Η εργασιακή ειρήνη επανέρχεται στο ΚΘΒΕ

Η εργασιακή ειρήνη επανέρχεται στο ΚΘΒΕ

Η εργασιακή ειρήνη επανέρχεται στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος μετά την καταρχήν ικανοποίηση των εργαζομένων, όπως ανακοίνωσε ο καλλιτεχνικός διευθυντής, Σωτήρης Χατζάκης.

Ο τελευταίος ανακοίνωσε ότι με ομόφωνη απόφαση του συμβουλίου έγινε δεκτή η εισήγησή του για μια σειρά θεσμικά και οικονομικά ζητήματα που είχαν θέσει οι εργαζόμενοι (ηθοποιοί, διοικητικοί, τεχνικοί) και στο παρελθόν αποτελούσαν σημεία τριβής με τον Νικήτα Τσακίρογλου και οδηγούσαν σε πολυήμερες απεργίες.

Αναφορικά με τα οικονομικά, ο καλλιτεχνικός διευθυντής του ΚΘΒΕ σημείωσε ότι το αρχικό χρέος, που έφτανε στα 3,6 εκατ. ευρώ, έπεσε στα 3 εκατ. ευρώ, μετά την έκτακτη επιχορήγηση 600.000 ευρώ από το υπουργείο Πολιτισμού, ενώ επιτεύχθηκε ρύθμιση των χρεών προς το ΙΚΑ σε 96 δόσεις. Ταυτόχρονα, υπάρχει δέσμευση για 5% συν 5% από τον τακτικό προϋπολογισμό, που μεταφράζεται σε 835.000 ευρώ, χρήματα που θα έρθουν μέχρι το τέλος της καλλιτεχνικής περιόδου, το καλοκαίρι του 2010.

Ετσι από αύριο ξεκινούν οι παραστάσεις της νεανικής σκηνής του ΚΘΒΕ στη Μονή Λαζαριστών, με την «Αντιγόνη» του Σοφοκλή, σε σκηνοθεσία Τάσου Ράτζου, και την Τρίτη στο Βασιλικό Θέατρο αρχίζουν οι παραστάσεις της παιδικής σκηνής του θεάτρου με τον «Σιμιγδαλένιο», σε σκηνοθεσία και χορογραφία Στέλλας Μιχαηλίδου

Αναζητούν τα οστά του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα

A.P.

Αλφακαρ (Ισπανία). Ο,τι απέμεινε από τις σορούς που ενταφιάστηκαν σε ομαδικό τάφο κατά την περίοδο του εμφύλιου πολέμου στην Ισπανία (1936 – 1939) πρόκειται να μελετήσουν Ισπανοί ειδικοί, αναζητώντας τα οστά του ποιητή Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα. Ηδη, η προκαταρκτική εργασία άρχισε την Τετάρτη με τον καθαρισμό της έκτασης όπου θα αρχίσουν οι ανασκαφές.

Η πρόεδρος της τοπικής οργάνωσης αναζήτησης αγνοουμένων της περιόδου 1936 έως 1939, κ. Μαριμπέλ Μπρένες, επιβεβαίωσε ότι η εκταφή των οστών θα ξεκινήσει την ερχόμενη εβδομάδα. Βέβαια, παραμένει ασαφές κατά πόσο θα καταστεί εφικτή η ταυτοποίηση των οστών του μεγάλου ποιητή, καθώς η οικογένειά του αντιτίθεται στην εκταφή επειδή πιστεύει ότι η περίπτωσή του δεν πρέπει να διαχωριστεί από αυτή δεκάδων χιλιάδων άλλων θυμάτων φαλαγγιτών. Γενικότερα, όμως, καταβάλλεται προσπάθεια για την εύρεση και αναγνώριση των θυμάτων του εμφύλιου πολέμου. Οι εργασίες πραγματοποιούνται σε μια απομακρυσμένη ορεινή περιοχή κοντά στη Γρανάδα.

Ο εμφύλιος πόλεμος εξακολουθεί να χωρίζει τους Ισπανούς σε δύο αντίπαλα στρατόπεδα. Μπορεί το αίμα να έτρεξε ποτάμι και οι δύο αντιμαχόμενες πλευρές να προέβησαν σε θηριωδίες, αλλά η περίπτωση του ποιητή Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα είναι μια από τις πιο γνωστές.

Μια ομάδα εθελοντών υπό την ονομασία «Ενωση για την Αποκατάσταση της Ιστορικής Μνήμης» καταβάλλει υπεράνθρωπες προσπάθειες από τη δεκαετία του 1990, ώστε όσοι Ισπανοί ενδιαφέρονται να εντοπίσουν τους τάφους των αγαπημένων τους που αγνοούνται από την έναρξη των εχθροπραξιών. Και αυτοί δεν είναι λίγοι. Μέχρι στιγμής, ανέφερε ο εκπρόσωπος της οργάνωσης, έχουν εντοπιστεί οι σοροί 1.700 ανθρώπων.

Ο ιστορικός Ιαν Γκίμπσον, ο οποίος θεωρείται αυθεντία στον Λόρκα, κατάφερε μέσα από τις μελέτες του να εντοπίσει τον τόπο όπου πρέπει να έχει ταφεί ο ποιητής. Οπως, όμως, ο ίδιος υποστηρίζει, παραμένει άγνωστο πού ετάφησαν τουλάχιστον 130 χιλιάδες άνθρωποι. Και ενώ οι νικητές του εμφυλίου κατάφεραν τους δικούς τους να τους θάψουν, οι «χαμένοι» εξακολουθούν να αγνοούν πού βρίσκονται θαμμένοι οι δικοί τους άνθρωποι.

Αλεξέι Αρμπούζοφ “Φθινοπωρινή ιστορία” και “M/S FLORA” (…Γλυκό μου κοριτσάκι λατρεμένο…)

Το θέατρο «Αλμα» παρουσιάζει το έργο του Αλεξέι Αρμπούζοφ «Φθινοπωρινή ιστορία», σε απόδοση Ερρίκου Μπελιέ, σκηνοθεσία Ιωάννας Μιχαλακοπούλου, σκηνικά Γιώργου Πάτσα και μουσική Ευανθίας Ρεμπούτσικα. Τους πρωταγωνιστικούς ρόλους του έργου, Ροντιόν και Λίντια, ερμηνεύουν δύο σημαντικοί ηθοποιοί του ελληνικού θεάτρου, ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος και η Κατερίνα Μαραγκού. Πρόκειται για την τρυφερή ιστορία δύο μοναχικών ανθρώπων, που συναντιούνται σε ένα παραλιακό θεραπευτήριο στις αρχές του φθινοπώρου, αλλά και στις αρχές του φθινοπώρου της ζωής τους. Μοναχικός και ερμητικά κλεισμένος στον εαυτό του ο Ροντιόν, εξωστρεφής και τρυφερή προς όλους η Λίντια. Από τις πρώτες συναντήσεις τους δημιουργείται μια περίεργη χημεία ανάμεσα σε αυτό το αντιφατικό δίδυμο.
  • Επίσης, στη Β’ Σκηνή του θεάτρου «Αλμα», κάθε Δευτέρα και Τρίτη (από 2/11) παρουσιάζεται η παράσταση «M/S FLORA» (…Γλυκό μου κοριτσάκι λατρεμένο…), βασισμένη σε μία ιδέα της Αλίνας Κοτσοβούλου. Στις αρχές του 1960, μία γυναίκα σαλπάρει με το «FLORA» για να βρει και να ζήσει το μεγάλο έρωτα, αφήνοντας πίσω της μια μεγάλη αγάπη. Μέσα από μία γλαφυρή αλληλουχία γραμμάτων και τραγουδιών, το «FLORA» μας ταξιδεύει σε λιμάνια και μελωδίες μιας άλλης εποχής. Πρόκειται για μία μουσική παράσταση, γεμάτη από μουσικές Cole Porter, Richard Rogers, Gershwin μέχρι και του Βασίλη Τσιτσάνη, καθώς και άλλων μεγάλων δημιουργών. Το μουσικό ταξίδι της Αλίνας Κοτσοβούλου θα διαρκεί 1 και 15΄, ενώ το πλοίο διαθέτει και ζωντανή ορχήστρα. Σκηνοθεσία: Πέτρος Φιλιππίδης. Χορογραφίες: Ελπίδα Νίνου – Φιλιππίδη. Ερμηνεύουν η Αλίνα Κοτσοβούλου και ο Αγγελος Μπούρας.

Γουίνι – Γουίλι: Σημειώσατε Χ

  • Εχει «πολιτογραφηθεί» ως ένας κατεξοχήν κινηματογραφικός ηθοποιός.

«Οι ήρωες του Μπέκετ που έχουν εγκαταλειφθεί στη μοίρα τους μου θυμίζουν τους Ελληνες», λέει ο Ερρίκος Λίτσης

«Οι ήρωες του Μπέκετ που έχουν εγκαταλειφθεί στη μοίρα τους μου θυμίζουν τους Ελληνες», λέει ο Ερρίκος Λίτσης

Τα τελευταία, πάντως, τέσσερα χρόνια έχει βάλει πείσμα ο Ερρίκος Λίτσης να αποδείξει ότι μπορεί να σταθεί στη σκηνή με την ίδια άνεση.

«Ετσι κι αλλιώς γνωστός έγινα με το “Σπιρτόκουτο” του Οικονομίδη. Τότε ενδιαφέρθηκαν οι σκηνοθέτες για μένα -ο Γκορίτσας, η Ευαγγελάκου. Το 2005 ξαφνικά άρχισαν να με ανακαλύπτουν και στο θέατρο», λέει. Η Αλίκη Δανέζη – Κνούτσεν τον κάλεσε στην «Οικογενειακή γιορτή», ο Χρήστος Λύγκας στο «Σκληρά και τρυφερά» του Μάρτιν Κριμπ και ο Γιάννης Κακλέας στον «Βροχοποιό» του Ρίτσαρντ Νας. Και φέτος ο Εκτορας Λυγίζος του ζήτησε να παίξει τον πρώτο Μπέκετ της καριέρας του. Ο Λίτσης, φορώντας κοντά παντελονάκια, είναι ο Γουίλι των «Ευτυχισμένων ημερών» του θεάτρου «Χώρα». Γουίνι, η Μίνα Αδαμάκη.

Αμέσως μετά ξεκινά πρόβες για την «Υπόθεση της Οδού Λουρσίν» του Λαμπίς σε σκηνοθεσία Μάρθας Φριντζήλα και αργότερα θα συνεργαστεί με τον Λευτέρη Βογιατζή στο «Θερμοκήπιο» του Πίντερ.

Αν περιμένετε να δείτε τον βουβό, κρυμμένο πίσω από τον αμμόλοφο μπεκετικό ήρωα στο «Χώρα», θα απογοητευτείτε. «Τα έχουμε αλλάξει τα πράγματα. Ούτε η Γουίνι είναι θαμμένη σε λόφο. Είναι δεμένη με ταινία σε καρέκλα», λέει ο Ερρίκος Λίτσης. «Ο Μπέκετ κάνει focus στη Γουίνι. Εδώ αποκαθίσταται 100% η απόλυτη ισοτιμία μεταξύ των χαρακτήρων. Βλέπει ο θεατής και την απελπισία του Γουίλι που έχει διάθεση διαφυγής. Επιδίδεται σε μια βεντάλια δραστηριοτήτων. Φτάνει μέχρι να παίζει φυσαρμόνικα. Εχω αναπτύξει μεγάλη σωματικότητα. Αντιδρώ στη Γουίνι εκφράζοντας ψυχολογικές μεταπτώσεις. Κάποιος είπε: “Μιλά πολύ ο Γουίλι”. Κι όμως, δεν μιλά καθόλου. Η υπερκινητικότητά του μοιάζει σαν ομιλία. Θέλαμε να δείξουμε πώς ζει».

Με έναν τρόπο «διορθώνουν» τον Μπέκετ; «Δεν διορθώνουμε τίποτα», απαντά ο ηθοποιός. «Κρατάμε κάτι πολύ βασικό: τον λόγο του. Δεν κάναμε καμιά προσθήκη για να υποβοηθήσουμε οτιδήποτε. Κόπηκαν κάποια κομμάτια για να γίνει το έργο πιο μαζεμένο». Ο αμμόλοφος του Μπέκετ δεν είναι πιο ενδιαφέρουσα και σουρεαλιστική συνθήκη από το ριάλιτι δωμάτιο, στο οποίο μεταφέρθηκε το έργο; «Ο λόγος του Μπέκετ παραμένει ίδιος, είτε εκφέρεται σε μια έρημο είτε σε ένα δωμάτιο».

- Ποια είναι η αλληγορία της δικής σας «ανάγνωσης»;

«Το δέσιμο της Γουίνι είναι συμβολικό. Θα μπορούσε, αλλά δεν κάνει τίποτα για να ελευθερωθεί. Ζητά βοήθεια απ’ τον Γουίλι. Δεν της τη δίνει. Εχει εγκαταλειφθεί στη δική του μοίρα. Με το μυαλό μου κάνω μια αναφορά στην ελληνική κατάσταση».

- Δηλαδή;

«Ετσι και στην Ελλάδα, όλοι περιμένουν από τους άλλους τα πάντα. Κανένας δεν αναλάμβάνει να κάνει μια μικρή αλλαγή στον προσωπικό του χώρο, όπως έκαναν οι “Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη”. Δεν νομίζω ότι μπορεί να αλλάξουν τα πράγματα, αν εμείς δεν χτυπήσουμε τη γροθιά μας στο μαχαίρι».

* Ως 8 Νοεμβρίου

  • ΙΩΑΝΝΑ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 30 Οκτωβρίου 2009

Βραδιά θεάτρου

  • Θεατρικές πρεμιέρες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.

«Chatroom» στην Αθήνα (θέατρο «Χώρα») και «Το έξυπνο πουλί» στη Θεσσαλονίκη (θέατρο «Αμαλία»)

«Chatroom» στην Αθήνα (θέατρο «Χώρα») και «Το έξυπνο πουλί» στη Θεσσαλονίκη (θέατρο «Αμαλία») * «Αττική Οδός», σε κείμενο-σκηνοθεσία Θανάση Παπαθανασίου, Μιχάλη Ρέππα, στο θέατρο «Εμπορικόν» (Σαρρή 11, Ψυρρή – Τηλ.: 210-3211750). Παίζουν: Τζένη Ρουσσέα, Ελένη Γερασιμίδου, Δάφνη Λαμπρόγιαννη, Γιάννης Τσιμιτσέλης, Σταύρος Ζαλμάς.

* «Chatroom», του Εντα Γουόλς, για δεύτερη χρονιά στο θέατρο «Χώρα» (Αμοργού 18, Κυψέλη – Τηλ.: 210-8673945). Σκηνοθετεί η Σοφία Βγενοπούλου και πρωταγωνιστεί η Μαρία Γεωργιάδου.

* «Η βασίλισσα της ομορφιάς», του Μάρτιν Μακντόνα, για δεύτερη χρονιά στο θέατρο «Χυτήριο» (Ι. Οδός 44, Τηλ.: 210-3412313). Σκηνοθετεί η Νικαίτη Κοντούρη και πρωταγωνιστούν οι Ερση Μαλικένζου, Ναταλία Τσαλίκη.

* «Secret Room Reloaded», της Μαρίνας Κουλούρη, από τη θεατρική ομάδα «Bewitched», στο «Θέατρο του Ηλιου» (Φρυνίχου 10, Πλάκα – Τηλ.: 210-3231591). Σκηνοθετεί ο Γιώργος Δανέζης.

* «Η σονάτα των Ατρειδών», του Γιάννη Ρίτσου, στο «Θέατρο της Ανοιξης» (Γερμανικού 20, Κεραμεικός – Τηλ.: 210-5238870). Σκηνοθετεί ο Γιάννης Μαργαρίτης και επί σκηνής οι Χρυσάνθη Δούζη, Κώστας Θωμαΐδης.

* «Φόνος μετά μουσικής», του Αλντο Νικολάι, στη θεατρική σκηνή «Ζωή Λάσκαρη» (Καστοριάς 34, Βοτανικός – Τηλ.: 210-3477878). Σκηνοθετεί ο Γιάννης Διαμαντόπουλος και παίζουν οι Μαρία Κορινθίου, Λάμπης Λιβιεράτος, Νίκος Γεωργάκης.

* «Αι δύο μονόλογοι», με τους Σεραφείμ Σίλα, Γιώργο Χατζηπαύλου, για δεύτερη χρονιά στο θέατρο της οδού Παραμυθίας 27 (Κεραμεικός – Τηλ.: 210-3475904).

  • Υπεύθυνος: ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΖΕΔΑΚΙΣ, Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 30 Οκτωβρίου 2009

«Ο Σιμιγδαλένιος» του Αλέξανδρου Αδαμόπουλου στην Παιδική Σκηνή – Βασιλικό Θέατρο














//

Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, στο πλαίσιο της εκπαιδευτικής του πολιτικής, ανοίγει φέτος την αυλαία της Παιδικής Σκηνής του, με το έργο «Ο Σιμιγδαλένιος», του Αλέξανδρου Αδαμόπουλου, σε σκηνοθεσία – χορογραφία Στέλλας Μιχαηλίδου. Το έργο κάνει πρεμιέρα την Τρίτη, 3 Νοεμβρίου, στο Βασιλικό Θέατρο, στις 10.30 π.μ. Ο Αλέξανδρος Αδαμόπουλος μετέφερε στο θέατρο με μεγάλη μαεστρία, έμπνευση και ποιητική διάθεση ένα παραμύθι για τη Δημιουργία, τη Ζωή, τον Έρωτα και την Αγάπη, που ευαισθητοποιεί τα παιδιά στην κατανόηση και στην έκφραση των αξιών και των συναισθημάτων.

Η υπόθεση του έργου

Μια βασιλοπούλα αρνείται να ερωτευτεί  και στις πιέσεις του πατέρα της να παντρευτεί, αντιτάσσει ένα ανδρείκελο, ένα άβουλο όργανο που μόνη της πλάθει και που μπορεί απόλυτα να ελέγχει, τον Σιμιγδαλένιο. Μια άλλη όμως, βασιλοπούλα από ένα μακρινό βασίλειο κλέβει τον Σιμιγδαλένιο και αναγκάζει την πρώτη βασιλοπούλα να ξεκινήσει ένα ταξίδι αναζήτησής του που φτάνει μέχρι τον ήλιο, το φεγγάρι και τα μακρινά αστέρια. Σ’ αυτή την περιπλάνηση, μέσα από μεγάλο πόνο και μοναξιά, η βασιλοπούλα γνωρίζει τον εαυτό της και καταλαβαίνει  το βαθύτερο νόημα της ύπαρξης που είναι η Αγάπη.

Σημείωμα του Συγγραφέα

Λίγα λόγια μόνο. Αν και μπορεί να φαίνετ’ έτσι, ο Σιμιγδαλένιος δεν είναι έργο μόνο παιδικό. Είν’ ένα παραμύθι που διαβάζεται με ανοιχτή καρδιά. Για μικρούς ή για μεγάλους; Ψευτοδίλημμα! Ποιος μικρός θά ’χε ακούσει ένα παραμύθι, αν δεν του το ’λεγε κάποιος μεγάλος; Ποιος μεγάλος δεν χαίρεται διαβάζοντας ένα παραμύθι; Ο Σιμιγδαλένιος είναι θέατρο. Φαντάζομαι το έργο με τρομερή ζωντάνια, συνεχή κίνηση, ζουμερά χρώματα, μουσική πολλή και πολλή έκφραση. Όχι επιδερμική επίδειξη· έκφραση. Ένα πραγματικό έργο συνόλου.

Ο Σιμιγδαλένιος, είν’ ένα στοίχημα: Με τον εαυτό μου. Δεν είχα ασχοληθεί ποτέ μου, ούτε με τα παραμύθια ούτε με το τι μπορεί να δώσει ζωντανά στις μέρες μας η παράδοση από σκηνής. Ακόμα, δεν είχα επιχειρήσει ποτέ μου να γράψω έμμετρα και με ρίμα. Πίστευα πως όλ’ αυτά ανήκουνε στο παρελθόν. Φαίνεται πως δεν είν’ έτσι. Κάποια πράματα είναι πάντα εκεί· μέσα μας. Αρκεί να σκύψουμε και να τα δούμε. Αρκεί να σκάψουμε και να τα βρούμε.

…Και δύο λόγια ακόμη… Δέκα πέντε χρόνια μετά, έτσι που το έργο παίζεται κι ακούει λόγια καλά παντού και κάνει συνεχώς καινούργιους φίλους —ενήλικους κυρίως— δίχως ν’ ασπρίσει όπως άσπρισα σκέφτομαι πως το στοίχημα κερδήθηκε: Όλα είναι εκεί· μέσα μας. Κι ας είναι το τοπίο θολό. Κι ας τρέχουμε τρελά σκιαμαχώντας. Και μια σκέψη ακόμα που με γαργαλάει: Ανάμεσα σε τόσα πολλά ανεβάσματα του έργου καλύτερο ίσως είν’ εκείνο που δεν έγινε ακόμη. Κι από τους αναγνώστες αυτός που ακόμη δεν το διάβασε. Και τελικός κριτής ο χρόνος.

Αλέξανδρος Αδαμόπουλος

Σημείωμα της Σκηνοθέτιδος

Διαβάζοντας για πρώτη φορά τον Σιμιγδαλένιο, απόλαυσα τον ρυθμό, το χιούμορ, την ωραία γλώσσα του κειμένου. Με συγκίνησε η πορεία της Βασιλοπούλας από την άγνοια στη γνώση, από το ψέμα στην αλήθεια, από το σκοτάδι στο φως, από τον φόβο, τη συρρίκνωση και τον εγωισμό,  στη ζωογόνο Αγάπη. Με αφορμή το έργο του Αλέξανδρου Αδαμόπουλου, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας ένα ποίημα του Πέρση ποιητή Τζελαλαντίν Ρουμί *, που ο πυρήνας του συγγενεύει κατά τη γνώμη μου μ’ αυτόν του Σιμιγδαλένιου:

Δίχως αγάπη / όλη η λατρεία είναι ασήκωτο βάρος / ο χορός αγγαρεία / η μουσική σκέτος θόρυβος / Ναι, όλη η βροχή τ’ ουρανού πέφτει στη θάλασσα. / Μα δίχως αγάπη / ούτε μια σταγόνα δεν γίνεται μαργαριτάρι.

Στέλλα Μιχαηλίδου

* Ο Τζελαλαντίν Ρουμί γεννήθηκε το 1207 μ.Χ. στο Χορασάν, κοντά στα σημερινά σύνορα της Περσίας και του Αφγανιστάν. Θεωρείται ένας από τους κορυφαίους μυστικούς ποιητές της Ανατολής. Το ποίημα «Δίχως αγάπη» ανήκει στη συλλογή Ο Αγαπημένος (εκδόσεις Αρμός).

Συντελεστές

Σκηνοθεσία-Κίνηση:  Στέλλα Μιχαηλίδου

Σκηνικά-κοστούμια: Αλεξάνδρα Μπουσουλέγκα, Ράνια Υφαντίδου

Μουσική: Κώστας Βόμβολος

Φωτισμοί: Στέλιος Τζολόπουλος

Μουσική διδασκαλία: Χρύσα Τουμανίδου

Βίντεο: Γιάννης Πειραλής

Βοηθός σκηνοθέτη-κινησιολόγου: Ζωή Κυριακίδου

Οργάνωση παραγωγής:  Αθηνά Σαμαρτζίδου

Διανομή (με αλφαβητική σειρά)

Ελευθερία Γαλιατσάτου (Β΄ βασιλοπούλα, Ναύτης), Χριστίνα Γιαγκούλη (Βασίλισσα, Υπηρέτρια Α΄, Ναύτης, Αυλικός), Θανάσης Δισλής (Α΄ Βασιλιάς, Τελάλης, Αφηγητής), Χριστίνα Ζάννη (Ήλιος, Αστέρας, Ναύτης, Αυλικός), Χρύσα Ζαφειριάδου (Α΄ Βασιλοπούλα), Ματίνα Καρτσιούνα (Σελήνη, Μικρό αστεράκι, Ναύτης, Αφηγητής, Αυλικός), Γιώργος Κωνσταντινίδης (Μέγας Αυλάρχης, Τελάλης, Αφηγητής, Αυλικός), Κατερίνα Λύκου (Α΄ Βάγια, Αφηγητής), Μαρία Ορφανού (Μάνα Σελήνης, Υπηρέτρια Α΄, Υπηρέτρια Β΄, Ναύτης, Αυλικός), Αναστάσης Παπαδόπουλος (Σιμιγδαλένιος), Στέλλα Ράπτη (Α΄ Βάγια, Αφηγητής), Μιχάλης Σιώνας  (Β΄ Βασιλιάς, Τελάλης, Αφηγητής, Αυλικός), Εύα Σοφρωνίδου (Β΄ Βάγια, Γυναίκα στο παζάρι, Αυλικός), Χρύσα Τουμανίδου (Ξεματιάστρα, Μάνα αστεριών, Ναύτης, Αφηγητής), Ιωάννα Τσιγκουρλά (Μάνα ήλιου, Υπηρέτρια Α΄, Υπηρέτρια Β΄, Ναύτης, Αυλικός), Θάνος Φερετζέλης (Γιατρός, Μέγας αστέρας, Τελάλης, Αφηγητής, Αυλικός). Ακούγεται η φωνή του Νίκου Κουμαριά.

Παίζουν επί σκηνής οι μουσικοί:

Παύλος Μέτσιος (τρομπέτα), Χρύσα Τουμανίδου (πιάνο).

Παραστάσεις

Τρίτη -  Παρασκευή:  10.30  (για σχολεία),  Κυριακή 11:00 (για το κοινό)

Τιμές Εισιτήριων

Γενική Είσοδος : Κυριακές   10 € ,  Τιμή σχολικού εισιτηρίου: Τρίτη – Παρασκευή 8 €

Χώρος: Βασιλικό Θέατρο

Πληροφορίες-Κρατήσεις:

Ώρες λειτουργίας ταμείων: Βασιλικό Θέατρο 9.30 π.μ. έως  9.30 μ.μ.,  Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών: 10.30π.μ. έως 5.30 μ.μ.. Τηλ. κρατήσεων: 2310 288000

“Αντιγόνη” του Σοφοκλή από τη Νεανική Σκηνή του ΚΘΒΕ

©Κώστας Αμοιρίδης




Αντισυμβατική, ανυπότακτη, ανυποχώρητη, αμετάπειστη… Η «ΑΝΤΙΓΟΝΗ»… του Σοφοκλή, σε μετάφραση Σοφίας Νικολαϊδου, και σκηνοθεσία Τάσου Ράτζου, …ένα νεαρό κορίτσι που στρέφεται ενάντια στην αυταρχική εξουσία που θέλει να της επιβάλει τα «πρέπει» του νόμου. Αντιστέκεται. Επαναστατεί… με όποιο τίμημα. Η «Αντιγόνη» καταλαμβάνει τη Νεανική Σκηνή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, στη Μονή Λαζαριστών – Σκηνή «Σωκράτης Καραντινός»,  από την Κυριακή,  1 Νοεμβρίου 2009, στις 11π.μ.

Η νεανική σκηνή του  Κ.Θ.Β.Ε δημιουργήθηκε με στόχο να  φέρει τους εφήβους μαθητές πιο κοντά στο θέατρο και να τους δώσει τη δυνατότητα να το γνωρίσουν,  να το αγαπήσουν και να αποκτήσουν μια δυνατή και ουσιαστική σχέση μ’ αυτό ώστε να αποτελέσουν τη νέα γενιά των θεατών. Πέρσι έγινε το  πρώτο βήμα με την παράσταση «Ελένη» του Ευρυπίδη, σε μετάφραση Σοφίας Νικολαίδου και σκηνοθεσία Γιάννη Παρασκευόπουλου, το οποίο στέφθηκε με επιτυχία. Φέτος είναι η σειρά της «Αντιγόνης».

«Γιατί η Αντιγόνηόπως χαρακτηριστικά σημειώνει στα προλεγόμενα της μετάφρασής του έργου του Σοφοκλή εκδόσεις «Κέδρος», η Σοφία Νικολαΐδου:

«Η Αντιγόνη είναι ένα έργο πυκνού πολιτικού προβληματισμού. Το μέγα ερώτημα που θέτει είναι: Ποιος ορίζει το μέτρο της ανθρώπινης δράσης; Η ηθική του κοινού αίματος ή η ηθική της εξουσίας; Η Αντιγόνη αρθρώνει διαυγή πολιτικό λόγο. Δεν πυρπολείται από έρωτα, όπως η Μήδεια ή άλλες εμβληματικές ηρωίδες. Είναι η βασιλοκόρη που δε διστάζει να συγκρουστεί με την εξουσία και να πληρώσει το τίμημα. Μιλά, όταν όλοι σιωπούν. Αυτή, μία γυναίκα.

Ο Κρέων είναι η εξουσία. Αποφασίζει, διατάζει. Η σφοδρότητα της σύγκρουσης Κρέοντα και Αντιγόνης οφείλεται στο γεγονός ότι το ήθος και των δυο ηρώων είναι ωμό. Ανάλγητο. Φλογοβόλο. Δε γνωρίζει κλιμάκωση, δεν υπαναχωρεί. Μαίνεται. Στην άλλη όχθη, ο Αίμονας είναι η φωνή του μέτρου. Της κοινής λογικής. Ο ζυγισμένος λόγος του αναπτύσσει επιχειρήματα ενός θεωρητικού της δημοκρατίας. Διατυπώνει και υπερασπίζεται τη γνώμη των πολιτών.

Πώς υφαίνει κανείς σε μια σύγχρονη γλώσσα τον κειμενικό και πολιτισμικό ιστό ενός διάσημου έργου της ελληνικής αρχαιότητας; Ο μεταφρασμένος λόγος οφείλει να συντηρεί κάτι από το καθαρό μέταλλο της λέξης του Σοφοκλή, τη λυρική κραυγή των χορικών, τον γόο του κομμού, τη λεπτουργημένη δομή των ρητορικών αντιπαραθέσεων. Κυρίως: τον τρόπο της πρόσληψης του κόσμου. Την ιδεολογία του έργου, που συνομιλεί ευθέως και ευκρινώς με την ιστορία της εποχής.

Επέλεξα τον πεζό λόγο στα αφηγηματικά μέρη. Έναν πεζό λόγο με υπόγειο εσωτερικό ρυθμό. Στα λυρικά μέρη ο ρυθμός γίνεται σε αρκετές περιπτώσεις περισσότερο ανάγλυφος, ο στίχος σπάει σε κομμάτια, γίνεται προσπάθεια να αναδειχθεί η μουσικότητα και η αστραφτερή λέξη του πρωτότυπου.

Για απολύτως προσωπικούς λόγους, η μετάφραση αφιερώνεται στους μαθητές και τους δασκάλους που μελετούν Αντιγόνη στις σχολικές τάξεις. Ιδίως στη μαθήτρια που ξενυχτούσε κάτω από το πάπλωμα, με ανοιχτό φακό, διαβάζοντας. Δυόμιση χιλιάδες χρόνια μετά, δεν μπορώ να φανταστώ μεγαλύτερο αναγνωστικό κομπλιμέντο».

Σημείωμα του Σκηνοθέτη

«Αντιγόνη…

Πόσο μπορεί να ταπεινωθεί ο άνθρωπος σήμερα; Πόσο μπορεί να αντέξει την ταπείνωση από φόβο; Από τον φόβοτου θανάτου, από τον φόβο της εξουσίας, από τον φόβο της μοναξιάς. Δουλεύοντας με ένα κείμενο, γραμμένο σε μια εποχή μακρινή, ήρθαμε αντιμέτωποι με ερωτήματα του εδώ και του τώρα.

Σε μια άδεια θεατρική αίθουσα, δώδεκα ηθοποιοί και τρεις μουσικοί, οδηγημένοι από τον λόγο του Σοφοκλή, συνομιλούν με το κείμενο και απαντούν σε ερωτήσεις∙ όχι σημερινές ούτε χτεσινές, αλλά αιώνιες. Ανακαλύπτουν την Αντιγόνη, τη βασιλοκόρη της Θήβας, που θα μπορούσε να είναι σήμερα μια οργισμένη κοπέλα σε διαδήλωση ή τραγουδίστρια στη ροκ μπάντα του πανεπιστημίου ή ένα δακρυσμένο κορίτσι σε μια οποιαδήποτε γειτονιά μιας οποιασδήποτε Θήβας.

Απέναντί της στέκεται ο Κρέοντας, ενσάρκωση της τυφλής εξουσίας, ο οποίος, προς πείσμα των σχολικών εγχειριδίων, σε αυτή την παράσταση καθόλου δεν επιθυμεί να σκοτώσει την Αντιγόνη∙ προσπαθεί μάλιστα απεγνωσμένα να ξεφύγει από την πράξη αυτή, δίνοντάς της όσες ευκαιρίες μπορεί. Δυστυχώς, όμως, εκείνη όχι μόνον δεν θα αρπάξει καμία ευκαιρία, αλλά θα τον παρασύρει μαζί της, με ένα είδος σαγήνης, στην καταστροφή. Έτσι, θα διαγράψουν τις παράλληλες πορείες τους από το συλλογικό «είναι» στη μοναξιά, από το «εμείς» στο «εγώ», από το «μαζί», στο «μόνος».

Για να αποδειχθεί –για μια ακόμη φορά– ότι τραγωδία δεν είναι παρά η σύγκρουση ανάμεσα στο πώς θα θέλαμε να είναι ο κόσμος και στο πώς είναι τελικά»..

Τάσος Ράτζος

Συντελεστές

Μετάφραση: Σοφία Νικολαΐδου

Σκηνοθεσία: Τάσος Ράτζος

Σκηνικά-κοστούμια: Ανδρέας Παρασκευόπουλος

Μουσική: Βαγγέλης Φάμπας

Κίνηση: Κική Μπάκα

Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου

Έμμετρα αποσπάσματα & στίχοι: Γιώργος Κορδέλλας

Αφηγηματική απόδοση Δ΄ στάσιμου: Γιάννης Καραούλης

Visual artist: Γιάννης Πειραλής

Μουσική διδασκαλία: Νίκος Βουδούρης

Βοηθός σκηνοθέτη: Λητώ Τριανταφυλλίδου

Οργάνωση παραγωγής: Χριστίνα Ζαχαροπούλου

ΔΙΑΝΟΜΗ με σειρά εμφάνισης

Κρέων Μάνος Ζαχαράκος, Αντιγόνη Ευσταθία Τσαπαρέλη, Ισμήνη Κρίστη Παπαδοπούλου, Φύλακας Ιορδάνης Αϊβάζογλου, Αίμονας Κίμων Κουρής, Τειρεσίας Γιάννης Καραούλης, Αγγελιαφόρος Μιχάλης Συριόπουλος, Ευρυδίκη Ευτέρπη Ιωαννίδου, Νέος Αγγελιαφόρος Σπύρος Αθηναίου, Κορυφαία Στέλλα Χριστοδουλοπούλου, Χορός Ελένη Ευθυμίου, Δημήτρης Κωνσταντινίδης

Μουσικοί Έλσα Μουρατίδου (τραγούδι), Χρήστος Μπάρμπας (ακορντεόν, πιάνο, νέι, καβάλ, φλογέρα, γκάιντα), Νίκος Ψοφογιώργος (κρουστά).

Παραστάσεις

Τρίτη -  Παρασκευή:  10.30  (για σχολεία),  Κυριακή 13:00 (για το κοινό)

Τιμές Εισιτήριων

Γενική Είσοδος : Κυριακές   12 € ,  Τιμή σχολικού εισιτηρίου: Τρίτη – Παρασκευή 10 €

Χώρος: Σκηνή «Σωκράτης Καραντινός Μονή Λαζαριστών

Πληροφορίες-Κρατήσεις:

Ώρες λειτουργίας ταμείων: Βασιλικό Θέατρο 9.30 π.μ. έως  9.30 μ.μ.,  Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών: 10.30π.μ. έως 5.30 μ.μ.. Τηλ. κρατήσεων: 2310 288000

Ρύθμιση θεσμικών και οικονομικών θεμάτων των εργαζομένων στο ΚΘΒΕ

Το Διοικητικό Συμβούλιο του Κ.Θ.Β.Ε. μετά από εισήγηση του Καλλιτεχνικού Διευθυντή και με απόλυτη συνέπεια προς όσα είχε υποσχεθεί στο Σύλλογο Εργαζομένων στο Κ.Θ.Β.Ε. – Πάσης Φύσεως Προσωπικού, κατά την προ 6μήνου περίπου υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας, προχώρησε στη λήψη απόφασης, με την οποία ρυθμίζονται θεσμικά και οικονομικά θέματα των εργαζομένων.

Με τη ληφθείσα απόφαση, επέρχονται εργασιακές ρυθμίσεις (πχ καθιέρωση πενθήμερης εργασίας για όλες τις ειδικότητες των τεχνικών) με τρόπο τέτοιο, ώστε να εξυπηρετείται πλήρως ο προγραμματισμός του Κ.Θ.Β.Ε. και ταυτόχρονα να ικανοποιείται το αίτημα των εργαζομένων, που με αίσθημα ευθύνης συμφωνήσαν στον τρόπο ρύθμισης ώστε να εξυπηρετείται ο προγραμματισμός του θεάτρου, να μειώνονται οι δαπάνες υπερωριών κ.λ.π. και φυσικά να εξυπηρετούνται και οι ίδιοι.

Παράλληλα, επισημαίνουμε ότι στο Κ.Θ.Β.Ε., όπου υπάρχει εργασιακή ειρήνη, υλοποιείται πρόγραμμα οικονομικής εξυγίανσης και αναδιάρθρωσης των υπηρεσιών του, με στόχο την ενδυνάμωση της αποτελεσματικότητας και τη μείωση του ελλείμματος (με ορατά ήδη θετικά αποτελέσματα) ενώ υπάρχει ταύτιση στόχων και κοινό όραμα Διοικητικού Συμβουλίου, Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης και εργαζομένων, που δημιουργεί προϋποθέσεις για εξωστρεφή δράση και περαιτέρω αναβάθμιση του Κ.Θ.Β.Ε.

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΠΕΙΡΑΙΑ. Ανακαινίζεται το ελληνικό «Μπολσόι»

//

Το Δημοτικό Θέατρο  Πειραιά αποτελεί πιστό  αντίγραφο του Μπολσόι  της Μόσχας

«Το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά σύντομα θα λειτουργήσει και θα ανοίξει τις πόρτες του στο κοινό». Είναι η βεβαιότητα του δημάρχου Πειραιά Παναγιώτη Φασούλα, για το κτίριο του αρχιτέκτονα Ιωάννη Λαζαρίμου που ολοκληρώθηκε το 1895 και αποτελεί πιστό αντίγραφο του θεάτρου Μπολσόι της Μόσχας. Ο δήμαρχος υποστηρίζει πως η διατήρηση και αποκατάσταση της παλιάς σκηνής του θεάτρου ανοίγουν τον δρόμο ώστε το κοινό να χαρεί ένα από τα σπουδαία θέατρα της Ευρώπης. Μαζί με μέλη της Επιτροπής για τη λειτουργία του Δημοτικού Θεάτρου επισκέφθηκαν το εργοτάξιο του Δημοτικού Θεάτρου όπου οι εργασίες αποκατάστασης και ανακαίνισης έφεραν στο φως πολλά στοιχεία από τον εσωτερικό διάκοσμο. «Τα έργα προχωρούν με ταχείς ρυθμούς. Στην πορεία αποκαλύφθηκαν τοιχογραφίες και οροφογραφίες που δεν τις περιμέναμε και οι οποίες θα συντηρηθούν από το Κέντρο Συντήρησης του υπουργείου Πολιτισμού», ανέφερε ο αρχιτέκτονας Μάνος Περάκης, μέλος της Επιτροπής Προσωπικοτήτων.

Η Εφορεία Αρχαιοτήτων έχει διευθετήσει τις αρχαιότητες που βρέθηκαν στον προαύλιο χώρο του θεάτρου. «Ζούμε μία ιστορική στιγμή σε έναν χώρο που σε λίγο θα έχει όλη την παλιά του αίγλη και θα βοηθήσει ιδιαίτερα στην πνευματική αναγέννηση του Πειραιά», συμπληρώνει ο συνθέτης Γιώργος Κουρουπός. Ο οποίος μαζί με τους Βασίλη Βασιλικό, Βάσω Παπαντωνίου, Γιάννη Σακελλαράκη, Τάκη Δεγλέρη, Πλάτωνα Μαυρομούστακο, Τζένη Γλου και Βίκυ Σκλαβενίτη απαρτίζουν την Επιτροπή Προσωπικοτήτων.

  • ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 29 Οκτωβρίου 2009

Η ιστορία μιας σκάλας

  • Του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου
  • ΤΑ ΝΕΑ: Παρασκευή 30 Οκτωβρίου 2009

Στο Εθνικό Θέατρο, στο κτίριο Τσίλερ, υπάρχει, μπαίνοντας από την είσοδο των ηθοποιών, του διοικητικού και τεχνικού προσωπικού, η σκάλα που οδηγούσε στα καμαρίνια. Από αυτές τις σκάλες κατέβαιναν οι ηθοποιοί για να πάνε στη σκηνή του θεάτρου. Αυτά τα μάρμαρα έχουν ακούσει κι έχουν δει εκατοντάδες ηθοποιούς να ψιθυρίζουν τα λόγια τους πριν βγουν στη σκηνή, να κλαίνε που κάτι πήγε στραβά στην παράσταση, έχουν ακούσει κουτσομπολιά, κακίες, υστερίες, έχουν νιώσει τη θερμότητα ενός γρήγορου φιλιού. Βαθουλώσανε και στρογγυλέψανε οι γωνίες τους, πήρανε σχήμα από την επαφή με τους ανθρώπους.

Τα ξηλώσανε αυτά τα μάρμαρα για να γίνει η ανακαίνιση του κτιρίου- που έπρεπε να γίνει. Καταλαβαίνω επίσης πως δεν υπάρχει ανακαίνιση χωρίς (παράπλευρες) απώλειες. Κι ωστόσο δεν μπορώ να το καταπιώ. Σβήστηκε η μνήμη. Ένα θέατρο είναι η ιστορία των ανθρώπων του. Δεν είναι μια κατοικία που άλλαξε ο ιδιοκτήτης ή ο ενοικιαστής. Εδώ η ιστορία έχει συνέχεια. Είναι γραμμένη πάνω στους τοίχους, στην ατμόσφαιρα και πάνω σ΄ αυτά τα σκαλιά. Και την ξηλώσανε. Ένα παλιό κτίριο είναι ζωντανό όταν φυλάει τις μνήμες του. Δεν έχει μνήμες ένα τέλεια ανακαινισμένο κτίριο που φιλοξενεί τώρα τα γραφεία ενός χρηματιστηριακού ομίλου ή μιας ελβετικής ασφαλιστικής εταιρείας. Το ανακαινισμένο αυτό κτίριο απλώς δίνει ψεύτικο κύρος και παρελθόν σ΄ αυτούς τους νέους ενοίκους. Ένας πολιτιστικός οργανισμός όπως το Εθνικό Θέατρο δεν τα έχει ανάγκη αυτά τα «μεγαλεία». Δημιουργεί παρόν και μέλλον ως συνέχεια του παρελθόντος του- που κι αυτό είναι ζωντανό και παρόν. Τα καμαρίνια του Εθνικού γίνανε γραφεία! Αντί να ακούμε πια τις φωνητικές ασκήσεις ή τις σιωπές συγκέντρωσης των ηθοποιών, τώρα θα ακούμε συζητήσεις για την ταχεία απορρόφηση του Ε΄ πακέτου της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή για τις μεθόδους προώθησης του προϊόντος… Αντί για το λαμπάκι στον καθρέφτη του ηθοποιού, θα φεγγίζει ο υπολογιστής. Αυτά τα καμαρίνια με την αύρα τους, που είχαν γνωρίσει μυθικά πρόσωπα του ελληνικού θεάτρου και που ήταν κρυφή ελπίδα κάθε νέου ηθοποιού να τα κατοικήσει κι αυτός με τη σειρά του.

Τα ωραία ανακαινισμένα κτίρια γίνονται διακοσμητικά αν δεν κουβαλούν μνήμες. Κι αυτή η σκάλα κουβάλαγε μνήμες. Αυτά τα φθαρμένα ταπεινά μάρμαρα για τους ανθρώπους του θεάτρου και τους θεατές του έχουν αξία όπως και κάποια άλλα σπουδαία φθαρμένα μάρμαρα.

Ένα θέατρο είναι η ιστορία των ανθρώπων του. Δεν είναι μια κατοικία που άλλαξε ο ιδιοκτήτης ή ο ενοικιαστής

  • Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος είναι σκηνοθέτης.

Blog στο WordPress.com.
Theme: Esquire by Matthew Buchanan.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.