Εν μέσω δύσκολων καιρών, σε εποχή ισχνών αγελάδων, αν δεν είναι «ηρωικό» το να συγκεντρώνει ένα σχήμα δεκαεννέα άτομα επί σκηνής, τι άλλο μπορεί να είναι;
Οι «Αγαμοι Θύται», ηρωικά πράττοντας, με το αίσθημα του χιούμορ και της διασκέδασης υψηλά ανεπτυγμένο και με νωπή τη «λαϊκή εντολή», παρουσιάζουν ένα «κωμικόν, μουσικόν, σατιρικόν» θέαμα στον «Ζυγό», θέαμα χορταστικό, με γέλιο, «καλλιγραφίες», εμπνεύσεις από την καθημερινότητα και τον έντιμο δημόσιο βίο των Καγιέν και των λαμογιέν.
Στη νέα της θητεία η μουσικοθεατρική γιάφκα της Θεσσαλονίκης δίνει τίτλο «Αλλιώς δε γίνεται» και ξαναχτυπά ανανεωμένη, ξαναμονταρισμένη, ενισχυμένη και με μπότοξ αυτοσαρκασμού χάριν του… εθνικού συμφέροντος. Σύνθημά της: «Ή σαρκάζουμε ή βουλιάζουμε». Με τον Ιεροκλή Μιχαηλίδη στο γενικό κουμάντο, όπως πάντα, και με την αρωγή της ιστορικής φράξιας των Δημήτρη Σταρόβα, Ρούλας Μανισάνου, Στάθη Παχίδη, Χρήστου Μητρέντζη (μόνος απών ο Θοδωρής Αθερίδης) με «διαφανείς κουκούλες, τρύπιες χύτρες ταχύτητας, λαχανί και πράσινη ανάπτυξη, ανελέητοι σαν ΣΔΟΕ της σάτιρας και λυρικοί σαν νέοι υφυπουργοί περιβάλλοντος», ξαναβγαίνουν μπροστά για να διεκδικήσουν μερίδιο δημοσιότητας στις δημοσκοπήσεις.
Μαζί τους και εξ αδιαιρέτου οι ηθοποιοί Μπέσυ Μάλφα, Ταξιάρχης Χάνος, Κρατερός Κατσούλης, Πυγμαλίων Δαδακαρίδης καθώς και ο Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος και οι Cabaret Balkan, σε μια δυναμική, υπερκομματική συνεργασία, με πνευστά, μπουριά και άλλα όπλα μαζικής ηχητικής καταστροφής.
Η δομή του (χορταστικού) προγράμματος γνωστή από παλιά. Μουσική, τραγούδι, παρλάτες μέχρι και… χορός. Το δυνατό χαρτί της παράτασης τα κείμενα (ιδιαίτερα τα πολιτικά, η γιαγιά Ζαφείρω και ο Νονός του Ιεροκλή Μιχαηλίδη), γραμμένα κατά κύριο λόγο από τους Ι. Μιχαηλίδη, Γ. Κλήμεντο, Χ. Τολιάδη, που σχολιάζουν την επικαιρότητα εφ όλης της ύλης (κυβέρνηση, φοροδιαφυγή, σεξουαλικές σχέσεις εφήβων, αντικαπνιστικά μέτρα).
Τα τραγούδια σε μια οργανωμένη αταξία, από το «Upside down» στο «Rien de Rien», από το «Βella Chao» στη «Γοργόνα», «Από το Πάρκο στη Μυροβόλο» κι ένα μίνι αφιέρωμα στον Ζαμπέτα. Συμπέρασμα; Μετά από δεκαεννέα χρόνια, οι «Αγαμοι Θύται» πιο «ώριμοι» αλλά πάντοτε ευθύβολοι και εύστοχοι, παραμένουν μια δυνατή και άξια λόγου ομάδα σατιρικής (και όχι μόνο) κρούσης. [ΑΝΤ. ΚΑΡ., ΕΘΝΟΣ, 30/11/2009]
