- Στις 16 Οκτωβρίου το 1ο Διεθνές Φεστιβάλ
ΦΕΣΤΙΒΑΛ. Διακόσιες σαράντα εννέα (249) συνολικά παραστάσεις από τετρακόσιους (400) και πλέον καλλιτέχνες, όχι κλεισμένοι σε κάποια σκοτεινή αίθουσα αλλά «στη μέση του δρόμου», αφού οι αριθμοί αυτοί αφορούν το 1ο Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου Δρόμου, που πρόκειται να πραγματοποιηθεί από την Παρασκευή 16 έως και την Τρίτη 20 Οκτωβρίου στο κέντρο της Αθήνας. Ενα φεστιβάλ στο οποίο συμμετέχουν πενήντα πέντε ελληνικές καλλιτεχνικές ομάδες και δέκα από το εξωτερικό (Ιταλία, Γαλλία, Γερμανία, Πολωνία, Ολλανδία, Βραζιλία και Βουλγαρία).
- Λανθασμένη αντίληψη
Τι είναι όμως το Θέατρο Δρόμου; Οπως τόνισε στη χθεσινή συνέντευξη Τύπου ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ, Νίκος Χατζηπαππάς, «στη χώρα μας επικρατεί μια λανθασμένη αντίληψη γύρω από το τι είναι το Θέατρο Δρόμου κι ευχόμαστε ότι το Φεστιβάλ θα βοηθήσει ώστε να ξεκαθαριστούν λίγο τα πράγματα. Δυστυχώς, δεν έχουμε την παράδοση άλλων χωρών και συχνά στη δική μας χώρα το Θέατρο Δρόμου εμφανίζεται αρκετά υποτιμημένο. Πρόκειται όμως για θεατρική δράση με μεγάλη λαϊκή συμμετοχή, η οποία βρίσκεται στον αντίποδα μιας μουσειακής αντίληψης της κουλτούρας».
Οπως ανέφερε ο Ν. Χατζηπαππάς, πεδίο δράσης του Street Theatre είναι φυσικά ο δημόσιος χώρος, όμως «δεν αρκεί κάποιος να είναι ζογκλέρ ή να παίζει απλώς μουσική ώστε να χαρακτηριστεί αυτό Θέατρο Δρόμου. Μια τέτοια δράση πρέπει να είναι κάτι πιο σύνθετο, να διαθέτει θεατρικότητα και κάποια αφήγηση. Πολύ σημαντικό στοιχείο επίσης είναι η σχέση του καλλιτέχνη, του περφόρμερ με το κοινό μέσα στον δημόσιο χώρο όπου πραγματοποιείται η δράση του».
Το Θέατρο Δρόμου χαρακτηρίζεται από πλουραλισμό, πολυμορφία, χρησιμοποιεί διαφορετικά υλικά κι έχει ποικίλες αφετηρίες, στοχεύοντας πάντα στον δημόσιο χώρο. Αποπειράται κάθε φορά τη μεταμόρφωση του χώρου της πόλης σε χώρο δράσης και καλλιτεχνικής έκφρασης, επικοινωνώντας με το κοινό και παρεμβαίνοντας με έναν τρόπο άμεσο και δυναμικό στον δημόσιο χώρο και στη ροή της πόλης. Ενας από τους στόχους του είναι να αναδείξει το περιβάλλον της πόλης σε χώρο θεατρικής δράσης. Ο δρόμος και η αρχιτεκτονική της πόλης μεταμορφώνονται σε κυρίαρχη σκηνογραφία.
Ενας από τους βασικούς στόχους των διοργανωτών του Φεστιβάλ είναι βέβαια η καθιέρωσή του ως θεσμού: σύντομα να μπορεί να αναδειχθεί σε σημαντική διοργάνωση πολιτισμού, αλλά και επένδυση, πολιτιστική, τουριστική και οικονομική – δεδομένης και της επικοινωνιακής δυνατότητας και προσέγγισης σε ένα ευρύτατο κοινό, ανεξάρτητα από την προέλευση, την ηλικία και τη γλώσσα του.
- Δύο ενότητες
Ετσι, λοιπόν, για πέντε ημέρες, μικρά και μεγάλα θεάματα δρόμου θα παρουσιαστούν σε χώρους γύρω από την Ακρόπολη. Η τελετή έναρξης θα πραγματοποιηθεί στον εξωτερικό χώρο του Παναθηναϊκού Σταδίου και οι δράσεις θα εξακτινωθούν στην Ερμού (κοντά στην Πλατεία Συντάγματος), στην Καπνικαρέα, στο Μοναστηράκι, στο Θησείο, στην Αποστόλου Παύλου, στην αρχή της Διονυσίου Αρεοπαγίτη, στην Πλατεία Κλαυθμώνος καθώς και στην Πλάκα. Εκτός από τις καθαυτό παραστάσεις θεάτρου δρόμου, το Φεστιβάλ θα περιλαμβάνει και δράσεις με βάση άλλες μορφές τέχνης, χοροθεατρικές παραστάσεις, εργαστήρια, κουκλοθέατρο καθώς και μικρές μουσικές μπάντες.
Το Φεστιβάλ έχει δύο ενότητες: το κεντρικό (main) και το ελεύθερο (open). Στο πρώτο θα συμμετέχουν είκοσι δύο επιλεγμένες ομάδες, ελληνικές και ξένες, ενώ το open είναι πιο ελεύθερο και θα συμμετέχουν μεμονωμένοι καλλιτέχνες ή ομάδες απ’ όλο το φάσμα και τις εκφράσεις του Θεάτρου Δρόμου. Το Φεστιβάλ είναι διαγωνιστικό και θα δοθούν τέσσερα βραβεία. Για το κεντρικό πρόγραμμα υπάρχουν δύο ισότιμα βραβεία. α) Βραβείο «Σκηνοθεσίας και συνολικής σύλληψης», β) Βραβείο «Πρότασης για θέαμα σε δημόσιο χώρο». Τα βραβεία συνοδεύονται από χρηματικό έπαθλο 4.000 ευρώ έκαστο. Ενα βραβείο θα δίνεται αποκλειστικά σε ελληνική ομάδα και θα συνοδεύεται από πρόσκληση σ’ ένα Διεθνές Φεστιβάλ του εξωτερικού. Για τη φετινή περίοδο έχει οριστεί το Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου Δρόμου και Κουκλοθέατρου «Puppet Fair», που πραγματοποιείται στη Σόφια της Βουλγαρίας. Ενα τέταρτο βραβείο θα απονέμεται σε ομάδα ή καλλιτέχνη του open προγράμματος, που θα ισοδυναμεί με πρόσκληση για το Κεντρικό Φεστιβάλ της επόμενης χρονιάς και χρηματικό έπαθλο 2.000 ευρώ. Τα βραβεία θα απονέμουν δύο επιτροπές από καταξιωμένες προσωπικότητες της Τέχνης και του Θεάτρου. Η πρωτοβουλία για το Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου Δρόμου ανήκει στην ομάδα Θεάτρου Δρόμου Helix και στον Νίκο Χατζηπαππά.
Οσοι, λοιπόν, πέσετε πάνω σε κάποια ομάδα που κάνει τα… τρελά της στη «μέση του δρόμου», μην παραξενευτείτε. Απλώς διασκεδάστε το. Μετεκλογική περίοδος έρχεται, το έχουμε ανάγκη.
- Του Ηλια Mαγκλινη, Η Καθημερινή, 25/09/2009
Δρόμοι της Αθήνας μεταμορφώνονται σε σκηνές θεάτρου
Θεατροποιημένος Καλβίνο σε σκηνοθεσία Κώστα Γάκη
Στο «104» (Θεμιστοκλέους 104) από τις 28/9 θα επαναληφθεί η μουσικοθεατρική παράσταση «Ο διχοτομημένος υποκόμης», εμπνευσμένη από το ομότιτλο μυθιστόρημα του Ιταλο Καλβίνο, σε σκηνοθεσία Κώστα Γάκη. Τρεις ηθοποιοί αναπαριστούν και υπονομεύουν την ιστορία ενός άρχοντα στο μεσαίωνα, τον οποίο, σε μια μάχη, έκοψε στα δυο η μπάλα ενός κανονιού.
Ο σπουδαίος Ιταλός συγγραφέας για το μυθιστόρημα αυτό έλεγε: «(…) ήθελα να γράψω μια διασκεδαστική ιστορία για να διασκεδάσω τον εαυτό μου και, αν ήταν δυνατόν, να διασκεδάσουν και οι άλλοι (…) Σκέφτηκα πως το θέμα του ανθρώπου που είναι κομμένος στα δύο, του διχοτομημένου ανθρώπου, ήταν θέμα με νόημα σύγχρονο: Ολοι κατά κάποιον τρόπο νιώθουμε ατελείς, όλοι πραγματοποιούμε ένα μέρος του εαυτού μας, αφήνοντας στην άκρη το άλλο(…) Προσπάθησα να συνθέσω μια ιστορία που να έχει ένα ρυθμό που θα ταίριαζε σε μια περιπετειώδη αφήγηση και ταυτόχρονα, σχεδόν, σ’ ένα μπαλέτο».
Φεστιβάλ κουκλοθεάτρου – παντομίμας
O Δήμος Kιλκίς διοργανώνει το 11o Διεθνές Φεστιβάλ Κουκλοθεάτρου – Παντομίμας (29/9-13/10). Τριάντα θίασοι από διάφορες χώρες (Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία, Γερμανία, Ρωσία, Γεωργία, Αυστραλία, Ινδονησία, Αγγλία, Αργεντινή, Καναδά (φυλή Ινουίτ), Ελβετία, Γαλλία, θα δώσουν 100 και πλέον παραστάσεις. Τιμώμενη χώρα είναι η Γερμανία.Στις παράλληλες εκδηλώσεις περιλαμβάνονται καλλιτεχνικά δρώμενα σε δρόμους, πέντε εργαστήρια, διημερίδα για το κοινωνικό θέατρο, εκθέσεις κουκλών και φιγούρων από την Ινδονησία, γλυπτών κουκλών από ρίζες δέντρων, προβολή ταινιών μικρού μήκους stop motion και animation από Ισπανία, Γαλλία, Γερμανία και Ελλάδα, «κυνήγι θησαυρού» για τα παιδιά, στολισμός βιτρινών καταστημάτων με κούκλες και μεταμεσονύχτιες παραστάσεις για ενήλικες σε μπαράκια.
Στο πλαίσιο του φεστιβάλ θα πραγματοποιηθεί η 1η Ελληνική Συνάντηση Νέων Κουκλοπαικτών σε συνεργασία με το ελληνικό παράρτημα της UNIMA. Η επίσημη έναρξη θα πραγματοποιηθεί στις 3 Οκτώβρη. Θα ακολουθήσει η παρουσίαση των αποτελεσμάτων και η απονομή βραβείων της 1ης Συνάντησης Νέων Ελλήνων Κουκλοπαιχτών και θα δοθεί η παράσταση θεάτρου σκιών «Ο Μεγαλέξανδρος και το καταραμένο φίδι» από τον καραγκιοζοπαίκτη Χρήστο Στανίση. Η παράσταση αφιερώνεται στη μνήμη του Ευγένιου Σπαθάρη, του οποίου μαθητής και βοηθός υπήρξε ο Χρήστος Στανίσης. Μάλιστα βοηθός του ήταν όταν, πριν από 11 χρόνια, στο 1ο Φεστιβάλ, ο Ευγένιος Σπαθάρης άνοιξε το φεστιβάλ με την ίδια παράσταση.
– Φεστιβάλ κουκλοθεάτρου
Το 1ο Διεθνές Φεστιβάλ Δρόμου στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας
- Θα ξεκινήσει στις 16 Οκτωβρίου και θα συμμετέχουν 55 ελληνικές ομάδες και 10 ομάδες από το εξωτερικό.
- Ελληνικά και ξένα θεατρικά συγκροτήματα και καλλιτέχνες θα «διακτινιστούν» από τις 16 Οκτωβρίου και για πέντε ημέρες, στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας.
Είναι η πρεμιέρα στη χώρα μας του 1ου Διεθνούς Φεστιβάλ Δρόμου και συμμετέχουν 55 ελληνικές ομάδες, δέκα ομάδες από το εξωτερικό και πάνω από τετρακόσιοι καλλιτέχνες σε συνολικά 200 παραστάσεις. Συγκροτήματα από την Ιταλία, τη Γερμανία, την Πολωνία, την Ολλανδία, τη Βραζιλία και τη Βουλγαρία, θα μεταμορφώσουν τους δρόμους γύρω από την Ακρόπολη, με παραστάσεις θεάτρου και άλλες μορφές τέχνης, χοροθεατρικές παραστάσεις, happening, workshop, παραστάσεις κουκλοθέατρου, καθώς και μουσικές από μικρές μπάντες, με αφετηρία πάντα τον δημόσιο χώρο.
Οι ενότητες του Φεστιβάλ θα είναι δύο: το κεντρικό (main) φεστιβάλ και το ελεύθερο (open). Στο κεντρικό φεστιβάλ θα συμμετάσχουν είκοσι δύο επιλεγμένες ομάδες, ελληνικές και ξένες, ενώ το open είναι πιο ελεύθερο και θα μετάσχουν μεμονωμένοι καλλιτέχνες ή ομάδες απ’ όλο το φάσμα και τις εκφράσεις του Θεάτρου Δρόμου.
Το Φεστιβάλ έχει χαρακτήρα διαγωνιστικό και θα απονείμει τέσσερα βραβεία. Για το κεντρικό πρόγραμμα υπάρχουν δύο ισότιμα βραβεία. α) Βραβείο «Σκηνοθεσίας και συνολικής σύλληψης». β) Βραβείο «Πρότασης για θέαμα σε δημόσιο χώρο». Τα βραβεία θα συνοδεύονται από χρηματικό έπαθλο 4.000 ευρώ έκαστο. Ένα βραβείο θα δίνεται αποκλειστικά σε ελληνική ομάδα και θα συνοδεύεται από πρόσκληση σ’ ένα Διεθνές Φεστιβάλ του εξωτερικού. Για τη φετινή περίοδο έχει οριστεί το Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου Δρόμου και Κουκλοθέατρου «PUPPET FAIR», που γίνεται στη Σόφια της Βουλγαρίας. Ένα τέταρτο βραβείο θα απονέμεται σε ομάδα ή καλλιτέχνη του open προγράμματος, που θα ισοδυναμεί με πρόσκληση για το Κεντρικό Φεστιβάλ της επόμενης χρονιάς και χρηματικό έπαθλο 2.000 ευρώ.
Τα βραβεία θα απονέμουν δύο επιτροπές από ανεξάρτητα και καταξιωμένα πρόσωπα της Τέχνης και του Θεάτρου.
Την πρώτη ημέρα του Φεστιβάλ θα γίνει η τελετή έναρξης στον εξωτερικό χώρο του Παναθηναϊκού Σταδίου. Τη δεύτερη, τρίτη και τέταρτη ημέρα, από το πρωί έως το βράδυ, θα εμφανίζονται τα γκρουπ και οι μεμονωμένοι καλλιτέχνες. Μέχρι το μεσημέρι θα πραγματοποιούνται σε κλειστούς χώρους σεμινάρια και συζητήσεις.
Την τελευταία ημέρα, το πρωί, θα παρουσιαστούν τα γκρουπ που έλαβαν μέρος και θα γίνει η απονομή των βραβείων. Το βράδυ της ίδιας ημέρας, στο πλαίσιο της τελετής λήξης, θα πραγματοποιηθεί παρέλαση των ομάδων από την πλατεία Μακρυγιάννη προς το Θησείο και η γιορτή θα τελειώσει με πάρτι στη πλατεία Ασωμάτων.
Η πρωτοβουλία για το Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου Δρόμου ανήκει στο Θέατρο Δρόμου HELIX και στον Νίκο Χατζηπαπά. Πραγματοποιείται με τη συνεργασία και τη στήριξη του «Εθνικού Κέντρου Θεάτρου και Χορού» του υπουργείου Πολιτισμού. Επίσης πραγματοποιείται με τη στήριξη του ΟΠΑΠ και της Γραμματείας Νέας Γενιάς. Τελεί υπό την αιγίδα του Δήμου Αθηναίων, του Πολιτισμικού Οργανισμού Δήμου Αθηναίων και του Ελληνικού Κέντρου του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου (iTi).
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ – ΜΠΕ
Οχι, θα γλίτωνε! Ο Τσακίρογλου έφυγε, οι απεργίες μένουν στο ΚΘΒΕ.
Την άνοιξη η διοίκηση έδωσε στους εργαζόμενους αύξηση 5,5% κι αυτοί συμφώνησαν να περιμένουν στα αιτήματα πενθήμερης εργασίας και εξομοίωσης των απολαβών τους με το Εθνικό Θέατρο. Αλλά τα αιτήματα δεν ικανοποιήθηκαν. «Φτάνουν πια η κοροϊδία και οι υποσχέσεις. Τα πρόσωπα άλλαξαν, αλλά τα προβλήματα μένουν. Επρεπε να δοθεί λύση από το καλοκαίρι, κι ακόμα περιμένουμε», δηλώνει ο πρόεδρός τους, Χρήστος Σάββας, που προτίθεται να θέσει θέμα κινητοποιήσεων στη γενική συνέλευση. Ο πρόεδρος του θεάτρου Δημήτρης Γαρούφας απαντά ότι, λόγω εκλογών, απαγορεύεται οποιαδήποτε μεταβολή εργασιακής κατάστασης. Τα αιτήματα θα συζητηθούν στις 7 Οκτωβρίου. Ο Σωτήρης Χατζάκης (φωτογραφία) επισημαίνει ότι αυτά τα προβλήματα τα βρήκε στο ΚΘΒΕ. Ενημερώνεται και έχει σε προτεραιότητα τα θέματα των εργαζομένων. [Σ.Α., Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου 2009].
Η Νόνικα Γαληνέα μιλάει για την “Εκατομμυριούχο” του Σο σε μιούζικαλ: «Είμαι ακόμα εδώ…»
Αναπτύσσοντας τη διαλεκτική τής στέρησης και της προσφοράς, η τελευταία σταρ του ελληνικού θεάτρου επιστρέφει στο σανίδι και το κοινό της με έξι παραστάσεις στο Μέγαρο Μουσικής. Η Νόνικα Γαληνέα πρωταγωνιστεί στην «Εκατομμυριούχο» του Μπέρναρντ Σο. Έργο αμιγώς θεατρικό, παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα με τη μορφή μιούζικαλ. Μια φιλόδοξη παραγωγή, με τη δική της σφραγίδα και στη μετάφραση- διασκευή, σε συνεργασία με τον Κοσμά Βίδο, υποστηριγμένη από ένα δυναμικό επιτελείο συνεργατών (σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη, μουσική Σταμάτη Κραουνάκη, στίχοι Λίνας Νικολακοπούλου, σκηνικά- κοστούμια Γιάννη Μετζικώφ) και ελκυστική διανομή: Γιάννη Μπέζος, Αλέξανδρος Μυλωνάς, Μελίνα Τανάγρη, Μπάμπης Γιωτόπουλος, Αρτό Απαρτιάν, Χρήστος Ευθυμίου.
Πάντα κομψή, περισσότερο αδύνατη, με μια αδιόρατη μελαγχολία που κρύβει πίσω από τα μεγάλα, μαύρα γυαλιά της, μας δίνει το στίγμα της ηρωίδας που ερμηνεύει και ταυτόχρονα αποστασιοποιείται ως προσωπικότητα, με χιούμορ και ειλικρίνεια.
«Είναι μια εκκεντρική εκατομμυριούχος που το πρόβλημά της είναι ότι δεν καταφέρνει να βρει έναν άντρα να την αγαπάει (γελάει)- τι άλλο πρόβλημα να έχει; Έντονη προσωπικότητα, καταβροχθίζει το σύμπαν. Μ΄ αυτήν την έννοια αφόρητη, αλλά και μοναδική. Όλα γυρίζουν γύρω από αυτήν, από τις τρέλες της και τα λεφτά της. Έχει μια δική της λογική, μια δική της ατράνταχτη θέληση και δύναμη. Η Επιφάνια (το όνομα της ηρωίδας) μ΄ έκανε να συνειδητοποιήσω πως το σοβαρό δεν είναι αυτό που φαίνεται- συνήθως είναι αυτό που δεν φαίνεται. Δηλώνει πως δεν έχει καθόλου χιούμορ, ενώ όλοι γελάνε μαζί της. Κι εκείνη γίνεται θηρίο. Στη διάρκεια του έργου, βλέπεις τις διαφορές του χαρακτήρα της, τη δυνατή της προσωπικότητα. Είναι νικήτρια της ζωής. Θεότρελη, τολμηρή, ικανή να βγάζει λεφτά και γυναίκα, γιατί τελικά κερδίζει τον άντρα που της τη δίνει. Μια γκομενάρα. Τώρα πώς θα βγω εγώ…».
- Αντλώντας από τις εμπειρίες σας…
Δεν βρίσκω πουθενά τη Νόνικα. Δεν πάω να ταυτίσω μέρη αυτής της μουρλής μ΄ εμένα. Σαφώς είναι μία άλλη γυναίκα που την προσεγγίζω μόνο υποκριτικά. Είναι ένας καθαρά καρατερίστικος ρόλος. Τρελαίνομαι για κωμωδία. Αλλά μη φανταστείς ότι μου βγαίνει και εύκολα. Έχω μέσα μου νιώσει μια ολοκλήρωση από τους ρόλους ρεπερτορίου που έχω παίξει. Με την κωμωδία όμως δεν νιώθω το ίδιο.
- Πώς αποδίδει η παράσταση όλη αυτή την εκκεντρικότητα και την τρέλα του χρήματος;
Είναι μια σάτιρα, φαρσικά ανεβασμένη. Όλα είναι στα άκρα με μια μουσική στα ουράνια. Ο Κραουνάκης έχει ξεφύγει και εκτόξευσε κι εμάς. Έκοψα πολλά για να δώσω χώρο στον πληθωρισμό του να οργιάσει. Οι στίχοι της Λίνας, να τους έχεις μια ζωή στο προσκέφαλό σου. Τα τραγούδια είναι πολλά και απαιτητικά. Δεν είναι η πρώτη φορά που τραγουδάω στο θέατρο. Εδώ όμως είμαι πλαισιωμένη από μεγάλες φωνές, του Μπέζου, του Μυλωνά, της Τανάγρη και όλης της ομάδας του Κραουνάκη.
ΙΝFΟ: Στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (Αίθουσα «Δημήτρης Μητρόπουλος», τηλ. 210-
7282.333) στις 6, 7, 8, 10, 11, 12 Οκτωβρίου στις 20.30.«Πρέπει να μην αισθάνεσαι ότι είσαι βάρος»
«Είμαι βαθιά ευτυχισμένη για τα παιδιά μου, γιατί είναι αυτόνομα» λέει η Νόνικα Γαληνέα. «Αν κάτι έκανα γι΄ αυτά, είναι ότι τα άφησα ελεύθερα. Και πάντα ήθελα να έχουν την πεποίθηση ότι η μαμά είναι μια χαρά. Βασικό για τις σχέσεις. Να μην αισθάνεσαι ότι είσαι βάρος. Αυτό το ΄μαθα από τον Αλέκο. Απόλυτα αυτάρκης. Είναι η κληρονομιά που μου άφησε. Σήμερα βαδίζω σ΄ έναν δρόμο αυστηρά εκλεκτικό. Και μπορώ να μετράω στα πέντε μου δάκτυλα- έξι δεν χρειάζονται- τους δικούς μου ανθρώπους, που σε κάθε στιγμή είναι δίπλα μου. Δεν θέλω παραπάνω».
- Ως ωραία γυναίκα πώς αντιμετωπίζετε τη φθορά του χρόνου;
Η μοναδική φορά που έκλαψα, γιατί αισθάνθηκα ότι μεγάλωσα, ήταν όταν έγινα 30 ετών. Μετά το πήρα απόφαση. Η ζωή μου τα είχε όλα. Και προσπάθησα και τσακίστηκα και δικαιώθηκα και γέλασα και έκλαψα. Κάθε μέρα είναι και πιο δύσκολα ακόμα άντερ κοντρόλ. Το μόνο που με απασχολεί είναι να αντέξω οργανικά. Μοιραία, ο χρόνος έχει αφήσει τα σημάδια του. Αλλά αυτό που έχει σημασία είναι να κρατάς τις ισορροπίες, να είσαι ο εαυτός σου.
Της Έλενας Δ. Χατζηιωάννου, ΤΑ ΝΕΑ: Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου 2009
«Ευριπίδου Σπαράγματα ή Απλά μαθήματα μιας άγνωστης μυθολογίας»
Μια παράσταση που αγκάλιασε αποσπάσματα από χαμένες τραγωδίες του Ευριπίδη ήταν αυτή που έφτιαξε με μεράκι ο Βασίλης Νικολαΐδης. Ακουγε στον τίτλο «Ευριπίδου Σπαράγματα ή Απλά μαθήματα μιας άγνωστης μυθολογίας» και κέντρισε ιδιαίτερα το ενδιαφέρον του «μυημένου» κοινού.
Ολοι οι ηθοποιοί της παράστασης «Ευριπίδου Σπαράγματα ή Απλά μαθήματα μιας άγνωστης μυθολογίας» υπηρέτησαν με συνέπεια τις οδηγίες του σκηνοθέτη και εμπνευστή της Βασίλη Νικολαΐδη.
Αυτό που γνωρίζαμε έως σήμερα είναι ότι σώζονται ακέραια δεκαεννιά δράματα του μεγάλου τραγικού ποιητή. Υπάρχουν, όμως, και αρκετά αποσπάσματα-σπαράγματα από πολλές και δυνατές τραγωδίες του, που δεν διασώθηκαν ολόκληρες.
Μονόλογοι, μέρη διαλόγων, χορικά, διδάγματα «παντρεύονται» σε αυτή την παράσταση, σε μια ενδιαφέρουσα σύνθεση που συνυπέγραψαν ο Βασίλης Νικολαΐδης με τον φιλόλογο Γιάννη Λιγνάδη, η οποία μας πλούτισε με άγνωστα «διαμάντια» του σπουδαίου τραγωδού. Κομμάτια και αποσπάσματα από έργα όπως τα «Υψιπύλη» και «Κρήτες», «Ανδρομέδα» και «Τήλεφος», «Μελανίππη» και «Βελλεροφόντης»…
Ο Βασίλης Νικολαΐδης, που είχε την έμπνευση του εγχειρήματος, υπέγραψε με έμπνευση και τη σκηνοθεσία της παράστασης. Αρωγοί του, η Αγαθή Δημητρούκα -που έκανε τη δραματουργική επεξεργασία και τους στίχους-, o Γιάννης Μετζικώφ -σκηνικά και κοστούμια εξαιρετικά-, ο Πέτρος Ταμπούρης -θαυμάσιες οι μουσικές του- και οι Ερση Πίττα, Ελευθερία Ντεκώ – στις χορογραφίες και στους φωτισμούς, αντίστοιχα. Ολοι οι ηθοποιοί της διανομής από τους παλαιότερους μέχρι τους νεότερους υπηρέτησαν με συνέπεια τις σκηνοθετικές οδηγίες και πέτυχαν ένα ζηλευτό σύνολο.
Η Λουκία Πιστιόλα είναι μια ισχυρή δύναμη του θεάτρου και όποτε της δίνεται η ευκαιρία -όχι πολύ συχνά δυστυχώς και αναρωτιόμαστε γιατί!-, το αποδεικνύει περίτρανα.
Ο Κρανάς είχε ακρίβεια ζηλευτή στο πλάι της, η Αννα Κουτσαφτίκη ήταν ευθύβολη, ο Θανάσης Κουρλαμπάς ήταν αποτελεσματικός, ο Λευτέρης Ζαμπετάκης εντυπωσιακός. Πλάι τους, εξαιρετικές επιδόσεις είχαν και οι Παρασύρη, Κατσινοβάκη, Λάρκου, Ψωμά, Κλεικατσάκη και Κυπραίου.
- ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΠΟΥΖΙΩΤΗΣ, ΕΘΝΟΣ, 23/09/2009
Αισχύλος ή Γκότσεφ;
*«…Ναι, η τέχνη πρέπει να είναι ελεύθερη… αλλά όχι ασύδοτη και υβριστική.
Οπως η ελευθερία και η δημοκρατία, υπόκειται και αυτή σε κανόνες κοινωνικούς, ηθικούς, νομικούς, αισθητικούς. Συνακόλουθα, ο καλλιτέχνης, κάθε πνευματικός δημιουργός, πρέπει να παρουσιάζει το έργο του με ντομπροσύνη… Διαφορετικά είναι, τουλάχιστον, τυχοδιώκτης.
Στην παρουσίαση των “Περσών” του Αισχύλου ο κ. Ντίμιτερ Γκότσεφ, με τις επεμβάσεις και αλλαγές που επέφερε, μόνον “οι Πέρσες” του Αισχύλου δεν ήταν αυτό που παρουσίασε με τους ηθοποιούς που συνεργάστηκαν μαζί του.
Θα μπορούσε -είναι γενικά αποδεκτό- να τιτλοφορήσει το κατασκεύασμά του “οι Πέρσες του Αισχύλου κατά Γκότσεφ” ή κάτι παρόμοιο. Οι αυθαιρεσίες του στους “Πέρσες” ήταν τουλάχιστον “ύβρις” κατά του Αισχύλου, των θεατών, του ελληνικού και ευρωπαϊκού πολιτισμού. Γι’ αυτό τον γιουχάισαν και όσους συνήργησαν… και καλά τους έκαναν.
Οι απολογητές του Γκότσεφ (και του Βασίλιεφ, πέρυσι) πρέπει να γνωρίζουν ότι οι διαμαρτυρίες και οι αποδοκιμασίες του κοινού είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με το θέατρο και τη δημοκρατία από τη γέννησή τους.
Πρέπει να γνωρίζουν ότι άλλο το “θέατρο” και το κοινό του κι άλλο το “ρωμαϊκό αμφιθέατρο”, η αρένα και το γήπεδο ποδοσφαίρου με το κοινό τους… Γι’ αυτό, αντί να προσομοιάζουν το θεατρικό κοινό της Επιδαύρου με “χούλιγκανς” και να υποδεικνύουν ότι πρέπει να ντρέπεται (άκουσον άκουσον αλαζονεία και θράσος!), θα ήταν καλό να εμπεδώσουν, ότι φασιστικό είναι να απαιτούν από τους θεατές είτε μόνον τα Bravo – Brava, Bis, Encore κ.λπ. είτε να το “βουλώνουν” και να αφήσουν τους κλακαδόρους να επευφημούν».
Θωμάς Π. Πέννας, τ. δικηγόρος
[Οι αναγνώστες γράφουν, Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου 2009]
Η λεπτή αισθητική της βίας
- «Καν.ίβ.αλοι», η παράσταση της Αγγ. Στελλάτου ως σχόλιο πάνω στις σχέσεις
ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ. Γνώριμοι ήχοι από ένα φλιπεράκι συνοδεύουν τους χορευτές που κινούνται απαλά και συμμετρικά πάνω στη σκηνή, σαν να γλιστρούν. Με πόδια που μοιάζουν ακίνητα, βρίσκονται πάντα σε συνάρτηση ο ένας με τον άλλο. Aκόμα και όταν συγκρούονται -ηθελημένα- έχουν την αρμονία ενός εκκρεμούς.
Η παράσταση της Αγγελικής Στελλάτου «Καν.ίβ.αλοι», που ανεβαίνει στο Θέατρο του Νέου Κόσμου μέχρι την Κυριακή, είναι ένα ευαίσθητο σχόλιο πάνω στη βία που διαβρώνει τις ανθρώπινες σχέσεις. Οχι τη βία τη σωματική, την ευδιάκριτη, αλλά τη βία τη συγκαλυμμένη, την υπόγεια, που κρύβεται κάτω από τον ανταγωνισμό με τους γύρω μας, που εμφανίζεται στις σχέσεις μεταξύ ανδρών και γυναικών και η οποία μπορεί να παίρνει τη μορφή ενός χαμόγελου, μιας χειραψίας ή και μιας αγκαλιάς.
Αναποφάσιστη, μια γυναίκα καλεί τον άντρα κοντά της, τον αγκαλιάζει και μετά τον σπρώχνει μακριά, σ’ ένα επίμονο και εγωιστικό παιχνίδι που στο τέλος την αφήνει μόνη με την αναποφασιστικότητά της. Ανίκανος να αντέξει το βάρος των απαιτήσεων, ένας άντρας προσπαθεί απεγνωσμένα να ξεκολλήσει από πάνω του τα post-its, τα αυτοκόλλητα χαρτάκια-σύμβολα των καθημερινών μας υποχρεώσεων, που μια από τις χορεύτριες κολλάει επίμονα στο σώμα του. Ο άντρας κινείται σπασμωδικά, ενώ τα κίτρινα χαρτιά σχηματίζουν μια λεπτή γραμμή στο πάτωμα, ακολουθώντας το ελάχιστο φως που μπαίνει από τη μισάνοιχτη πόρτα και αφήνοντας στον θεατή μια εικόνα φίνας ομορφιάς, γαλήνης και ταυτόχρονα απόγνωσης.
Λίγο πριν από το τέλος, σαν μέσα σε όνειρο, ένας ερμηνευτής γλιστρώντας ανάλαφρα παίζει με μπλε και πράσινα μπαλόνια τα οποία στη συνέχεια καταστρέφει, διαλύοντας έτσι τα δικά του όνειρα.
Εμπειρη και ευέλικτη, η Στελλάτου, συνιδρυτής της Ομάδας Εδάφους με τον Δημήτρη Παπαϊωάννου και επικεφαλής χορογράφος των τελετών έναρξης και λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, έχει χορογραφήσει πληθώρα θεατρικών παραστάσεων από το 1992 ενώ πρόσφατα έχει επίσης στραφεί στη σκηνοθεσία και την υποκριτική.
Η λεπτή αισθητική της κυριαρχεί σε αυτή την ευαίσθητη αλλά ταυτόχρονα δυναμική παράσταση, κάτι στο οποίο συμβάλλουν κατά πολύ οι φωτισμοί του Σάκη Μπιρμπίλη και τα λιτά σκηνικά του Γιώργου Λυντζέρη. Προβάλλοντας διαφορετικές πτυχές του ίδιου προβλήματος, η κάθε σκηνή κάνει τον θεατή να αναρωτιέται αν όλοι μας τελικά σκοτώνουμε τα όνειρά μας και αυτά των διπλανών μας, είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα.
Αντισθένους 7 και Θαρύππου, Φιξ, 210.921.2900. Ερμηνεύουν οι Παναγιώτης Αργυρόπουλος, Τάσος Καραχάλιος, Σάνια Στριμπάκου, Ειρήνη Τζανετουλάκου και Κατερίνα Φωτιάδη.
- Της Κατερινας Bουσουρα, Η Καθημερινή, 23/09/2009
«Το θέατρο σε κάνει ανοιχτό άνθρωπο»
- ΑΠΟΝΕΜΗΘΗΚΕ ΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΑΠΟΥΝΤΖΗ»
Στην αέρινη, εύθραυστη Πετρονέλλα του «Φορτουνάτου» του Μάρκου-Αντώνιου Φόσκολου, που απολαύσαμε πέρσι στο Εθνικό Θέατρο, στην 29χρονη Γαλήνη Χατζηπασχάλη, απονεμήθηκε προχθές παμψηφεί το πέμπτο βραβείο «Ελευθερία Σαπουντζή».
Διάκριση θεσμοθετημένη προς τιμήν της αδικοχαμένης σκηνοθέτιδος, ηθοποιού, μεταφράστριας και ποιήτριας Ελευθερίας Σαπουντζή, που δίνεται σε νεαρή ηθοποιό «για το σύνολο του έργου της» κάθε δύο χρόνια. Την κριτική επιτροπή απάρτιζαν φέτος οι Αντώνης Γαλέος, Βίκυ Γεωργιάδου, Αλέξανδρος Ισαρης, Σωτηρία Ματζίρη και Κώστας Παπαγεωργίου.
Στη συγκινητική εκδήλωση, που πραγματοποιήθηκε στο Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας και προλόγισε ο Δημήτρης Καταλειφός, η νεαρή βραβευθείσα δεν έκρυψε ούτε τη χαρά ούτε το ξάφνιασμά της. «Δεν το περίμενα», μας εξήγησε την επόμενη μέρα. «Δεν νομίζω ότι αλλάζει κάτι με το βραβείο, εκτός από τη χαρά που δίνει. Δεν αλλάζει κάτι σε σχέση με την εικόνα που έχω για τη δουλειά μου». Η πιο συγκινητική, πάντως, στιγμή παραδέχεται πως ήταν όταν οι προηγούμενες βραβευμένες, οι Αγγελική Παπαθεμελή, Αννα Μάσχα, Φένια Παπαδόδημα και Ελένη Μποζά, ερμήνευσαν με τη «μορφή μιας πρόβας» ποιήματα της ταλαντούχας Σαπουντζή.
Γεννημένη και μεγαλωμένη στην Αλεξανδρούπολη, η Γαλήνη Χατζηπασχάλη δεν είχε δει ποτέ θέατρο. Κι ωστόσο. Το παράδοξο είναι ότι από πολύ μικρή ήξερε ότι μόνο αυτό ήθελε να κάνει. «Ηθελα να γίνω ηθοποιός θεάτρου και όχι τηλεόρασης», ξεκαθαρίζει. Οι γονείς της δεν την αποπήραν. «Αντιθέτως, με ενθάρρυναν να πραγματοποιήσω το όνειρο». Αυτό έπαιξε καταλυτικό ρόλο στο ότι μόλις τελείωσε το σχολείο έδωσε εξετάσεις στη Δραματική του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδας.
Εκεί πια κατάλαβε τι είναι το θέατρο. «Δίνει μεγάλες συγκινήσεις στον ηθοποιό», αντιλήφθηκε αμέσως. «Κάθε φορά, ακόμα και σε “κακές” παραστάσεις, υπήρχαν στιγμές που αισθάνθηκα την επαφή με το κοινό».
Μετά την αποφοίτησή της το 2000 από το Κρατικό συνεργάστηκε με το ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης στη σατιρική παράσταση «Γίναμε θέατρο» της Νανάς Νικολάου, με κείμενα των Λαζόπουλου, Μανιώτη και Ποντίκα. Ακολουθούν το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου με το «Ματωμένο γάμο», σε σκηνοθεσία Θοδωρή Γκόνη, και το ΚΘΒΕ με την «Αντιγόνη» του Αρη Αλεξάνδρου, που σκηνοθέτησε ο Βίκτωρας Αρδίττης. Ενας Σέξπιρ («Κωμωδία των παρεξηγήσεων») και ένας Ζιροντού («Νεράιδα») στο Νέο Θέατρο (σε σκηνοθεσία Γιάννη Ρήγα) την κρατούν λίγο ακόμα στη Θεσσαλονίκη.
Αμέσως μετά, το 2006, κατηφορίζει στην Αθήνα. Και μένει. Παίζει στο «Πεθαίνω σαν χώρα» του Δ. Δημητριάδη, σε σκηνοθεσία Γ. Αναστασάκη, στην κωμωδία «Μίλα μου για φόνο» της Ζ. Ντέβλιν με την ομάδα «Μέτοικοι». Ξεχωρίζει στο «Τυφλό σημείο» του Γ. Μαυριτσάκη, σε σκηνοθεσία Μάρθας Φριντζήλα. Συνεχίζει με το «Ξύπνημα της άνοιξης» του Βέντεκιντ, που σκηνοθέτησε στο Εθνικό ο Ν. Μαστοράκης. Τελευταία της εμφάνιση ήταν ως Πετρονέλλα στο Εθνικό, σε σκηνοθεσία πάλι της Φριντζήλα.
«Είμαι τυχερή, γιατί σε ένα επάγγελμα με τεράστιο πρόβλημα ανεργίας από την αρχή έμεινα ελάχιστα εκτός δουλειάς», λέει. «Είναι εξαιρετικά επίπονο να είσαι εκτός θεάτρου». Εξ ου το μόνο πράγμα που ονειρεύεται είναι «να έχω δουλειά». Τον χειμώνα θα παραμείνει στο Εθνικό, για να παίξει και στο «Μαρά/Σαντ» του Βάις, σε σκηνοθεσία Εφης Θεοδώρου και στο «Λεόντιος και Λένα» του Μπίχνερ, σε σκηνοθεσία Λοράν Σετσουάν. Επειτα, προσθέτει, «στο θέατρο γνωρίζεις διαρκώς ανθρώπους. Είναι ένα από τα μεγάλα δώρα του επαγγέλματος. Οπως και το ότι το θέατρο σε “ανοίγει”. Σε κάνει πιο ανοικτό άνθρωπο. Κάθε παράσταση είναι ένα καινούργιο παράθυρο». *
- Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου 2009
