- Ακούω συνεντεύξεις του γεμάτες ανεξικακία, διαβάζω συνεντεύξεις του πλημμυρισμένες από καλοσύνη, βλέπω εξώφυλλά του «… ο λαός κι ο Θεός βοηθός…» με αφορμή το ιστορικό γεγονός – πώς λέμε «χέστηκε η Φατμέ στο Γενί Τζαμί»; – της μεταπήδησής του απ΄ τον Αlpha στον Αlter και σταυροκοπιέμαι.
- Ο Άγιος Γεώργιος ο Αυτιάς. Όλος ο κόσμος, μια σκηνή… Άλλο ένα άπαιχτο στην Ελλάδα σύγχρονο βρετανικό έργο- σκωτσέζικο για την ακρίβεια- θα παρουσιαστεί στην Β΄ Σκηνή του θεάτρου «Οδού Κεφαλληνίας»- δεύτερο στη σειρά μετά τον μονόλογο «Γράμμα στην κόρη μου» του Άρνολντ Γουέσκερ που σας έγραφα στο προηγούμενο «Τέταρτο Κουδούνι». Η Βίκυ Γεωργιάδου (στη φωτογραφία) θα σκηνοθετήσει την «Απαλλαγή» (1999), ηχηρό συγγραφικό ντεμπούτο της Λίντα ΜακΛίν που της χάρισε πολλά βραβεία καθιερώνοντάς την ως μια απ΄ τις σημαντικότερες γυναικείες φωνές της σύγχρονης αγγλόφωνης δραματουργίας.
- Η ιστορία τριών φίλων που συναντιούνται απρόσμενα ύστερα από είκοσι χρόνια υπεκφυγών και που αναγκάζονται να έλθουν αντιμέτωποι με τα φαντάσματα και τα ένοχα μυστικά της παιδικής τους ηλικίας είναι η ιστορία του έργου. Όπου το σασπένς ενός θρίλερ- τα νήματα της μνήμης ξεμπλέκονται σταδιακά καθώς αποκαλύπτονται γεγονότα του παρελθόντος όπως η κακοποίηση ενός παιδιού απ΄ το μέθυσο πατέρα του, η αποσιώπηση ενός εγκλήματος που έγινε για να σωθεί ένα παιδί απ΄ τη βία και η γέννηση ενός ανεπιθύμητου παιδιού που δόθηκε για υιοθεσίακι η σκληρή γλώσσα ενδίδουν απρόσμενα στην ποίηση και το λυρισμό.
- Το έργο ανεβαίνει σε μετάφραση Χριστίνας Μπάμπου- Παγκουρέλη, με σκηνικά και κοστούμια Κωνσταντίνου Ζαμάνη, σχεδιασμό φωτισμών Μελίνας Μάσχα και μουσική Κώστα Ανδρέου. Στους τρεις ρόλους, Λαμπρινή Αγγελίδου, Άκης Λυρής, Θανάσης Χαλκιάς.
- Δε μου άρεσαν οι «Πέρσες» του Γκότσεφ. Καθόλου- βαρέθηκα. Αλλά ποιος θα ψέξει το Εθνικό Θέατρο για τη διανομή; Πλην των άλλων καλών ηθοποιών, έχουμε και λέμε: ένα Βραβείο Δημήτρης Χορν- ο Δημήτρης Ήμελλος (φωτογραφία)- και τέσσερις υποψήφιοι- Νίκος Κουρής, Λαέρτης Βασιλείου, Βασίλης Ανδρέου, Δημήτρης Παπανικολάου-, δυο Βραβεία Μελίνα Μερκούρη- η Εύη Σαουλίδου κι η Στεφανία Γουλιώτη- και μια υποψήφια- η Κόρα Καρβούνη. Και όλοι/ες στο Χορό ή στον «επταμελή», «χορικό» Αγγελιαφόρο. Άντε να πεις μετά πως οι νέοι ηθοποιοί βεντετίζουν.
Οι στίχοι - το απόσπασμα με τα μαύρα στοιχεία- του Γιάννη Ρίτσου ακούστηκαν στην Μικρή Επίδαυρο. Στην έξοχη παράσταση του Δημήτρη Μαυρίκιου «Το τερατώδες αριστούργημα»- στο ποίημα αυτό άλλωστε ανήκουν: «… μετά μου χρειάστηκε μια βροχερή μέρα/ ένα τρένο στο Βόλο φορτωμένο κάρβουνο/ μια πομπή μουσκεμένων κατάδικων/ τότε που μου ΄φυγε το κασκόλ κι΄ έτρεχα πίσω απ΄ τον καπνό να το πιάσω/ και με νόμισαν ύποπτο και με κράτησαν όμηρο/ και μου ΄φερε η Μαρία ένα μοναδικό τριαντάφυλλο στα καπνομάγαζα/ και δεν ήξερα τι να το κάνω και το ΄φαγα/ κι΄ ύστερα το ΄βγαλα απ΄ τη μύτη μου κι΄ ήταν ένα τριανταφυλλί κουνέλι/ και τότε κατάλαβα πως είμαι ποιητής/ κι επομένως δίκαιος». Την ήξερα. Την Μαρία αυτή, του Ρίτσου.
- Και την αγαπούσα πολύ. Δεν ξέρω αν το ΄ξερε. Δεν ξέρω αν το ΄ξερα. Μ΄ επηρέασε όσο λίγοι. Με την ιδιοφυή τρέλα της. Και τη σωκρατική φιλοσοφία της. Του περιπλανώμενου αλήτη. Που γίνεται αφόρητος, που είναι όμως και λατρεμένος. Και ξέρω καλά πως κι άλλους επηρέασε. Κι ας μη μας άφηνε σε χλωρό κλαρί. Ήξερε ν΄ Αγαπάει, ήξερε να Μισεί. Ήξερε να Πιστεύει. Ήξερε να Ζει. Δε γνώριζε συμβάσεις. Ούτε στα λόγια, ούτε στις πράξεις της. Και μοίραζε ό,τι είχε. Και τριαντάφυλλα. Δεν έγραψε «τίποτα», δε στάθηκε σε κανέναν που ήθελε κάτι να αποτυπώσει απ΄ την- άπιαστη εξάλλου…- πραγματικότητά της, δεν ξέρω ούτε αν θα ΄θελε να τα γράψω αυτά.
- Τη λέγανε Μαρίκα Βασιλάκου, μετά Μαρία Καπόλου, αλλά όλοι, απ΄ όπου κι αν πέρασε- τα πολλά τελευταία της χρόνια στην Δαφνομήλη-, την ήξεραν «Η Μαρίκα». Γεννήθηκε στις 10 Μαΐου του 1920 στον Βόλο, έφυγε, με τον τρόπο που ήθελε, την 1η Μαρτίου του 1999 στην Αθήνα. Και σ΄ έναν τοίχο της Δαφνομήλη κάτι όμορφο της έγραψαν τότε- θα ΄χει σβηστεί πια. Όσο μεγαλώνω τόσο περισσότερο τη θυμάμαι- στο κατάστιχο των Αγίων μου την έχω καταχωρημένη.
- Τίτλος του, «Η πάχνη». Παρουσιάστηκε απ΄ το Εθνικό, την άνοιξη, ως «αναλόγιο», στις φετινές «Αναγνώσεις»- δε θα ΄λεγα πως ευτύχησε ή πως «ακούστηκε», που ΄ναι κι ο σκοπός των «Αναγνώσεων», στη σκηνοθεσία του νεαρού Θέμελη Γλυνάτση… Πρόσφατα ανέβηκε- με μεγάλη επιτυχία, στο Φεστιβάλ Φιλίππων- Καβάλας σε σκηνοθεσία Τάκη Τζαμαργιά. Η παράσταση κατεβαίνει το χειμώνα Αθήνα- η πρεμιέρα στις 4 Οκτωβρίου και θα παίζεται έως 14 Δεκεμβρίου-, ως παραγωγή πια του «Δόλιχου» του Δημήτρη Τάρλοου- Δεύτερη Σκηνή-, στο «Πορεία» του.
- Συγγραφείς του, ο Αντώνης κι ο Κωνσταντίνος Κούφαλης που επιμένουν επιτυχώς περιφερειακά- ζουν και εργάζονται μόνιμα στην Καβάλα. Είναι το έκτο τους έργο που παρουσιάζεται απ΄ το ΄99, ήτοι μέσα σε δέκα χρόνια, σε Ελλάδα και Κύπρο- «Φτωχοί και άγιοι» (διασκευή από Παπαδιαμάντη) σε δυο ανεβάσματα, «Το σπίτι με τα δώρα», «Ο στρατός της Σωτηρίας» επίσης σε δυο ανεβάσματα, «Γυναίκες στα χιόνια» σε τρεις διαφορετικές παραστάσεις, «Μη σκαλίζεις την άμμο» σε «αναλόγιο» (απορώ πώς το συγκεκριμένο,
που είναι ίσως και το καλύτερό τους, δεν έχει ακόμα ανεβεί κανονικά).
Σημειώστε πως είναι η δεύτερη συνεργασία των αδελφών Κούφαλη με τον Τάκη Τζαμαργιά- τον περασμένο χειμώνα ανέβασε το «Φτωχοί και άγιοι» στην Κύπρο, για την ΕΘΑΛ(εμεσού).
- Τα σκηνικά είναι του Γιάννη Θεοδωράκη, η κίνηση κι η χορογραφία της Ζωής Χατζηαντωνίου, η μουσική του Δημήτρη Ζαβρού, ο σχεδιασμός φωτισμού της Άννας Μπόη, το ζωντανό βίντεο της Σοφίας Παπαδοπούλου και βοηθός σκηνοθέτη είναι η Σμαρώ Κώτσια. Στους δυο ρόλους, Γιώργος Ντούσης και Μάνος Καρατζογιάννης (κεντρική φωτογραφία από αριστερά).
- Προϊστορία στην Ελλάδα έχουν οι «Εξόριστοι», που, όπως σας έγραφα στο προπερασμένο «Τέταρτο Κουδούνι», θ΄ ανεβάσει στο «Από Μηχανής Θέατρο» η Ρούλα Πατεράκη για το «Συν- Επί (+, x)» του Άκι Βλουτή. Πρωτοπαρουσιάστηκαν τη σεζόν 1971-΄72 απ΄ το ΚΘΒΕ, στην Νέα Σκηνή του, στο θέατρο «Αυλαία» της Θεσσαλονίκης σε σκηνοθεσία Νίκου Ραφτόπουλου. Στην Αθήνα το έργο ανέβασαν η Πέπη Οικονομοπούλου (φωτογραφία)- πρώτη- με το θίασό της «Καθρέφτης» στο θέατρο «Οδού Αντιοχείας» το 1982-΄83 και τη σεζόν 2001-΄02 ο Χρήστος Λύγκας με την ομάδα του «Πρώτες Ύλες» στον Άδειο Χώρο της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού, στο τότε Γκαράζ- την επόμενη επαναλήφθηκε στο «Άλεκτον». Και τον περσινό χειμώνα το ανέβασε, και πάλι στην Θεσσαλονίκη, η Μόνα Κιτσοπούλου με το σχήμα της «Παράθλαση» στο «Studio Παράθλαση».
