatic presence. As first director of the Globe, until 2005, he helped to create a national treasure; there he was a memorable Hamlet and Richard II, and a pretty, Olivier-winning Olivia. He played a Stan Laurel-like innocent in 2007’s Boeing Boeing (and won a Tony when it moved to New York); this year he has triumphed as wild “Rooster” Byron in Jerusalem and as a histrionic Hamm in Endgame.

«Ομηρικός Υμνος στη Δήμητρα» στο θέατρο «Σημείο»

  • Η Μίρκα Γεμεντζάκη σκηνοθέτησε το έργο «Ομηρικός Υμνος στη Δήμητρα» στο θέατρο «Σημείο», οι παραστάσεις του οποίου ολοκληρώνονται στις 29 Δεκεμβρίου. Το έργο αφορά τον μύθο της αρπαγής της Περσεφόνης και αποδίδεται θεατρικά μέσω της αφήγησης. Στον ύμνο πλέκονται παραδοσιακά τραγούδια, καθώς και το ποίημα του Νίκου Γκάτσου «Ο εφιάλτης της Περσεφόνης». Η παράσταση συγκεντρώνει στοιχεία τελετουργίας και κυρίως προσπαθεί να ενώσει μέσω της γλώσσας το αρχαίο με το νέο. Η μουσική είναι σε φυσικές κλίμακες που βγαίνουν από τα σώματα των ηθοποιών, οι οποίοι με ειδικές ασκήσεις εναλλάσσονται στο ποιος θα πει τι, έχοντας τον ίδιο τρόπο αναπνοής. Παίζουν: Μαρία Καστάνη, Νάνα Παπαδάκη, Γεωργία Στουραϊτη, Αλεξία Φωτιάδου. Τραγουδά η Νάνα Παπαδάκη. Μοιρολόι η Μαρία Καστάνη.

Η «Διαθήκη» ξεσκεπάζει το πρόσωπο της εξουσίας

  • Ο σκηνοθέτης και καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας μιλά για το έργο του Μάριου Ποντίκα που ανεβαίνει στη σκηνή ξανά έπειτα από τριάντα χρόνια

Ενα έργο που καθόρισε την ιστορία του Θεσσαλικού Θεάτρου επιστρέφει ξανά στη σκηνή του. Η «Διαθήκη» του Μάριου Ποντίκα παρουσιάζεται από το ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας – «Θεσσαλικό Θέατρο», που λειτουργεί πλέον υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του Κώστα Τσιάνου. Το έργο είναι εμπνευσμένο από το αριστουργηματικό διήγημα του Δημήτρη Χατζή «Η διαθήκη του καθηγητή».

Τάκης Χρυσικάκος και Πόπη Πελτεκοπούλου στη «Διαθήκη»
Τάκης Χρυσικάκος και Πόπη Πελτεκοπούλου στη «Διαθήκη»

Η «Διαθήκη» πρωτοπαρουσιάστηκε από το Θεσσαλικό Θέατρο την περίοδο 1977-1978 με εξαιρετική επιτυχία και προσδιόρισε τη φυσιογνωμία του ιστορικού θεάτρου. Ο Μάριος Ποντίκας χαρακτήρισε τη διασκευή του ως «Προσχέδιο σκηνικής μυθιστορίας», που γράφτηκε κατόπιν παραγγελίας και για τους σκοπούς του Θεσσαλικού Θεάτρου. «Η επιθυμία μας τότε ήταν να γεννηθούν νέα ελληνικά έργα που θα αφορούσαν κυρίως τη ζωή και τα προβλήματα της περιφέρειας, με τις ιδιαιτερότητές της. Η σκέψη μας να θεατροποιηθεί το αριστουργηματικό διήγημα του Δημήτρη Χατζή “Η Διαθήκη του καθηγητή” ήταν κοινή και τη δέχτηκαν με ενθουσιασμό και ο Δημήτρης Χατζής και ο Μάριος Ποντίκας, που θα έκανε τη θεατρική διασκευή», εξηγεί ο Κώστας Τσιάνος, που σκηνοθετεί την παράσταση.

Η «Διαθήκη» ξεσκεπάζει το πρόσωπο της εξουσίας

Το έργο αναφέρεται στην ταραγμένη, μετεμφυλιακή περίοδο και όσα διαδραματίζονταν τότε αντιστοιχούν σε όσα μολύνουν τη σημερινή μας κοινωνία. Ζωντανό, συναρπαστικό, καθαρά ελληνικό, με σπαρταριστό αληθινό λόγο, δεν του λείπει το χιούμορ και η σάτιρα που συνοδεύεται από μουσική και τραγούδια, τα οποία προκύπτουν μέσα από τη δράση.

Πρόκειται για μια «καυστική σάτιρα, ηθών και εθίμων, κάθε φαύλου κατεστημένου, που προσπαθεί να ξεσκεπάσει το πρόσωπο της εξουσίας, τα γρανάζια που την κινούν και να αποκαλύψει την παρακμή των αξιών, των θεσμών και των ανθρώπων που ζουν σε μια επαρχιακή πόλη στα δύσκολα μετεμφυλιακά χρόνια», τονίζει ο σκηνοθέτης. Ομως, στη «σαπίλα» αυτή ο καθηγητής Ραλλίδης της διαθήκης βλέπει τη διαφθορά και απομονώνεται, «απροσπέλαστος» για να μείνει αμόλυντος, με την ελπίδα πως η νέα γενιά θα δημιουργήσει καλύτερες συνθήκες ζωής. «Δυστυχώς, αν και το έργο αναφέρεται σε μια παλαιότερη εποχή, δείχνει σαν να γράφτηκε για όσα φοβερά συμβαίνουν σήμερα και η μόνη ελπίδα μας και πάλι στηρίζεται στη νέα γενιά, που δείχνει να ασφυκτιά με όσα εμείς οι παλιοί της παραδώσαμε και να αντιδρά, αποφασισμένη να διεκδικήσει όσα δικαιούται», τονίζει και καταλήγει: «Φυσικά την παράσταση την αφιερώνουμε στους νέους μας».

Τα σκηνικά – κοστούμια φιλοτέχνησε ο Αγγελος Μέντης, ενώ η μουσική και τα τραγούδια είναι του Διονύση Τσακνή. Παίζουν: Τάκης Χρυσικάκος, Περικλής Καρακωνσταντόγλου, Παντελής Παπαδόπουλος, Χρήστος Νίνης, Δημήτρης Καλατζής, Δημήτρης Παλαιοχωρίτης, Σπύρος Τσεκούρας, Δημήτρης Μυλωνάς, Φανή Γέμτου, Πόπη Πελτεκοπούλου και η Λίλλυ Μελεμέ.

[Αντιγόνη Καράλη, ΕΘΝΟΣ]

«Ο Αμερικάνος» του Αλέξ. Παπαδιαμάντη, σε σκηνοθεσία-ερμηνεία Θανάση Σαράντου στο θέατρο «Αλεκτον»

Το Χριστουγεννιάτικο διήγημα «O Aμερικάνος», που γράφτηκε το 1891 από τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, διασκευάζεται σε μονόλογο με ύφος «μαύρης κωμωδίας» σε σκηνοθεσία-ερμηνεία Θανάση Σαράντου στο θέατρο «Αλεκτον» (Σφακτηρίας 23). Το κεντρικό πρόσωπο του ομότιτλου διηγήματος του Σκιαθίτη συγγραφέα -μετανάστης στην Αμερική- επιστρέφει ύστερα από 20 χρόνια στο νησί του και περιπλανάται τη νύχτα στο λιμάνι. Είναι παραμονή Χριστουγέννων και δεν τον έχει ακόμα αναγνωρίσει κανείς. Η παράσταση εστιάζει στην ιδιαίτερη ευαισθησία και στο ρυθμό του λόγου των φτωχών και καταφρονεμένων προσώπων, ενός οικουμενικού και πανανθρώπινου Παπαδιαμάντη.

«Θέατρο των Παραισθήσεων». Η οικογένεια Φλετς στην Αθήνα

Δύο χρόνια πριν, ένα μικρό ατύχημα στέρησε από το αθηναϊκό κοινό τη γνωριμία με την οικογένεια Φλετς. Φέτος όμως -και μάλιστα με γιορτινή διάθεση, στις 28, 29 και 30 Δεκεμβρίου στην αίθουσα «Νίκος Σκαλκώτας» του Μεγάρου, στις 8.30 μ.μ.- ο θίασος θα παρουσιάσει το «Teatro Delusio» («Θέατρο των Παραισθήσεων»), μία παράσταση που δείχνει τον κόσμο του θεάτρου μέσα από το ίδιο το θέατρο.

Ο θίασος Φλετς είναι μια «δεξαμενή» επαγγελματιών του θεάτρου.

Αυτοπροσδιορίζονται ως μια συναισθηματική, συγκινητική μα και ταυτόχρονα παράξενη οικογένεια που ξεπήδησε από τα σκοτεινά έγκατα της γης σαν κεραυνός για να φτάσει για πρώτη φορά το φως. Αυτή ακριβώς η εικόνα έβαλε την οικογένεια Φλετς στο χάρτη του διεθνούς θεάτρου το 1996. Πίσω από τη μεταφορά αυτή κρύβεται η φιλοσοφία μιας εντελώς ξεχωριστής και διαρκώς μεταβαλλόμενης ομάδας θεατράνθρωπων.

Ο θίασος Φλετς είναι μια «δεξαμενή» επαγγελματιών του θεάτρου με ηθοποιούς υψηλής δεξιοτεχνίας, μίμους, κλόουν, μουσικούς, σκηνοθέτες, κατασκευαστές μάσκας, χορευτές, σκηνογράφους, φωτιστές. Οι παραστάσεις του «Θεάτρου των Παραισθήσεων», που φέρει τις υπογραφές των Πάκο Γκονζάλεθ, Μπγιορν Λέεζε, Αχο Σίλερ και Μίκαελ Φόγκελ εντάσσονται στη δημοφιλέστατη σειρά «Χριστούγεννα στο Μέγαρο Μουσικής».

Οι περισσότεροι καλλιτέχνες του θιάσου έχουν αποφοιτήσει από τη σχολή Φόλκβανγκ-Χοχσίλε στο Εσσεν της Γερμανίας. Τα έργα της ομάδας διαμορφώνονται μέσα από μια συλλογική εργασία και ξυπνούν ένα νέο σύμπαν που κατοικείται από χαρακτήρες και ιστορίες, που αναδύθηκαν από το σκοτάδι στο φως.

Μέσα από ένα διαρκή επαναπροσδιορισμό των τεχνών και τεχνικών που υπάρχουν εδώ και εκατοντάδες χρόνια όπως η ηθοποιία, το θέατρο μάσκας, ο χορός, τα ακροβατικά, τα μαγικά και ο αυτοσχεδιασμός, η οικογένεια Φλετς δημιουργεί θεατρικές εμπειρίες μοναδικής ποίησης.

Blog στο WordPress.com.
Theme: Esquire by Matthew Buchanan.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.