27

Σεπ

ΜΙΝΑ ΑΔΑΜΑΚΗ: «Είμαστε όλοι σαν τη Γουίνι»

  • Η γνωστή ηθοποιός ερμηνεύει την περίφημη ηρωίδα του Μπέκετ στις «Ευτυχισμένες μέρες» που κάνουν πρεμιέρα την Πέμπτη στο θέατρο Χώρα

Εργο και ρόλος που την κυνηγούν χρόνια, η Γουίνι και οι «Ευτυχισμένες μέρες» του Σάμιουελ Μπέκετ ήταν μια «αδιευκρίνιστη επιλογή» για τη Μίνα Αδαμάκη, λέει, θυμίζοντας τη σχετική φράση του Χάρολντ Πίντερ. Ετσι όταν μοιράστηκε τη σκέψη της με τον σκηνοθέτη Εκτορα Λυγίζο, βρήκαν μαζί τον τρόπο να την κάνουν παράσταση, η οποία είχε προγραμματιστεί για την περασμένη άνοιξη στο θέατρο Χώρα, αλλά μετατέθηκε για το φθινόπωρο.

  • «Πρόκειται για μια κομβική ηρωίδα.

Θεωρώ τον Μπέκετ μέγιστο συγγραφέα, κυρίως γιατί έθεσε καινούργιους όρους στο θέατρο. Χωρίς δράση και αφηγηματικό λόγο, μιλάει με εικόνες και μεταφορές δημιουργώντας ένα πολύ πιο ευρύ και βαθύ σύμπαν. Με καθηλώνει, θα έλεγα» εξηγεί. «Διαθέτει τόσους άξονες το έργο κι εσύ επιλέγεις ποιον θα αναδείξεις, ποιος σε εκφράζει περισσότερο».

Μέσα από αυτόν τον μεγάλο και στατικό μονόλογο, η Μίνα Αδαμάκη παραδέχεται ότι βρίσκεται αντιμέτωπη με τις δυσκολίες του κειμένου και τη βαθιά φιλοσοφική του διάσταση. «Μελετώντας το κείμενο ανακαλύπτεις ότι αναφέρεται παράλληλα σε απλά και καθημερινά πράγματα,σε ανθρώπους και αναγνωρίσιμες καταστάσεις, χωρίς να χρησιμοποιεί ρεαλιστικούς όρους. Εμείς από όλους τους άξονες επιλέξαμε εκείνον του πολιτισμού, του τέλους του πολιτισμού», ίσως και του κόσμου… «Οπως φθίνει η ίδια η Γουίνι, έτσι φθίνει και ο κόσμος γύρω της. Ωστόσο η άρνησή της να αντιμετωπίσει την πραγματικότητατην κάνει να θέλει να πιαστεί από τα απλά και καθημερινά». Φτιάχνει το καθρεφτάκι της, ανοίγει και κλείνει το τσαντάκι της, πλένει τα δόντια της. «Κι όλα αυτά μέσα σε έναν παρωχημένο πολιτισμό, που δεν τη σώζει, που δεν την πάει πουθενά… Αρνείται τα πάντα, απωθεί την αλήθειακαι ζει μια κανονική ζωή, σαν να μη συμβαίνει τίποτα…». Και παραπέμπει στη στάση του σύγχρονου ανθρώπου απέναντι στο μείζον ζήτημα της καταστροφής του περιβάλλοντος. «Τραγική και γελοία μαζί, η Γουίνι είναι ένα πρόσωπο με το οποίο μπορείς να ταυτιστείς. Είμαστε όλοι σαν τη Γουίνι. Αυτοπαγιδευμένη, αντί να προσπαθήσει να βγει από τον λόφο της, τον αγνοεί και τελικά βουλιάζει τελείως».

Μέσα στο πλαίσιο ενός πολιτισμού που εξαφανίζεται, οι «Ευτυχισμένες μέρες» τοποθετήθηκαν μέσα σε ένα αστικό περιβάλλον, και συγκεκριμένα σε ένα δωμάτιο, σαν κουτί: «Παραπέμπει σε στούντιο, σε δωμάτιο παρακολούθησης, έχει μικρόφωνα και τέσσερις κάμερες. Μπροστά έχει ένα τζάμι. Η ίδια άλλωστε η Γουίνι λέει συχνά στον μονόλογό της “κάποιος με βλέπει, κάποιος με παρακολουθεί”. Δεν βουλιάζει. Είναι δεμένη, στην αρχή ως τη μέση και σιγά-σιγά φθάνει ως τον λαιμό… Οσο για τον Γουίλι, στη δική μας παράσταση είναι υπαρκτός και δημιουργεί με τη Γουίνι μια σχέση, μέσα σε αυτή τη μη σχέση που έχουν. Η Γουίνι δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το βλέμμα και το αφτί του. Αναζητεί την επικοινωνία». Με τον ρυθμό του κειμένου για οδηγό, η Μίνα Αδαμάκη ακολουθεί το κείμενο, με τις νύξεις αδιεξόδου και πανικού που διαθέτει, ενώ η ηρωίδα της αναφωνεί: «Αλλη μια ευτυχισμένη μέρα». Ειρωνική και σαρκαστική, η φράση-τίτλος του έργου έχει πάρει συμβολικές διαστάσεις. «Είναι μια φράση που η Γουίνι τη χρησιμοποιεί για άμυνα, ενώ οδηγείται στο τέλος, στην απόλυτη φθορά» προσθέτει.

Γραμμένο το 1961, το έργο «Ευτυχισμένες μέρες» πρωτοπαίχθηκε στην Ελλάδα το 1966 από τη Χριστίνα Τσίγκου, η οποία είχε κάνει και τη μετάφραση και έκτοτε τη Γουίνι έχουν ερμηνεύσει σημαντικές ελληνίδες ηθοποιοί: Η Βάσω Μανωλίδουμε το Εθνικό Θέατρο, η Ρούλα Πατεράκη, η Δέσπω Διαμαντίδου με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, η Αντιγόνη Βαλάκου και η Αννα Κοκκίνου.

Απόφοιτος του Θεάτρου Τέχνης, η Μίνα Αδαμάκη επιστρέφει στα έργα με τα οποία ξεκίνησε, ενώ πρόσφατα δοκίμασε τις δυνάμεις της στη σκηνοθεσία ανεβάζοντας Πίντερ. Ενδιάμεσα έζησε τη χρυσή εποχή των ομάδων, καθώς συμμετείχε στο Ελεύθερο Θέατρο και στην Ελεύθερη Σκηνή-«συνεργασίες με γοητεία, φαντασία, ήταν μια γόνιμη περίοδος» θυμάται. Μετά ακολούθησε η πιο προσωπική της διαδρομή, με έργα σύγχρονα και κλασικά, πιο σύνθετα, πιο γοητευτικά. Οσο για τη σκηνοθεσία, ήρθε με τα χρόνια και την εμπειρία.«Αρχισα να αυτοσκηνοθετούμαι», παραδέχεται, «γι΄ αυτό και στράφηκα προς τα εκεί. Δεν ξέρω τι έχω να δώσω, αλλά πιστεύω ότι κάτι μπορώ να δώσω» ομολογεί καθώς ξεκαθαρίζει ότι η υποκριτική δεν έχει υποχωρήσει από τις επιθυμίες της.

  • της ΜΥΡΤΩΣ ΛΟΒΕΡΔΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου 2009
  • «Ευτυχισμένες μέρες» του Μπέκετ σε μετάφραση Διονύση Καψάλη, σκηνοθεσία Εκτορα Λυγίζου, σκηνογραφία Μαγιούς Τρικεριώτη. Με τη Μίνα Αδαμάκη. Μαζί της ο Ερρίκος Λίτσης. Πρεμιέρα την Πέμπτη 1/10 στη σκηνή Νέα Χώρα του θεάτρου Χώρα. Για είκοσι παραστάσεις.

853 days ago Short URL Σχόλια

Ευτυχισμένες μέρες/Μπέκετ Σάμουελ

27

Σεπ

Λογοτεχνικές σελίδες επί σκηνής

  • Η θεατρική αναβίωση κλασικών συγγραφέων ή σύγχρονων λογοτεχνικών κειμένων
  • Της Ολγας Σελλα, Η Καθημερινή, 27/09/2009

Η συνάντηση πραγματοποιείται ήδη με επιτυχία στον χώρο του κινηματογράφου. Λογοτεχνικοί χαρακτήρες ζωντανεύουν στη μεγάλη οθόνη, πατώντας είτε στο μεγάλο όνομα του συγγραφέα, είτε στη γοητευτική προσωπικότητα των λογοτεχνικών ηρώων, κλασικών και σύγχρονων. Τα τελευταία χρόνια, όμως, όλο και περισσότερο, λογοτεχνικά κείμενα ζωντανεύουν και στις θεατρικές σκηνές, συνδέοντας την τέχνη του θεάτρου με τη γοητεία της λογοτεχνίας.

Το Φεστιβάλ Αθηνών έχει ήδη παραχωρήσει τις σκηνές του στη θεατρική αναβίωση κλασικών (Ντοστογιέφσκι, Σελίν, Τολστόι) ή σύγχρονων λογοτεχνικών κειμένων (Δημ. Χατζής, Σωτ. Δημητρίου, κ.ά.). Το περασμένο καλοκαίρι, η «Θεία Κωμωδία» του Δάντη, έτσι όπως την προσέγγισε εικαστικά και θεατρικά ο Ρομέο Καστελούτσι, έδωσε τροφή σε συζητήσεις και αντιρρήσεις, ενώ το θεατροποιημένο «Τερατώδες αριστούργημα» του Γιάννη Ρίτσου από τον Δημήτρη Μαυρίκιο έκανε προσιτό στο ευρύτερο κοινό, μέσω του θεάτρου, ένα από τα σημαντικά όψιμα ποιήματα του Ρίτσου.

Ο φετινός θεατρικός χειμώνας σκοπεύει να ξεφυλλίσει αρκετές λογοτεχνικές σελίδες, άλλες γνωστότερες και κλασικές, άλλες πιο περιθωριακές. Ετσι:

Στο Εθνικό Θέατρο θα δούμε επί σκηνής «Το τρίτο στεφάνι» του Κώστα Ταχτσή, σε διασκευή-σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή, αλλά και τις «Νυχτερινές συνομιλίες με τον Αλέξη Ζορμπά», σε σκηνοθεσία του Λιθουανού Τσέζαρις Γκραουζίνις.

Στο Θέατρο Τέχνης επαναλαμβάνεται «Το αμάρτημα της μητρός μου» του Γ. Βιζυηνού (σκηνοθεσία Κωστής Καπελώνης) και πρωτοπαρουσιάζεται το «Σήμα κινδύνου» του Αντώνη Σαμαράκη (διασκευή-σκηνοθεσία: Αγγελος Αντωνόπουλος).

Στο «104» (Θεμιστοκλέους 104), μόλις ολοκληρώθηκε η θεατροποιημένη αφήγηση των «Σονέτων» του Σαίξπηρ (μετ. Διονύσης Καψάλης) και από σήμερα παρουσιάζεται ένα έργο που βασίζεται σε μυθιστόρημα του Ιταλο Καλβίνο, «Ο διχοτομημένος υποκόμης», σε διασκευή και σκηνοθεσία Κώστα Γάκη.

  • «Μήδεια» του Παπαϊωάννου

Γιατί, όμως, οι άνθρωποι του θεάτρου στρέφονται στις λογοτεχνικές σελίδες; Τους διευκολύνει ή τους απελευθερώνει; Οι θεατρολόγοι Ιωσήφ Βιβιλάκης και Δηώ Καγγελάρη αναλαμβάνουν να εξηγήσουν στην «Κ» την προϊστορία αυτής της σχέσης και τις νέες διαδρομές της θεατρικής έκφρασης, ενώ ο σκηνοθέτης Δημήτρης Μαυρίκιος και ο ηθοποιός Κώστας Γάκης μιλούν για τη δική τους θεατρική επαφή με τα λογοτεχνικά κείμενα.

Ο Ιωσήφ Βιβιλάκης πιστεύει πως δραματικό κείμενο είναι ό,τι προορίζεται για παράσταση. Ενα λογοτεχνικό κείμενο, ένα ψηφοδέλτιο, ένα μενού εστιατορίου. «Εφόσον μπορεί να κάνει τον θεατή συνδημιουργό, τότε αποκτά δραματικότητα και έχουμε θεατρικό λόγο», λέει και θυμίζει πώς αυτή η διαδρομή έχει ξεκινήσει από την αρχαιότητα. «Οι αρχαίοι δραματικοί ποιητές αντλούν από την ποίηση και τη λογοτεχνία που ξέρουν. Ο περίφημος ύμνος στον έρωτα των “Ορνίθων” έρχεται από τον Ησίοδο. Οι Λατίνοι αντλούν και διασκευάζουν από τους Ελληνες. Στον Μεσαίωνα, η Βίβλος δίνει το ερέθισμα και την έμπνευση σ’ όλο το θεατρικό δράμα».

Αναγνωρίζει ότι σήμερα αυξάνεται αυτή η τάση και πιστεύει ότι το θέμα είναι σύνθετο: «Από τη μια έχουμε την επικοινωνία μεταξύ καλλιτεχνών και μέσων, αλλά και την ανάπτυξη της έννοιας της περφόρμανς – ένα θέατρο τεχνών που έχει να κάνει με την όραση και δεν απαιτεί ο καλλιτέχνης να είναι ηθοποιός. Επομένως, σ’ αυτή την τέχνη δεν υπάρχει δέσμευση, υπάρχει η ελευθερία να γίνει υλικό θεάτρου οποιοδήποτε κείμενο, οτιδήποτε αποτυπώνεται γραπτά. Σήμερα, δεν έχει την πρωτοκαθεδρία ο συγγραφέας, αλλά ο σκηνοθέτης. Π.χ. πάμε να δούμε τη “Μήδεια” του Παπαϊωάννου, κι όχι του Ευριπίδη. Το οποιοδήποτε κείμενο το ερμηνεύει ο σκηνοθέτης με τον δικό του τρόπο», λέει ο Ιωσήφ Βιβιλάκης. Και πιστεύει επίσης ότι ιδιαίτερη σημασία έχει «η φήμη που συνοδεύει ένα κείμενο, κατά πόσο θεωρείται κλασικό ή μπεστ σέλερ, κάτι που συχνά συνοδεύεται από την προσδοκία κερδών», συμπληρώνει.

«Είναι μια ιστορία που έχει ξεκινήσει από τον 19ο αιώνα», λέει η θεατρολόγος Δηώ Καγγελάρη. «Μετά τη Γαλλική Επανάσταση, τα μυθιστορήματα έγιναν η τροφή για το θεατρικό κοινό της αστικής τάξης. Στην Ελλάδα υπήρξε το λεγόμενο μυθιστορηματικό δράμα ή μελόδραμα, που ήταν δημοφιλές. Υπάρχει βέβαια και το θέατρο των μυθιστορημάτων, με σκηνοθέτες που έχουν αφήσει σημαντικές παραστάσεις εμπνευσμένες από κλασικά κείμενα. Πιστεύω, πάντως, ότι το θέατρο είναι τόσο ανοιχτό στα πάντα, που φυσικά χωράει και τη λογοτεχνία».

  • Το πνεύμα του δημιουργού

Ο Δημήτρης Μαυρίκιος, που εκτός από τον Ρίτσο έχει στο ενεργητικό του το ανέβασμα του «Εβδόμου ρούχου» της Ευγ. Φακίνου, αλλά και την «Πάπισσα Ιωάννα» του Ροΐδη που ετοιμάζει, πιστεύει ότι «μια παράσταση που μιλάει για έναν δημιουργό ίσως αποδίδει πιο ουσιαστικά το πνεύμα του απ’ ό,τι η σκηνοθεσία ενός μεμονωμένου έργου του.

Δεν νομίζω ότι θα υπηρετούσα πιστότερα τον Ρίτσο, αν απλώς σκηνοθετούσα τον “Λόφο με το Συντριβάνι” ή ένα άλλο θεατρικό του. Βεβαίως, τόσο η “ψυχοβιογραφική” προσέγγιση ενός δημιουργού (το δοκίμασα με τον Πιραντέλο, τον Ντε Κίρικο, τον Ρίτσο και προχωράω με τον Ροΐδη) όσο και η μεταφορά ενός μυθιστορήματος απαιτούν μια δουλειά δραματουργίας, που προηγείται της σκηνοθεσίας. Δουλειά συναρπαστική. Αρκεί να εντρυφήσεις στο θέμα σου και να ξέρεις να την κάνεις. Μόνο εμπόδιο μπορεί να σταθεί ο ίδιος ο συγγραφέας, αν ζει, ή οι κληρονόμοι του, με τις όποιες αντιρρήσεις τους. Εγώ ευτύχησα με την Ερη Ρίτσου, όπως και με  την Ευγενία Φακίνου, όταν διασκεύασα το «Εβδομο Ρούχο» της. Τέλος, δεν νομίζω ότι οι διασκευές αντιμάχονται την παραγωγή θεατρικών κειμένων, απλούστατα γιατί και οι ίδιες αποτελούν παραγωγή θεατρικού κειμένου».

Ο Κώστας Γάκης, ένας από τους νεότερους ηθοποιούς, λέει ότι «πάντα όταν διαβάζεις ένα βιβλίο, ειδικά όταν ασχολείσαι με το θέατρο, σε γαργαλάει κάπως. Το συγκεκριμένο βιβλίο του Ιταλο Καλβίνο, “Ο διχοτομημένος υποκόμης”, υπήρχε από την εφηβεία μου στη βιβλιοθήκη των γονιών μου, κι επειδή πάντα ένιωθα μισός και διασπασμένος ανάμεσα σε διάφορα πράγματα, το επέλεξα.

Απαιτείται τεράστια οικονομία και τεράστια γενναιότητα για το τι χρειάζεται να κόψεις από το κείμενο, και μπορεί αυτό να είναι εξαιρετικές περιγραφές τόπων ή συναισθημάτων, αλλά δεν ισχύει το ίδιο με τον θεατή, που θέλει δράση. Προσωπικά εγώ πλήττω όταν βλέπω ένα φιλολογίζον θέατρο ή ποιητικό, προτιμώ μια ποιητική βραδιά αμιγή. Το θέατρο χρειάζεται τη δική του δυναμική. Η λογοτεχνία μπορεί να σε οδηγήσει σε πολλούς δρόμους και να σε διαγείρει πολλαπλώς», λέει ο Κώστας Γάκης, λίγο πριν από την πρεμιέρα τού «Διχοτομημένου υποκόμη».

853 days ago Short URL Σχόλια

Θέατρο και Λογοτεχνία

27

Σεπ

Ταξίδια στη μνήμη – με τον Δημήτρη Καταλειφό…

Τον Δημήτρη Καταλειφό φιλοξενεί η εκπομπή «Ταξίδια στη μνήμη». Ο πρωταγωνιστής μάς ξεναγεί ο ίδιος στην γειτονιά του, την Νέα Σμύρνη που γεννήθηκε και μεγάλωσε. Φθάνει έξω από το σπίτι του με το λουλουδιασμένο κήπο.. Θυμάται φίλους του, τα πρώτα αθώα παιδικά χρόνια, τα πρώτα παιδικά παιχνίδια, τη μητέρα του, τον πατέρα του, τον αγαπημένο του παππού. Μιλάει για την αγάπη του, τα θερινά σινεμά, τις πρώτες ταινίες, τα δύσκολα χρόνια της δικτατορίας, τη συνάντησή του, ως θεατής, στο θέατρο με τη μεγάλη Ελλη Λαμπέτη – έφηβος πια στο γυμνάσιο – την εκτίμηση και το πάθος του γι’ αυτήν. Αναφέρεται στην απόφασή του να πάει στη Σχολή Κατσέλη, στη γειτονιά του στη Νέα Σμύρνη, στους συμμαθητές του στη σχολή, στους πρώτους του ρόλους στο θέατρο και στον κινηματογράφο. (Δευτέρα, 28/09, ΕΤ1, 18.00)

853 days ago Short URL 1 σχόλιο

Καταλειφός Δημήτρης

26

Σεπ

Κρίση – καιρός για πολυθέατρα 250 παραστάσεων

//

  • ΕΝΑΝ ΜΗΝΑ ΠΡΟΤΟΥ ΑΡΧΙΣΕΙ Η ΝΕΑ ΣΕΖΟΝ, 250 ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ (165 ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΕΣ, 45 ΕΠΑΝΑΛΗΨΕΙΣ ΚΑΙ 40 ΠΑΙΔΙΚΑ) ΕΤΟΙΜΑΖΟΝΤΑΙ ΝΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΟΥΝ ΣΤΙΣ 175 ΣΚΗΝΕΣ ΤΩΝ 112 ΑΘΗΝΑΪΚΩΝ ΘΕΑΤΡΩΝ

    • Το ελληνικό θέατρο, διαποτισμένο από μιαν αύρα αισιοδοξίας, βγαίνει επιθετικά στην οικονομική κρίση. Αντί να μαζευτεί, διογκώνεται, πολλαπλασιάζοντας τις σκηνές και αυξάνοντας τις παραγωγές. Στα 112 υπάρχοντα θέατρα οι μικρές σκηνές ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια. Έως σήμερα, 43 από τα 112 θέατρα διαθέτουν παράλληλα με τις κεντρικές σκηνές τους δεύτερες και τρίτες, οι οποίες προγραμματίζουν ισάριθμες παραστάσεις και προβλέπεται ώς το τέλος της σεζόν να ξεπεράσουν τις 400!

    Μοιάζει με αντάρτικο σε καιρούς ύφεσης, όπου το θέατρο χτυπάει σε όλα τα μέτωπα, ποιοτικά, ψυχαγωγικά, εκπαιδευτικά, εμπορικά, απενοχοποιώντας τη φτώχεια του. Χωρίς ουσιαστική κρατική οικονομική στήριξη, εξόριστο σχεδόν από την ιδιωτική χορηγία, το φτωχό ελληνικό θέατρο λειτουργεί σαν ανθούσα επιχείρηση. Παράλογο; Σίγουρα πάντως ιδιότυπο. Μια ιδιοτυπία που άρχισε στα 90ς, όταν το «Αμόρε» πρότεινε το μοντέλο του πολυρεπερτορίου, με την προσθήκη μιας μικρής σκηνής, μεταποιώντας τον Εξώστη σε θεατρική αίθουσα. Έκτοτε πολλά θέατρα εκμεταλλευόμενα κάθε εσοχή, εξοχή, υπόγειο, ακόμα και τα ελάχιστα τετραγωνικά κάτω από τις κερκίδες, πρόσθεσαν δεύτερες και τρίτες σκηνές.

    Η ελευθερία της διαχείρισης νέων αιθουσών δημιούργησε ένα χάος μικροχώρων και μια δυναμική τάση που σήμερα έχει επικρατήσει, μονιμοποιώντας το προσωρινό και καθιερώνοντας τη μικρή κλίμακα που ελκύει το νεολαιίστικο κοινό. Καθώς στις μικρές σκηνές οι ηθοποιοί είναι πολύ κοντά στους θεατές, δημιουργείται ένα αίσθημα υποβολής, μιά εμπειρία 2Χ3, που υπόσχεται την ενδεχόμενη ταύτιση, την προοπτική συγκίνησης. Τα τελευταία 25 χρόνια η αίρεση του μικρού θεάτρου έγινε ορθοδοξία και η εξαίρεση κανόνας. Στο κλείσιμο της πρώτης δεκαετίας του νέου αιώνα έχουν διαμορφωθεί δύο κατηγορίες μικρών σκηνών: η πρώτη είναι αίθουσες «τσέπης», που δημιουργήθηκαν σε κάθε ελεύθερο τετραγωνικό, πάνω και κάτω από τις κεντρικές αίθουσες, ακόμα και σε τουαλέτες. Η δεύτερη κατηγορία είναι σκηνές που φιλοξενούνται στη βασική αίθουσα με παραστάσεις που παίζονται συνήθως τα Δευτερότριτα. [ΤΑ ΝΕΑ, Σάββατο, 26 Σεπτεμβρίου 2009]

    //

    854 days ago Short URL Σχόλια

    Θεατρικός χειμώνας 2009

    26

    Σεπ

    Είκοσι… «Ευτυχισμένες ημέρες»!

    Είναι πλέον κλασικό το θεατρικό έργο του Σάμουελ Μπέκετ «Ευτυχισμένες ημέρες». Από 1ης Οκτωβρίου θα παρουσιαστεί στο θέατρο «Χώρα» (Αμοργού 20, Κυψέλη) για 20 μόνο παραστάσεις, με τη Μίνα Αδαμάκη στον ρόλο της Γουίνι και τον Ερρίκο Λίτση στον ρόλο του Γουίλι, του συζύγου της.

    Οι συντελεστές υπόσχονται μια ανατρεπτική παράσταση σε σκηνοθεσία Εκτορα Λυγίζου, μετάφραση Διονύση Καψάλη και σκηνογραφία της Μαγιούς Τρικεριώτη.

    Η ιδιαίτερη σκηνοθεσία και σκηνογραφία τοποθετεί τον θεατή στη θέση του παρατηρητή ενός ιδιότυπου reality show. Το μπεκετικό ζευγάρι είναι κλεισμένο σ’ ένα στούντιο-κουτί, που το μπροστινό του μέρος καλύπτεται από μια μεγάλη τζαμαρία. Οι φωνές τους μεταφέρονται στον έξω χώρο μέσω μικροφώνων. Τέσσερις κάμερες τους παρακολουθούν διαρκώς και οι εικόνες τους, με ζωντανό μοντάζ, προβάλλονται σε οθόνες.

    Η νέα ανάγνωση των «Ευτυχισμένων ημερών» αντιμετωπίζονται σαν ένα πείραμα. Μια μεσήλικη γυναίκα είναι κλεισμένη σε δωμάτιο παρακολούθησης, με μοναδική συντροφιά τον σχεδόν αμίλητο σύζυγό της. Ολα είναι εναντίον της: είναι παγιδευμένη ώς τη μέση, τα λιγοστά της αντικείμενα φθίνουν, οι λέξεις στερεύουν, ο σύζυγός της αρνείται να επικοινωνήσει. Η γυναίκα, όμως, επιμένει να ονομάζει την κόλαση που ζούνε «παράδεισο» και τις ατέλειωτες μέρες ρουτίνας «ευτυχισμένες».

    Το εμβληματικό, πια, έργο του Μπέκετ, οι συντελεστές της παράστασης το έχουν δει σαν τον επώδυνο σωφρονισμό μιας γυναίκας, που, είτε από ευπρέπεια, είτε από συνήθεια, είτε από ενοχή, αδυνατεί να πει τα πράγματα με τ’ όνομά τους.

    • Θέατρο Χώρα (Αμοργού 20, Κυψέλη), Σκηνή «Νέα Χώρα», πρεμιέρα την Πέμπτη 1η Οκτωβρίου.
    • [Ολγα Σελλα, Η Καθημερινή, 26/09/2009]

    854 days ago Short URL Σχόλια

    Ευτυχισμένες μέρες/Μπέκετ Σάμουελ

    26

    Σεπ

    *55ο Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου της Βιέννης. Μισός αιώνας μεγαλοπρέπειας

    • Φεστιβάλ της Βιέννης, η Ρολς Ρόις των ευρωπαϊκών θεατρικών φεστιβάλ, με το μεγαλύτερο, ακριβότερο και ποικιλότερο πρόγραμμα, φέτος με 39 συμμετοχές από 27 χώρες, κυριολεκτικά από τις τέσσερις άκρες του πλανήτη.

    Το ερωτικό ζευγάρι Οθέλος - Δεσδαιμόνα, στην παράσταση του Πίτερ Σέλαρς. Στο βάθος ο αποκαλυπτικός Ιάγος του Φίλιπ Σίμουρ Χόφμαν

    Το ερωτικό ζευγάρι Οθέλος – Δεσδαιμόνα, στην παράσταση του Πίτερ Σέλαρς. Στο βάθος ο αποκαλυπτικός Ιάγος του Φίλιπ Σίμουρ Χόφμαν

    Η αξιόλογη συγκομιδή και αυτού του καλοκαιριού περιελάμβανε τις τελευταίες παραγωγές κορυφαίων σκηνοθετών, όπως Πίτερ Σέλαρς, Γιόχαν Σίμονς, Ρομπέρ Λεπάζ, Κρίστοφ Βαρλικόφσκι, Κρίστοφ Μάρταλερ, Ρομέο Καστελούτσι, Αλβις Χερμάνις, διάσημων ομάδων, όπως η γερμανοελβετική Ρίμινι Πρότοκολ, η νεοϋορκέζικη Ελεβέτορ Ρεπέρ Σέρβις, η βρετανική Γκομπ Σκουάντ, ένα παχυλό πακέτο τουρκικής θεατρικής πρωτοπορίας, εμπνευσμένο προφανώς από την πολυσυζητημένη ευρωπαϊκή υποψηφιότητα της Τουρκίας, συν βίντεο-λάιφ εγκαταστάσεις, περφόρμανς και σκηνοθετημένες κοινωνιολογικές καταβυθίσεις σε γειτονιές της παλιάς Βιέννης, στο πλαίσιο του επιτυχημένου εναλλακτικού παρα-φεστιβάλ FORUMFESTWOCHEN.

    Τελευταία στο πρόγραμμα και πρώτη σε εξαντλημένα εισιτήρια υπήρξε η παγκόσμια πρεμιέρα του «Οθέλο», του Αμερικανού Πίτερ Σέλαρς, με Ιάγο τον κινηματογραφικό σταρ Φίλιπ Σίμουρ Χόφμαν. Αυτός ο λευκός Ιάγος -με τη Δεσδαιμόνα οι μόνοι λευκοί σε μια αφρο-λατινοαμερικάνικη διανομή, ενδεικτική του φυλετικού τοπίου της σημερινής Αμερικής- δρομολογεί την καταστροφή του μελαμψού Οθέλο με τρόπο που μαγκώνει την ψυχή για την τύχη του Ομπάμα. Ο διασημότερος φαύλος της δραματικής λογοτεχνίας είναι σαν να ξεπηδά από τα βάθη της καρδιάς μιας άγνωστης, λευκής Αμερικής. Προσηνής, γελαστός, απλός. Ενας Ιάγος κατειλημμένος από μίσος ταξικό, ρατσιστικό, μίσος για τη γυναίκα, για το σεξ.

    Τοποθετημένη στο παρόν, στον ερμητικό κόσμο ενός (αμερικάνικου) στρατοπέδου σε εχθρική χώρα, η παράσταση του Σέλαρς δεν ταλανίζεται με τα κλασικά ταμπού χρώματος και διαφοράς ηλικίας ενός άνισου ζευγαρώματος, όσο με νέες, σύγχρονες και πιο περίπλοκες συνθήκες, με σαφείς αναφορές στη μεγαλύτερη πολεμική εξουσία του πλανήτη και στις ζοφερές σταυροφορίες της εκδημοκρατισμού.

    Ο Σέλαρς σκηνοθετεί έναν πέρα για πέρα αμερικανικό «Οθέλο». Ενας μικρόκοσμος εξαπατημένων απατεώνων, όπου όλοι είναι εναντίον όλων, μέσα σε έναν ιστό διχόνοιας, καχυποψίας και φθόνου. Μια παρανοϊκή αίσθηση απειλής διαπερνά μια παράσταση γεμάτη υπαινιγμούς για την αμερικανική πολιτική. Γκουαντάναμο, βασανιστήρια, ψεύδη περί όπλων μαζικής καταστροφής, σεξουαλικά σκάνδαλα. Κι όλα αυτά χωρίς καμιά αλλαγή στο κείμενο!

    Το «κεφαλαίο» του Μαρξ, δηλαδή 750 σελίδες σε δυο ώρες

    Το «κεφαλαίο» του Μαρξ, δηλαδή 750 σελίδες σε δυο ώρες

    Η τετράωρη βραδιά έχει το gestus μιας σκηνικής έρευνας, μιας δημόσιας ακρόασης, με πολυάριθμες οθόνες, μικρόφωνα, κινητά, όπου το σεξπιρικό αριστούργημα ψυχολογικής οικονομίας και η εξωτερική δράση του περιορίζονται στα απολύτως απαραίτητα. Ενα σινάφι παραιτημένων και διεφθαρμένων μισθοφόρων σε στολές του αμερικανικού ναυτικού παρασταίνει την κατάσταση ενός έθνους απλά, φαρμακερά, χωρίς θεαματικότητες. Στο κέντρο του παγερού μιλιταρίστικου μιλιέ, πάνω στο μοναδικό σκηνικό αντικείμενο, ένα κρεβάτι, αγκαλιάζονται μισόγυμνοι ο όμορφος Πορτορικανός Οθέλο και η εύθραυστη, ξανθιά Δεσδαιμόνα. Μια πινελιά πάθους και αγνότητας μέσα στον βόρβορο του υπαρκτού πολέμου.

    Μαγνητικό επίκεντρο της συναρπαστικά πολυσχιδούς βραδιάς, ένας αφανής Ιάγος σε ξεχειλωμένο παντελόνι και πουλόβερ, χωρίς καμιά χαρά από τις εγκληματικές του ενέργειες. Ο Χόφμαν περιφέρει σκυφτός το πλαδαρό σώμα του, λέγοντας το τεράστιο, χωρίς περικοπές κείμενό του με βαριά αμερικάνικη προφορά (πολύτιμος ο υποβολέας!). Μια άθλια φιγούρα και μαζί μια ερμηνευτική αποκάλυψη. Στο τέλος, οι ψυχές διαχωρίζονται από τα σώματα. Σαν σε όνειρο ακούγονται οι φωνές οφ, ενώ οι ηθοποιοί στέκονται στη σκηνή όρθιοι και σιωπηλοί. Ο Σέλαρς περιγράφει μια διχασμένη Αμερική που ονειρεύεται την ίαση. Μια ψυχολογική μελέτη με πολιτικό βάρος, αξιομνημόνευτη και αριστοτεχνική.

    • PEEPSHOW και όπερα

    Στον αντίποδα του θεάτρου λόγου βρίσκεται το «ANDERSEN PROJECT» του Καναδού Ρομπέρ Λεπάζ, 51χρονου επιφανούς γκουρού του συστήματος διεθνοποιημένης θεατρικής παραγωγής. Το παράξενα ποιητικό παραμύθι του αφηγείται την περιπέτεια ενός Καναδού ροκ συνθέτη που αναλαμβάνει τη δημιουργία μιας νεανικής όπερας για την Οπερα του Παρισιού, βασισμένη στη μελαγχολική «Δρυάδα» του περίφημου Δανού παραμυθά Χανς Κρίστιαν Αντερσεν.

    Στην ιστορία της νεαρής νύμφης, που καταφθάνει στο πολυπόθητο Παρίσι κρυμμένη σε έναν κορμό καστανιάς για να πεθάνει, πλέκονται προσωπικά βιώματα του σκηνοθέτη ως παιδιού σημαδεμένου από αρρώστια και ως ομοφυλόφιλου. Εμμονές, σκοτεινά μυστικά, αποτυχία και η αβάσταχτη μοναξιά του αγοραίου έρωτα υπερβαίνουν, ωστόσο, το βιογραφικό στάτους και μέσα από έναν μεγαλοπρεπή μουλτιμίντια μινιμαλισμό εκτυλίσσουν με συναίσθημα, ειρωνεία και σαρκαστικό χιούμορ εικόνες κακοποίησης της τέχνης και του ανθρώπου από τη ζωή και τρόπους απόδρασης από αυτό το αιώνιο δίλημμα.

    Σε μια ατμόσφαιρα θεατρικού κυβερνοχώρου, όπου ο Αντερσεν πλανιέται σαν μοναχική, ανήσυχη σκιά από το παρελθόν, ένας μοναδικός ηθοποιός, ο υπέροχα αλαφροΐσκιωτος, σαρδόνιος περφόρμερ Ιβ Ζακ, αναλαμβάνει όλους τους ρόλους μιας παράστασης που κυριολεκτικά στηρίζεται επάνω του.

    «Το κεφάλαιο αποφεύγει τις φασαρίες – είναι δειλό εκ φύσεως» – Μαρξ. Το ότι το διασημότερο αδιάβαστο βιβλίο του κόσμου, το «Κεφάλαιο» του Μαρξ, θα πυροδοτούσε μια άκρως διασκεδαστική θεατρική βραδιά μόνο η πανούργα κολεκτίβα Ρίμινι Πρότοκολ θα μπορούσε να καταφέρει και η «ακαδημαϊκή» άγνοια ενός εξαρχής ευδιάθετου κοινού.

    Μπροστά σε μια ογκώδη βιβλιοθήκη με προτομές των Μαρξ, Λένιν και Μάο, οχτώ ηθοποιοί, «εμπειρογνώμονες της πραγματικότητας» (κομμουνιστής, επιχειρηματίας, βιογράφος πτωχεύσαντος κεφαλαιοκράτη, συνδικαλιστής κ.λπ.) κουβεντιάζουν για τη σχέση τους με το χρήμα. Εμπειρίες, ανέκδοτα, τσιτάτα, ευτράπελοι συνειρμοί και τραγουδάκια της εποχής του γερμανικού οικονομικού θαύματος σκιαγραφούν ευφρόσυνα και συγκινητικά την πρακτική επίδραση στους ανθρώπους της μυθικής βίβλου του υλισμού.

    Σε κεντρική πλατεία της Βιέννης, μια βίντεο-λάιφ εγκατάσταση με πεντάλεπτα ντοκιμαντέρ και έξι σύντομα πορτρέτα Τουρκάλων τραβεστί – «sex workers» διερευνούν τα δεινά της διαφορετικότητας σε μια ηθικά βαθιά διχασμένη σύγχρονη Τουρκία. Σε ίδιο πνεύμα κρίσης ταυτότητας, στην περφόρμανς «Τα άσχημα ανθρωπάκια», πέντε νεαρές καλλιτέχνιδες της ομάδας «Oyun Deposu» επιχειρούν μια φεμινιστική, πλην μελοδραματική προσέγγιση της καθημερινότητας μιας Κούρδας, μιας λεσβίας και μιας μαντιλοφορούσας, σε μια κοινωνία που όσο φλερτάρει με την παγκοσμιοποίηση τόσο περισσότερο διασπάται.

    Στην «Κραυγή της Ευρυδίκης» η σκηνοθέτις Sahira Tekand με έναν Χορό 13 ηθοποιών της γνωστής ομάδας «Studio Oyunculari» καταδεικνύουν επίκαιρους προβληματισμούς, όπως εξέγερση, δικαιοσύνη, ελευθερία, δεσποτισμός. Μια 65λεπτη σκληρά στιλιζαρισμένη παραλλαγή της σοφόκλειας «Αντιγόνης», αισθητικά αρκετά αγυλωμένη, όμως θεματικά επείγουσα. *

    • Της ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΜΑΤΖΙΡΗ, Ελευθεροτυπία, Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου 2009

    854 days ago Short URL Σχόλια

    Φεστιβάλ Θεάτρου της Βιέννης

    26

    Σεπ

    Μια αγάπη για το καλοκαίρι

    Η θάλασσα, οι ταβέρνες, οι πορτοκαλαιώνες, το δρομάκι που βγάζει στο μικρό θεατράκι, το μονοπάτι από τα καμαρίνια ώς το μεγάλο θέατρο. «Η μνήμη μου μπλέκει το ιερό του Ασκληπιού με το γήπεδο του Ασκληπιού Α.Ο. Την ιστορία της Επιδαύρου με την Επίδαυρο της δικής μου ιστορίας», λέει ο Δημήτρης Λιγνάδης


    Χρόνια κι έρωτες στην Επίδαυρο

    Του Δημήτρη Λιγνάδη

    Κοντά 30 χρόνια επισκέπτεται την Επίδαυρο ο Δημήτρης Λιγνάδης. Και μας ξεναγεί στις αγαπημένες του γωνιές, από το Ασκληπιείο μέχρι το λιμάνι. «Η μνήμη, όπου και να την αγγίξεις, πονάει». Και η δική μου μνήμη, όταν πονάει, τρελαίνεται… Η «δική μου» Επίδαυρος: οι δρόμοι και τα μονοπάτια της. Ο δρόμος του λιμανιού, μπροστά από τα καφέ και τα ξενοδοχεία. Να ερημώνει τον χειμώνα, να γεμίζει το καλοκαίρι από τους ίδιους ανθρώπους, που- κοντά 30 χρόνια τώρα- τους ξανασυναντώ, πεισματικά, εκεί.

    Το, σαν κρυφό, δρομάκι που βγάζει στο μικρό αρχαίο θεατράκι. Ο παλιός δρόμος που ένωνε την (πριν «παλαιά», τώρα «αρχαία») Επίδαυρο με το Λυγουριό (τώρα «Ασκληπιείο»). Από εκείνο τον δρόμο με οδήγησε ο πατέρας μου το ΄75 ώς το αρχαίο θέατρο και είδα την πρώτη μου παράσταση: Οιδίπους επί Κολωνώ. Ο Μινωτής να εξέρχεται της σκηνής και εντός μου να εισέρχεται το φως. Το μονοπάτι από τα καμαρίνια ώς το θέατρο, αργότερα, αντίστροφα περπατημένο!

    Κι άλλοι «επιδαύριοι» δρόμοι. Όπου, με το πέρασμα των χρόνων, βάδισα. Και έτσι κι αλλιώς… Η θάλασσα. Στη Βαγιωνιά, στη Μουριά, στα κάμπινγκ, στην Παναγίτσα. Νερά πότε θολά, πότε καθαρά, μα πάντοτε, για μένα, ιαματικά. Οι τόποι και το τοπίο. Το Αρχαίο Θέατρο και ο πέριξ αυτού χώρος. Οι αρχαίες ελιές, οι πορτοκαλεώνες. Δίπλα στα μονοπάτια οι λυγαριές, που «αν δεν τις πιάσεις, την αγάπη σου θα χάσεις». Οι πάντα ζωντανοί επί σκηνής μύθοι και «μύθοι», που αστράφτανε και στοίχειωσαν διά παντός το θεατρικό δικό μου… παραμύθι!

    Οι στιγμές. Κάτω από έναστρους θολούς είτε ανέφελους ουρανούς, «καμιά φορά, περί το λυκαυ γές», όπου παίζονταν άλλα «έργα». Τα ερωτικά δράματα της εφηβείας μου. Τραγωδίες και κωμωδίες! Κι άλλες παραθεατρικές στιγμές- μικρά μονόπρακτα: ο Μινωτής διαμαρτύρεται στον Λεωνίδα για τον λογαριασμό, ο Κατράκης τρώει μεσημέρι στη Μουριά, η Βαλάκου κολυμπάει, ο πατέρας μου τραγουδάει με μαθητές του στον- μόνιμο στέκι μας τότε- «παράξενο», το Άσμα «είναι γάτα ο κοντός με τη γραβάτα», ο Φωτόπουλος, αεί πλαισιωμένος… ατενίζει, έως σήμερα, τους διερχόμενους από τον δρόμο του λιμανιού! Κι άλλοι. Κι άλλα…

    Τα μαγαζιά- καταλύματα- μουσεία σύγχρονα. Ο «Λεωνίδας», το «Ξενία», το «Άβατον», το «Ακτίς», το «Ακρογιάλι», η «Μουριά», τα «Κλήματα», ο «Παράξενος», τα μπαράκια στο «Απόλλων» και το «Ελλάς», το σπίτι του Διονύση, και- ύστατο μα όχι έσχατο- το ανυπέρβλητο «Καπάκι». Εκεί όπου έκλειναν βραδιές, δουλειές, ενίοτε και σπίτια!

    Χρόνια προστέθηκαν, έρωτες αφαιρέθηκαν, ευθύνες πολλαπλασιάστηκαν, φιλίες διαιρέθηκαν… Αλλά είπαμε: η μνήμη μου όταν πονάει, τρελαίνεται. Γι΄ αυτό μπορεί να μπλέκει τον Μινωτή με τον Ηλία Τζαβέλλα, την προτομή του Αριστοφάνη με την κεφαλή του Λεωνίδα Λιακόπουλου, τον θρήνο της Ηλέκτρας με το ζεϊμπέκικο του «παράξενου», τον έρωτα του Αίμονα με τον δαίμονα των Εν Επιδαύρω ερώτων μου, το ιερό του Ασκληπιού με το γήπεδο του Ασκληπιού Α.Ο. Την ιστορία της Επιδαύρου με την Επίδαυρο της δικής μου ιστορίας.

    10 αγαπημένα στέκια

    ● Οι παραστάσεις του καλοκαιριού στο μικρό και το μεγάλο θέατρο.

    ● Οι χώροι γύρω και από τα δύο θέατρα. Το μουσείο. Το παλιό «Ξενία».

    ● Η ιστορική πια ταβέρνα «Λεωνίδας», στο Λυγουριό, με την οικογένειά του. Μετά τις παραστάσεις, με όλη την, επώνυμη και μη, κοσμοσυρροή.

    ● Οι ταβέρνες «Παράξενος», «Μουριά», «Κλήματα», «Ακρογιάλι» στο λιμάνι με τις απίστευτες γεύσεις.

    ● Το ξενοδοχείο «Ακτίς» του Λευτέρη Ράμφου, στο λιμάνι. Με τα καινούργια δωμάτια και το σέρβις του πάντα διαθέσιμο για τις… άφτερ ώρες.

    ● Τα δωμάτια και studios της «Μουριάς». Δίπλα στη θάλασσα και στις πορτοκαλιές.

    ● Η ντίσκο «Καπάκι». Ανυπερθέτως!

    ● Η παραλία και τα μπαράκια στα ξενοδοχεία «Απόλλων» και «Ελλάς». Νυχθημερόν.

    ● Η θάλασσα στο τέρμα του κόλπου, στο εκκλησάκι της Παναγίτσας. Για κάθε είδους κολυμβητές…

    ● Και βέβαια, το κοντινό Ναύπλιο.

    ΤΑ ΝΕΑ: Παρασκευή 25 Σεπτεμβρίου 2009

    854 days ago Short URL Σχόλια

    Επίδαυρος/Λιγνάδης Δημήτρης

    26

    Σεπ

    Τα θεάματα δρόμου σηκώνουν κεφάλι

    «Ολη η πόλη μια σκηνή…». Παραφράζοντας τη γνωστή φράση του Σέξπιρ, έχουμε την εικόνα που θα παρουσιάζει το κέντρο της Αθήνας από την Παρασκευή 16 Οκτωβρίου έως και την Τρίτη 20 Οκτωβρίου. Τότε θα διεξαχθεί το Πρώτο Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου Δρόμου στην Ελλάδα -αρχικά είχε προγραμματιστεί για το Σαββατοκύριακο των εκλογών.

    Σε έξι ψηλούς στύλους οι ερμηνευτές της ομάδας «Πλεύσις» δημιουργούν στιγμιότυπα από τη ζωή των φανταστικών πόλεων. Ενα θέαμα βασισμένο στις «Αόρατες πόλεις» του Ιταλο Καλβίνο

    Σε έξι ψηλούς στύλους οι ερμηνευτές της ομάδας «Πλεύσις» δημιουργούν στιγμιότυπα από τη ζωή των φανταστικών πόλεων. Ενα θέαμα βασισμένο στις «Αόρατες πόλεις» του Ιταλο Καλβίνο Η ολλανδική ομάδα Close Act, που έχει ταξιδέψει σε όλον τον κόσμο, θα φέρει και στους δρόμους της Αθήνας προϊστορικά τέρατα. Οι «Σαύρες» τους αρχικά μοιάζουν απειλητικές, τελικά όμως είναι φιλικές και παιχνιδιάρες με τους περαστικούς θεατές. Δεν είναι οι μόνοι απρόσμενοι επισκέπτες μας.

    Τρεις μυστικοί θεοί έρχονται στη Γη με τρεις γιγαντιαίες μπάλες από φωτιά, χάρη στο θέαμα που παρουσιάζει η βουλγαρική ομάδα Fireter. Τέσσερις κομάντος ξεκινούν μια απίστευτη αποστολή, χάρη στην κωμωδία με ακροβατικά της γαλλικής ομάδας Carnage, που με έδρα την Τουλούζη έχει περισσότερες από χίλιες παραστάσεις στο ενεργητικό της. Η πολωνική ομάδα Biuro παρουσιάζει την «Carmen Funebre», ένα θέαμα με ξυλοπόδαρα και φωτιά, που προκαλεί τον φόβο και τη συμπόνια των θεατών, εμπνευσμένο από τον πόλεμο στη Βοσνία. Δεν θα μπορούσε να λείπει ο ιταλικός θίασος Teatro Tascabile di Bergamo, που από το 1973 μέχρι σήμερα έχει δώσει πάνω από 3.000 παραστάσεις.

    Γίνεται, έτσι, η πρώτη οργανωμένη προσπάθεια να αποκτήσουμε και στην Ελλάδα έναν σοβαρό θεσμό σε ένα πεδίο που σε ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Ισπανία και η Γαλλία, μετρά ήδη παράδοση δεκαετιών. Η πρωτοβουλία ανήκει στον Νίκο Χατζηπαπά, σκηνοθέτη της μεγαλύτερης ελληνικής ομάδας δρόμου στην Ελλάδα, Helix. Στο πλευρό του έχει το Εθνικό Κέντρο Θεάτρου και Χορού του ΥΠΠΟ, αλλά και την υποστήριξη του ΟΠΑΠ, της Γραμματείας Νέας Γενιάς και τον Δήμου Αθηναίων.

    Συνολικά θα πάρουν μέρος 57 ομάδες -μόνο οι 8 από το εξωτερικό. Θα δοθούν πάνω από 249 παραστάσεις από 400 καλλιτέχνες, σε μια μεγάλη γκάμα προσεγγίσεων. Στόχος, άλλωστε, είναι ο πλουραλισμός στα είδη και στην έκφραση. Οι ομάδες παρουσιάζουν τα πρωτότυπα θεάματά τους εκκινώντας από διαφορετικά σημεία: το κουκλοθέατρο, την παντομίμα, τα ακροβατικά, τα ζογκλερικά, τον χορό, ακόμα και από τη μουσική, την ποίηση ή και τα εικαστικά, στοχεύοντας όμως πάντα στον δημόσιο χώρο.

    • Και η Αλίκη Καγιαλόγλου

    Πράγματι, στο κύριο μέρος του φεστιβάλ συναντάμε από τη γνωστή τραγουδίστρια Αλίκη Καγιαλόγλου -θα παρουσιάσει τους «Μύθους της Αλίκης»- μέχρι γνωστές θεατρικές ομάδες, όπως η «Πλεύσις», που θα παρουσιάσει τις «Αόρατες πόλεις» -ένα θέαμα με ακροβατικά, βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του Ιταλο Καλβίνο. Ηθοποιούς και μαριονέτες χρησιμοποιεί η ομάδα Angelus Novus για να κάνει τον «γύρο του κόσμου». Κάτι αντίστοιχο με το εικαστικό θέατρο κούκλας «Πράσσειν Αλογα», που επιχειρεί να μεταφέρει το κοινό στον μαγικό κόσμο του παραμυθιού μέσα από την παράσταση «Γοργόνα, γοργονίτσα», βασισμένη στον Αντερσεν. Η γοργόνα εκφράζεται δισυπόστατα: Ως κούκλα (εξωτερική υπόσταση) και ως ηθοποιός (εσωτερική φωνή).

    Οι «Ομμα στούντιο» παρουσιάζουν μια παράσταση βασισμένη στον αρχαιοελληνικό μύθο του Ορφέα και της Ευρυδίκης και περιλαμβάνει ξυλοπόδαρα, φωτιές, παντομίμα, ακροβατικά, αλλά και μουσικές από όλο τον κόσμο, καθώς και σειρές δράσεων βασισμένες στο Ανθρωπολογικό Θέατρο. Η ομάδα Oper(Ο), που αποτελείται από νεαρούς επαγγελματίες του λυρικού θεάτρου, παρουσιάζουν μια νέα ανατρεπτική εκδοχή της «Κάρμεν» του Μπιζέ με στόχο να αγαπήσει το ευρύ κοινό την όπερα.

    Το φεστιβάλ διαρθρώνεται σε δύο ενότητες: το κεντρικό (main) και το ελεύθερο (open). Στο κεντρικό συμμετέχουν 22 επιλεγμένες ομάδες, ελληνικές και ξένες, ενώ το open είναι πιο ελεύθερο. Εχει και διαγωνιστικό χαρακτήρα. Για το κεντρικό θα δοθούν δύο ισότιμα βραβεία (4.000 ευρώ) και μία συμμετοχή σε φεστιβάλ του εξωτερικού. Για το ανοιχτό, μία συμμετοχή στο επόμενο κεντρικό και χρηματικό έπαθλο 2.000 ευρώ. *

    • Πού θα γίνουν όλα αυτά;

    Στο ιστορικό κέντρο γύρω από την Ακρόπολη. Πιο συγκεκριμένα, από τις αρχές της Ερμού, προς Καπνικαρέα, Μοναστηράκι, πλατεία Ασωμάτων, Αποστόλου Παύλου και τα γύρω αλσύλλια, μέχρι το ύψος του κινηματογράφου «Θησείο». Μία ομάδα θα κινηθεί στην πλατεία Κλαυθμώνος, ενώ άλλη μία θα ξεκινά από τις αρχές της οδού Αρεοπαγίτου και θα κινείται στα στενά της Πλάκας. Η τελετή έναρξης θα δοθεί στον εξωτερικό χώρο του Παναθηναϊκού Σταδίου (8 μ.μ.), όπου η Helix θα παρουσιάσει το θέαμα ΑΙΩΝ. Η τελετή λήξης θα γίνει στην πλατεία Ασωμάτων με την απονομή των βραβείων, αφού θα έχει προηγηθεί παρέλαση από την πλατεία Μακρυγιάννη (6 μ.μ.) προς το Θησείο.

  • Της ΕΛΕΝΑΣ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ, Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 25 Σεπτεμβρίου 2009

    • 854 days ago Short URL Σχόλια

    Χατζηπαπάς Νίκος

    26

    Σεπ

    «Ο Συντηρητής» στο θέατρο «Κέλυφος»

    • Ο σκηνοθέτης – ηθοποιός Γιώργος Κώνστας πρόκειται να παρουσιάσει στις 6 Νοεμβρίου, Παρασκευή, στο θέατρο «Κέλυφος», το έργο του «Ο Συντηρητής» (Γ Κρατικό Βραβείο Θεατρικού Εργου 2007).

      Πρόκειται για την ιστορία του Ιβάν Ιβάνοβιτς Πολιακόφ, του υποθετικού συντηρητή της σορού του Λένιν, το μαυσωλείο του οποίου επισκέπτονται εκατοντάδες άνθρωποι κάθε μέρα στη Μόσχα.

      Ξεκινώντας την προεργασία που χρειάζεται για την αποκατάσταση του ταριχευμένου σώματος, ο «Συντηρητής» αρχίζει ταυτόχρονα και μια προσωπική συνομιλία, ένα ξέσπασμα απελπισίας και μοναξιάς, αλλά και δυνατού χιούμορ, για τα χαμένα όνειρα των ανθρώπων.

    854 days ago Short URL Σχόλια

    Κώνστας Γιώργος/Ο Συντηρητής

    26

    Σεπ

    «Κορίτσια ημερολογίου»

    Πρώτοι είχαμε γράψει ότι η Ελληνική Θεαμάτων φέρνει στη χώρα μας τη θεότρελη και τρυφερή κωμωδία «Τhe Calendar girls» και πρώτοι έχουμε σήμερα αποκλειστική φωτογράφηση από την εν λόγω δουλειά η οποία στα καθ’ ημάς θα ακούει στον τίτλο «Κορίτσια ημερολογίου».

    «Κορίτσια ημερολογίου»

    Την απόδοση του έργου έχει κάνει ο Θοδωρής Πετρόπουλος, τη σκηνοθεσία έχει αναλάβει ο Κωνσταντίνος Αρβανιτάκης και πρωταγωνιστούν αλφαβητικά οι Ανδρίτσου, Βογιατζάκη, Ζαμπετάκης Κατσιαδάκη, Μπαλανίκα, Μεριανός, Οικονομάκη, Παντελάκη, Πετάλη, Πιτσούλη, Τριανταφυλλόπουλος, Τσακίρη.

    «Κορίτσια ημερολογίου»

    Παραμένω στα «Κορίτσια ημερολογίου», για να σας ενημερώσω ότι ο Θοδωρής Πετρόπουλος προσάρμοσε το έργο αυτό στην ελληνική πραγματικότητα, με την ιστορία να διαδραματίζεται σε μια επαρχιακή πόλη όπου μια παρέα απλών καθημερινών γυναικών, μέλη του Γυναικείου Συλλόγου διασκεδάζουν την πλήξη τους φτιάχνοντας γλυκίσματα, κεντώντας, πλέκοντας κ.λπ.

    Μέχρι που ο σύζυγος μιας απ’ αυτές πεθαίνει και οι φιλενάδες αποφασίζουν να ποζάρουν γυμνές για ένα ημερολόγιο, από του οποίου τα έσοδα θα αγοράσουν στη μνήμη του έναν καναπέ για το νοσοκομείο που νοσηλευόταν. Τα ευτράπελα και οι ξεκαρδιστικές καταστάσεις δίνουν και παίρνουν, ενώ παράλληλα περνάνε και μηνύματα για τη γυναικεία φιλία. Οταν οι γυναίκες βάλουν έναν στόχο, θα τον πετύχουν ακόμα κι αν χρειαστεί να βγουν απ τα ρούχα τους! Οι πρόβες προχωράνε σε εντατικούς ρυθμούς στο «Κιβωτός».

    Οσο για το πόσο γυμνές θα είναι κάποιες από τις ηθοποιούς -οι περισσότερες από ό,τι μαθαίνω-, θα περιμένετε για να το δείτε.

    Πολλές οι μετακινήσεις στις θεατρικές δουλειές που μαγειρεύονται. Μετά την αποχώρηση του Νίκου Αρβανίτη από την «Αττική Οδό» και την αντικατάστασή του από τον Σταύρο Ζαλμά, όπως ήδη σας ενημέρωσα, έχουμε άλλη μια αποχώρηση, αυτή τη φορά από το μιούζικαλ «Rent», που θα δούμε στο θέατρο «Χώρα».

    Ποιος ή ποια έφυγε; Η Αλίνα Κοτσοβούλου, ύστερα από μια έντονη διαφωνία που είχε με τη σκηνοθέτιδα Θέμιδα Μαρσέλλου. Προς τα έξω πάντως βγάζουν ότι δεν υπήρξε καμία κόντρα και ότι απλά η ηθοποιός είχε φόρτο εργασίας -θα πρωταγωνιστήσει στο «Μ/S Flora» που έγραψε η ίδια και θα ανέβει σε σκηνοθεσία του Πέτρου Φιλιππίδη στη β σκηνή του «Αλμα» και κάνει γυρίσματα για τον «Γλυκούλη».

    Η Κατερίνα Διδασκάλου θα ερμηνεύσει τη «Σονάτα του σεληνόφωτος» του Γιάννη Ρίτσου στα γαλλικά, έχοντας στο πλευρό της τον ανερχόμενο ηθοποιό Νίκο Κοντογιάννη. Η παράσταση θα φιλοξενηθεί σε φεστιβάλ που ετοιμάζεται για τον σπουδαίο ποιητή, το οποίο θα παρουσιαστεί στο «Εναστρον» στα τέλη Φεβρουαρίου και την ίδια περίοδο θα παιχτεί στο Γαλλικό Ινστιτούτο. Οπως μάθαμε, υπάρχει περίπτωση σοβαρή να ταξιδέψει στη συνέχεια και στο Παρίσι. Τη σκηνοθεσία της παραγωγής υπογράφει η Μάρθα Μακρή.

    Ο Απόστολος Γκλέτσος μπορεί να μην έκλεισε θεατρική δουλειά στην Αθήνα, όπως συζητούσε, έκλεισε όμως στο ΔΗΠΕΘΕ Λαμίας και του αρέσει πολύ το ότι θα παίξει και πάλι σε έργο του Τένεσι Ουίλιαμς. Μετά τον Στάνλεϊ Κοβάλσκι, που έπαιξε στο «Λεωφορείον ο πόθος» με Μπλανς Ντιμπουά τη Δανδουλάκη και σκηνοθέτη τον Φασουλή, ετοιμάζεται τώρα να παίξει στο «Τριαντάφυλλο στο στήθος» που θα δούμε στο ΔΗΠΕΘΕ της Λαμίας μέσα στον χειμώνα.

  • Βασίλης Μπουζιώτης, ΕΘΝΟΣ, 25/09/2009

    • 854 days ago Short URL Σχόλια

    Αρβανιτάκης Κωνσταντίνος/Κορίτσια ημερολογίου

    Blog στο WordPress.com.
    Theme: Esquire by Matthew Buchanan.

    Follow

    Get every new post delivered to your Inbox.