Η νέα παράστασή του, με θέμα τον έρωτα, κάνει πρεμιέρα απόψε στο Θησείον
- Με το «Συμπόσιο» του Πλάτωνα και τους αγαπημένους του ποιητές έστησε ο Δημήτρης Λιγνάδης την παράσταση «Συμπόσιο (ένα)- (Περί Ερωτος)» που απόψε ξεκινά το ταξίδι της στο θέατρο Θησείον του Μιχαήλ Μαρμαρινού στου Ψυρρή. «Οι σκέψεις προκύπτουν ανάλογα με τη διάθεση και τις υπαρξιακές μου αναζητήσεις» αναφέρει σχετικά με την επιλογή του, επισημαίνοντας ότι «ήταν ευτυχής συγκυρία να θελήσει να τις στεγάσει ο Μιχαήλ», ενώ λίγες εβδομάδες νωρίτερα ο ίδιος είχε συμμετάσχει στις παρισινές παραστάσεις τού «Πεθαίνω σα χώρα» του Δημήτρη Δημητριάδη , παραγωγής του Θησείου.
- «Εξι νέοι άνθρωποι, 5.000 ετών» εξηγεί χαριτολογώντας «συναντιούνται σε ένα εντευκτήριο και συνομιλούνγια κάτι που έχει πεθάνει. Χωρίς να πολυκαταλαβαίνουμε τι ακριβώς είναι αυτό που χάθηκε, γίνεται κάτι εις μνήμην. Με ονόματα που παραπέμπουν στο “Συμπόσιο” του Πλάτωναοι χαρακτήρες δεν υποδύονται ρόλους αλλά όλοι μαζί συζητούν για τον έρωτα. Ανάμεσά τους, ποιήματα των προσωπικών μου ποιητών μπλέκονται με το κείμενο – Σολωμός, Δροσίνης, Βιζυηνός, Πορφύρας, Καβάφης, Εμπειρίκος και Ελύτης». Και η γυναίκα, κάπου εκεί ανάμεσά τους, σερβίρει αλλά και διαβάζει τον «Μεγάλο Ανατολικό», μια που όλη η παράσταση την αφορά… Και όλο αυτό είναι θέατρο; «Δεν μπορώ να απαντήσω, γιατί δεν ξέρω τι είναι θέατρο. Εχει όμως αρχή, μέση και τέλος. Για μένα πάνω από όλα είναι να αφεθώ ελεύθερος και να κάνω αυτό που νιώθω, παρουσιάζοντας το κείμενο γυμνό».
- Σκηνοθέτης μα πρώτα από όλα ηθοποιός ο Δημήτρης Λιγνάδης δεν έχει βρει, όπως σημειώνει, τη σχέση του με το θέατρο: «Αν ήξερα ποιος είναι ο δρόμος, θα κοιμόμουν πιο ήσυχος και θα έκανα πιο στρωτές, πιο εύληπτες παραστάσεις και, ίσως, πιο επιτυχημένες. Στο θέατρο δεν ζητάω την επιτυχία, την ευτυχία ζητάω» δηλώνει και καταλήγει: «Σε αυτήν την παράσταση που είναι πιο ακροαματική και λιγότερο θεαματική έξι νέοι, ακουμπώντας στον καμβά του “Συμποσίου”, συνευρίσκονται και συζητούν με αφορμή τον έρωτα. Παίζουν ακόμη και κρυφτό». Οσο για τη δική του παρουσία ξεκαθαρίζει ότι «έχω το αλλόμορφο του Σωκράτη. Δίνω τον λόγο στους άλλους. Θα έλεγα ότι είμαι ωσεί απών».
- Στην παράσταση «Συμπόσιο (ένα)- (Περί Ερωτος)» παίζουν οι Δημήτρης Λιγνάδης, Βασίλης Μπουλουγούρης, Γιάννης Χαριτοδιπλωμένος, Γιάννης Παναγόπουλος, Γιώργος Χριστοδούλου, Γρηγόρης Ποιμενίδης, Σάρα Εσκενάζυ, Βύρωνας Κατρίτσης.
- Η πρεμιέρα δίνεται απόψε στο Θησείον.
- ΜΥΡΤΩ ΛΟΒΕΡΔΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Παρασκευή 27 Νοεμβρίου 2009
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΓΝΑΔΗΣ: «Ακόμη και κρυφτό παίζουμε»
Σε 6 χρόνια έτοιμο το αρχαίο θέατρο Διονύσου
Το ευρώ σας, μέσω της κλήσης σας, θα προωθείται συντόμως όχι σε εταιρείες κινητής τηλεφωνίας αλλά σε μνημεία. Αυτό τον τρόπο βρήκε ο Σταύρος Μπένος, πρώην υπουργός Πολιτισμού και πρόεδρος της Κίνησης Πολιτών «Διάζωμα», ώστε να εξασφαλίσει χρήματα από τη νεολαία για την κληρονομιά μας. Προς το παρόν, εξασφάλισε χρηματοδότηση ύψους έξι εκατομμυρίων ευρώ για το αρχαίο θέατρο του Διονύσου από τη Νομαρχία Αθηνών.
Το ευρώ σας, μέσω της κλήσης σας, θα προωθείται συντόμως όχι σε εταιρείες κινητής τηλεφωνίας αλλά σε μνημεία. Αυτό τον τρόπο βρήκε ο Σταύρος Μπένος, πρώην υπουργός Πολιτισμού και πρόεδρος της Κίνησης Πολιτών «Διάζωμα», ώστε να εξασφαλίσει χρήματα από τη νεολαία για την κληρονομιά μας. Προς το παρόν, εξασφάλισε χρηματοδότηση ύψους έξι εκατομμυρίων ευρώ για το αρχαίο θέατρο του Διονύσου από τη Νομαρχία Αθηνών.
Το θέατρο όπως είναι σήμερα.
Χθες μίλησε γι’ αυτό σε συνέντευξη Τύπου, παρουσία του υπουργού Πολιτισμού και Τουρισμού. Ο κ. Γερουλάνος τόνισε πως το υπουργείο «απέκτησε δύο πολύ ισχυρούς συμμάχους, το “Διάζωμα” και τη Νομαρχία Αθηνών, που ανοίγουν νέο δρόμο και αποτελούν παράδειγμα ενός διαφορετικού τρόπου, μιας νέας νοοτροπίας για το πώς βλέπουμε τον πολιτισμό».
Φωτορεαλιστική απόδοση του κοίλου όπως προβλέπεται από τη μελέτη αναστήλωσης
Το θέατρο του Διονύσου, ένα από τα σημαντικότερα του αρχαίου κόσμου θα βγει σύντομα από την «εντατική» στην οποία βρίσκεται εδώ και χρόνια. Η γενική γραμματέας Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη ανέφερε πως το καλό είναι διπλό, αφού θα αποδεσμευτούν χρήματα από το περιφερειακό πρόγραμμα Αττικής και θα δοθούν σε άλλο μνημείο. Τα έργα θα επεκταθούν σε χρονικό διάστημα έξι ετών και θα ολοκληρώσουν, σχεδόν, την αναστήλωση, οι δε παρεμβάσεις, σύμφωνα με τον αρχιτέκτονα αναστηλωτή του θεάτρου Κωνσταντίνο Μπολέτη, θα είναι ήπιες και αναστρέψιμες.
Ο νομάρχης Αθηνών Γιάννης Σγουρός είπε πως η εισήγησή του εγκρίθηκε ομόφωνα από το Νομαρχιακό Συμβούλιο Αθηνών και κάλεσε τον υπουργό να του υποδείξει και άλλο μνημείο για αναστήλωση. Ο Σταύρος Μπένος δήλωσε πως το «Διάζωμα» δεν θα ζητήσει ποτέ χρήματα από το κράτος. Ομως και τα χρήματα που θα εξασφαλίζει θα τα διαχειρίζεται το υπουργείο και όχι το Σωματείο. «Θελουμε να κάνουμε το παγκάρι των μνημείων» τόνισε αναφερόμενος στην ιδέα του κουμπαρά. Ανακοίνωσε επίσης πως είναι έτοιμη ακόμη μια χορηγία, της Τράπεζας Αττικής, για το θέατρο του αρκαδικού Ορχομενού.
Το αρχαίο θέατρο, όπως είπαν ο έφορος Ακροπόλεως Αλέξανδρος Μάντης και ο μελετητής του Κωνσταντίνος Μπολέτης, στην ακμή του, κατά τον 4ο αι. π.Χ. δηλαδή, χωρούσε 15.000 θεατές. Εκεί δίδαξαν έργα τους οι μεγάλοι τραγικοί όπως ο Αισχύλος, ο Σοφοκλής και ο Ευριπίδης, και ο κωμικός Αριστοφάνης.
Το ιστορικό
- Η πρώτη εγκατάσταση ανάγεται στον 6ο αι. π.Χ.
- Περίκλεια φάση, σώζονται λίγα πράγματα.
- 4ος αι. π.Χ., εποχή Λυκούργου: λίθινο κοίλο.
- Ελληνιστικά και ρωμαϊκά χρόνια: μεγάλες αλλαγές στην ορχήστρα και κυρίως στη σκηνή.
- Τέλος της αρχαιότητας: εγκαταλείπεται, καλύπτεται από επιχώσεις και η θέση του αγνοούνταν.
- Το 1841 εντοπίζεται.
- 1862, έναρξη ανασκαφών.
- Μεταπολίτευση: έναρξη εργασιών αναστήλωσης.
- Οι εργασίες αναστήλωσης θα ολοκληρωθούν σε έξι χρόνια μέσα από τέσσερα προγράμματα που έχουν ήδη εκπονηθεί και εγκριθεί από το ΚΑΣ. Επειτα από αυτό το θέατρο θα έχει αποκατασταθεί περίπου κατά το ήμισυ και με εντελώς αναστρέψιμο τρόπο.
Αγγελική Κώττη, ΕΘΝΟΣ, 26/11/2009
Συνθετική «Αναπαράσταση»
- Τον τίτλο του έργου «Αναπαράσταση» του Γιάννη Χρήστου δανείζεται η περφόρμανς «Αναπαράσταση. Πέρα από την εικόνα». Η πρεμιέρα θα δοθεί στις 29/11, στην Πινακοθήκη του Βερολίνου, σε αίθουσα έργων εποχής μπαρόκ, με την υποστήριξη του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού. Η παραγωγή αποτελείται από τέσσερα έργα διαφόρων εποχών και περιοχών: Ιαπωνική μουσική προφορική παράδοση (gagaku), ένα σόλο κρουστών του Ιάπωνα συνθέτη Τασίο Χοσοκάβα (έργο του 1993), «Αναπαράσταση Ι, ο βαρύτονος» του σπουδαίου, πρόωρα και άδικα χαμένου συνθέτη Γιάννη Χρήστου (1965) και το έργο «Spem in alium» του Αγγλου συνθέτη Τόμας Τάλις (16ος αι.). Η «Αναπαράσταση Ι» για βαρύτονο, βιόλα και ενόργανο σύνολο του Γιάννη Χρήστου παρουσιάζεται από το μουσικό σύνολο «Kaleidoskop», με μαέστρο τον Αλέξη Αγραφιώτη και σολίστ τον βαρύτονο Jonathan de la Paz Zaens.
Πρεμιέρες, Αθήνα – Θεσσαλονίκη
«Συμπόσιον» Μια παράσταση επηρεασμένη από το «Συμπόσιο» του Πλάτωνα σε συνδυασμό με ελληνική ποίηση θα παρουσιάσει ο Δημήτρης Λιγνάδης στο θέατρο «Θησείον». Το «Συμπόσιο (Ενα). Περί έρωτος» ανεβαίνει σήμερα. Κείμενα – σκηνοθεσία Δημήτρη Λιγνάδη, σκηνικά – κοστούμια Kenny MacLellan, φωτισμούς Σάκη Μπιρμπίλη. Παίζουν: Δημήτρης Λιγνάδης, Βασίλης Μπουλουγούρης, Γιάννης Χαρτοδιπλωμένος, Γιάννης Παναγόπουλος, Γιώργος Χριστοδούλου, Γρηγόρης Ποιμενίδης, Σάρα Εσκενάζυ, Βύρωνας Κατρίτσης.«Προσπάθησα – σημειώνει ο Δημήτρης Λιγνάδης – “ακουμπώντας” στους συνδαιτυμόνες του πλατωνικού συμποσίου και χρησιμοποιώντας τους αγαπημένους μου ποιητές με τους οποίους μεγάλωσα, τους γνώρισα ή τους ανακάλυψα μόνος μου και που ήρθαν να “προλογίσουν” ή να “σφραγίσουν” τις πράξεις μου, να μιλήσω περί έρωτος μέσα από τα στόματα και τα σώματα 6 νέων ηθοποιών και μιας γυναίκας. Με άλλα λόγια, βάζω – κυριολεκτικά και μεταφορικά – στο τραπέζι τους, την έννοια του έρωτα και βλέπω πώς τον εκφράζουν, πώς τον “μιλάνε” οι νέοι αυτοί μέσα από τα συγκεκριμένα ποιήματα. Δεν είναι ούτε μια φιλοσοφική, ούτε μια φιλολογική παράσταση. Δεν θα δούμε φυσικά αυτούσιους τον Αλκιβιάδη, τον Φαίδρο, τον Σωκράτη, τον Σωλομό, τον Δροσίνη, τον Εμπειρίκο, αλλά κάποιους… “αντ’ αυτών”». Ο σκελετός, απλός και συμβολικός. Ο δάσκαλος, ο Σωκράτης, έχει αποχωρήσει, ίσως πεθάνει, βρίσκεται όμως ανάμεσά τους, ωσεί παρών, και καθοδηγεί τους νέους μαθητές του να εκφραστούν ελεύθερα, απενεχοποιημένα για το ερωτικό ζητούμενο μέσα από τα ποιήματα. Στην παράσταση επικρατεί μια πένθιμη μπεκετική ατμόσφαιρα, η οποία ανατρέπεται.
- Στο «Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας», στα πλαίσια του χειμερινού προγραμματισμού του Εθνικού Θεάτρου, η ομάδα «Κανιγκούνα» ανεβάζει σήμερα, την καυστική για την εποχή της, τα τέλη του 19ου αιώνα, κωμωδία του Ηλία Καπετανάκη «Βεγγέρα». Κωμωδία που σατίριζε την αμορφωσιά, τη βλακεία, το ξενομανή μιμητικό καθωσπρεπισμό, τις γελοιότητες της μικροαστικής τάξης στο νεοσύστατο νεοελληνικό κράτος. Σκηνοθεσία Γιάννη Λεοντάρη, σκηνικά – κοστούμια Θάλεια Ιστικοπούλου, μουσική Βασίλη Μαντζούκη. Παίζουν (αλφαβητικά): Δημήτρης Αγατζίδης, Θανάσης Δήμου, Ανθή Ευστρατιάδου, Σύρμω Κεκέ, Μαρία Κεχαγιόγλου, Μαρία Μαγκανάρη, Πέτρος Μάλαμας, Ρεβέκκα Τσιλιγκαρίδου.
Το προκλητικό έργο του Αλφρέντ Ζαρύ «Ο Υπμύ Βασιλιάς», το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, εγκαινιάζει (πρεμιέρα σήμερα) την Πειραματική Σκηνή του, στο Μικρό Θέατρο της Μονής Λαζαριστών. Μετάφραση – ελεύθερη απόδοση Βάσια Μπακάκου. Διασκευή – σκηνοθεσία Γιάννης Παρασκευόπουλος. Σκηνικά – κοστούμια Σοφία Παπαδοπούλου. Επιμέλεια κίνησης Κώστας Γεράρδος. Μουσική επιμέλεια Κοσμάς Ευφραιμίδης. Παίζουν: Βασίλης Γαλάτης, Αργύρης Γκαγκάνης, Δημήτρης Γκουτζαμάνης, Ελένη Θυμιοπούλου, Μαρία Καραμήτρη, Βάσια Μπακάκου, Μαγδαληνή Μπεκρή, κ.ά. Ο Υμπύ, λαίμαργος και αφελής, υποκύπτει στην παραίνεση της φιλόδοξης συζύγου του να σκοτώσει τον βασιλιά της Πολωνίας. Με σύνθημα τη λέξη «Σκατά!», κηρύσσει πόλεμο και αναλαμβάνει τη διακυβέρνηση της χώρας, δολοφονώντας, βασανίζοντας, φορολογώντας και… τρώγοντας. Μια σουρεαλιστική ιστορία; Ενα παραμύθι χωρίς ευτυχισμένο τέλος; Μια καυστική φάρσα που ξεκινά αθώα αλλά καταλήγει τραγική.
Υπότιτλοι και στο θεατρικό σανίδι
Θέατρο στο Λονδίνο εφοδιάστηκε με ειδικό εξοπλισμό που θα επιτρέπει στους μη αγγλόφωνους θεατές να διαβάσουν σε μία ειδική φορητή ψηφιακή οθόνη τους διαλόγους του έργου, στη γλώσσα της επιλογής τους.
Η Μπρουκ Σιλντς πρωταγωνίστησε στο έργο Chicago στο Γουέστ Εντ του Λονδίνου Πρόκειται για το θέατρο Shaftesbury, που βρίσκεται στο Γουέστ Εντ. Είναι το πρώτο που θέτει στη διάθεση των θεατών του το σύστημα Airscript, μία μικρή φορητή ασύρματη οθόνη που εκτελεί χρέη συστήματος υποτιτλισμού σε πολλές γλώσσες, ανάμεσά τους αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά, ισπανικά, ρώσικα, ιαπωνικά και κινέζικα. Περίπου το ένα τρίτο των εισιτηρίων για τα θεάματα του Γουέστ Εντ, της θεατρικής “καρδιάς” του Λονδίνου, αγοράζονται από ξένους. Συνολικά, το 2008 τα λονδρέζικα θέατρα πούλησαν 13,8 εκατομμύρια εισιτήρια. [enet.gr, 13:46 Πέμπτη 26 Νοεμβρίου 2009]
Χορηγίες σώζουν το θέατρο του Διονύσου
Η νομαρχία Αθηνών πρώτη προσφέρει 6 εκατ. ευρώ για τις εργασίες αναστήλωσής του
ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ. «Μην κοιτάς τι μπορεί να κάνει το κράτος για σένα αλλά κοίταξε και συ τι μπορείς να κάνεις για το κράτος», έλεγε πριν από δύο χρόνια ο Σταύρος Μπένος, όταν ξεκίνησε τις διαδικασίες για την ίδρυση του «Διαζώματος». Ενός μη κερδοσκοπικού σωματείου που στηρίζεται στην εθελοντική εργασία και σκοπό έχει την ανάδειξη και την προστασία κάποιων μνημείων των οποίων επιτρέπεται η χρήση τους.
Η αλήθεια είναι πως παρότι πολλοί επιστήμονες, εκπρόσωποι της τέχνης και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης ανταποκρίθηκαν τότε, υπήρξαν και αρκετοί που αντιμετώπισαν την πρωτοβουλία δύσπιστα. Ο,τι δεν πράττει η πολιτεία θα το αναλάβουν οι χορηγοί;
Πρώτο κάλεσμα
Στο πρώτο μεγάλο κάλεσμα, πάντως, ανταποκρίθηκε ο νομάρχης Αθηνών Γιάννης Σγουρός, διαθέτοντας με ομόφωνη απόφαση του Νομαρχιακού Συμβουλίου 6 εκατ. ευρώ για τη χρηματοδότηση των εργασιών αναστήλωσης του Θεάτρου του Διονύσου.
Με την κίνηση αυτή αρχίζει το δεύτερο σκέλος του προγράμματος, υποστήριξε χθες ο Στ. Μπένος, «το άνοιγμα σε όλους τους πολίτες και τους θεσμούς της χώρας». Η χρηματοδότηση για την αναστήλωση των αρχαίων θεάτρων, σταδίων, ωδείων, εκκλησιαστηρίων κ.ά., όπως είπε, «περνάει από τη χορηγία των ολίγων και εχόντων στα χέρια των πολλών και γίνεται πολιτική πράξη υπεύθυνη, σοβαρή και σαφώς προσανατολισμένη. Η χορηγία από επιλογή γίνεται συμμετοχή και δείχνει τον δρόμο για το μέλλον του πολιτιστικού γίγνεσθαι στη χώρα μας».
Επόμενος στόχος είναι οι «κουμπαράδες». Το «Διάζωμα», προετοιμάζει το έδαφος, θεσμικά και οργανωτικά για τη συμμετοχή χορηγών και απλών πολιτών στην υλοποίηση του σκοπού μέσω ειδικών τραπεζικών λογαριασμών για κάθε μνημείο ξεχωριστά. Το πώς θα γίνει, θα το βρουν αργότερα. Σκέφτονται όμως ότι ακόμη και με τη διάθεση του ενός ευρώ μπορούν να ωφεληθούν τα μνημεία, αλλά και τη βοήθεια της κινητής τηλεφωνίας για τη συγκέντρωση των χρημάτων. Ο πρόεδρος του σωματείου μάλιστα, οραματίζεται να οργανώσει κοινωνίες που θα φροντίζουν τα αρχαία θέατρά τους με τον ρόλο που έπαιζε παλαιότερα το παγκάρι για την κατασκευή μιας εκκλησίας.
«Το συμπέρασμα είναι ότι όταν αυτοδιοίκηση και κράτος πάνε μαζί τότε μπορούμε να πετύχουμε θαύματα», δήλωσε ο νομάρχης Αθηνών. Το πείραμα έδειξε ότι ανταποκρίνονται σταδιακά και αρκετοί ιδιώτες χορηγοί. Οπως η Αttica Bank γα το αρχαίο θέατρο Ορχομενού. Ο υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού Παύλος Γερουλάνος είπε πως θα προχωρήσει σε κάποιες αλλαγές στον νόμο περί χορηγίας, προκειμένου να γίνει πιο ευέλικτο το σύστημα, ενώ η γεν. γραμματέας Λίνα Μενδώνη, επεσήμανε πως με την περίπτωση της χορηγίας της Νομαρχίας Αθηνών, δεν σώζεται μόνο το Διονυσικό Θέατρο, αλλά και άλλα μνημεία, από τα χρήματα που εξοικονομούνται.
Η αλήθεια είναι πως η Διονυσίου Αρεοπαγίτου θα γίνει ακόμη ακριβότερη, αλλά και ένα εντυπωσιακό πολιτιστικό τρίγωνο (Ιερός Βράχος, νέο Μουσείο και Διονυσιακό Θέατρο), μετά την ολοκλήρωση της αναστήλωσης του μνημείου σε έξι χρόνια.
- Της Γιωτας Συκκα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 26/11/2009
«Τα σημερινά αυτιά είναι απροπόνητα στην ποίηση»
Γι’ αυτό ο Δημήτρης Λιγνάδης μάς προσφέρει μιάμιση ώρα τρέινινγκ με την παράσταση «ΣΥΜΠΟΣΙΟ (ΕΝΑ)… περί έρωτος». Πρωταγωνιστούν ερωτικά ποιήματα (Σολωμού, Δροσίνη, Σαχτούρη κ.ά.), ο ίδιος στον ρόλο του Σωκράτη και επτά νέοι ηθοποιοί σε ρόλους μαθητών του
Ολος ο θίασος του «Συμποσίου». Καθιστοί (από αριστερά) οι: Βασίλης Μπουλουγούρης, Βύρων Κατρίτσης, Γιάννης Παναγόπουλος, Δημήτρης Λιγνάδης, Γρηγόρης Ποιμενίδης, Γιάννης Χαρτοδιπλωμένος και Γιώργος Χριστοδούλου. Ξαπλωμένη, η Σάρα Εσκενάζυ
Ο Δημήτρης Λιγνάδης διάγει την πιο ποιητική φάση της πολυκύμαντης καλλιτεχνικής καριέρας του. «Ποίηση είναι τα πάντα. Ακόμα και το βρεγμένο μπουρνούζι μου», υποστηρίζει. «Οι ποιητές λιγοστεύουν». Εκεί εντοπίζει και το πρόβλημα. Σκέψεις μέσα από τις οποίες προέκυψε το «ΣΥΜΠΟΣΙΟ (ΕΝΑ)… περί έρωτος», η νέα ποιητική performance του, που κάνει πρεμιέρα αύριο στο θέατρο «Θησείον», με τον ίδιο «ωσεί παρόντα», όπως χαρακτηριστικά λέει, στο ρόλο του δασκάλου Σωκράτη και επτά νέους ηθοποιούς σε ρόλους μαθητών.
Στη θέση της πρόζας μην αναζητήσετε ούτε αποσπάσματα από το «Συμπόσιο» -είτε απ’ το πρωτότυπο είτε σε μετάφραση- ούτε σύγχρονα πεζά κείμενα. «Μην περιμένετε να δείτε μια σκηνική διασκευή του “Συμποσίου”», προειδοποιεί ο Λιγνάδης. Ο τίτλος άλλωστε εν μέρει το υπονοεί.
Η παράσταση -συνειδητά ηχηρή απάντηση στην αντιποιητική περιρρέουσα ατμόσφαιρα- στήθηκε πάνω σε ερωτικά ποιήματα του Σολωμού, του Δροσίνη, του Εμπειρίκου, του Σαχτούρη. «Είναι οι ποιητές που γνώρισα και αγάπησα. Στην παράσταση είναι οι εραστές μου», αποκαλύπτει ο Λιγνάδης.
Κι επειδή ζητούμενό του ήταν «να ακουστεί μόνο ποίηση», το «Συμπόσιο (ένα)» είναι «περισσότερο ακρόαμα παρά θέαμα. Τα αυτιά, όμως, των σημερινών θεατών είναι απροπόνητα», υποστηρίζει ο σκηνοθέτης. Φιλοδοξεί μέσα σε μιάμιση ώρα να τα «οξύνει».
Το πλατωνικό «Συμπόσιο» δανείζει, πάντως, τη φόρμα στην ενδιαφέρουσα σκηνική πρόταση. Η δράση εκτυλίσσεται στο πλαίσιο μιας δεξίωσης. Μοιάζει σύγχρονη. Στην πραγματικότητα είναι η άχρονη μεταφορά στα καθ’ ημάς ενός συμποσίου, από εκείνα που αποτελούσαν καθημερινότητα την εποχή που άνθιζε η αρχαία ελληνική φιλοσοφία.
Τα λευκοστρωμένα τραπέζια θα είναι γεμάτα φαγητά και οι συνδαιτυμόνες αμπιγιέ ντυμένοι. Το κοινό δεν θα κάθεται παθητικά. Θα μετέχει, αναλόγα με τις ορέξεις του φυσικά, στην οινοποσία των ηθοποιών, με οινοχόο τη μοναδική γυναίκα της παράστασης.
Υπάρχουν και ανατροπές: ενώ στην αρχή επικρατεί μια πένθιμη ατμόσφαιρα -υποτίθεται ότι έχει «φύγει» ο δάσκαλος Σωκράτης- το κλίμα βαθμηδόν ανατρέπεται. Γίνεται ευφρόσυνο. Και ο έρωτας διαρκώς… υπονοείται. «Επιθυμούσα να μιλήσω για αυτόν μέσα από τα στόματα και τα σώματα 6 νέων ανδρών και μιας γυναίκας», διευκρινίζει ο Λιγνάδης.
Δεν ήθελε να συνδιαλαγεί με ηθοποιούς της ηλικίας του για έναν πολύ συγκεκριμένο λόγο: «Θέλω να δω πώς “μιλάνε” οι νέοι τού σήμερα τον έρωτα. Το “Συμπόσιο” είναι μία καταγραφή του τρόπου που αντιλαμβάνεται η νεότερη γενιά τον ποιητικό λόγο. Δεν είναι, όμως, ούτε μια φιλοσοφική ούτε μια φιλολογική παράσταση», εξηγεί.
Γιατί, ωστόσο, ο έρωτας συνδιαλέγεται με το θάνατο; Γιατί τον «πνίγει» κατά κύματα μια πεισιθανάτια σκοτεινιά; «Η παράσταση είναι dark γιατί dark είναι η εποχή μας», απαντά ο σκηνοθέτης απενοχοποιημένα. «Κι αυτό αποτελεί μόνο καταγραφή της κατάστασης. Δεν είναι η προσωπική μου πίστη για τον έρωτα».
Εκλεισε απότομα ο κύκλος σας στο Εθνικό Θέατρο και, μάλιστα, στα καλύτερά του. Τι έφταιξε;
«Οι ανάγκες του Εθνικού και του ρεπερτορίου του αυτή τη στιγμή διέφεραν απ’ τις δικές μου. Τι ήθελα; Να επιστρέψω, να ξαναγαπήσω, να αναμεταδώσω το ξεχασμένο αυτονόητο. Το απλό, το αθώο και -όπως πιστεύω- το απαραίτητο. Ετσι κι αλλιώς η έννοια του “πυρήνα”, όπως διαμορφωνόταν στο Εθνικό, με φοβίζει. Εξ ου και φέτος εγκατέλειψα κάθε θεσμική θέση που κατείχα. Εφυγα ακόμα και από τη σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Δεν έχω κάτι εναντίον των θεσμών. Απλώς οι κύκλοι κλείνουν».
Γιατί επιλέξατε το «Θησείον», τη στέγη του Μιχαήλ Μαρμαρινού, προκειμένου να πείτε αυτά που θέλετε;
«Πρώτ’ απ’ όλα μας ενώνουν με τον Μιχαήλ ειδικοί ψυχοπνευματικοί δίαυλοι. Είναι ένας άνθρωπος ο οποίος βασανίζεται. Ο δεύτερος λόγος είναι η ταυτότητα της στέγης. Το “Θησείον” είναι εξωθεσμικό και μοιραία αφήνει, αν δεν επιβάλλει, την απόλυτη ελευθερία». *
Info «ΣΥΜΠΟΣΙΟ (ΕΝΑ)… περί έρωτος», σύλληψη και σκηνοθεσία Δημήτρη Λιγνάδη. Σκηνικά – κοστούμια: Kenny MacLellan. Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης. Μαζί με τον Λιγνάδη παίζουν οι: Βασίλης Μπουλουγούρης, Γιάννης Χαρτοδιπλωμένος, Γιάννης Παναγόπουλος, Γιώργος Χριστοδούλου, Γρηγόρης Ποιμενίδης, Σάρα Εσκενάζυ και Βύρων Κατρίτσης.
- Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 26 Νοεμβρίου 2009
«Σκ…»: ξεκινάει η Πειραματική του ΚΘΒΕ
- Ικανοποίηση επικρατεί στο ΚΘΒΕ από την αύξηση της τακτικής επιχορήγησης σε 9 εκατ. ευρώ (από 7,9 πέρσι) και την εξομοίωσή του με το Εθνικό Θέατρο.
Παράλληλα προωθούνται σκέψεις για την αύξηση των εσόδων με την προκήρυξη τριών βιβλιοπωλείων στις ισάριθμες μεγάλες αίθουσες του θεάτρου και τη διάθεση του φουαγέ της ΕΜΣ για παρουσιάσεις βιβλίων και παρόμοιες εκδηλώσεις. Το ΚΘΒΕ προχωρά, επίσης, σε συνεργασία με τα «πέντε μουσεία» της πόλης για δράσεις γύρω από την ιστορία και την τέχνη του θεάτρου. Ενώ για τα 50 χρόνια του θεάτρου, το 2011, οραματίζεται τη διοργάνωση ενός φεστιβάλ θεάτρου με διεθνή εμβέλεια, στα πρότυπα του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Ο Σωτήρης Χατζάκης δίνει ιδιαίτερο βάρος στην προσέλκυση των νέων και στις ομάδες της πόλης και θέλει να μετατρέψει την Πειραματική Σκηνή στο Μικρό Θέατρο, σε δικό τους χώρο και στέκι. Κάλεσε νέους που ασχολούνται με το γκράφιτι να διαμορφώσουν εικαστικά τον χώρο. Θέλει να γίνονται εκεί χάπενιγκ, συναυλίες τζαζ και ροκ, θεατρικές, ακροβατικές, μουσικές, κινηματογραφικές και εικαστικές εκδηλώσεις.
Αυτή του τη διάθεση σηματοδοτεί και το έργο με το οποίο εγκαινιάζεται αύριο, στο Μικρό Θεάτρο της Μονής Λαζαριστών, η Πειραματική Σκηνή. Πρόκειται για το έργο του Αλφρέ Ζαρί, «Ο Υμπύ βασιλιάς», σε σκηνοθεσία Γιάννη Παρασκευόπουλου. Είναι ένα προκλητικό και ανατρεπτικό έργο, που άλλαξε το θέατρο, όπως είπε και ο σκηνοθέτης της παράστασης. Δεν είναι και λίγο, στα 1896, ένα θεατρικό έργο να ξεκινά με τον πρωταγωνιστή να αναφωνεί: «Σκατά!» Ο Υμπύ, λαίμαργος και αφελής, υποκύπτει στην παραίνεση της φιλόδοξης συζύγου του να σκοτώσει τον βασιλιά της Πολωνίας.
Το έργο ανεβαίνει σε μετάφραση-ελεύθερη απόδοση Βάσιας Μπακάκου, διασκευή-σκηνοθεσία Γιάννη Παρασκευόπουλου, σκηνικά-κοστούμια Σοφίας Παπαδοπούλου. Στον ρόλο του Περ Υμπύ ο Αργύρης Γκαγκάνης.
- Σ. ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ, Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 26 Νοεμβρίου 2009
Νομαρχία Αθηνών και Πολιτισμού
Το ΥΠΠΟ δεν μπορούσε, οι χορηγοί δεν ανταποκρίνονταν και το αρχαίο θέατρο Διονύσου, κάτω από την Ακρόπολη, αναστηλωνόταν με ρυθμούς χελώνας. Ο Σταύρος Μπένος «προξένεψε» το έργο στον νομάρχη Γιάννη Σγουρό, όλες οι παρατάξεις του νομαρχιακού συμβουλίου συμφώνησαν και 6 εκατ. ευρώ θα διατεθούν τα επόμενα έξι χρόνια
Ετσι θα είναι το θέατρο Διονύσου το 2015, με αναμορφωμένες τις τρεις κεντρικές κερκίδες και τις κλίμακές τους Πέντε μήνες ζητούσε χορηγό μέσω Διαδικτύου το αρχαίο θέατρο Διονύσου -ναι, αυτό που είναι κάτω από τον Παρθενώνα, όπου πρωτοδιδάχτηκαν τα έργα των μεγάλων τραγικών- και ουδείς από τους «έχοντες» φιλοτιμήθηκε να δώσει κάτι για την αναστήλωσή του.
Ετσι, ανέλαβε ο Σταύρος Μπένος εκ μέρους του σωματείου «Διάζωμα» να χτυπήσει την πόρτα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Επικοινώνησε με τον νομάρχη Αθηνών Γιάννη Σγουρό και τον έπεισε, αντί να ρίχνει όλα τα κονδύλιά του σε έργα οδοποιίας, διευθετήσης ρεμάτων και πράσινου, να «ελεήσει» και τον πολιτισμό.
Εξι χρόνια με εγκεκριμένες μελέτες και το έργο φυτοζωούσε. Τόσο, που χθες ο κ. Σγουρός έλεγε ότι δεν το πίστευε πως ένα τόσο σημαντικό μνημείο της Ακρόπολης είχε ανάγκη χρηματοδότησης. Το πρότεινε στο νομαρχιακό συμβούλιο, που αποφάσισε χωρίς δεύτερη συζήτηση (και οι πέντε παρατάξεις) τη διάθεση 6 εκατ. ευρώ, που δεν προέρχονται από τα περιφερειακά προγράμματα του ΕΣΠΑ. Χθες ανακοινώθηκε επίσημα, παρουσία του υπουργού Πολιτισμού Παύλου Γερουλάνου, η υπογραφή της σχετικής προγραμματικής σύμβασης μεταξύ της νομαρχίας και του υπουργείου, δεδομένου ότι τα χρήματα θα διαχειριστούν οι υπηρεσίες του ΥΠΠΟ.
Σε πρόσφατη επίσκεψή μας στο θέατρο Διονύσου είδαμε να εργάζεται ένας μόνο εργάτης στον καθαρισμό από τη βλάστηση. Και το σύστημα μεταφοράς λίθων παρέμενε χωρίς δουλειά στο κοίλο από την εποχή της αναστήλωσης έξι σειρών εδωλίων. Από το 2003, που άρχισε η αναστήλωση του θεάτρου, δούλευαν στο κοίλο στην καλύτερη περίπτωση 4-5 άτομα και οι περισσότεροι από αυτούς συμβασιούχοι. Οταν έληγαν οι συμβάσεις τους έφευγαν. Κάτω από αυτές τις συνθήκες το μόνο που κατάφερε να τελειώσει ήταν η αποκατάσταση των δύο παρόδων, του ανατολικού και δυτικού αναλήμματος με την επίβλεψη της Αθηνάς Σαμαρά. Επίσης, προχώρησε σε ένα βαθμό το μνημείο του Θρασύλλου.
- Οχι πλήρης αναστήλωση
Ας δούμε όμως τι ακριβώς θα γίνει τα έξι επόμενα χρόνια (2010-2015):
Ο αρχιτέκτονας και μελετητής του θεάτρου Κωνσταντίνος Μπολέτης,που έχει στο ενεργητικό του την ολοκλήρωση του θεάτρου της Επιδαύρου, όρισε τέσσερις τομείς των μελλοντικών επεμβάσεων: στο κοίλο, στο πλευρικό ανάλημμα, στο μνημείο του Θρασύλλου και στην τοποθέτηση του αγάλματος του Μενάνδρου στο βάθρο του. Είκοσι τέσσερις χιλιάδες ευρώ χρειαζόταν το αντίγραφο του αγάλματος του ποιητή Μενάνδρου, αυτό που θαύμασε ο Παυσανίας τον 2ο αι. μ.Χ. στην πρόσοψη του θεάτρου, έργο των γιων του Πραξιτέλη, Κηφισόδοτου και Τίμαρχου, για να ξαναγυρίσει στο βάθρο του.
Κατ’ αρχήν μη φανταστείτε ένα πλήρως αναστηλωμένο θέατρο, γιατί «υπάρχουν ακόμη πολλά δυσεπίλυτα αρχαιολογικά ζητήματα όσον αφορά τα πρανή του θεάτρου, μεγάλη διασπορά αρχαίου υλικού», όπως τόνισε και χθες ο πρόεδρος της επιστημονικής επιτροπής του μνημείου, Αλ. Μάντης.
Ωστόσο, θα δούμε να αναμορφώνονται οι τρεις κεντρικές κερκίδες και οι κλίμακές τους ώς το ψηλότερο σημείο που σώζεται έστω και ένα αρχαίο εδώλιο. Το έργο θα απορροφήσει 4 εκατ. ευρώ και θα αποκαταστήσει ώς ένα βαθμό τη μορφή του μνημείου επί εποχής άρχοντα Λυκούργου (4ος αι. π.Χ.). Τότε έγινε λίθινο (από πειραϊκή ακτή). Ως τότε λειτουργούσε ένα αρχαιότερο εξυπηρετώντας μία από τις λατρευτικές τελετουργίες προς τιμήν του Διονύσου, τον Διθύραμβο. Χωρίστηκε σε 13 κερκίδες, όπως είναι σήμερα, και επεκτάθηκε μέχρι τη ρίζα του βράχου, ενσωματώνοντας και τον αρχαίο Περίπατο. Εφθανε μέχρι το χορηγικό μνημείο του Θρασύλλου και χωρούσε περί τους 15.000 θεατές. Ηταν συνεπώς μεγαλύτερο από της Επιδαύρου. Η αρχαιολογική έρευνα έχει εντοπίσει πολλά θραύσματα αρχαίων εδωλίων. Εξήντα από αυτά θα συμπληρωθούν και θα επιστρέψουν στις θέσεις τους, ενώ άλλα εξήντα ένα θα κατασκευαστούν από νέο λίθο (Πιτσών Κορινθίας). Θα ανακατασκευαστούν και 175 σκαλοπάτια, που θα προεκτείνουν την κλίμακα ώς τον Περίπατο.
Ενα σημαντικό έργο για τη στερέωση των επιχώσεων του μνημείου και τη διευθέτηση των ομβρίων υδάτων είναι η αποκατάσταση του ανατολικού πλευρικού αναλήμματος του θεάτρου. Δεν είναι καμιά εμφανίσιμη πλευρά του μνημείου. Είναι εκείνη που γειτνίαζε με το Ωδείο του Περικλή και είναι χτισμένη με χοντροεπεξεργασμένους κροκαλοπαγείς λίθους. Στόχος της επέμβασης είναι η στεγάνωση των ανώτερων στρώσεων του αρχαίου τοίχου και διευθέτηση των νερών της βροχής, που σήμερα τρέχουν ανεξέλεγκτα, δημιουργώντας νεροσυρμές μέσα στο κοίλο, κατεβάζοντας χώμα και πέτρες στην ορχήστρα, φράσσοντας τους αρχαίους αγωγούς και, το χειρότερο, ξεπλένουν τις αρχαίες επιχώσεις του επιθεάτρου (πάνω από τον αρχαίο Περίπατο) όπου δεν υπάρχουν εδώλια. Πενήντα πέντε αρχαίοι λιθόπλινθοι θα συμπληρωθούν και 160 νέοι θα τοποθετηθούν στις ανώτερες στρώσεις. Το κόστος του έργου, 925.000 ευρώ.
- Ο ματαιόδοξος Θράσυλλος
Το μνημείο του μεγαλοχορηγού της αρχαιότητας Θρασύλλου (320/19 π.Χ.) προβάλλει πάνω από το θέατρο. Ηταν σαν μια δίφυλλη μαρμάρινη πόρτα, που κάλυπτε την είσοδο ενός φυσικού σπηλαίου. Για είκοσι αιώνες, ώς την πολιορκία της Ακρόπολης από τους Τούρκους (1827), σωζόταν σχεδόν ακέραιο. Στα μέσα του 19ου αιώνα το υλικό του κατέληξε στην αποκατάσταση της Ρωσικής Εκκλησίας. Από το 2002 αναστηλώνεται και συγχρόνως συντηρούνται οι τοιχογραφίες της Παναγίας της Σπηλιώτισσας, που διαμορφώθηκε εντός του σπηλαίου επί Τουρκοκρατίας. Σε τρία χρόνια (με 876.000 ευρώ) θα έχουμε την πλήρη απόδειξη της ματαιοδοξίας του Θρασύλλου. *
Το «Διάζωμα» θα σώσει κι άλλα θέατρα
Το «Διάζωμα» έχει εξασφαλίσει χορηγία της Attica Bank για το αρχαίο θέατρο του Ορχομενού και σκοπεύει να ανοίξει κουμπαρά, όπου θα ρίχνουν τον οβολό τους οι πολίτες.
Ηδη, το Λύκειο Ελληνίδων στη Συκιώνα κατέθεσε χρήματα για την αναστήλωση του αρχαίου θεάτρου. Το «Διάζωμα» προτίθεται να ανοίξει κουμπαρά και για μικρές προσφορές νέων μέσω της κινητής τηλεφωνίας.
- Της Ν. ΚΟΝΤΡΑΡΟΥ – ΡΑΣΣΙΑ, Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 26 Νοεμβρίου 2009
Θεατρική πραμάτεια για ξένους (και ντόπιους)
Ξεκινά αύριο το 3ο «Σύστημα Αθήνα». Δεκατρείς παραστάσεις θεάτρου και χορού της περιόδου 2008-2009 θα παρουσιαστούν σε διευθυντές διεθνών φεστιβάλ, διευθυντές πολιτιστικών φορέων και θεάτρων του εξωτερικού με απώτερο στόχο την εξαγωγή τους.Παράλληλα το κοινό έχει μια τελευταία ευκαιρία να δει τις παραγωγές που έχασε την περασμένη σεζόν. Την Κυριακή (9.30 π.μ.-2 μ.μ.) στο αμφιθέατρο του υπουργείου Πολιτισμού (Μπουμπουλίνας 20-22) θα πραγματοποιηθεί συμπόσιο (ανοιχτό στο κοινό) με θέμα «Το ελληνικό θέατρο και οι διεθνείς σκηνές».
* Αύριο: 3 μ.μ.: Θέατρο Δίπυλον: «Lang» από την ομάδα adLib.dances.
4.45 μ.μ.: Θέατρο Φούρνος: «The ScarMface» από την ομάδα Splish Splash.
9. 15 μ.μ.: Θέατρο Επί Κολωνώ: «Rottweiler» του Γκιγέρμο Εράς από την ομάδα ΝΑΜΑ σε σκηνοθεσία Ελένης Σκώτη.
* Σάββατο: 11.30 μ.μ.: θέατρο Badminton: «Ο Μεγαλέξανδρος και ο καταραμένος δράκος» του Δήμου Αβδελιώδη.
3.45 μ.μ.: Θέατρο Δίπυλον: «Δρόμοι» ιδέα – χορογραφία – κείμενο: Ζωής Δημητρίου.
5.10 μ.μ.: Θέατρο 104 – Κέντρο Λόγου και Τέχνης: «Silence» από την ομάδα Vasistas.
9 μ.μ.: Εθνικό Θέατρο, Κτίριο Τσίλερ – Νέα Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος»: «Ζορμπάς, η πραγματική ιστορία» σε σύλληψη-σκηνοθεσία Τσέζαρις Γκραουζίνις.
* Κυριακή: 4 μ.μ.: Θέατρο Θησείον: «Βίοι (Ζωές) Αγίων» σκηνοθεσία Μιχαήλ Μαρμαρινού.
7 μ.μ.: Θέατρο Σφενδόνη: «Λα Πουπέ» του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη, σκηνοθεσία Αννας Κοκκίνου.
* Δευτέρα: 2.30 μ.μ.: Θέατρο Δίπυλον: «Amen» σε χορογραφία Φώτη Νικολάου, από την ομάδα Χ-it.
4.20 μ.μ.: Θέατρο Σφενδόνη: «Das (ist) ein…» από την ομάδα YELP danceco.
6 μ.μ.: Τεχνόπολις, Αίθουσα Δ9: «Ο υιός» σε χορογραφία Παναγιώτη Κοντονή από το χοροθέατρο Οκτάνα.
9 μ.μ.: Θέατρο Ασκηση: «Παιχνίδια σφαγής» του Ευγένιου Ιονέσκο σε σκηνοθεσία Περικλή Μουστάκη.
* Το Σύστημα Αθήνα συνδιοργανώνουν το Ελληνικό Κέντρο Διεθνούς Θεάτρου και το Εθνικό Κέντρο Θεάτρου και Χορού. Περισσότερες πληροφορίες στα τηλέφωνα των θεάτρων.
- Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 26 Νοεμβρίου 2009
