• Αιρετικός σκηνοθέτης, ο Ντίμιτερ Γκότσεφ ανασυνθέτει τους «Πέρσες», με τη λογική της σύγχρονης αφήγησης και απευθυνόμενος στους σημερινούς θεατές. «Όταν κάνω θέατρο δεν σκέφτομαι το κοινό, αν κι έχω μεγάλο σεβασμό στο κοινό που μας επισκέπτεται. Ρίσκο ή όχι, ελπίζουμε ότι αυτές τις δύο ώρες θα πετύχουμε τη συγκέντρωση και θα κερδίσουμε τη…
  

• Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΝΤΙΜΙΤΕΡ ΓΚΟΤΣΕΦ, «ΠΕΡΣΕΣ», ΠΕΤΑΕΙ ΤΟ ΓΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΟΥΣΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΙΑΚΗ ΠΡΑΚΤΙΚΗ. ΟΙ ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΚΟΙ ΧΕΙΡΙΣΜΟΙ ΤΟΥ, ΠΡΙΝ ΦΘΑΣΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΠΙΔΑΥΡΟ, ΕΧΟΥΝ ΑΡΧΙΣΕΙ ΝΑ ΘΕΤΟΥΝ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ, ΑΝ ΘΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΟΥΜΕ ΕΠΙ ΣΚΗΝΗΣ ΤΗΝ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΟΥ ΑΙΣΧΥΛΟΥ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΑΝΕΒΑΖΕΙ ΜΕ ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ

H μακρόχρονη παράδοση των παραστάσεων αρχαίου δράματος του Εθνικού Θεάτρου στην Επίδαυρο ανεβάζει τον πήχυ των απαιτήσεων. Κατασταλαγμένες, ανήσυχες ή θεαματικές, δημιουργούν κάθε χρόνο έναν πόλο συζητήσεων, προικισμένες με το προνόμιο της εμπιστοσύνης του κοινού. Ο καλλιτεχνικός διευθυντής, Γιάννης Χουβαρδάς, προσκάλεσε φέτος έναν αιρετικό σκηνοθέτη, τον Ντίμιτερ Γκότσεφ, για να ανεβάσει τους «Πέρσες» του Αισχύλου με έναν δυναμικό θίασο.

Η καθοριστική παρέμβασή του στο έργο χαρακτηρίζεται ως «διασκευή». Αποδομήσεις κειμένου, εικονικά και λεκτικά παραθέματα, αλλαγή φύλου του Χορού, από ανδρικό σε γυναικείο, προσθήκη καινούργιου προσώπου, σύγχρονες φόρμες, δημιουργούν ένα «πατς γουορκ», εγκαθιδρύοντας ένα εκσυγχρονιστικό μείγμα. Το αν πρόκειται για «ποιητική» ερμηνεία, ή αυθαίρετες σκηνικές λύσεις θα φανεί στην Επίδαυρο.

Πάντως ο βουλγαρικής καταγωγής σκηνοθέτης, που ξεκίνησε για κτηνίατρος, αλλά έκανε εντυπωσιακή καριέρα στο γερμανικό θέατρο, έχει από χρόνια ανοίξει εποικοδομητικό διάλογο με το αρχαίο δράμα. Παλαιότερα ανέβασε τους «Πέρσες» στο Deutshes Τheater του Βερολίνου, παράσταση που χαρακτηρίστηκε ως η καλύτερη της χρονιάς για το γερμανόφωνο θέατρο το 2006.

«Η Επίδαυρος είναι ιερός τόπος κι έχει χτιστεί για τους ηθοποιούς. Όλη η δραματουργία και η αρχιτεκτονική έχουν δεχτεί την επιρροή της. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου θαύμαζα την Επίδαυρο από φωτογραφίες. Πριν από 15 χρόνια είχα την ευκαιρία να την επισκεφθώ. Τώρα, πραγματοποιώντας επί μία εβδομάδα πρόβες στον χώρο, τελικά πέταξα το concept που είχα στο Βερολίνο. Ο Χορός ήταν μία γυναίκα και ο αγγελιαφόρος ένας άνδρας. Εδώ αντικαταστήθηκαν αντίστοιχα από 7 γυναίκες και 7 άνδρες. Αυτά είναι τα καινούργια στοιχεία κι έχω εμβαθύνει στο κείμενο».

Αλλάζοντας τον ανδρικό Χορό σε γυναικείο, μήπως επεμβαίνετε εξ αρχής στη δομή της τραγωδίας,μετατρέποντας τους «Πέρσες»,σε «Περσίδες»;

Οι «Πέρσες» είναι ο τίτλος του έργου, που έχει έναν ανδρικό Χορό, ηττημένων. Στη δική μας εκδοχή, έχουμε στο κέντρο τους ηττημένους, που είναι γυναικείος χορός- οι γυναίκες έχουν μια πιο ευαίσθητη σχέση με τον πόλεμο, οι άντρες είναι στον πόλεμο. Μετά έρχεται ένας άλλος Χορός, μέσω του αγγελιαφόρου και γίνεται μια άλλη μάζα ηττημένων. Απέναντι στην εξουσία έχουμε τα θύματα της εξουσίας. Από την αρχαιότητα έως σήμερα, έχουν μεσολαβήσει απογοήτευση, απαισιοδοξία, διαψεύσεις. Αυτά τα καινούργια στοιχεία λαμβάνει υπόψη της η παράσταση. Το θέατρο δεν είναι μουσείο. Η σωματικότητα των ηθοποιών είναι το θεμέλιο της παράστασης που είναι σύγχρονη, όχι πάντως λόγω της όψης ή άλλων εκσυγχρονισμών και εμβόλιμων στοιχείων.

Γιατί προστέθηκε ένα καινούργιο πρόσωπο να σχολιάζει τα δρώμενα;Δεν αρκούσε το κείμενο; Στο θέατρο δεν μπορούμε να επαναλαμβάνουμε και να επαναλαμβανόμαστε. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αρκεί το κείμενο του Αισχύλου. Κι ούτε είναι προσβολή. Αντίθετα, είναι σεβασμός. Αισθάνομαι ότι με προκαλεί να εμβαθύνω. Η παράσταση είναι διασκευή των «Περσών», όπως κάθε θεατρική παράσταση είναι μια νέα εκδοχή, μια διασκευή. Το ζητούμενο είναι να βρεις την ποίηση που υπάρχει, ώστε να συναντηθεί με μεγάλη ένταση η παράσταση με το κείμενο. Και παρ΄ ότι το κάνω δεύτερη φορά, ανακαλύπτω πόσο σπουδαίο είναι, τι μέτρο έχει αυτή η γλώσσα. Το κείμενο δεν άλλαξε. Η εμβόλιμη φιγούρα είναι αναγκαία, στη συγκεκριμένη παράσταση. Μια φιγούρα που δεν σωπαίνει. Θέτει τα ερωτήματα. Σχολιάζει το σύστημα, το ψέμα, τους ηττημένους, τα θύματα. Επιτίθεται, εισβάλλει στο σύστημα της Άτοσσας και του Ξέρξη. Έχει μιαν άλλη επίγνωση για τη δράση, που τη φωτίζει διαφορετικά. Όχι με επιπλέον κείμενα, αλλά παίρνοντας από το υπάρχον του Χορού, συν ένα απόσπασμα από τον «Φιλοκτήτη» του Χάινερ Μίλερ, στο τέλος. Αυτό δεν γίνεται γιατί θέλουμε να είμαστε πιο έξυπνοι από τον Αισχύλο. Είναι ένας ριζοσπαστικός, οξύς τρόπος, μια πρόσβαση σ΄ αυτόν τον αρχαίο, αιώνιο κόσμο.

• info
• Οι «Πέρσες», του Εθνικού Θεάτρου, θα παρουσιασθούν στις 31 Ιουλίου και την 1η Αυγούστου στην Επίδαυρο (τηλ. 210-3272.000, http//www. greekfestival.gr. Εισιτήρια: 50, 40, 30, 20, 10 ευρώ

«Ο ΑΙΣΧΥΛΟΣ ΘΑ ΖΗΤΟΥΣΕ ΑΥΞΗΣΗ…»

«Το ενδιαφέρον για την αρχαία κληρονομιά φαίνεται από τη φροντίδα της Πολιτείας προς του σύγχρονους καλλιτέχνες». Αυτό φρονεί ο Ντίμιτερ Γκότσεφ, που ενθουσιασμένος από την ομάδα των ηθοποιών του κι έχοντας κερδίσει την εμπιστοσύνη τους, λέει: «Ως άνθρωπος του θεάτρου έχω κερδίσει πολλά. Ποιος θα ΄θελε κάτι άλλο από την Επίδαυρο; Είμαι ευτυχής που δουλεύω μ΄ αυτούς τους ηθοποιούς. Καθημερινά, προσφέρουν τόσα πολλά, που τους “κλέβω”. Μπροστά σ΄ αυτήν την ομάδα, πολλοί Γερμανοί ηθοποιοί θα χλώμιαζαν από ζήλεια. Μόνο που οι Γερμανοί αμείβονται καλύτερα- πενταπλάσια- από τους Έλληνες. Ο υπουργός Πολιτισμού θα ΄πρεπε να τους δώσει περισσότερα χρήματα. Αν νοιαζόμαστε για την κληρονομιά, τον Αισχύλο, αυτό μπορεί να γίνει φροντίζοντας τους σύγχρονους καλλιτέχνες. Είμαι σίγουρος πως αν ζούσε ο Αισχύλος, θα είχε ενισχύσει το θέμα».

Δουλεύοντας με μια μαύρη τρύπα

• Αντιμετωπίσε προβλήματα σκηνοθετώντας σε μια γλώσσα την οποία δεν γνωρίζει;

«Δουλεύουμε, συγκεκριμένα, το ύφος και τη μουσικότητα της γλώσσας που έχει συνθέσει με τέτοιο τρόπο ο Αισχύλος, ώστε δεν παίζει μόνο με τη λέξη, αλλά και με τη φράση, αλλά και με τη μελωδία του λόγου», λέει ο Ντίμιτερ Γκότσεφ. «Δουλεύω με τη γλώσσα, το κείμενο, τον ηθοποιό, τον ρυθμό και αυτά ήδη μου φτάνουν. Δεν χρειάζομαι ντεκόρ. Η παράσταση δεν είναι στατική, παρ΄ ότι υπάρχουν στιγμές μιας πολύ δυναμικής στατικότητας, αναγκαίας, προκειμένου ο λόγος και οι εικόνες να πάρουν μορφή. Δεν θέλουμε να εικονογραφήσουμε, αλλά να “ζωντανέψουμε”».

• Είναι αναγκαία η σύγχρονη όψη;

Ήδη η Επίδαυρος έχει μια σκηνική ένταση. Ωστόσο υπάρχει ένα σημαντικό αντικείμενο, ένας τοίχος, περιστρεφόμενος, τον οποίον χρησιμοποιούμε με φειδώ. Είναι σαν να διαβάζεις ένα βιβλίο και γυρίζεις τις σελίδες. Μπορεί να είναι μια μαύρη τρύπα. Δουλεύουμε, πετάμε σ΄ αυτήν τη μαύρη τρύπα και πάντα υπάρχει το ρίσκο πού θα προσγειωθούμε. Αλλά αυτήν τη στιγμή πετάμε ευτυχισμένοι.

• Είναι μια μοντέρνα, εγκεφαλική παράσταση;

Το θέατρο δεν έχει να κάνει με το κεφάλι. Έχει να κάνει με τις φτέρνες. Η κίνηση είναι το βασικό στοιχείο. Το σώμα, τη σωματικότητα. Μ΄ αυτόν τον τρόπο επιστρέφουμε στον Αισχύλο, στην ένταση της γλώσσας του. Ο ελεύθερος χώρος του κειμένου δίνει ελεύθερο χώρο και στους ηθοποιούς, αρκεί να δουλέψουν συγκεντρωμένα, χωρίς φλύαρα και περιττά στοιχεία. Αυτοί οι συγγραφείς αυτό απαιτούν.

Γράφει η Έλενα Δ. Χατζηιωάννου, ΤΑ ΝΕΑ: Σάββατο 25 Ιουλίου 2009

Με καινούργιες παραγωγές και επαναλήψεις θα υποδεχθεί το Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν την προσεχή θεατρική περίοδο στις δύο σκηνές του. Συγκεκριμένα, στο Υπόγειο της οδού Πεσμαζόγλου θα ανεβεί (από 22/10) το έργο «Τα μάτια τέσσερα» του Γιάννη Τσίρου σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Αρβανιτάκη και θα ακολουθήσει το «Feel Good» του Αλιστερ Μπίτον σε σκηνοθεσία Διαγόρα Χρονόπουλου (από 28/1/2010). Για τη σκηνή του θεάτρου της οδού Φρυνίχου έχουν προγραμματισθεί τα έργα: «Cafe la femme- Η πιο δυνατή» του Αύγουστου Στρίντμπεργκ, σε σκηνοθεσία Δέσποινας Γκάτζιου (από 15/10), «Σήμα κινδύνου» του Αντώνη Σαμαράκη σε διασκευή και σκηνοθεσία του Αγγελου Αντωνόπουλου (από 16/11), «Ο βασιλιάς πεθαίνει» του Ευγένιου Ιονέσκο σε σκηνοθεσία Μάνιας Παπαδημητρίου (από 17/12). Ακόμη, για τέσσερις μόνο παραστάσεις, από τη Μεγάλη Δευτέρα ως και τη Μεγάλη Πέμπτη, θα παρουσιαστούν οι «Θρήνοι Γυναικών- Ηρωίδες του Σοφοκλή», ένα μουσικό έργο του Νίκου Ξυδάκη σε μετάφραση και έμμετρους διαλόγους του Διονύση Καψάλη (από 29/3 ως 1/4/2010). Οσο για την Παιδική Σκηνή που φιλοξενείται στο θέατρο της οδού Φρυνίχου θα φιλοξενήσει το έργο «Αλαντίν- Το μαγικό λυχνάρι» σε διασκευή Αντρης Θεοδότου και σκηνοθεσία Δημήτρη Δεγαΐτη (από 11/11). Τέλος, θα επαναληφθούν στο Υπόγειο έργα που έχουν κάνει επιτυχία: «Από της ζωής τα μέρη χάθηκαν οι ποιητές» σε σκηνοθεσία Βασίλη Νικολαΐδη με την Κάτια Γέρου (από 24/9), «Το αμάρτημα της μητρός μου» του Γεωργίου Βιζυηνού σε σκηνοθεσία Κωστή Καπελώνη με τον Ηλία Λογοθέτη (από 19/10/2009) και «Μέθοδος Γκρόνχολμ» του Τζόρντι Γκαλθεράν σε σκηνοθεσία Διαγόρα Χρονόπουλου (21/12/2009).

Το Θέατρο Τέχνης θα αφιερώσει επίσης στις 12 Οκτωβρίου μια ποιητική βραδιά στην Κική Δημουλά , με τη Λουκία Μιχαλοπούλου να διαβάζει ποιήματά της. [ΤΟ ΒΗΜΑ, Σάββατο 25 Ιουλίου 2009]

• Ο «πειραματικός» και «λαϊκός» σκηνοθέτης Σωτήρης Χατζάκης φαίνεται ότι βρέθηκε στο πόστο τής ζωής του: έγινε διευθυντής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος.

«Σημαντικός δάσκαλος ηθοποιών και ήθους» ήταν, κατά τον Κ. Γεωργουσόπουλο, ο Σωκράτης Καραντινός

Αυτή η είδηση δεν είναι πρόσφατη. Πρόσφατη όμως είναι ότι στην πρώτη κιόλας συνέντευξη Τύπου, ως θεσμικός παράγοντας αποφάσισε να «καταργήσει» τον πρώτο διευθυντή τού μακεδονικού θεάτρου, τον Σωκράτη Καραντινό (1906-1979)!

Καθότι λαϊκό το θεατρικό όραμα του Σωτήρη Χατζάκη, μετονόμασε τη σκηνή «Σωκράτης Καραντινός» της Μονής Λαζαριστών σε «Λαϊκή Σκηνή». Με την πρώτη κίνηση έκανε ματ στο τι θα περιμένει από τη θεατρική σκακιέρα του νεοδιορισμένου διευθυντή το θεατρόφιλο κοινό της Θεσσαλονίκης.

Εκτός κι αν ο Σωτήρης Χατζάκης θέλει να δηλώσει ότι έχει έρθει η στιγμή να μπει ταφόπλακα στα «ιερά και στα όσια» του νεοελληνικού θεάτρου. Κοινώς, να ξεμπερδέψουμε από το ενοχλητικό παρελθόν, για να δοκιμαστούμε σε λαϊκοπειραματικές παραστάσεις, ας είναι και επανάληψη δικής μας παραγωγής που επιχορηγήθηκε από μεγάλο ελληνικό ίδρυμα. Και δεν κατανοούμε την εμμονή του με το ελληνικό έργο: μόνο δύο από τα δέκα έργα της νέας σεζόν είναι ξένα. Μάλλον έχει καταλάβει ότι η ξένη συνεισφορά στο θέατρο αρχίζει με τον Αλφρέ Ζαρί και τελειώνει με τον Ντάριο Φο.

Για να επανέλθουμε στη μετονομασία της Μονής Λαζαριστών, να του θυμίσουμε ότι ο Σωκράτης Καραντινός, εντελώς συμπτωματικά, είναι ο πρώτος διευθυντής του ΚΘΒΕ (1961-1967), επί προεδρίας Γιώργου Θεοτοκά. Μετά την παραίτησή του, προσελήφθη ως διευθυντής της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου. Είναι ο θεατράνθρωπος ο οποίος πρώτος εισήγαγε το θέατρο στα ερτζιανά. Και ανέβασε την «Εκάβη» του Ευριπίδη το 1943, με πρωταγωνίστρια τη μεγάλη τραγωδό Ελένη Παπαδάκη.

Αν διαβάσουμε προσεκτικά το βιογραφικό του Σωκράτη Καραντινού θα ανακαλύψουμε: ότι ίδρυσε και διηύθυνε τη «Νέα Πειραματική Σκηνή» (1933 – 1937), με συνιδρυτές τούς Ν. Παρασκευά, Γιάννη Σιδέρη, Δημήτρη Πικιώνη, Σπύρο Βασιλείου και Αντώνη Γιαννίδη. Δικό του δημιούργημα ήταν και η «Αττική Σκηνή» (1956-1958). Να μην ξεχάσουμε να αναφέρουμε ότι συμμετείχε στην ιδρυτική ομάδα του πρωτοποριακού περιοδικού «Τρίτο μάτι» με τους Ν. Χατζηκυριάκο – Γκίκα, Δ. Πικιώνη, Σπ. Παπαλουκά και Στρ. Δούκα. Και ορισμένα από τα σημαντικά βιβλία που εξέδωσε: «Στοχασμοί γύρω από το θέατρο», «Το αρχαίο δράμα», «Περί θεάτρου», «Η αρχαία τραγωδία και η σκηνική ερμηνεία της», «Σύστημα αγωγής του προφορικού λόγου», «Σαράντα χρόνια θέατρο» (τρίτομο).

Κρατάμε από κείμενο του ποιητή και θεατρικού κριτικού Κώστα Γεωργουσόπουλου την αποτίμηση της παρουσίας του Σωκράτη Καραντινού στα θεατρικά δρώμενα: «Θα παραμείνει στην ιστορία του ελληνικού θεάτρου ως ο σημαντικός δάσκαλος ηθοποιών και ήθους, ως πνευματική παρουσία γεμάτη αγάπη για τους νέους και τα κλασικά κείμενα και ως ένας αφοσιωμένος εργάτης των θεατρικών πραγμάτων χωρίς προκαταλήψεις ή δογματισμούς».

• ΒΑΣΙΛΗΣ Κ. ΚΑΛΑΜΑΡΑΣ, Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 22 Ιουλίου 2009

• Έμφαση στο ελληνικό λαϊκό θέατρο δίνει το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος κατά τη νέα θεατρική περίοδο.

Η έμφαση στο ελληνικό και λαϊκό ρεπερτόριο, η αξιοποίηση του καλλιτεχνικού δυναμικού της πόλης, αλλά και η διάθεση συνεργασίας με φορείς της πόλης, της βόρειας Ελλάδας και των Βαλκανίων, φαίνεται ότι αποτελούν τις προτεραιότητες του νέου καλλιτεχνικού διευθυντή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, Σωτήρη Χατζάκη, για τη θεατρική σεζόν 2009-2010.

«Θεωρώ ότι εφόσον θέλουμε να δρούμε παγκόσμια, πρέπει πρώτα να σκεφτόμαστε τοπικά. Για το λόγο αυτό στραφήκαμε στο ελληνικό ρεπερτόριο», τόνισε ο Σωτήρης Χατζάκης, σε σχετική συνέντευξη τύπου, δίνοντας το στίγμα των προθέσεών του.

Το πρόγραμμα του Κρατικού Θεάτρου για την περίοδο 2009-2010 περιλαμβάνει οκτώ ελληνικά έργα και μόλις δύο ξένα. Το κριτήριο της επιλογής τους ήταν να έχουν «στοιχεία ελκυστικά και αναγνωρίσιμα από τους θεατές, για να προσελκύσουν κόσμο», όπως υπογράμμισε ο κ. Χατζάκης.

Ο νέος καλλιτεχνικός διευθυντής υπενθύμισε, εξάλλου, ότι η θητεία του στο Εθνικό Θέατρο ως αναπληρωτή καλλιτεχνικού διευθυντή, του δίδαξε ότι «η φιλοσοφία του διευθυντή σε ένα δημόσιο θέατρο οφείλει να συγχρωτίζεται πρωτίστως με τις ανάγκες της κοινωνίας».

Η ανάγκη της προσέλκυσης κοινού φαίνεται πως σχετίζεται και με τη διεθνή οικονομική κρίση, αλλά και με το γεγονός ότι το χρέος του ΚΘΒΕ, ανέρχεται πλέον, σύμφωνα με τον πρόεδρο του Κρατικού Θεάτρου, Δημήτρη Γαρούφα, στα 3,46 εκατομμύρια ευρώ.

Στην κατεύθυνση της παρουσίασης ελληνικών και λαϊκών έργων κινείται ο καθορισμός της σκηνής «Σωκράτης Καραντινός» της Μονής Λαζαριστών ως Λαϊκής Σκηνής του ΚΘΒΕ. Εναρκτήριο έργο θα είναι το «Βασικά, με λεν Θανάση» του Γιώργου Αρμένη, σε σκηνοθεσία Νίκου Χαραλάμπους, ενώ θα ακολουθήσουν «Τα παιδιά της πιάτσας» του Νίκου Τσιφόρου, σε διασκευή Γιώργου Σκαμπαρδώνη, και η «Αντιγόνη» του Σοφοκλή, σε σκηνοθεσία Τάσου Ράτζου.

Το Βασιλικό Θέατρο θα ανοίξει τις πόρτες του για το κοινό με το έργο του Δημήτριου Βυζάντιου «Η Βαβυλωνία», σε σκηνοθεσία Δήμου Αβδελιώδη. Τη «σκυτάλη» θα πάρει η σάτιρα του Ντάριο Φο «Ισαβέλλα, τρεις Καραβέλλες και ένας Παραμυθάς». Επίσης, το Χοροθέατρο του ΚΘΒΕ θα ανεβάσει το έργο «Ρωμαίος και Ιουλιέτα», σε χορογραφία του Αντώνη Φωνιαδάκη.

Ο νέος καλλιτεχνικός διευθυντής αποκάλυψε, επίσης, τη διάθεση συνεργασίας του Θεάτρου με το δυναμικό της πόλης (συγγραφείς, σκηνοθέτες, σπουδαστές), καθώς και με πολιτιστικούς φορείς. Η αρχή θα γίνει με τη συνεργασία με το Φεστιβάλ Κινηματογράφου για το ανέβασμα του έργου του Μιχάλη Κακογιάννη «Το κορίτσι με τα μαύρα» στην Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών. Στην ίδια σκηνή θα ακολουθήσει μια διαβαλκανική παραγωγή με το έργο «Του Νεκρού Αδελφού», σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη, όπου θα συμμετάσχουν ηθοποιοί από την Ελλάδα, τη Σερβία, την Αλβανία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία.

Επίσης, μελετάται η δυνατότητα συνεργασίας με τα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. της Βόρειας Ελλάδας, καθώς και το ανέβασμα παραστάσεων του ΚΘΒΕ σε τουριστικές, αλλά και παραμεθόριες περιοχές.

Από το νέο ρεπερτόριο του Κρατικού Θεάτρου δεν θα λείψει, βέβαια, και η διάθεση πειραματισμού. Σε αυτή την κατεύθυνση θα κινούνται οι παραστάσεις στο Μικρό Θέατρο της Μονής Λαζαριστών. Τα δύο πρώτα έργα που θα ανεβούν θα είναι «Ο Ύμπυ Βασιλιάς» του Αλφρέ Ζαρύ, σε σκηνοθεσία Γιάννη Παρασκευόπουλου, και «Η αποστολή στον πλανήτη Γη» του Σάκη Σερέφα, σε σκηνοθεσία Γιάννη Ρήγα. «Το Μικρό Θέατρο θα δίνει βήμα σε ομάδες και ηθοποιούς που θέλουν να εκφραστούν με ρηξικέλευθους τρόπους», εξήγησε ο κ. Χατζάκης.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ