Με συμφωνία του ΥΠΠΟ, της Νομαρχίας Αθηνών και του σωματείου Διάζωμα, θα είναι έτοιμο σε έξι χρόνια
Η ισχύς εν τη ενώσει για ένα σημαντικό έργο: Η αναστήλωση του θεάτρου του Διονύσου κάτω από την Ακρόπολη, όραμα που πηγαίνει πίσω περί τον ενάμιση αιώνα, θα είναι γεγονός στα επόμενα έξι χρόνια χάρη στη συνεργασία του υπουργείου Πολιτισμού με τη Νομαρχία Αθηνών και με τη μεσολάβηση του σωματείου Διάζωμα.
Ολα έγιναν πολύ γρήγορα, σύμφωνα με τα λεχθέντα χθες στη συνέντευξη Τύπου στο ΥΠΠΟ. Στις 9 Νοεμβρίου ο πρόεδρος του Διαζώματος κ. Σταύρος Μπένος συναντήθηκε με τον νομάρχη κ. Ιωάννη Σγουρό από τον οποίο ζήτησε τη χρηματοδότηση των εργασιών στο θέατρο του Διονύσου. Εκείνος επικοινώνησε με τον υπουργό Πολιτισμού κ. Παύλο Γερουλάνο, που με τη σειρά του ανταποκρίθηκε θετικά και στις 18 Νοεμβρίου το Νομαρχιακό Συμβούλιο ενέκρινε ομόφωνα τη χρηματοδότηση του έργου με 6 εκατ. ευρώ. Πρωτοφανώς απλά, κάτι που προκαλεί ευχάριστη έκπληξη για τα δεδομένα της δημόσιας διοίκησης. Οπως είπε άλλωστε ο υπουργός, «ο πολιτισμός στη χώρα μας και η προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς δεν είναι μόνο υπόθεση ενός υπουργείουαλλά όλων».
Απαντες οι προαναφερόμενοι ήταν παρόντες λοιπόν γύρω από το τραπέζι στο αμφιθέατρο του υπουργείου. Μαζί και η μόλις δύο ημερών γενική γραμματέας κυρία Λίνα Μενδώνη αλλά και πολλά μέλη του Διαζώματος μεταξύ των οποίων οι καθηγητές κ. Πέτρος Θέμελης και κ. Βασίλης Λαμπρινουδάκης, ο πρώην νομικός σύμβουλος του ΥΠΠΟ και ειδικός σε θέματα προστασίας των αρχαιοτήτων κ. Δημήτρης Παπαπετρόπουλος και ο πρώην γενικός διευθυντής Αναστήλωσης κ. Βασίλης Χανδακάς. Σαν μια συνάντηση από τα παλιά, χωρίς αμφιβολία, και με διάχυτη ευφορία.
Ε νταγμένα στο Γ΄ ΚΠΣ ήταν ως σήμερα τα έργα που εκτελούνται, ήδη από το 2002, στο θέατρο Διονύσου- το κυρίαρχο μνημείο της Νότιας Κλιτύος της Ακρόπολης- υπό την εποπτεία ειδικής επιστημονικής επιτροπής, έχοντας απορροφήσει περί τα 3,5 εκατ. ευρώ, αν και τα περισσότερα αφορούσαν τη μισθοδοσία προσωπικού. Η νέα και μεγαλύτερη φάση (2010-2015), όπως την παρουσίασε ο αρχιτέκτονας κ. Κωνσταντίνος Μπολέτης ύστερα από μικρή εισήγηση του προέδρου της Επιτροπής και εφόρου Ακροπόλεως κ. Αλέκου Μάντη, περιλαμβάνει: Την αποκατάσταση και ανάδειξη του κοίλου του θεάτρου με την κατασκευή 61 νέων εδωλίων, 60 συμπληρωμάτων αρχαίων εδωλίων και 17 βαθμίδων των κλιμάκων (ως τώρα έχουν συμπληρωθεί πέντε εδώλια με νέο υλικό, έχουν κατασκευαστεί οκτώ νέα, επανεντάχθηκαν τρία που ήταν διάσπαρτα και κατασκευάστηκαν δύο βαθμίδες). Στη συνέχεια απαιτείται η κατασκευή επιπλέον 175 βαθμίδων και η προέκταση των κλιμάκων για να φθάσει το θέατρο ως τον Περίπατο.
Παράλληλα, εξάλλου, θα υλοποιούνται άλλα τρία προγράμματα: Εντός τριών ετών θα έχει ολοκληρωθεί η αναστήλωση του περίφημου Χορηγικού Μνημείου του Θρασύλλου που βρίσκεται στην ανώτερη περιοχή του θεάτρου. Για το ανατολικό πλευρικό ανάλημμα του Διονυσιακού θα απαιτηθούν τέσσερα χρόνια, ενώ η αποκατάσταση των βάθρων και το αντίγραφο του αγάλματος του Μενάνδρου θα έχουν ολοκληρωθεί εντός ενός έτους. Αξίζει να σημειωθεί ότι όλα τα έργα έχουν εγκριθεί από το ΚΑΣ.
Η αναστήλωση του διονυσιακού θεάτρου πάντως επ΄ ουδενί σημαίνει και επανάχρησή του. Οσον αφορά τον ρόλο του Διαζώματος, όπως είπε ο κ. Μπένος, είναι η θεσμική και οργανωτική προετοιμασία ώστε να συμμετέχουν οι χορηγοί στην επίτευξη συγκεκριμένων στόχων: την αναστήλωση αρχαίων θεάτρων, ωδείων, σταδίων, εκκλησιαστηρίων κτλ. Οπως υποσχέθηκε εξάλλου ο ίδιος, το Διάζωμα δεν θα ζητήσει ποτέ χρήματα από το ΥΠΠΟ ούτε θα επέμβει στο έργο του.
Ενα γιγαντιαίο τεχνικό έργο χάριν του δράματος
Το θέατρο όπου διδάχθηκαν για πρώτη φορά τα αριστουργήματα του αρχαίου ελληνικού δράματος καταλάμβανε στην εποχή του Λυκούργου, δηλαδή μετά τα μέσα του 4ου αιώνα π.Χ., έκταση περίπου δέκα στρεμμάτων, ως εκ τούτου μπορούσε να φιλοξενήσει περισσότερους από 15.000 θεατές. Ωστόσο η πρώτη θεατρική εγκατάσταση στην περιοχή έγινε τον 6ο αιώνα π.Χ. και σχετιζόταν με την ίδρυση του ιερού του Διονύσου Ελευθερέως. Το θέατρο του Λυκούργου ήταν ένα γιγαντιαίο τεχνικό έργο που περιελάμβανε απαλλοτριώσεις μεγάλων περιοχών, εντυπωσιακές επιχώσεις στα άκρα, τη λάξευση μέρους του βράχου της Ακρόπολης καθώς και τη μεταφορά και κατεργασία τεράστιων ποσοτήτων λίθου. Μάρμαρο όμως χρησιμοποιήθηκε μόνο στους θρόνους της προεδρίας και στο σκηνικό οικοδόμημα. Ο προϋπάρχων περιμετρικός δρόμος της Ακρόπολης, ο Περίπατος, χρησιμοποιήθηκε ως μέρος του σχεδιασμού του θεάτρου, αποτελώντας διάζωμα. Τελικά το κοίλο έχει ημικυκλική διάταξη και διαιρείται σε δεκατρείς κερκίδες. Η προεδρία αποτελείται από 67 μαρμάρινους πολυτελείς θρόνους, με τον κεντρικό να προορίζεται για τον ιερέα. Η κυκλική ορχήστρα αρχικώς ήταν χωμάτινη, έτσι το μαρμάρινο δάπεδο που την καλύπτει σήμερα ανήκει στη ρωμαϊκή εποχή.
- ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΜΑΡΙΑ ΘΕΡΜΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Πέμπτη 26 Νοεμβρίου 2009
Αναστηλώνεται το θέατρο του Διονύσου
«Φαντασία» αλα… Σαίξπηρ
Η Σμαράγδα Χατζηδάκη, με την τρίτη της σκηνοθετική δουλειά, επιχειρεί μια φαντασία πάνω στο «Ονειρο καλοκαιρινής νύχτας» του Σαίξπηρ. Ενα παιχνίδι ανάμεσα στη φαντασία και στην πραγματικότητα, ανάμεσα στη λογική και στον έρωτα, στη ζωή και στην τέχνη αποτελεί η παραγωγή «Φαντασία πάνω σε θέμα του Ουίλιαμ Σαίξπηρ», που παρουσιάζεται από αύριο και για τρία μόνο Δευτερότριτα στο θέατρο «Αργώ – Studio». Εχοντας σαν άξονα το «Ονειρο καλοκαιρινής νύχτας» στη μετάφραση της Χριστίνας Μπάμπου-Παγκουρέλη, αλλά και την ιστορία του Πύραμου και της Θίσβης από τις μεταμορφώσεις του Οβίδιου, «επιχειρούμε μια έρευνα πάνω στη διπολικότητα πραγματικότητας – φαντασίας», σημειώνει η σκηνοθέτης, υπεύθυνη και για τη δραματουργική επεξεργασία του κειμένου. «Στόχος μας δεν είναι βέβαια να επέμβουμε στο κλασικό αριστούργημα του Σαίξπηρ. Ακριβώς επειδή δεν το βλέπουμε σαν παλιό, ξεπερασμένο, μουσειακό, αλλά σαν ένα απόλυτα σύγχρονο και ζωντανό κείμενο, που μας προκαλεί να το προσεγγίσουμε με σεβασμό, εμπνευστήκαμε από κάποια στοιχεία του», προσθέτει.
Στην παράσταση παρουσιάζεται η ερωτική σχέση του ηθοποιού-καλλιτέχνη Στημόνη με ένα μαγικό και πιθανώς μη υπαρκτό πρόσωπο, την Τιτάνια, μια σχέση τόσο ερωτική και έντονη όσο η μαγική σχέση ανάμεσα στον ηθοποιό και στον ρόλο, στον δημιουργό και στο δημιούργημά του. Οδηγός του καλλιτέχνη αλλά και αρχιτέκτονας αυτού του ονειρικού, ελκυστικού αλλά και παράλληλα επικίνδυνου λαβύρινθου της θεατρικής αναζήτησης είναι ο σκηνοθέτης – Πουκ, ο οποίος ακροβατεί ανάμεσα στον αποστασιοποιημένο παρατηρητή και στον άμεσο εμπλεκόμενο.
Τα κοστούμια είναι της Ελένης Δουνδουλάκη. Παίζουν με σειρά εμφάνισης οι: Εύη Σταματίου, Παναγιώτης Λοϊζίδης και Χρυσοβαλάντης Κωστόπουλος.
-Αντιγόνη Καράλη, ΕΘΝΟΣ, 25/11/2009
«Συμπόσιο» για τον έρωτα
«Ακουμπώντας» στο Συμπόσιο του Πλάτωνα, αλλά και σε αγαπημένα του ποιήματα ελληνικά, από τον Σολωμό κι έπειτα, που τον αφορούν προσωπικά, ο Δημήτρης Λιγνάδης και οι συνδαιτυμόνες του (ένας θίασος νέων ταλαντούχων ηθοποιών) με ευαισθησία θα επιχειρήσουν να ιχνηλατήσουν μέσα μας τις ιδιαίτερες εκείνες χορδές που μόνο ο έρωτας μπορεί να πάλει.
Σκηνή από τις δοκιμές της παράστασης «Συμπόσιο (ένα). Περί έρωτος», που κάνει πρεμιέρα την Παρασκευή στο θέατρο «Θησείον. Ενα θέατρο για τις Τέχνες»Θα μιλήσουν για τον έρωτα σήμερα, μέσω της παράστασης «Συμπόσιο (Ενα). Περί Ερωτος», που κάνει πρεμιέρα μεθαύριο στο θέατρο «Θησείον, Ενα Θέατρο για τις Τέχνες».
Επειτα από τέσσερα χρόνια στο Εθνικό Θέατρο ο Δημήτρης Λιγνάδης δέχθηκε την πρόταση του Μιχαήλ Μαρμαρινού για συνεργασία στο θέατρο Θησείον, «όχι μόνο γιατί είναι ένα θέατρο με πολύ μεγάλη ιστορία, αλλά και γιατί μου δίνει τη δυνατότητα να εκφράσω απολύτως ελεύθερα, έξω από λογικές ταμείου και ρεπερτορίου, εκείνο που έχω ανάγκη αυτή τη στιγμή στη ζωή μου, δηλαδή να επιστρέψω, να ξαναγαπήσω, κι αν μπορώ να αναμεταδώσω το ξεχασμένο αυτονόητο, το απλό, το αθώο και -όπως πιστεύω- το απαραίτητο».
Πατώντας σε δύο πυλώνες, στον «δικό του» Πλάτωνα και στην ποίηση που αγαπά παρουσιάζει ένα θέαμα που αρχίζει και κλείνει με Ελύτη. Ωστόσο, ο ίδιος συνοψίζει την άποψη της παράσταση στον στίχο του Ανδρέα Εμπειρίκου: «Πάρε τη λέξη μου, δώς μου το χέρι σου». Μιλάει «περί έρωτος» μέσα από τα στόματα και τα σώματα επτά νέων ηθοποιών (έξι άνδρες και μία γυναίκα).
Με άλλα λόγια «βάζω -κυριολεκτικά και μεταφορικά- στο τραπέζι τους την έννοια του έρωτα και βλέπω πώς τον εκφράζουν, πώς τον «μιλάνε» οι νέοι αυτοί μέσα από τα συγκεκριμένα ποιήματα» εξηγεί. Παίζουν: Δ. Λιγνάδης, Β. Μπουλουγούρης, Γ. Χαρτοδιπλωμένος, Γ. Παναγόπουλος, Γ. Χριστοδούλου, Γρ. Ποιμενίδης, Σ. Εσκενάζυ, Β. Κατρίτσης.
- Αντιγόνη Καράλη, ΕΘΝΟΣ, 25/11/2009
Πλούσιο καλλιτεχνικό πρόγραμμα στο Φεστιβάλ Βόλου
- Βόλος, Τρίτη 24 Νοεμβρίου 2009
Ψηλά υπόσχεται να κρατήσει για μια ακόμη χρονιά τις απαιτήσεις, αλλά και το επίπεδο της ποιότητας το Διεθνές Φεστιβάλ Βόλου. Πιστό στο ραντεβού του με το κοινό της πόλης και τους πολυπληθείς επισκέπτες της περιοχής, ανοίγει τις πύλες του το Σάββατο 19 Δεκεμβρίου 2009.
Εν μέσω των προετοιμασιών για τις παραστάσεις και τις συναυλίες που θα δοθούν μέχρι και τις 12 Ιανουαρίου 2010 κυρίως στο Θέατρο της Παλιάς Ηλεκτρικής, στο «Αχίλλειο» και στους χώρους του Δημοτικού Ωδείου Βόλου, για το Διεθνές Φεστιβάλ μίλησαν σήμερα ο δήμαρχος Βόλου Αλ. Βούλγαρης, ο αντιδήμαρχος Πολιτισμού Απ. Φοινικόπουλος και ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Δημ. Μαραγκόπουλος. Σύμφωνα με το πρόγραμμα οι εκδηλώσεις θα ανοίξουν στις 19 και 20 Δεκεμβρίου με την Άλκηστη Πρωτοψάλτη και το Στέφανος Κορκολής, που θα εμφανιστούν στην Παλιά Ηλεκτρική. Στις 26 και 27 Δεκεμβρίου υπάρχει αφιέρωμα στα τραγούδια του Μεσοπολέμου των Αττίκ, Σουγιούλ και Γιαννίδη, ενώ στις 29 και 30 Δεκεμβρίου οι Family Flotz από το Βερολίνο θα παρουσιάσουν μια σπαρταριστή μαύρη κωμωδία παντομίμας. Στις 3 και 4 Ιανουαρίου 2010 θα εμφανιστεί ομάδα κουκλοθεάτρου από τη Ραβέννα ενώ στις 12 Ιανουαρίου η όπερα Άτις σε μια ελληνογαλλική παραγωγή. Επίσης στις 22 και 28 Δεκεμβρίου ο Στέλιος Πελασγός στο Δημοτικό Ωδείο θα παρουσιάσει κάλαντα του Δωδεκαημέρου, ενώ θα εμφανιστούν στις 5 Ιανουαρίου η μουσικό-εικαστική ομάδα PanAngel8Arts και στις 9 και 10 Ιανουαρίου η Θεατρική Σκηνή Δικηγόρων Βόλου Αθέμιτος. Τέλος στις 20 Δεκεμβρίου στο Αχίλλειο και στις 23 Δεκεμβρίου στο Δημοτικό Ωδείο σ’ ένα δυνατό πάρτι τη φρεσκάδα και την ενέργεια της νεότερης γενιάς θα δώσουν οι Blue Jazz Fiction. Ας σημειωθεί ότι ο φετινός προϋπολογισμός του Φεστιβάλ ανέρχεται περίπου στις 95 χιλ. ευρώ ενώ οι τιμές των εισιτηρίων θα διατηρηθούν στα ίδια με τα περυσινά επίπεδα. [enet.gr, 18:34 Τρίτη 24 Νοεμβρίου 2009]
Αυξάνεται η επιχορήγηση στο ΚΘΒΕ
- Θεσσαλονίκη, Τετάρτη 25 Νοεμβρίου 2009
Στα 9 εκ. ευρώ αυξάνεται για το 2010 η τακτική επιχορήγηση του ΚΘΒΕ, που πέρσι ήταν 7,9 εκατ. ευρώ. Ικανοποιείται έτσι ένα πάγιο αίτημα του θεάτρου που επιζητούσε την εξομοίωση της επιχορήγησής του με το Εθνικό Θέατρο, που φέτος παίρνει τα ίδια χρήματα. Ο πρόεδρος του θεάτρου, Δημήτρης Γαρούφας, και ο καλλιτεχνικός διευθυντής, Σωτήρης Χατζάκης, ανακοίνωσαν σειρά από επαφές και δράσεις με δήμους, φορείς και τα δύο πανεπιστήμια. «Η σχέσεις με την πόλη είναι πορεία προς τα μπροστά», δήλωσε ο Σ.Χατζάκης. Την ερχόμενη Παρασκευή (27/11) το ΚΘΒΕ εγκαινιάζει τη Νεανική Σκηνή, στη Μονή Λαζαριστών, με το προκλητικό και ανατρεπτικό έργο του Αλφρέντ Ζαρύ, «Ο Υμπύ Βασιλιάς», σε σκηνοθεσία Γιάννη Παρασκευόπουλου. [enet.gr, 15:32 Τετάρτη 25 Νοεμβρίου 2009]
«Εχω γνωρίσει πολλούς μεγαλομανείς ηθοποιούς»
Γιώργος Κωνσταντίνου. Χρήστος Στέργιογλου. Δύο σπουδαίοι ηθοποιοί, που όμως ποτέ δεν έτυχε να συναντηθούν. Την πρώτη σκηνική συνύπαρξή τους την εμπνεύστηκε ο Νίκος Μαστοράκης -που επίσης τους «ανακαλύπτει» πρώτη φορά. Δύσκολα θα μπορούσα να φανταστώ πιο συναρπαστικό συνδυασμό για τον «Αμπιγιέρ» του Ρόναλντ Χάργουντ, που ανεβαίνει με το εξαιρετικό τρίο στο θέατρο «Κάππα» στις 3 Δεκεμβρίου.
Ο Γιώργος Κωνσταντίνου και ο Νίκος Μαστοράκης συναντιούνται για πρώτη φορά θεατρικά. Ο πρώτος αισθάνεται ότι «χωρίς τον Νίκο δεν θα μπορούσα να κάνω τον σερ». Ο δεύτερος ότι «ο Γιώργος ήταν ο πρώτος που μου ήρθε στο μυαλό για “τον Αμπιγιέρ”»
Ο «Αμπιγιέρ», η «αντιπαράθεση του μεγέθους και της ασημαντότητας» σύμφωνα με τον Μαστοράκη, είναι μια de profundis εξομολόγηση του Χάργουντ για το θέατρο με φόντο τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο -υπήρξε και ο ίδιος για χρόνια αμπιγιέρ ενός σεξπιρικού ηθοποιού.
Βετεράνος σεξπιρικός ηθοποιός, περιβόητος και τυραννικός σερ, που πριν από τη 227η παράσταση του «Βασιλιά Λιρ» καταρρέει και αρνείται να βγει στη σκηνή είναι στην παράσταση του Μαστοράκη ο Γιώργος Κωνσταντίνου. Για 16 χρόνια αφοσιωμένος, δεινοπαθών, θηλυπρεπής αμπιγιέρ του είναι ο Χρήστος Στέργιογλου.
Οταν ο σκηνοθέτης συζητούσε με τους παραγωγούς του θεάτρου «Κάππα» Αλκη Κούρκουλο, Σάκη Μανάφη και Νόρα Χριστοδούλου για τον «Αμπιγιέρ», ακαριαία του ήρθε στο μυαλό για το ρόλο τού σερ ο Κωνσταντίνου. «Τον θεωρώ από τους μεγαλύτερους ρολίστες που έχουμε αυτή τη στιγμή. Τον φαντάζομαι ακόμη και για βασιλιά Λιρ», υποστηρίζει.
Στις πρόβες ανακάλυψε «έναν ηθοποιό τρομερά μοντέρνο και ασύλληπτα διαθέσιμο». Δεν είναι τυχαίο. «Κουβαλά όλο το background απ’ το “Θέατρο Τέχνης”. Είναι ηθοποιός από την πάστα του ηθοποιού, είτε παίξει κάτι σοβαρό είτε παίξει κάτι γελοίο. Με την ίδια σοβαρότητα και το ίδιο ήθος θα το αντιμετωπίσει».
«Ακόμα και τη μεγαλύτερη σαχλαμάρα να έκανα, γιατί αναγκαζόμουν κάποιες στιγμές να κάνω κι ελαφρά πράγματα, την αντιμετώπιζα σοβαρά», εξομολογείται και ο Κωνσταντίνου. Θεωρεί, πάντως, τον σερ του «Αμπιγιέρ» «το αποκορύφωμα μιας καριέρας».
Και παρ’ ότι και το αλησμόνητο «Αρτ» της Γιασμίνα Ρεζά και οι «Αθλιοι» του Ουγκό ήταν πράγματα, όπως λέει, «έξω από εμένα», δεν είχε ενδοιασμό να πει αμέσως «ναι» και να συμπράξει. Αντίθετα, στον «Αμπιγιέρ» αρχικά «κλότσησε». «Είναι το πιο δύσκολο πράγμα που μου έτυχε. Αν δεν ήταν ο Νίκος να με καθοδηγήσει δεν ξέρω αν θα τα κατάφερνα», λέει ο Γιώργος Κωνσταντίνου.
Χωρίς να έχει σχέση με τον μεγαλομανή χαρακτήρα που υποδύεται, έχει ένα συντριπτικό πλεονέκτημα: «Εχω γνωρίσει ανάλογους μεγαλομανείς ηθοποιούς που θέλουν διαρκώς να ταπεινώνουν τους άλλους. Ξέρω δηλαδή το χαρακτήρα του ματαιόδοξου πρωταγωνιστή, που δεν δέχεται λέξη και πιστεύει ότι όλη η δόξα τού ανήκει». Στις πρόβες τού έρχονταν ακόμα και «εικόνες τους».
Ο Ρόναλντ Χάργουντ δεν αφήνει νύξεις για το ταλέντο τού σερ. «Εχει ταλέντο; Δεν ξέρω. Δεν μας απασχολεί, πάντως, στην παράσταση», ξεκαθαρίζει ο Κωνσταντίνου. «Στην επαρχία όπου έπαιζε -γιατί ποτέ δεν πήγε στο Λονδίνο- είχε σουξέ. Ισως να ήταν και καλός».
Για να τον προσεγγίσει προσπάθησε να εισχωρήσει «στη ζωή και στην ψυχή του». «Βλέπω πανοραμικά όλη τη ζωή του. Δεν μένω από το καμαρίνι και μέσα. Εχω φανταστεί πώς περνά την ημέρα του, πώς είναι στο σπίτι του γρουσούζης και θέλει να πνίξει τη γυναίκα του. Γιατί αυτά τα κουβαλάει και στο καμαρίνι».
Ο Νίκος Μαστοράκης θα τον έβλεπε και για βασιλιά Λιρ. Ο ίδιος πώς βλέπει την προοπτική του μυθικού ρόλου; «Από τις τραγωδίες του Σέξπιρ πιο… συζητήσιμο βλέπω τον “Ριχάρδο τον Γ’”. Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να αποδώσω τις τραγικές στιγμές των σεξπιρικών ηρώων με τρόπο καθημερινό, σημερινό. Δεν θα μπορούσα να χαρώ…».
Οπως δεν χάρηκε ποτέ και τον Αριστοφάνη, στον οποίο πρωταγωνίστησε από πολύ νωρίς, στις μυθικές παραστάσεις του Καρόλου Κουν. Γι’ αυτό το λόγο απέρριψε αρκετές προτάσεις, ανάμεσά τους και του Σπύρου Ευαγγελάτου. «Ημουνα πολύ περιορισμένος μέσα στην αριστοφανική φόρμα. Πιστεύω το ίδιο θα αισθανόμουν στον Σέξπιρ. Ενώ στον “Αμπιγιέρ” έχω τεράστια ελευθερία».
- Τι θα θέλατε να παίξετε στο εξής, εκτός από τον «Ριχάρδο τον Γ’»;
«Οτιδήποτε σύγχρονο. Ας πούμε τον “Μπόργκμαν” ή τους “Βρικόλακες”. Τα θεωρώ σύγχρονα έργα».
- Αισθάνεστε μια αγωνία για το επόμενο βήμα σας μετά τον «Αμπιγιέρ»;
«Πάντα αισθάνομαι ευθύνη. Αλλά, ναι, τώρα με προβληματίζει το “μετά”. Εχω μια ζωή 50 χρόνων στο θέατρο. Δεν πιστεύω, όπως ο σερ, ότι πρέπει να φτάσω στην κορφή. Προκειμένου όμως να κάνω κάτι ευτελές προτιμώ να κάνω ένα μονόλογο Δευτερότριτα».
- Αισθάνεστε χορτασμένος από την πενηντάχρονη πορεία σας;
«Ούτε ευτυχισμένος ούτε χορτασμένος ούτε τίποτα. Είμαι ένας άνθρωπος, όμως, που ούτε παρατείται ούτε απογοητεύεται. Και πάντα περιμένει κάτι καλύτερο αύριο».
**Ο «Αμπιγιέρ» ανεβαίνει σε μετάφραση Εύας Γεωργουσοπούλου. Σκηνικά: Εύα Μανιδάκη. Κοστούμια: Παύλος Θανόπουλος. Μουσική επιμέλεια: Νίκος Μαστοράκης. Παίζουν ακόμα οι: Υβόννη Μαλτέζου, Γιώτα Φέστα, Φώτης Θωμαΐδης, Δημήτρης Λιόλιος και Ερατώ Πίσση.
- Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 25 Νοεμβρίου 2009
«Ξαναζωντανεύει» το Αρχαίο Θέατρο του Διονύσου κάτω από την Ακρόπολη
Μεγάλο αναστηλωτικό πρόγραμμα
- Σάρκα και οστά παίρνει ο στόχος που έχει θέσει το σωματείο «Διάζωμα» για τη σύμπραξη όλων προκειμένου να σωθούν και να αναδειχθούν οι αρχαίοι χώροι θέασης και ακρόασης, δηλαδή τα αρχαία θέατρα, στάδια, ωδεία, εκκλησιαστήρια κ.λπ., ανά την επικράτεια.
Η πρώτη μεγάλη συμφωνία επιτεύχθηκε στις 18 Νοεμβρίου με τη Νομαρχία της Αθήνας και αφορά στην αναστήλωση του Αρχαίου Θεάτρου του Διονύσου, στην Ακρόπολη. Η συμφωνία «έκλεισε» μέσα σε 15 ημέρες, δηλαδή σε χρόνο-ρεκόρ για τα ελληνικά γραφειοκρατικά δεδομένα.
Η Νομαρχία με ομόφωνη απόφασή της θα χρηματοδοτήσει το έργο με το ποσό των 6 εκατ. ευρώ, ενώ τα χρήματα θα τα διαχειριστεί το υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού. Τα έργα, που αναμένεται να ολοκληρωθούν σε έξι χρόνια, εντάσσονται στην αρμοδιότητα του Ταμείου Διαχείρισης Πιστώσεων για την Εκτέλεση Αρχαιολογιών Έργων και εποπτεύονται από την Επιστημονική Επιτροπή Θεάτρου και Ιερού του Διονύσου-Ασκληπιείου.
Το Θέατρο του Διονύσου αποτελεί το κυρίαρχο μνημείου της Νότιας Κλιτύος της Ακρόπολης, όχι μόνο λόγω του μεγέθους του (εκτίνεται σε περίπου 10 στρέμματα και μπορούσε να φιλοξενήσει πάνω από 15.000 θεατές), αλλά και για την τεράστια ιστορική σημασία του, αφού είναι ο τόπος όπου διδάχθηκαν τα αριστουργήματα του αρχαίου δράματος. Αισχύλος, Σοφοκλής, Ευριπίδης, Αριστοφάνης και τόσοι άλλοι εκεί πρωτοανέβασαν τα αριστουργήματά τους.
«Ο πολιτισμός και η προστασία της πολιτιστικής μας κληρονομιάς δεν είναι υπόθεση ενός μόνο υπουργείου. Είναι υπόθεση του κάθε Έλληνα, είναι υπόθεση της κοινωνίας των πολιτών, είναι υπόθεση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, είναι υπόθεση ευρύτερων συνεργασιών» δήλωσε ο υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού Παύλος Γερουλάνος, στην ειδική συνέντευξη Τύπου που πραγματοποιήθηκε το πρωί της Τετάρτης.
Ο κ. Γερουλάνος ευχαρίστησε τόσο τον Σταύρο Μπένο, την «ψυχή» του «Διαζώματος», όσο και τον Νομάρχη της Αθήνας Γιάννη Σγουρό, επισημαίνοντας πως «σήμερα οι δυο τους ανοίγουν έναν νέο δρόμο, ένα διαφορετικό τρόπο, μία νέα νοοτροπία στο πώς βλέπουμε τον πολιτισμό. Και αυτή η νοοτροπία έχει ανεκτίμητη αξία».
Με την ευκαιρία της συνέντευξης Τύπου, ο κ. Γερουλάνος καλωσόρισε στο υπουργείο τη
Λίνα Μενδώνη, η οποία μετά από πέντε χρόνια επέστρεψε στη θέση της γενικής γραμματέως. Η κ. Μενδώνη διετέλεσε γγ του υπουργείου τόσο επί υπουργίας της Ελ.Παπαζώη όσο και επί των Θ.Πάγκαλου και Ευάγ.Βενιζέλου.
«Τα μνημεία είναι ζωντανοί οργανισμοί και σήμερα το Αρχαίο Θέατρο του Διονύσου βγαίνει από την “εντατική“» δήλωσε η κ. Μενδώνη.
«Σήμερα ανοίγει μία καινούργια σελίδα για το “Διάζωμα”. Η σελίδα αυτή αφορά τη χρηματοδότηση των μνημείων» τόνισε από την πλευρά του ο Σταύρος Μπένος, υπογραμμίζοντας πως «το σύνολο των φυσικών και νομικών προσώπων μπορούν να βοηθήσουν και οικονομικά στη διάσωση και ανάδειξη των μνημείων».
Ο κ. Μπένος ανακοίνωσε πως, στο πλαίσιο των δράσεων που έχει αναλάβει το «Διάζωμα», προγραμματίζεται η ευρεία συμμετοχή χορηγών και απλών πολιτών στην υλοποίηση των σκοπών του σωματείου μέσων ειδικών τραπεζικών λογαριασμών, των «κουμπαράδων» για κάθε μνημείο ξεχωριστά.
Παράλληλα, προχωρά κανονικά και σύντομα αναμένεται να ολοκληρωθεί η καταγραφή και επιστημονική τεκμηρίωση όλων των μνημείων θέασης και ακρόασης.
«Απώτερος στόχος μας είναι η καθολική προστασία των αρχαίων χώρων θέασης και ακρόασης και όπου είναι εφικτό η χρήση τους και η ένταξή τους στην καθημερινή ζωή των πολιτών» τόνισε ο κ. Μπένος, σημειώνοντας ότι η καλύτερη προστασία των μνημείων είναι η χρήση τους.
Ειδικά για το Αρχαίο Θέατρο του Διονύσου είπε πως είναι υπόθεση των αρχαιολόγων και της επιστημονικής κοινότητας να αποφασίσουν για τη χρήση του.
«Όταν αυτοδιοίκηση και κράτος πάνε μαζί τότε μπορούμε να πετύχουμε θαύματα» υπογράμμισε ο Γ.Σγουρός, ο οποίος απευθυνόμενος προς τον υπουργό Πολιτισμού είπε πως η Νομαρχία προτίθεται να χρηματοδοτήσει και άλλο αντίστοιχο έργο.
Τα έργα αναστήλωσης του αρχαίου θεάτρου αφορούν:
* Στη σταδιακή αποκατάσταση και ανάδειξη Κοίλου του Διονυσιακού Θεάτρου. Η πρώτη φάση του έργου αφορά στην αποκατάσταση του κεντρικού τομέα και προβλέπεται η κατασκευή 61 νέων εδωλίων, 60 συμπληρωμάτων αρχαίων εδωλίων και 17 βαθμίδων κλιμάκων. Επίσης, θα κατασκευαστούν επιπλέον 175 νέες βαθμίδες για την προέκταση των αντίστοιχων κλιμάκων μέχρι τον Περίπατο. Το έργο είναι προϋπολογισμού περίπου 4 εκατ. ευρώ και αναμένεται να ολοκληρωθεί σε έξι χρόνια.
* Στην ολοκλήρωση αποκατάστασης του ανατολικού πλευρικού αναλήμματος του Θεάτρου. Στο πλαίσιο αυτό θα γίνει η χύτευση, κατεργασία και τοποθέτηση 160 νέων τεχνητών λιθοπλίνθων, η συμπλήρωση 55 λίθων σωζόμενων καθώς και οι τελικές επιχωματώσεις με ειδική σύνθεση για τη διευθέτηση των ομβρίων υδάτων. Το έργο είναι προϋπολογισμού 925.000 και αναμένεται να ολοκληρωθεί σε τέσσερα χρόνια.
* Στην ολοκλήρωση της αναστήλωσης του Χορηγικού Μνημείου του Θρασύλλου, στην ανώτερη περιοχή του θεάτρου. Πρόκειται για τη συμπλήρωση των σωζόμενων 13 λίθων των θυρωμάτων του και των δύο επιστυλίων του, την ανακατασκευή μικρού αριθμού ελλειπόντων λίθων και την τελική συναρμογή-τοποθέτηση των δομικών μερών στην πρόσοψη του σπηλαίου. Το έργο έχει προϋπολογισμό 890.000 ευρώ και η ολοκλήρωσή του υπολογίζεται σε 3 χρόνια.
* Στην ολοκλήρωση της αποκατάστασης των βάθρων και του αντιγράφου του αγάλματος του Μενάνδρου στην ανατολική πάροδο. Μέχρι σήμερα έχει ολοκληρωθεί η αποκατάσταση της δίβαθμης βάσης του βάθρου του Μενάνδρου στην αρχική της θέση, ενώ βρίσκεται στο τελικό στάδιο η συντήρηση και η συμπλήρωση του ενεπίγραφου κορμού του βάθρου. Υπολείπεται η κατασκευή του χυτού αντιγράφου του αγάλματος του ποιητή, η κατασκευή των βαθμίδων του δεύτερου βάθρου και οι τελικές προσαρμογές-τοποθετήσεις στις προβλεπόμενες θέσεις. Το έργο είναι προϋπολογισμού 24.000 ευρώ και αναμένεται να ολοκληρωθεί σε έναν χρόνο.
Τετάρτη 25 Νοεμβρίου 2009 [ 14:01 ]
«Όπερα της πεντάρας» με ανδρόγυνο ληστή
- Το ιστορικό βερολινέζικο θέατρο Βerliner Εnsemble φέρνει στο «Παλλάς» την αντισυμβατική «Όπερα της πεντάρας» κατά Μπομπ Ουίλσον
Η παράσταση του Μπομπ Ουίλσον «Η όπερα της πεντάρας» σχεδιασμένη με τη γνωστή, αυστηρή, εικονοκλαστική φόρμα του Τεξανού καλλιτέχνη, ανανεώνει σκηνικά τη δραματουργία του Μπρεχτ, διατηρώντας το πνεύμα του. Γι΄ αυτό και το σχόλιο της κόρης του Μπάρμπαρας «ο πατέρας μου θα ενέκρινε αυτή την παράσταση»
Η πρεμιέρα στο Βερολίνο το 2007, της αντισυμβατικά ανεβασμένης «Όπερας της πεντάρας» του Μπέρτολτ Μπρεχτ με μουσική του Κουρτ Βάιλ, που σκηνοθέτησε, σκηνογράφησε και φώτισε ο 68χρονος Τεξανός Μπομπ Ουίλσον, ήταν αναμφίβολα παγκόσμιο καλλιτεχνικό γεγονός. Δύο χρόνια μετά, η ίδια παράσταση- υπερπαραγωγή του Βerliner Εnsemble, ενταγμένη στο ρεπερτόριό του, κατοχυρώνει την καλλιτεχνική της δύναμη, με τις συμμετοχές της σε φεστιβάλ και τις επιλεγμένες εμφανίσεις της σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.
Μετά το Παρίσι, ήρθε η σειρά της Αθήνας. Ο δημιουργός των νέων μορφών στο σύγχρονο θέατρο, Ουίλσον, θα είναι εδώ τέσσερις μέρες πριν από την πρεμιέρα, για να επιβλέψει τη διαδικασία του στησίματος του σκηνικού. Ένα πολύπλοκο hi tech σύμπαν, που μετασχηματίζεται φωτιστικά και ηχητικά, αναδεικνύοντας χώρους, χρόνους, ατμόσφαιρες. Μια φωτιστική εγκατάσταση, μέσα στην οποία ξεδιπλώνεται το κλασικό μπρεχτικό κοινωνικό δράμα.
Ο κεντρικός ήρωας Μακ Κιθ, ένας γοητευτικός ληστής, παντρεύεται την κόρη του βασιλιά των ζητιάνων, Πόλι Πίτσαμ. Παράλληλα έχει σχέση με την ευαίσθητη πόρνη Τζένη. Η κυρία Πίτσαμ, που δεν τον θέλει για γαμπρό, προσπαθεί να τον καρφώσει στην αστυνομία, μέσω της προδομένης Τζένης. Τον συλλαμβάνουν την πρώτη φορά στο μπορντέλο, αλλά καταφέρνει να δραπετεύσει χάρη στις συναλλαγές που έχει με τον διευθυντή της αστυνομίας.
Τον συλλαμβάνουν και δεύτερη φορά. Κι ενώ προορίζεται για απαγχονισμό, η βασίλισσα Βικτωρία (στην «Όπερα του ζητιάνου» του Τζον Γκέι, πάνω στο οποίο έγραψε 200 χρόνια μετά ο Μπρεχτ την «Όπερα της πεντάρας», είναι η βασίλισσα Άννα), του δίνει όχι μόνο χάρη αλλά και τίτλο- μια υπερρεαλιστική, τοξική παρωδία του καθησυχαστικού, αστικού χάπι εντ.
Στο αφαιρετικό σκηνικό με το γαλάζιο φόντο, τους περιστρεφόμενους φωτεινούς κύκλους και τις κάθετες και οριζόντιες ευθείες που δημιουργούν ποικίλων μορφών φυλακές, τοποθετεί ο Τεξανός σκηνοθέτης τούς αντιήρωες του μπρεχτικού λιμπρέτου. Πρόσωπα- μάσκες, με λευκό κλοουνίστικο μακιγιάζ, βουτηγμένα στην οικονομική κρίση του 1929, κινούνται στυλιζαρισμένα υπό τον ήχο του χρήματος, δίνοντας διαχρονική διάσταση στη φτώχεια, την παρανομία, την παραοικονομία, τη δύναμη του πλούτου.
Στο κέντρο της δράσης και της καπιταλιστικής κοινωνίας, ο Μακ Κιθ είναι μια ανδρόγυνη φιγούρα με πλατινέ μαλλιά. Ο Ουίλσον εστιάζει στον χώρο του αμφίσημου, στο μεταίχμιο και στο ασαφές όριο, που διαφοροποιεί τη γυναικεία από την ανδρική ψυχολογία, συμπεριφορά και αγριότητα. Γύρω του όλα τα πρόσωπα- ρόλοι μοιάζουν με κλόουν ενός φαντασμαγορικού, αλλά αυστηρού τσίρκου.«Ο μπαμπάς θα το ενέκρινε»
Ο αντισυμβατικός καλλιτέχνης Μπομπ Ουίλσον, που ήθελε να γίνει ζωγράφος – και ως ζωγράφος χρησιμοποιεί το θέατρό τουστην παράσταση που έκανε με τους Γερμανούς ηθοποιούς διευρύνει τα όριά του, στα οποία εντάσσει την «Όπερα της πεντάρας». Κι όχι μόνο δεν αλλοιώνει το έργο και το πνεύμα του Μπρεχτ, αλλά αναδεικνύει με σύγχρονο τρόπο την αντοχή του υλικού του. Γι΄ αυτό και το σχόλιο της κόρης του Μπέρτολτ Μπρεχτ Μπάρμπαρας «ο μπαμπάς θα ενέκρινε την παράσταση», ακούγεται αληθινό.Σε αριθμούς
23 ηθοποιοί6 μουσικοί (ζωντανή ορχήστρα)5 μακιγιέρ46 τεχνικοί, φωτιστές ηχητικοί (συνολικά 80 άτομα)
500.000 ευρώ το κόστος της πρόσκλησης της παραγωγής«Η δουλειά μου στο θέατρο ποτέ δεν ερμηνεύει. Θέτει ερωτήσεις, βάζει αμφιβολίες, δεν δίνει ποτέ απαντήσεις. Σκέφτομαι πάντα αυτό που είπε η Γερτρούδη Στάιν, όταν ζήτησαν τη γνώμη της για τη μοντέρνα τέχνη: την παρατηρώ», σημειώνει ο Μπομπ Ουίλσον για την παράσταση του Βerliner Εnsemble
- Της Έλενας Δ. Χατζηιωάννου, ΤΑ ΝΕΑ, 25/11/2009
Οι λιλιπούτειοι εργάτες του θεάτρου Πόρτα
Σε νέα στέγη γιορτάζει τα πέντε χρόνια λειτουργίας του το παιδικό Εργαστήρι της Ξένιας Καλογεροπούλου
«Η ζωή είναι μια απέραντη σκηνή. Και όσο νωρίτερα το συνειδητοποιήσει ένας άνθρωποςτόσο το καλύτερο». Τα λόγια αυτά του Οσκαρ Γουάιλντ θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα πρώτης τάξεως κίνητρο προκειμένου τα παιδιά να ενθαρρύνονται από πολύ νωρίς να μυηθούν στη μαγεία του θεάτρου.
Ενας πολύ ασφαλής προορισμός είναι το Εργαστήρι του θεάτρου Πόρτα- Ξένια Καλογεροπούλου, το οποίο εφέτος κλείνει πέντε χρόνια λειτουργίας, εμπλουτίζοντας το πρόγραμμά του με νέα μαθήματα και συνεργασίες.
Με τη σφραγίδα της ηθοποιού που ασχολήθηκε με το κεφάλαιο «παιδικό θέατρο» όσο λίγοι στη χώρα μας και υπό τη διεύθυνση της εκπαιδευτικού θεάτρου Πέγκυς Στεφανίδου-Τσιτσιρίκου το Εργαστήρι στεγάζεται πλέον σε νέα στέγη με θέα το πράσινο του Λυκαβηττού. Παράλληλα με τα οκτάμηνα βασικά σεμινάρια και εργαστήρια, νέα μαθήματα και αυτόνομα προγράμματα- μεταξύ των οποίων και το «Suitcase» από τη Βρετανία- έρχονται να αποδείξουν ότι η θεατρική εκπαίδευση των παιδιών είναι κάτι που πρέπει να παίρνουμε στα σοβαρά. Διοργανώνονται επίσης έκτακτα αυτόνομα προγράμματα, τα οποία απευθύνονται τόσο σε παιδιά και εφήβους όσο και σε ανήλικους σπουδαστές, πλησιάζοντας τη θεατρική αγωγή μέσα και από άλλες μορφές τέχνης. Μια πρότυπη πλούσια βιβλιοθήκη, το νέο απόκτημα του Εργαστηρίου, όπως και η θεατρική εμπειρία που προσφέρουν οι παραστάσεις αλλά και οι πρόβες των έργων που ανεβάζει η Μικρή Πόρτα- και στις οποίες οι σπουδαστές θα έχουν πρόσβαση- ολοκληρώνουν το παζλ της θεατρικής εκπαίδευσης.
Την κύρια διδασκαλία του βασικού προγράμματος έχει η κυρία Στεφανίδου-Τσιτσιρίκου και διαιρείται σε δύο άξονες: Εργαστήρια οκτάμηνης διάρκειας για παιδιά και εφήβους με στόχο την εξοικείωσή τους με την ποικιλομορφία και τη χρήση των εργαλείων του θεάτρου. Σεμινάρια θεατρικής αγωγής για εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων, θεατρολόγους, αλλά και για όσους χρησιμοποιούν τη θεατρική έκφραση στη δουλειά τους με ομάδες παιδιών.
Σ τα ειδικά μαθήματα που προορίζονται για παιδιά και ενηλίκους διδάσκουν η χορογράφος και χορεύτρια Μάρθα Κλουκίνα, ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Δημήτρης Ημελλος, η ηθοποιός και μουσικός Σοφία Πάσχου, η ηθοποιός και ψυχολόγος Δάφνη Δαυΐδ, η θεατρολόγος Αφροδίτη Σορώτου, ενώ στα «ενήλικα» σεμινάρια διδάσκει και η συγγραφέας, μεταφράστρια, ηθοποιός και κινητήρια δύναμη της όλης προσπάθειας Ξένια Καλογεροπούλου.
Επίσης προγραμματίζεται για το τελευταίο δεκαήμερο του Μαρτίου από τον σκηνοθέτη Θωμά Μοσχόπουλο σεμινάριο για ηθοποιούς με θέμα «Το θέατρο για παιδιά». Εργαστήρι θεάτρου Πόρτα, πληροφορίες στο τηλ. 210 3249.829.
- ΑΣΤΕΡΟΠΗ ΛΑΖΑΡΙΔΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Τετάρτη 25 Νοεμβρίου 2009
ΒΑΣΙΛΗΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ «Τα ΔΗΠΕΘΕ υπάρχουν για να υπάρχουν»
Ο διευθυντής του Δημοτικού Περιφερειακού Θεάτρου Αγρινίου επισημαίνει τα προβλήματα της περιφέρειας
Διανύει την τρίτη του σεζόν στη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή του ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου. Ο σκηνοθέτης Βασίλης Νικολαΐδης συνεχίζει να μοιράζει τον χρόνο του ανάμεσα στην Αθήνα και στην έδρα του θεάτρου της Αιτωλοακαρνανίας. Για εφέτος έχει ετοιμάσει ένα ποικίλο ρεπερτόριο, ενώ ολοκληρώνει και τη διανομή για την καλοκαιρινή εξόρμηση του ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου στην Ελλάδα.
«Τα περισσότερα ΔΗΠΕΘΕ υπολειτουργούν και υπάρχουν μόνο για να υπάρχουν» λέει. «Υπάρχουν ΔΗΠΕΘΕ και ΔΗΠΕΘΕ» προσθέτει, υπερασπιζόμενος τον θεσμό. Ο ίδιος βρίσκεται στην αρχή της τρίτης και εξαιρετικά δύσκολης περιόδου, στην οποία έχει σύμμαχο τη δημοτική αρχή της πόλης. «Μας στέλνουν με μεγάλη καθυστέρηση τα χρήματα, ενώ την πρώτη χρονιά, από τις 200.000 που έπρεπε να μας δώσει το υπουργείο Πολιτισμού, μας έδωσε 93.000!». Συνολικά ο προϋπολογισμός ενός ΔΗΠΕΘΕ ανέρχεται σε 400.000 ευρώ, τα οποία δίνουν το ΥΠΠΟ και ο δήμος- στο Αγρίνιο ο δήμαρχος είναι πρόεδρος του ΔΣ. «Στο Αγρίνιο ο δήμος μάς δίνει περισσότερα, ενώ από πέρυσι έχει αναλάβει το προσωπικό του θεάτρου, πλην δύο- τριών ανθρώπων που αμείβονται από το ΔΗΠΕΘΕ».
Ο ίδιος πιστεύει ότι οι πολλές εναλλαγές υπουργών έχουν φέρει επιπλέον προβλήματα, καθώς η ενημέρωση τρώει χρόνο… «Το θέμα είναι ότι ο κόσμος στην περιφέρεια δεν έχει συνηθίσει να βλέπει θέατρο τον χειμώνα. Γι΄ αυτό και τα περισσότερα ΔΗΠΕΘΕ υπολειτουργούν και ετοιμάζουν την καλοκαιρινή περιοδεία τους». Ετσι, τώρα που άρχισε να «τρέχει» η χειμερινή σεζόν, ο Β. Νικολαΐδης οργανώνει τη θερινή παραγωγή του: Θα ανεβάσει ένα είδος που αγαπά πολύ, το κωμειδύλλιο, και συγκεκριμένα τον «Αγαπητικό της βοσκοπούλας». Αυτές τις ημέρες κλείνει τον θίασο.
Το ρεπερτόριο της τρέχουσας περιόδου περιλαμβάνει πολλά και διαφορετικά θεάματα- θέατρο, χορό, μουσική, ποίηση… «Πρέπει να δίνουμε ερεθίσματα σε έναν κόσμο που δεν ζει στην Αθήνα, να δίνουμε ευκαιρίες στους θεατές. Γι΄ αυτό προτείνουμε μια μεγάλη γκάμα πραγμάτων. Για να μπει το θέατρο στη ζωή τους πρέπει να τους δώσουμε χρόνο. Τίποτε δεν γίνεται από τη μια μέρα στην άλλη» εξηγεί.
Τ ο πρόγραμμα ξεκίνησε με την παιδική-νεανική σκηνή και το έργο του Παναγιώτη Λάρκου «Ο βραχνιασμένος φαλτσοτενόρος και οι περιπέτειες της δημοτικής μπάντας». Συνεχίζεται με ρεσιτάλ ινδικού κλασικού χορού της Λήδας Σάνταλα , ενώ θα ακολουθήσει η βασική παραγωγή της Κεντρικής Σκηνής με το «Εκπαιδεύοντας τη Ρίτα» του Γουίλι Ράσελ, σε σκηνοθεσία του Βασίλη Νικολαΐδη και με τους Κάτια Γέρου, Γιάννη Κρανά (πρεμιέρα στις 18 Δεκεμβρίου).
Στο πρόγραμμα περιλαμβάνονται επίσης η stand up comedy «Θέαμα με γκλίτερ και στρας» με τον Γιάννη Δρακόπουλο, το έργο του Στρατή Πανούριου «Delirium Τremens», καθώς και μια μουσικοχορευτική παράσταση με τη Μάνια Παπαδημητρίου . Επίσης, το αφιέρωμα στον Κώστα Γιαννίδη με τον Τάση Χριστογιαννόπουλο και το χοροθέατρο «Νταλίκα» με τις «Ευγενείς αποδράσεις». Τον Φεβρουάριο θα παρουσιασθεί στο ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου το έργο «Εχθροί εξ αίματος» του Αρκά από το Θέατρο του Νέου Κόσμου, ενώ την 1η Μαρτίου θα δώσει ρεσιτάλ ο Μάριος Φραγκούλης . Η σεζόν θα κλείσει με το αφιέρωμα στον Μπέρτολτ Μπρεχτ και την Εύα Κοταμανίδου .
Παράλληλα έχει ξεκινήσει η λειτουργία της Κινηματογραφικής Λέσχης με προβολές (κάθε Τρίτη και Τετάρτη) σημαντικών ταινιών από την παγκόσμια παραγωγή. Τέλος, ένα ξεχωριστό αφιέρωμα στον Γιάννη Ρίτσο, επίτιμο δημότη του Αγρινίου, πραγματοποιήθηκε στις αρχές Νοεμβρίου με τη συμμετοχή των Τζένης Δριβάλα, Εύας Κοταμανίδου, Δημήτρη Μόσχου και Μανώλη Μητσιά. «Μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για ένα θέατρο που λειτουργεί το Σαββατοκύριακο » σημειώνει ο Βασίλης Νικολαΐδης. «Μακάρι κάθε φορά να κερδίζουμε και έναν καινούργιο θεατή». Και καταλήγει: «Για μένα ορθώς υπάρχουν τα ΔΗΠΕΘΕ, γιατί συμβάλλουν στην πολιτιστική αποκέντρωση. Και αυτό είναι κάτι που το κατάλαβε πρώτη η Μελίνα Μερκούρη. Απλώς έχει παρεξηγηθεί ο θεσμός. Γι΄ αυτό και ο ρόλος του πρέπει να επαναπροσδιορισθεί» .
- ΜΥΡΤΩ ΛΟΒΕΡΔΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Τετάρτη 25 Νοεμβρίου 2009
