- Εκτός Εθνικού Θεάτρου, εκεί όπου πρωτοεμφανίζεται το καινούργιο, είναι στις μικρές σκηνές
- Tου Matt Wolf / International Herald Tribune
Πού πήγαν όλα τα καινούργια θεατρικά έργα; Είναι ένα ερώτημα που κυκλοφορεί πολύ στο θεατρικό καλοκαίρι του Λονδίνου, όπου όλες οι πολυδιαφημισμένες παραστάσεις έχουν έναν οικείο τόνο: «Περιμένοντας τον Γκοντό», «Φαίδρα», «Λεωφορείον ο Πόθος», και ο Τζουντ Λο να μπαίνει στη χορεία των «Αμλετ», όπως συνήθως γίνεται με τους φιλόδοξους ηθοποιούς που φτάνουν μια ορισμένη ηλικία. Γιατί, όταν η ηλικία αυτή έχει προ πολλού περάσει, οι ερμηνευτές πρέπει να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους στον Βασιλιά Ληρ, όπως θα κάνει σίγουρα σε μερικά χρόνια ο Σάιμον Ράσελ Μπιλ, ο καλύτερος Αμλετ της προσωπικής μου θεατρικής εμπειρίας.
Μήπως δεν συγκινηθήκατε αρκετά με τη συναισθηματικά και σωματικά καταρρακωμένη Φαίδρα της Κλερ Χίγκινς στο θέατρο Ντόνμαρ το 2006; Μην ανησυχείτε, τη φετινή σεζόν, η Ελεν Μίρεν προσφέρει μια πιο μεγαλοπρεπή εκδοχή της ίδιας συναισθηματικά αναστατωμένης βασίλισσας. Μήπως η Μπλανς Ντιμπουά της Γκλεν Κλόουζ δεν αξιοποίησε πλήρως τη συντριβή της ηρωίδας αυτής όταν το «Λεωφορείο ο Πόθος» παρουσιάστηκε για τελευταία φορά στο Εθνικό Θέατρο το 2002; Αυτόν τον μήνα, η βραβευμένη με Οσκαρ Ρέιτσελ Βάις επιβιβάστηκε στο ίδιο ποθοπλάνταχτο λεωφορείο, όταν το έργο του Τενεσί Ουίλιαμς ακολούθησε το «Κουκλόσπιτο» του Ιψεν στο Ντόνμαρ.
- Ενδιαφέρουσα παραγωγή
Πού μπορεί λοιπόν κανείς να αναζητήσει το καινούργιο; Το Εθνικό Θέατρο, για να είμαστε δίκαιοι, αρέσκεται να αναμειγνύει τα πράγματα, και κάτω από την καλλιτεχνική διεύθυνση του Νίκολας Χάιτνερ επιτρέπει στο αδοκίμαστο να μοιραστεί τα φώτα της σκηνής με το δοκιμασμένο και καθιερωμένο. Η τρέχουσα σεζόν περιλαμβάνει μιαν εξαιρετικά ενδιαφέρουσα παραγωγή του ίδιου του Χάιτνερ, το «England People Very Nice», ένα άνισο αλλά πολύ αστείο έργο του συγγραφέα Ρίτσαρντ Μπιν, που επιχειρεί το δύσκολο εγχείρημα να εξηγήσει γιατί το ευρύτατο πολυεθνικό μείγμα του σημερινού Λονδίνου έχει πολύ βαθιές ιστορικές ρίζες.
Εκτός Εθνικού Θεάτρου, εκεί όπου πρωτοεμφανίζεται η νέα θεατρική γραφή, είναι στις μικρές θεατρικές σκηνές. Πριν από μερικές εβδομάδες, το μικρό και διακριτικό Bush Theatre στο δυτικό Λονδίνο ήταν κατάμεστο για την πρεμιέρα της «Apologia», του δευτερότοκου συγγραφικού τέκνου του ηθοποιού Αλέξι Κέι Κάμπελ, του οποίου η υπέροχη πρώτη προσπάθεια, «The Pride», κέρδισε πλήθος βραβείων και πρόκειται να παρουσιαστεί στη Νέα Υόρκη στις αρχές της επόμενης χρονιάς. Το θεατράκι στο Trafalgar Studios 2 φιλοξένησε τον Ιούλιο το λονδρέζικο ντεμπούτο του έργου «Eight» της Ελλα Χίκσον – το είδος έργου που ταιριάζει μια χαρά στο αναρχικό στυλ του Φεστιβάλ του Εδιμβούργου (όπως συνέβη πέρυσι το καλοκαίρι) αλλά έχει πιο ψυχρή υποδοχή στο Λονδίνο. Η πρωτοτυπία εδώ είναι ότι η κ. Χίκσον έχει γράψει οκτώ μονολόγους για ισάριθμους ηθοποιούς, από τους οποίους μόνο τέσσερις ερμηνεύονται σε όλη τους την έκταση, ανάλογα με τις προτιμήσεις του κοινού που εκφράζονται στο διάλειμμα.
- «Ηχητικός περίπατος»
Εκείνοι που λαχταρούν μια ιστορία καλά ειπωμένη έμειναν πιο ικανοποιημένοι από τη θεατρική κολεκτίβα Slung Low, της οποίας το έργο «Last Seen» παρουσιάστηκε για μερικές βραδιές στο φεστιβάλ του θεάτρου Αλμέιντα τον περασμένο μήνα. Χαρακτηρισμένο ως «Ηχητικός περίπατος», το έργο απαρτιζόταν από τρεις χωριστές αφηγήσεις που οδηγούσαν τους «θεατές», με ακουστικά στα αυτιά, στους δρόμους του Ισλινγκτον, στο βόρειο Λονδίνο. Παρά τη δυσκολία του εγχειρήματος, η εμπειρία ήταν συναρπαστική. [Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 26/07/2009]
