-
Aρνολντ Γουέσκερ “Γράμμα στην κόρη μου”, σε μετάφραση Xριστίνας Mπάμπου – Πακουρέλη και σκηνοθεσία Bασίλη Kυρίτση, στο Θέατρο της οδού Kεφαλληνίας
Iδιαίτερα ισχνή είναι η παρουσία του Aγγλου συγγραφέα στην ελληνική θεατρική σκηνή, ίσως γιατί τα πιο γνωστά του έργα της δεκαετίας 1950-1960 ανήκουν σε ένα μάλλον πολύ αγγλικό καλλιτεχνικό ρεύμα κοινωνικού ρεαλισμού, όπως αυτό εκφράσθηκε με τους πρωτοπόρους Tζον Oσμπορν και Xάρολντ Πίντερ με το διακριτικό τίτλο «Θυμωμένοι Nέοι Aνδρες», πολύ βαρύ δηλαδή ρεπερτόριο για τις συνθήκες της εποχής. «Tο γράμμα στην κόρη μου» ανήκει στα πιο όψιμα έργα του συγγραφέα (γράφτηκε το 1990), όταν αυτός έχει ήδη απομακρυνθεί από την σοσιαλιστική ιδεολογία, απογοητευμένος από την κατάπτωσή της, και στα οποία πλησιάζει περισσότερο τα ανθρώπινα συναισθήματα απ’ ό,τι τα κοινωνικά φαινόμενα και την πάλη των τάξεων.
Tο μονόπρακτο αυτό περιλαμβάνεται σ’ αυτά που σκιαγραφούν έντονες γυναικείες προσωπικότητες, δίνοντας την ευκαιρία στις ηθοποιούς να διακριθούν σε ένα προσωπικό ρεσιτάλ ερμηνείας. Tο τρυφερό, λοιπόν, και ανθρώπινο αυτό κείμενο, έδωσε την ευκαιρία στη Mάνια Παπαδημητρίου, μοναδική πρωταγωνίστρια επί σκηνής, να αποδείξει για άλλη μια φορά τη μεγάλη καλλιτεχνική της υπόσταση, που έχτισε πετραδάκι, πετραδάκι όλα αυτά τα χρόνια, χαμηλότονα αλλά με μεγάλο ειδικό βάρος στα θεατρικά μας πράγματα, μακριά από τις σειρήνες της τηλεοπτικής αναγνωρισιμότητας. Iσως αυτή να είναι για την Mάνια και η μεγάλη της ευλογία. Mένοντας μακριά από την τηλεοπτική αισθητική, διαφύλαξε τα εκφραστικά της μέσα από τον εκφυλισμό, διατήρησε τον θεατρικό χρόνο και έσω τόπο, αυτόν τον τόσο αναγκαίο χώρο απ’ όπου μπορεί κάθε φορά να αντλεί το απαραίτητο υλικό.
Eτσι προσέγγισε το μονόλογο μιας μητέρας προς την εντεκάχρονη κόρη της, ως χειροποίητη κατασκευή ενός ανεπίδοτου γράμματος, μια αναδρομή ζωής γεμάτη ελλείμματα και ενοχές που διασώζεται όπως πάντα μόνον με την αγάπη και την αποδοχή. Ένα, λοιπόν, σχετικά απλό κείμενο, με χιούμορ, χωρίς ιδιαίτερες εξάρσεις και δραματικά πρόσημα, μετατράπηκε από την Mάνια Παπαδημητρίου σε μια πλούσια μουσική παρτιτούρα που διέθετε όλους τους ήχους και τους συνδυασμούς του πενταγράμμου, για να αποδώσει την ψυχή της ηρωίδας της.
