Το τέταρτο κουδούνι
Αλήθεια, αν έγραφα πως κατά βάθος το φχαριστήθηκα που τις ήπιε αυτός ο γελοίος ο Μπερλουσκόνι, διώκεται απ΄ το νόμο περί Τύπου; Εκείνο, πάντως, που μου αποτυπώθηκε απ΄ το συμβάν είναι πως και τα αίματα του τρέχανε και τα δόντια του φύγανε αλλά το κορακάτο μαλλί, κορακάτο μαλλί- ούτε τρίχα δεν κουνήθηκε. Μήπως είναι ζωγραφιστό;
Όλος ο κόσμος, μια σκηνή… Εγώ θα το προτείνω: η στήλη μας θεαμάτων «Θέατρα» να μετονομαστεί σε «Σούπερ Μάρκετ Θεάτρου». Με τόσο πια εμπόρευμα που διαθέτουν στις απλόχερα πολλαπλασιαζόμενες Σκηνές τους… (Επ΄ εσχάτοις, μάλιστα, εκτός απ΄ τις Σκηνές για ενηλίκους που μπλέκουν, αν όχι τα μπούτια τους, τις αυλαίες τους- ποιος Δευτερότριτα; Ποιος μεσοβδόμαδα; Ποιος Σαββατοκύριακα;- έχουν αρχίσει πολλές αίθουσες, εκτός απ΄ τις Πρώτες, να «φιλοξενούν» και Δεύτερες και Τρίτες Σκηνές για παιδιά!)
Ο Νίκος Κουρής (στη φωτογραφία) θα ΄ναι ο Ορέστης του Γιάννη Χουβαρδά στην ομώνυμη τραγωδία του Ευριπίδη που θ΄ ανεβάσει το επόμενο καλοκαίρι στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Επιδαύρου με το Εθνικό Θέατρο ο καλλιτεχνικός διευθυντής του.
Το έργο έχει ν΄ ανεβεί στην Επίδαυρο απ΄ το Εθνικό πολλά χρόνια- η τελευταία φορά ήταν το 1982 με επανάληψη το 1983, στη σκηνοθεσία- σταθμό του Γιώργου Σεβαστίκογλου, μια ουσιαστικά καινούργια πρόταση, με τον Νικήτα Τσακίρογλου στον επώνυμο ρόλο. Τελευταία φορά όμως παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ πολύ πρόσφατα: μόλις το καλοκαίρι του 2008. Απ΄ το ΚΘΒΕ σε σκηνοθεσία του Σλόμπονταν Ουνκόφσκι με Ορέστη τον Λάζαρο Γεωργακόπουλο.
Το μακαρία τη λήξει κανάλι SevenΧ, που ΄χε καταλήξει- θ΄ αρχίσω κι εγώ να ριμάρω…- να προβάλλει συνέχεια, επί χρόνια, τις ίδιες και τις ίδιες καμιά εικοσαριά ποιοτικές ταινίες τις οποίες είχε στα ράφια του, μου θυμίζει πια το Κανάλι της Βουλής. Αριστουργήματα, αλλά νισάφι πια με το «Θωρηκτό Ποτέμκιν» και το «Ο Χριστός σταμάτησε στο Έμπολι». Αφήστε και με τις διαρκείς επαναλήψεις άλλων εκπομπών… Τι συμβαίνει κι έχουνε κωλώσει; Μπήκανε μέσα με το αφιέρωμα στον Μίκη Θεοδωράκη;
Όλος ο κόσμος, μια σκηνή… Μπορεί το «Σεσουάρ για δολοφόνους» να διανύει την ενδέκατη συνεχή σεζόν του- στην Αθήνα, στο «Αποθήκη», διότι έχει παιχτεί, παράλληλα, με διαφορετική διανομή, και σε περιοδείες- αλλά υπάρχουν κι άλλες παραστάσεις ανάλογης αντοχής- έστω κι αν πρόκειται για άλλα μεγέθη. Στη δέκατη συνεχή σεζόν του βρίσκεται «Το ημερολόγιο ενός τρελού» που παρουσιάζει ο Γιώργος Μεσσάλας στο «Αλκυονίς». Ενώ δέκα χρόνια έκλεισε και η «Αγγέλα Παπάζογλου» της Άννας Βαγενά (φωτογραφία), που μπορεί να μην παίζεται συνέχεια στο ίδιο θέατρο αλλά όλο και κάπου παρουσιάζεται, ενώ φέτος έχει επανέλθει σε κανονικές παραστάσεις, κάθε Τετάρτη, στο «Μεταξουργείο» της.
Βρε, τι πηγή έμπνευσης φέτος για το ελληνικό θέατρο η «Ραπουνζέλ» των αδελφών Γκριμ- που κάνει σκάλα τα ποοοολύ μακριά μαλλιά της (πώς τα ΄λουζε άραγε;) όχι να φανεί η αρχοντιά της αλλά για ν΄ ανεβεί ο αναπόφευκτος πρίγκιπας στον πύργο όπου εκείνη βρίσκεται υπό περιορισμόν και να τη λευτερώσει!
«Ραπουνζέλ» σε διασκευή Άνδρης Θεοδότου έχουμε στην Παιδική Σκηνή του θεάτρου «Πρόβα». «Αναζητώντας την Ραπουνζέλ» σε διασκευή, επίσης για παιδιά, της Κέλλυς Σταμουλάκη κι απ΄ τον θίασό της «Αβάντι» στο «Βεάκη». Αλλά Ραπουνζέλ-
μεταξύ άλλων ηρώων και με… μελλοντολογική ματιά- και στο έργο για ενηλίκους «Ιnvitation to a Ρarty: Νot Αnother Fairytale» της Μαρίας Σούμπερτ που παίζεται απ΄ την Ομάδα «ΒlackDots»- χρειάζεται, πλέον, τουλάχιστον Lower για να επικοινωνήσεις μ΄ όλες αυτές τις αγγλομαθείς νεανικές θεατρικές ομάδες…που παίζεται στο «Θέατρο του Ήλιου».
Το έργο της Μαργκερίτ Ντιράς «L΄ Αmante Αnglaise»- ήτοι «Η Αγγλίδα ερωμένη»- θ΄ ανεβάσει τον Ιανουάριο ο Νίκος Διαμαντής στο «Σημείο» του. «Για πρώτη φορά στην Ελλάδα» αναφέρει το σχετικό δελτίο Τύπου.
Κι όμως! Αν δεν κάνω λάθος- τα της εργογραφίας της Ντιράς είναι πολύ μπερδεμένα επειδή κάθε τόσο ξανάγραφε τα έργα της και μάλιστα τα μετασχημάτιζε από πεζά σε θεατρικά και τούμπαλιν- το έργο έχει ήδη παιχτεί στην Ελλάδα. Τρεις φορές μάλιστα! Με τον τίτλο «Οι εραστές της Βιορν»- ο ίδιος τίτλος έχει χρησιμοποιηθεί και σε αγγλικό του ανέβασμα.
Το πρωτοανέβασε ο Δημήτρης Κωνσταντινίδης στο τότε «Θεατρικό Εργαστήρι» του την άνοιξη του 1972. Με Θάλεια Καλλιγά, Αθηνόδωρο Προύσαλη και Κώστα Δαρλάση- ευχαριστώ και τους τρεις για την προθυμία τους να μου δώσουν πληροφορίες- αλλά η παράσταση παίχτηκε για λίγες μόνες μέρες. Επειδή η Μαργκερίτ Ντιράς, όταν έμαθε για το ανέβασμα, απαίτησε να κατεβάσουν το έργο σεβόμενοι την επιθυμία της και εφαρμόζοντας την απόφασή της- ήταν απ΄ τους λίγους ξένους διανοούμενους, Γάλλους κυρίως, που το τήρησαν μέχρι το τέλος κι ας τους θυμόμαστε κάποτε- κάποτε με σεβασμό κι ευγνωμοσύνη…- ν΄ απαγορεύσει να παίζονται τα έργα της στην Ελλάδα όσο υπήρχε δικτατορία. Φίλος, μάλιστα, μου ΄λεγε πως και η Κατίνα Παξινού με τον Αλέξη Μινωτή ήθελαν τότε ν΄ ανεβάσουν το ίδιο έργο αλλά προσέκρουσαν στην απαγόρευση της Ντιράς (φωτογραφία).
Η Θάλεια Καλλιγά πρωταγωνιστούσε με Δημήτρη Βάγια και Θάνο Τζενεράλη και στο δεύτερο ανέβασμα του έργου στο ΚΘΒΕ- στο θέατρο «Αυλαία» της Θεσσαλονίκης- το 1974/ ΄75. Το τρίτο έγινε απ΄ το θίασο «Πρόβα» στο θέατρο «Οδού Ερμού» το 1996/ ΄97 σε σκηνοθεσία Σωτήρη Τσόγκα με Μαίρη Ραζή, Τάκη Χρυσούλη και Δημήτρη Πανταζή.
Το έργο, που βασίζεται στο πραγματικό γεγονός ενός φόνου που συνέβη το 1949 και που ΄ναι γραμμένο για τρία πρόσωπα, χρονολογείται απ΄ το 1968- το ανέβασε πρώτος ο Κλοντ Ρεζί με Μαντλέν Ρενό, Κλοντ Ντοφέν, Μισέλ Λονσντάλ. Προηγήθηκε το 1967 η μυθιστορηματική εκδοχή του αλλά και, ακόμα νωρίτερα, το 1959, μια πρώτη, πιο πολυπρόσωπη θεατρική εκδοχή, με τον τίτλο «Οι οδογέφυρες του Σεν ε Ουάζ». Που ΄χει μεταφραστεί στα ελληνικά απ΄ την Κωστούλα Μητροπούλου και κυκλοφορεί με τον τίτλο «Οδογέφυρες» απ΄ τις Εκδόσεις Γκοβόστης χωρίς να ΄χει παιχτεί ποτέ.
Του Γιώργου Δ.Κ. Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ: Τετάρτη 23 Δεκεμβρίου 2009
//
