ΚΘΒΕ: Νέος διευθυντής ο Σωτήρης Χατζάκης

Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης  Σωτήρης Χατζάκης

Ο σκηνοθέτης Σωτήρης Χατζάκης είναι από χθες καλλιτεχνικός διευθυντής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Παλιός συνεργάτης του ΚΘΒΕ (έχει κατά καιρούς σκηνοθετήσει παραγωγές του) διορίστηκε με χθεσινή υπουργική απόφαση στη θέση του Νικήτα Τσακίρογλου που εξαναγκάστηκε σε παραίτηση πριν από περίπου ένα μήνα ενώ ολοκλήρωνε τη δεύτερη (τριετή) θητεία του. Η θητεία του Σωτήρη Χατζάκη θα είναι ουσιαστικά μονοετής- «συμπληρωματική» αυτής του Νικήτα Τσακίρογλου που λήγει τον Σεπτέμβριο του 2010. Ο Σωτήρης Χατζάκης συμμετείχε ως ηθοποιός σε δεκάδες παραστάσεις κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου, ενώ με την ιδιότητα του σκηνοθέτη έχει υπογράψει 60 παραστάσεις σε κρατικά και ιδιωτικά θέατρα. Διετέλεσε καλλιτεχνικός διευθυντής του Θεάτρου της Καισαριανής (1980- 1988), του ΔΗΠΕΘΕ Σερρών (1993-1994), του Θεάτρου Πολιτεία (από το 1994 έως σήμερα) και αναπληρωτής καλλιτεχνικός διευθυντής επί διεύθυνσης Νίκου Κούρκουλου του Εθνικού Θεάτρου (2005- 2006). Στο ΚΘΒΕ παρουσίασε τα τελευταία χρόνια τα έργα του Γιώργου Σκαμπαρδώνη «Γερνάω επιτυχώς» (2002) και «Ουζερί Τσιτσάνης» (2005) και τους «Βατράχους» του Αριστοφάνη (καλοκαιρινή παραγωγή του 2006). Ήταν με αφορμή εκείνη την παράσταση που δήλωνε στα «ΝΕΑ» πως: «Εφόσον η πολιτική έγινε παραμύθι, ας κάνουμε εμείς το παραμύθι πολιτική». Η τελευταία του συνεργασία με τη δεύτερη κρατική σκηνή έγινε τον περασμένο Νοέμβριο με τη σκηνοθεσία του έργου του Μπέρτολτ Μπρεχτ «Ο κύκλος με την κιμωλία στον Καύκασο».

  • ΤΑ ΝΕΑ: Τετάρτη 24 Ιουνίου 2009

Τσετσένοι αυτονομιστές εισβάλλουν στην Πειραιώς 260

  • Τα «κακά» παιδιά της καταλανικής ομάδας «La Fura dels Baus» παίρνουν τον «Μπορίς Γκοντουνόφ» του Πούσκιν και τον συνδέουν με τα αιματηρά γεγονότα του 2002 στο μοσχοβίτικο θέατρο «Ντούμπροβκα». Δεν αφήνουν πίσω τους νεκρούς. Μόνο θεατές, που αναρωτιούνται για τα αίτια της τρομοκρατίας
  • Δεν χρειάζεται να φαντασιωθείτε τη βίαιη είσοδο οπλισμένων κουκουλοφόρων την ώρα που θα παρακολουθείτε τον «Μπορίς Γκοντουνόφ» του Πούσκιν, παρέα με εκατοντάδες θεατές. Μπορείτε να ζήσετε την ιδια τη σοκαριστική εμπειρία της ομηρίας και του συνεπακόλουθου μακελειού live -σε ένα crash test ψυχραιμίας- αν βρεθείτε στη φεστιβαλική Πειραιώς 260 από την Τετάρτη ώς την Κυριακή.

Τα «κακά» παιδιά της καταλανικής σκηνής «La Fura dels Baus» για πέντε βραδιές θα παρουσιάσουν, σε σκηνοθεσία Αλέξ Ολέ, τη δική τους interactive εκδοχή πάνω στον «Μπορίς Γκοντουνόφ» του Αλεξάντρ Πούσκιν. Τον συνδέουν με τα αιματηρά γεγονότα της 23ης Οκτωβρίου του 2002 στο μοσχοβίτικο θέατρο «Ντούμπροβκα». Κατά τη διάρκεια του ρωσικού εθνικοπατριωτικού μιούζικαλ «Nordost» -υπήρχε βλέπετε σημειολογία πίσω απ’ την «επίθεση»- 50 Τσετσένοι αυτονομιστές (άνδρες και γυναίκες) κατέλαβαν το θέατρο με τους 850 θεατές. Η ομηρία τους κράτησε τρεις φοβερές ημέρες. Οταν εισέβαλαν οι ρωσικές δυνάμεις -είχε προηγηθεί η χρήση υπνωτικού αερίου- το αποτέλεσμα ήταν ένα άνευ προηγουμένου μακελειό. Νεκροί 115 Ρώσοι όμηροι και 34 Τσετσένοι.

Αν μπορείτε να διαχειριστείτε τα αισθήματα του τρόμου και του πανικού, η παράσταση, θρυμματίζοντας τα όρια σκηνής-πλατείας, υπόσχεται μια εξαιρετικά πρωτόγνωρη εμπειρία και για τους πλέον τολμηρούς.

  • Με ποιον τρόπο συνδέετε τον «Μπορίς Γκοντουνόφ» με τα αιματηρά γεγονότα στο μοσχοβίτικο θέατρο; Φαντάζουν άσχετα.

«Ενώ η παράσταση βασίζεται στα τραγικά γεγονότα του “Ντούμπροβκα”, όσα εκτυλίσσονται σε αυτή βρίσκονται έξω από το πολιτικό και γεωγραφικό context τους. Δεν είναι πρόθεσή μας να αναπαρασταθούν συγκεκριμένες πράξεις τρομοκρατίας. Το έργο του Πούσκιν μιλά για τη διαφθορά, την εξουσία αλλά και την “προσβολή” της από έναν άνδρα που υποκρίνεται ότι είναι ο νόμιμος διάδοχος του ρωσικού θρόνου. Στην παράσταση παραλληλίζονται δυο κόσμοι, που συναντώνται και αγγίζονται: η πραγματικότητα (η ομηρία στο θεάτρο) και η μυθοπλασία (η παράσταση του «Μπορίς Γκοντουνόφ»). Από την ένωση προκύπτει μια οργισμένη αντιπαράθεση μεταξύ των τρομοκρατών και των ηθοποιών, που παρουσιάζουν τον “Μπορις Γκοντουνόφ”».

  • Ονομάζετε τη δουλειά σας docu-drama, επειδή η δραματουργία σας βασίζεται σε αληθινά ντοκουμέντα. Πώς ακριβώς τα χρησιμοποιείτε στη συγκεκριμένη δουλειά;

«Ξεκινάμε από ένα αληθινό γεγονός, που βαθμηδόν μετατρέπεται σε μυθοπλασία. Βασιστήκαμε σε μαγνητοσκοπήσεις επιζώντων, τις οποίες επεξεργαστήκαμε εξαντλητικά για τη δραματουργία. Το ενδιαφέρον είναι ότι πολλές καταστάσεις που φαντάζουν ψεύτικες απορρέουν από την πραγματικότητα. Εναν από τους χαρακτήρες, της Τσετσένης ηθοποιού-τρομοκράτισσας, την εμπνεύστηκα από τόν Τσετσένο τρομοκράτη, που σπούδαζε θέατρο. Η παράσταση δεν στοχεύει σε καμία περίπτωση στον υπερρεαλισμό».

  • Τι εννοείτε;

«Το κοινό έχει από την πρώτη στιγμή επίγνωση ότι παρακολουθεί μία παράσταση .Η πολυπλοκότητα του θέματος, ο συνδυασμός βίας και τρομοκρατίας, απαιτεί μεγάλη ευαισθησία και προσοχή στη σκηνική παρουσίασή του».

  • Τι ακριβώς θέλετε να πείτε στο κοινό με την παράσταση;

«Οσο τα διεθνή μέσα είχαν στραμμένη την προσοχή τους στην τρομοκρατική επίθεση στο “Ντουμπρόβκα”, η προσωπική μου αντίδραση ήταν η… κατάπληξη. Είδαμε ξαφνικά να εισέρχεται η βία σε έναν τόπο, το θέατρο, που μέχρι τότε ήταν συνδεδεμένος αποκλειστικά με χαρούμενα αισθήματα. Θέλω, λοιπόν, ο θεατής να σκεφτεί και να αναρωτηθεί για τη “σκανδάλη”, που όπλισε όσα συνέβησαν στο μοσχοβίτικο θέατρο».

  • Μέρος του κοινού συμμετέχει ενεργά στην παράσταση με κάποιον τρόπο;

«Είναι σωματικά παθητικό αλλά πνευματικά ενεργό. Δουλεύουμε με τις μνήμες του, όσα θυμάται από τον Τύπο και τις ειδήσεις γενικά για τις τρομοκρατικές ενέργειες. Το τοποθετούμε στο μέσο της σκηνικής δράσης -οι τρομοκράτες βρίσκονται και στην πλατεία και πάνω στη σκηνή. Μέσω οθόνης μπορεί να βλέπει πότε φτάνουν στο θέατρο οι δυνάμεις ασφαλείας, αλλά και την κυβέρνηση σε “κατάσταση κρίσης”, την ώρα που αναζητά λύση για το πρόβλημα. Μας ενδιέφερε να σπάσουμε τον θώρακα ασφαλείας που έχει κάθε θεατής, ώστε για ένα έστω δευτερόλεπτο να μπει στη θέση των ομήρων».

  • Τα αισθήματα που θέλετε να αφυπνίσετε ποια είναι; Φόβος, οργή;

«Την αντίδραση που όλοι νιώθουμε για την τρομοκρατία, χωρίς ωστόσο να αναρωτιόμαστε για τα αίτιά της. Τα αισθήματα εξαρτώνται από την ικανότητα του θεατή να επιτρέπει στα “φαντάσματά” του να εμφανίζονται στο φως».

  • Τριάντα χρόνια Fura dels Baus. Εχετε δημιουργήσει θεατρική ορολογία: τη «furana language». Μπορείτε να περιγράψετε τα συστατικά της;

«Διεπιστημονικό προφίλ των μελών, έρευνα, ρυθμός, σωματική άσκηση. Η δυνατότητα, τελικά, να ανακαλύπτουμε εκ νέου τους εαυτούς μας».

  • Δεν αναφέρατε την τεχνολογία, ένα από τα πιο δυνατά «όπλα» σας.

«Η ομάδα γεννήθηκε την εποχή που αναπτύσσονταν οι νέες τεχνολογίες. Στον “Μπορίς Γκοντουνόφ” η τεχνολογία είναι παρούσα μόνο στην προβολή κάποιων εικόνων, που λειτουργούν σαν ένα 3D εικονικό σκηνικό, βάζοντας τον θεατή στο “κλίμα” .Επίσης υπάρχουν μίνι κάμερες που αναμεταδίδουν live παντού τις σκηνές της απαγωγής των ομήρων».

  • Ποια κείμενα σάς ενδιαφέρουν; Πριν από τρία χρόνια είχατε έρθει στην Αθήνα με τη «Μεταμόρφωση» του Κάφκα.

«Αν δείτε και κάποια αλλα από αυτά που έχουμε δουλέψει θα καταλάβετε: “Φάουστ” του Γκέτε, “Η Φιλοσοφία του Μπουντουάρ” του Ντε Σαντ».

  • Ταξιδεύετε διαρκώς σε όλο τον κόσμο. Αυτό σημαίνει ότι καταφέρνετε να υπερβείτε τα σύνορα των γλωσσών;

«Εχουμε πάει σε περισσότερες από 250 πόλεις και στις πέντε ηπείρους. Τα πρώτα χρόνια, τότε που εμφανιζόμασταν σε αντισυμβατικούς χώρους, δεν είχαμε καθόλου κείμενο. Η δύναμη των εικόνων, η ζωντανή μουσική και το ότι οι ηθοποιοί “κατέβαιναν” ανάμεσα στους θεατές δημιούργησαν μια “γλώσσα” που μπορούσε να απευθυνθεί σε οποιοδήποτε κοινό. Αργότερα αρχίσαμε να επεξεργαζόμαστε κείμενα, όπερες, κάνοντας και θεάματα μεγάλης κλίμακας (σ.σ. οι τελετές των Ολυμπιακών Αγώνων της Βαρκελώνης το 1992)». *

  • Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 22 Ιουνίου 2009

Ο Χατζάκης πήρε το ΚΘΒΕ

  • Από τις 15 Μαΐου, ημέρα που «παραίτησε» διά τηλεφώνου ο υπουργός Πολιτισμού Αντώνης Σαμαράς τον Νικήτα Τσακίρογλου από την καλλιτεχνική διεύθυνση του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, ούτε φωνή ούτε ακρόαση για τον αντικαταστάτη του από το υπουργείο.

«Θα εργαστώ για ένα θέατρο αντάξιο των καιρών και των αιτημάτων του κοινού», δήλωσε ο Σωτήρης Χατζάκης

«Θα εργαστώ για ένα θέατρο αντάξιο των καιρών και των αιτημάτων του κοινού», δήλωσε ο Σωτήρης Χατζάκης

Επρεπε φαίνεται να γίνουν τα θυρανοίξια του νέου Μουσείου της Ακρόπολης για να ασχοληθεί ο υπουργός με το «ορφανό» Κρατικό και να ανακοινώσει επιτέλους τον νέο διευθυντή του, τον 52χρονο Σωτήρη Χατζάκη. Σκηνοθέτη με ικανοποιητική εμπειρία στο «σπορ» της καλλιτεχνικής διεύθυνσης.

Υπήρξε αναπληρωτής καλλιτεχνικός διευθυντής στο Εθνικό Θέατρο, στο τέλος της θητείας του Νίκου Κούρκουλου, τη διετία 2005-2006, όπως επίσης καλλιτεχνικός διευθυντής του Θεάτρου της Καισαριανής από το 1980 ώς το 1988 και του ΔΗΠΕΘΕ Σερρών (από το 1993 ώς το 1994). Ως διευθυντής καθόρισε τη φυσιογνωμία του θεάτρου «Πολιτεία» από το 1994. Με το ΚΘΒΕ έχει συνεργαστεί 5 φορές ως σκηνοθέτης, ενώ έχει διδάξει και στη δραματική σχολή του.

Σκηνοθέτης με προσωπικό στίγμα και εμμονή στα «εσχατολογικά κείμενα» και τη μελέτη του λαϊκού πολιτισμού και του αρχαίου δράματος, ο Χατζάκης έχει υπογράψει περισσότερες από 60 παραστάσεις σε κρατικά και ιδιωτικά θέατρα, ενώ δουλειές του έχει παρουσιάσει τέσσερις φορές στην Επίδαυρο αλλά και στο εξωτερικό.

Δεν περιορίστηκε στη σκηνοθεσία. Εχει γράψει τα έργα ο «Μάγος και η πρόβα» (παρουσιάστηκε στο Μέγαρο Μουσικής το 1996) και το «Τραγούδι του Αιώνα» που ανέβηκε στο θέατρο Λυκαβηττού το 1997. Εχει διασκευάσει για τη σκηνή τη «Φόνισσα» του Παπαδιαμάντη, μεγάλη του επιτυχία με τη Λυδία Κονιόρδου, την «Πάπισσα Ιωάννα» του Ροΐδη, ελληνικά λαϊκά παραμύθια (στη «Νύχτα του Τράγου») και τα συναξάρια των Αγίων (στον «Ιερό γάμο»).

Εχει διδάξει,εκτός απ’ τη σχολή του ΚΘΒΕ, στα προγράμματα του ΥΠΠΟ, του υπουργείου Παιδείας, στο Ευρωπαϊκό Πολτιτιστικό Κέντρο Δελφών, στην Πειραματική σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, στη θερινή Ακαδημία του Εθνικού, στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πάτρας αλλά και στη Δραματική Σχολή του Εθνικού.

Τελευταία του σκηνοθεσία ήταν η πεντάγλωσση διαβαλκανική παράσταση «Του Νεκρού Αδελφού», με τη Ρουμάνα πρωταγωνίστρια Μάγια Μόργκενστερν.

* «Θα εργαστώ με όλες μου τις δυνάμεις μαζί με το δυναμικό του ΚΘΒΕ για να είναι η παρουσία του θεάτρου αντάξια των προσδοκιών των καιρών και των αιτημάτων του κοινού της Θεσσαλονίκης και της Βορείου Ελλάδος», δήλωσε μόλις ανακοινώθηκε ο διορισμός του.

  • ΙΩ.Κ., Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 24 Ιουνίου 2009

Λυκαβηττός: εργασίες και συναυλίες

  • Κι ενώ σήμερα το θέατρο Λυκαβηττού φιλοξενεί μια μεγάλη συναυλία του Μάριου Φραγκούλη σε τραγούδια Μάνου Χατζιδάκι, κι ενώ ήδη την περασμένη εβδομάδα φιλοξενήθηκε στις κερκίδες του η μεγάλη συναυλία της Χάρις Αλεξίου (με υπεράριθμο κοινό) τα συνεργεία θα ξεκινήσουν τις εργασίες συντήρησης του θεάτρου Λυκαβηττού μετά το τέλος της θερινής περιόδου. Η μελέτη για τη στατικότητα του θεάτρου εγκρίθηκε ομόφωνα από το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων και το θέατρο θα παραδοθεί στο κοινό εναρμονισμένο με τους νέους κανόνες στατικότητας.
  • Την άδεια για τις εργασίες συντήρησης υποχρεούται να εκδώσει ο Δήμος Αθηναίων και στη συνέχεια θα προκηρυχθεί διαγωνισμός για την υλοποίηση του έργου. Τι προβλέπεται για την αποκατάστασή του: η αντικατάσταση και η συντήρηση των φθαρμένων και των καταπονημένων τμημάτων του φορέα των κερκίδων. Επιπλέον θα ενωθούν τα πέδιλα που στηρίζουν τα δοκάρια των κερκίδων με περιφερειακές πεδιλοδιαδρομές από μπετόν. Αυτές οι πεδιλοδιαδρομές θα τοποθετηθούν μέσα στο έδαφος, ώστε να μην αλλοιωθεί με την παρέμβαση η αισθητική μορφή του θεάτρου.  Πριν από δύο χρόνια το θέατρο Λυκαβηττού έκλεισε ξαφνικά, λίγο πριν από την πραγματοποίηση μιας συναυλίας, λόγω προβλημάτων στατικότητας που παρουσίαζε. Μέχρι σήμερα δεν έχουν προχωρήσει οι εργασίες συντήρησης και το θέατρο ανοίγει για το κοινό. Ας ελπίσουμε ότι όλα θα πάνε καλά μέχρι ν’ αρχίσουν και να ολοκληρωθούν οι εργασίες συντήρησης αυτού του αγαπημένου χώρου για τους Αθηναίους.

Το Θέατρο της Δόρας Στράτου γίνεται βάση θεατρικού φεστιβάλ

  • Ως ένα μικρό… Ηρώδειο φιλοδοξεί να λειτουργήσει φέτος το καλοκαίρι το ιστορικό θέατρο «Δόρα Στράτου», που βάζει τα καλά του, για να υποδεχτεί για πρώτη φορά στον μισό αιώνα παρουσίας του θεατρικές παραστάσεις. Εκεί, απέναντι από την Ακρόπολη, σ’ έναν χώρο που πάλλεται από ιστορική ενέργεια, ηθοποιοί, μουσικοί, χορευτές ανυπομονούν ν’ ανέβουν στη σκηνή…
  • Τι κι αν αυτό το θέατρο περνάει τους κλυδωνισμούς του, θύμα της οικονομικής κρίσης, τι κι αν διεκδικούν έκτασή του διάφοροι ιδιώτες (με τίτλους ιδιοκτησίας), η αυλαία στο «Δόρα Στράτου» των 850 θέσεων θα ανοίξει για μια σειρά παραστάσεων και συναυλιών που διοργανώνει ο Δήμος Αθηναίων, στο πλαίσιο του καλοκαιρινού του φεστιβάλ. «Φιλοδοξία μας είναι να διατηρήσει τον παραδοσιακό του χαρακτήρα, αλλά να λειτουργήσει και ως ιστορικός χώρος για τις θεατρικές παραστάσεις του φεστιβάλ. Ο δήμαρχος Ν. Κακλαμάνης το είδε από την πρώτη στιγμή πολύ ζεστά, περισσότερο με καλλιτεχνική ευαισθησία, παρά με τεχνοκρατική διάθεση», επισημαίνει στην «Κ» ο καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλ του δήμου Αθηναίων κ. Δευκαλίων Κόμης.
  • Η διεύθυνση του θεάτρου παραχώρησε στον δήμο τον χώρο για δύο ημέρες κάθε εβδομάδα, ενώ τις υπόλοιπες θα φιλοξενούνται παραδοσιακά χορευτικά συγκροτήματα. «Η Δόρα Στράτου είχε συνεργαστεί με τον Κουν και έτσι είχα την τύχη να την γνωρίσω. Δημιούργησε έναν καταπληκτικό χώρο και νομίζω ότι πρέπει να προσμετρηθεί στα συν της δημαρχίας η επιλογή να αναδειχθεί αυτό το θέατρο», είπε στην «Κ» ο ηθοποιός Θύμιος Καρακατσάνης, ο οποίος στις 15 Ιουλίου θα ανεβάσει τη «Λυσιστράτη».
  • Ο σκηνοθέτης Κώστας Τσιάνος μιλά στην «Κ» για το όνειρό του να παίξει στο θέατρο «Δόρα Στράτου». «Η περιπέτειά μου με την αρχαία τραγωδία ξεκίνησε από την επαφή που είχα με τον λαϊκό πολιτισμό ως πρωτοχορευτής στη Δόρα Στράτου. Οταν ζούσε, είχαμε σκεφτεί να παρουσιάσουμε την «Ηλέκτρα» με παραδοσιακά μουσικά στοιχεία. Δεν προλάβαμε, γιατί η Δόρα αρρώστησε. Φέτος, στις 3 Σεπτεμβρίου ανεβάζω τις «Χοηφόρες» και είμαι εξαιρετικά συγκινημένος γιατί αυτό το θεατράκι το χτίσαμε, του φυτέψαμε δέντρα.»
  • Από την πλευρά του, ο Τάκης Χρυσικάκος, ο οποίος σκηνοθετεί το έργο «Αι δύο ορφαναί», που θα ανέβει στις 2 Ιουλίου, θεωρεί ότι «αποτελεί μια μορφή δικαίωσης για την Δόρα Στράτου η λειτουργία του χώρου για θεατρικές παραστάσεις. Πιστεύω ότι μετά το Ηρώδειο είναι ο πιο ιστορικός θεατρικά χώρος απέναντι από τον Βράχο της Ακρόπολης. Η συγκίνηση είναι μεγάλη και αποτελεί σπουδαία κίνηση εκ μέρους του δήμου η συγκεκριμένη επιλογή».
  • Αξίζει να σημειωθεί ότι η «υιοθεσία» του θεάτρου από το φεστιβάλ του δήμου λειτουργεί και ως σανίδα σωτηρίας. «Να σκεφτείτε ότι με την έλλειψη επιχορήγησης από το υπουργείο Πολιτισμού, το θέατρο θα έμενε ουσιαστικά κλειστό, ενώ τώρα θα αναλάβει τα λειτουργικά έξοδα ο δήμος για τις ημέρες του φεστιβάλ», λέει στην «Κ» ο διευθυντής του θεάτρου κ. Αλκης Ράφτης.
  • Η τιμή του εισιτηρίου θα είναι 5 – 10 ευρώ.
  • Της Ελενας Kαρανατση, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 24/6/2009

Ο Όμιλος Σύγχρονου Θεάτρου της Νέας Γενιάς Ζηρίδη… μας προσκαλεί!

Πήρα την πρόσκληση και την δημοσιοποιώ για κάθε ενδιαφερόμενο:

harvey_afisaΟ Όμιλος Σύγχρονου Θεάτρου της Νέας Γενιάς Ζηρίδη

σας προσκαλεί στην παράσταση του έργου της Μαίρης Τσέις

Harvey

σε μετάφραση Ερρίκου Μπελιέ και σκηνοθεσία του ίδιου του Χάρβεϊ.

Το έργο θα παρουσιαστεί την Τετάρτη, 24 Ιουνίου 2009,

στις 21.00, στο ανοιχτό θέατρο του σχολείου.

Θα ήταν ιδιαίτερα συνετό από μέρους σας

να έρθετε στην εκδήλωση.

Ειδάλλως, ο Χάρβεϊ θα σας επισκεφθεί.

Και, σας διαβεβαιώνουμε, αυτό θα σας δημιουργήσει πολλά προβλήματα.

Είσοδος ελεύθερη.

Υπεύθυνη του Ομίλου: Νατάσα Μερκούρη

Για περισσότερες πληροφορίες, επικοινωνήστε μαζί μας στα 2106685600, info@ziridis.gr, nm_558@hotmail.com

Εργασίες συντήρησης στο θέατρο Λυκαβηττού μετά το τέλος της σεζόν


ΑΠΕ
  • Το τέλος της θερινής καλλιτεχνικής περιόδου περιμένουν τα συνεργεία προκειμένου να ξεκινήσουν τις απαραίτητες εργασίες συντήρησης στις κερκίδες του θεάτρου του Λυκαβηττού. Σύμφωνα με τον Ελεύθερο Τύπο, η μελέτη για τη στατικότητα του θεάτρου εγκρίθηκε ομοφώνως από το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων και τον Μάιο του 2010 το θέατρο θα παραδοθεί στο κοινό όπως πρέπει, εναρμονισμένο με τους νέους κανόνες στατικότητας. Με την έγκριση της μελέτης άνοιξε ο δρόμος για να εκδώσει ο Δήμος Αθηναίων οικοδομική άδεια και στη συνέχεια να προκηρυχθεί ο διαγωνισμός για την υλοποίηση του έργου. Στο πλαίσιο των εργασιών προβλέπεται η αντικατάσταση και η συντήρηση των φθαρμένων και των καταπονημένων τμημάτων του φορέα των κερκίδων.  Επιπλέον, θα ενωθούν τα πέδιλα που στηρίζουν τα δοκάρια των κερκίδων με περιφερειακές πεδιλοδιαδρομές από μπετόν. Οι πεδιλοδιαδρομές θα τοποθετηθούν μέσα στο έδαφος και καμία από τις παρεμβάσεις που θα πραγματοποιηθούν δεν θα αλλοιώσει την αισθητική μορφή του θεάτρου.
Σχετικά άρθρα


Να περιέλθει στην αρμοδιότητα του Δήμου το Θέατρο Λυκαβηττού, ζητά ο Ν.Κακλαμάνης (26/6/2008)

Επιστρέφουν οι καλλιτέχνες στο Λυκαβηττό μετά την αποσφράγιση του θεάτρου (25/6/2008)

Ανοίγει ξανά το θέατρο του Λυκαβηττού, κατόπιν απόφασης του Δήμου Αθηναίων (23/6/2008)

Σε νέους χώρους μεταφέρονται οι συναυλίες μετά το λουκέτο στον Λυκαβηττό (23/6/2008)

Ο Σωτήρης Χατζάκης νέος καλλιτεχνικός διευθυντής του ΚΘΒΕ


Eurokinissi

Ο Σωτήρης Χατζάκης

  • Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Σωτήρης Χατζάκης ανέλαβε τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, μετά την παραίτηση του Νικήτα Τσακίρογλου. Σε ανακοίνωσή του, το υπουργείο Πολιτισμού αναφέρει ότι ο Αντώνης Σαμαράς «θα ήθελε να ευχαριστήσει τον κ. Τσακίρογλου για την σημαντική, πολυετή προσφορά του στο Θέατρο και τον Πολιτισμό και να ευχηθεί στον κ. Χατζάκη κάθε επιτυχία στα νέα του καθήκοντα». Ο Σωτήρης Χατζάκης γεννήθηκε το 1957 και σπούδασε θέατρο στην Αθήνα. Με την ιδιότητα του ηθοποιού συμμετείχε σε 40 παραστάσεις κλασσικού και σύγχρονου ρεπερτορίου. Με την ιδιότητα του σκηνοθέτη έχει υπογράψει 60 παραστάσεις σε κρατικά και ιδιωτικά θέατρα της Ελλάδας, ενώ έχει διατελέσει καλλιτεχνικός διευθυντής σε δύο θέατρα. Έχει γράψει τα έργα: Ο μάγος και η πρόβα (Μέγαρο Μουσικής 1996), Το τραγούδι του αιώνα (θέατρο Λυκαβηττού 1997). Έχει διδάξει σε προγράμματα του Υπουργείου Παιδείας, του Υπουργείου Πολιτισμού, στο Κέντρο Δελφών, στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, στη θερινή Ακαδημία του Εθνικού Θεάτρου, στο τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πάτρας, στο τμήμα Θεάτρου του Α.Π.Θ, στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και του ΚΘΒΕ. Τη διετία 2005-2006 διετέλεσε αναπληρωτής καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου.

Το ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ του Υπουργείου Πολιτισμού:

Από το Υπουργείο Πολιτισμού ανακοινώνεται ότι Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδας τοποθετείται ο κ. Σωτήρης Χατζάκης, στη θέση του παραιτηθέντος κ. Νικήτα Τσακίρογλου. Ο Υπουργός Πολιτισμού κ. Αντώνης Σαμαράς, θα ήθελε να ευχαριστήσει τον κ. Τσακίρογλου για την σημαντική, πολυετή προσφορά του στο Θέατρο και τον Πολιτισμό και να ευχηθεί στον κ. Χατζάκη κάθε επιτυχία στα νέα του καθήκοντα.  Ακολουθεί αναλυτικό βιογραφικό του κ. Σωτήρη Χατζάκη:

ΣΩΤΗΡΗΣ ΧΑΤΖΑΚΗΣ
Γεννήθηκε το 1957 και σπούδασε θέατρο στην Αθήνα. Με την ιδιότητα του ηθοποιού συμμετείχε σε 40 παραστάσεις κλασσικού και σύγχρονου ρεπερτορίου. Με την ιδιότητα του σκηνοθέτη έχει υπογράψει 60 παραστάσεις σε κρατικά και ιδιωτικά θέατρα της Ελλάδας. Με την ιδιότητα του καλλιτεχνικού διευθυντή διηύθυνε τα θέατρα: θέατρο Καισαριανής (1980-1988), ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Σερρών (1993-1994), θέατρο Πολιτεία (1994) έως σήμερα.
Έχει παρουσιάσει δουλειά του στην ελληνική επικράτεια, τέσσερις φορές στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, και στο εξωτερικό, στις χώρες: Ισπανία, Πορτογαλία, Γερμανία, Αγγλία, Πολωνία, Κύπρο, Αλβανία, Βουλγαρία, Ρουμανία, Σερβία, Κούβα, Ν. Αφρική, Κίνα (Χόνγκ-Κόνγκ, Πεκίνο).
Έχει γράψει τα έργα: Ο μάγος και η πρόβα (Μέγαρο Μουσικής 1996), Το τραγούδι του αιώνα (θέατρο Λυκαβηττού 1997).
Την τελευταία επταετία έχει διασκευάσει για το θέατρο τα κείμενα: Η Φόνισσα του Αλ. Παπαδιαμάντη (εκδόσεις ΙΑΝΟΣ, 2004), Η νύχτα του τράγου (ελληνικά, λαϊκά παραμύθια, εκδόσεις ΙΑΝΟΣ, 2005), Του νεκρού αδελφού (παραλογή, εκδόσεις ΙΑΝΟΣ 2006), Ο τελευταίος πειρασμός του Νίκου Καζαντζάκη , Ο ιερός γάμος (από τα Συναξάρια Αγίων), Η πάπισσα Ιωάννα του Εμμ. Ροΐδη (εκδόσεις ΙΑΝΟΣ, 2008).
Έχει διδάξει σε προγράμματα του Υπουργείου Παιδείας, του Υπουργείου Πολιτισμού, στο Κέντρο Δελφών, στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, στη θερινή Ακαδημία του Εθνικού Θεάτρου, στο τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πάτρας, στο τμήμα Θεάτρου του Α.Π.Θ, στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και του Κ.Θ.Β.Ε.
Τη διετία 2005-2006 διετέλεσε αναπληρωτής καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου.
Πρόσφατες σκηνοθεσίες του: Προμηθέας Δεσμώτης, του Αισχύλου Εθνικό Θέατρο (Ελλάδα, Γερμανία, Χονγκ-Κονγκ, Πεκίνο), Σαν τραγούδι μαγεμένο (Μέγαρο Μουσικής Αθηνών), Η Πάπισσα Ιωάννα του Εμμ. Ροΐδη (ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Πάτρας), Ο κύκλος με την κιμωλία (Κ.Θ.Β.Ε). Του Νεκρού Αδελφού, με την Maia Morgenstern, την Margarita Xhepa και θίασο από πέντε Βαλκανικές χώρες (θέατρο ΚΑΠΠΑ). Του Νεκρού Αδελφού περιοδεία στις χώρες των Βαλκανίων (Αλβανία-Τίρανα-Εθνικό Θέατρο, Βουλγαρία-Σόφια- Moдерен театър Μοντέρνο Θέατρο, Ρουμανία-Βουκουρέστι- Εθνικό Θέατρο, Σερβία-Βελιγράδι- Beogradsko Dramsko Pozorište). Με το Κ.Θ.Β.Ε έχει συνεργαστεί 5 φορές σκηνοθετώντας ισάριθμα έργα. Έχει διδάξει στη Δραματική του Σχολή κι έχει σκηνοθετήσει τους Βατράχους του Αριστοφάνη στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου.

Σχετικά άρθρα
Παραιτήθηκε από τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή του ΚΘΒΕ ο Νικήτας Τσακίρογλου (12/5/2009)


Κακοδιαχείριση καταλογίζει στον Ν.Τσακίρογλου το ΔΣ του ΚΘΒΕ (15/4/2009)


Σχετικοί δικτυακοί τόποι
Υπουργείο Πολιτισμού

«Ζούμε την ‘‘Οπερα της πεντάρας”»

Ο κύριος Ιερεμίας Πίτσαμ, που δηλώνει ο φτωχότερος άνθρωπος του Λονδίνου, έχει στήσει τη μεγαλύτερη εταιρία ζητιάνων. Ο Μακίθ, ο διασημότερος ληστής και το γρηγορότερο μαχαίρι του Λονδίνου, προκειμένου να βάλει χέρι στην επιχείρηση ζητιάνων, παντρεύεται κρυφά την κόρη του, Πόλι. Ωσπου εμφανίζεται ο μεγάλος έρωτάς του, η διάσημη πόρνη Τζένι, η οποία αποφασίζει να τον εκδικηθεί. Δεκαέξι χρόνια μετά το ανέβασμα του μπρεχτικού έπους από τον Ζυλ Ντασσέν, η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη καλείται να υποδυθεί ξανά την «Τζένι των πειρατών» στην «Οπερα της πεντάρας». Αφού παρουσιάστηκε για τρεις βραδιές με επιτυχία στο θέατρο Μπάντμιντον, η παράσταση θα ταξιδέψει στην ελληνική περιφέρεια και την Κύπρο. Πρώτος σταθμός το Κηποθέατρο Παπάγου στις 23 Ιουνίου.
  • Ανελέητη σάτιρα

Τι νόημα έχει όμως να ανεβεί το έργο του Μπέρτολτ Μπρεχτ ογδόντα ένα χρόνια από τη συγγραφή του; Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη εξηγεί: «Γιατί το ίδιο έργο παίζεται δυστυχώς και σήμερα. Γράφτηκε το 1928 σε μια περίοδο όπου τα πρώτα συμπτώματα του παγκόσμιου οικονομικού κραχ του 1929 ήταν έκδηλα και στην Ευρώπη. Εκτοτε παραμένει ένα έργο ανατριχιαστικά επίκαιρο και σαρκαστικό».

Είναι μία ανελέητη σάτιρα των ηθών και των κοινωνικών σχέσεων, που, όπως λέει η ηθοποιός, «θαρρείς και γράφτηκε από Ελληνα για την ελληνική πραγματικότητα του 2009. Με τα σκάνδαλα, τις διαπλοκές, την οικονομική κρίση, τις συνεχείς δραπετεύσεις από τη φυλακή, το μεροληπτικό δικαστικό σύστημα, την ατιμωρησία παντός ενόχου, αλλά πάνω απ’ όλα το χρήμα, το οποίο έχει ανακηρυχθεί ως υπέρτατη αξία. Δεν υπάρχει βρομιά που να μην ξεπλένεται, αν υπάρχει χρήμα».

Η ίδια εξομολογείται ότι παρακολουθεί με σκεπτικισμό τις εξελίξεις των καιρών. «Μας έχουν βάλει μια θηλιά στο λαιμό και μας “τρέχουν”. Οι πραγματικές συμμορίες είναι οι ισχυροί της εξουσίας και του χρήματος, που σε κατάσταση πλήρους ασυδοσίας κακοδιαχειρίζονται το πολιτικοοικονομικό σύστημα της χώρα μας». Διατηρεί βέβαια την ελπίδα της αλλαγής. «Θέλω να ατενίζω το παρόν και το μέλλον μου με αισιοδοξία,  διαφορετικά δεν μπορώ να επιβιώσω. Δυστυχώς όμως η Ιστορία έχει αποδείξει ότι δύσκολα έρχεται η μεγάλη αλλαγή. Από τη μία πλευρά ελπίζουμε στους νέους που έχουν όραμα να αλλάξουν τον κόσμο, αλλά από την άλλη αντιλαμβάνεσαι ότι ο τεράστιος μηχανισμός της εξουσίας παρασέρνει τους πάντες, διαφθείροντας συνειδήσεις».

Μετά την «Οπερα», θα την απολαύσουμε για άλλη μια φορά στο ρόλο της πόρνης. «Με την Ομάδα “Νάμα” θα ανεβάσουμε σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη το έργο του Περουβιανού Μάριο Βάργκας Λιόσα “La Chiunga” στο θέατρο “Επί Κολωνώ”. Είμαι χαρούμενη γιατί ξεκίνησα από τις πειραματικές ομάδες και σ’ αυτές επιστρέφω, ύστερα από καιρό».

  • ΦΑΡΑΖΗ ΧΡΙΣΤΙΝΑ, Ελεύθερος Τύπος, 21.06.09

«Το να παίξεις στην Επίδαυρο είναι σαν να κερδίζεις Όσκαρ». Η Έλεν Μίρεν προετοιμάζει την κάθοδό της στο αρχαίο θέατρο με τη «Φαίδρα» του Ρακίνα

«Από την αρχή της καριέρας μου ονειρευόμουν να παίξω τη
  • ΤΟ ΦΑΒΟΡΙ ΣΤΙΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΤΟΥ ΦΕΤΙΝΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΝΑΤΙΟΝΑL ΤΗΕΑΤRΕ «ΦΑΙΔΡΑ» ΤΟΥ ΡΑΚΙΝΑ, ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΕΝ ΜΙΡΕΝ ΣΤΟΝ ΕΠΩΝΥΜΟ ΡΟΛΟ, ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ, ΜΕΤΑ ΤΟ ΟΣΚΑΡ, ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΗΣ
  • Η βρετανική παράσταση της «Φαίδρας» του Ρακίνα θεωρείται εκ των προτέρων το γεγονός του καλοκαιριού. Γιατί έρχεται με τη λάμψη μιας οσκαρικής ηθοποιού, το κύρος ενός υποδειγματικά ακμαίου εθνικού θεάτρου, τις εγγυήσεις της σκηνοθεσίας του καλλιτεχνικού του διευθυντή Νίκολας Χάιτνερ και της μετάφρασης σε ελεύθερο στίχο του εθνικού ποιητή της Αγγλίας Τεντ Χιουζ (μοιραίου συζύγου της Σίλβιας Πλαθ), ενώ στον οκταμελή θίασο συμμετέχει κι ένας νεόκοπος σταρ, ο Ντομινίκ Κούπερ (τον είδαμε ως αρραβωνιαστικό της κόρης τής Μέριλ Στριπ στο «Μamma Μia!»).
  • Στην Επίδαυρο, όσο τα βλέμματα θα είναι στραμμένα στη «Φαίδρα», μέλλει να αποδειχθεί αν θα είναι πράγματι ο σπινθήρας του καλοκαιριού (κοσμικά και καλλιτεχνικά). Η λονδρέζικη πρεμιέρα πάντως (Πέμπτη 11 Ιουνίου) γνώρισε, όπως ήταν φυσικό, μεγάλη δημοσιότητα. Κι όπως προκύπτει από τις πρώτες κριτικές που γράφτηκαν στον βρετανικό Τύπο («Guardian», «Τimes», «Τime out») το σκήπτρο ανήκει στη «βασίλισσά» τους. Αρκεί όμως αυτό για τους γενναιόδωρους επαίνους και τα 4 (στα 5) αστεράκια που πήρε η παράσταση ή αντανακλά την αγάπη και τον σεβασμό τους στην τιμημένη Dame της βρετανικής σκηνής και στο κυρίαρχο Νational;
  • Το ραντεβού για τη συνάντηση με την ελληνική αποστολή είχε ορισθεί για την επομένη της πρεμιέρας. Πρώτος έφθασε ο Ντομινίκ Κούπερ (Ιππόλυτος) με τον οποίο συζητήσαμε για τις κριτικές που βεβαίως είχε προλάβει να διαβάσει- «ποτέ δεν ξέρεις πώς θα αντιμετωπίσουν μια παράσταση». Ύστερα από λίγα λεπτά ήρθε ο Νίκολας Χάιτνερ, σαρανταπεντάρης, άνετος, ευγενής, με φλεγματικό χιούμορ που δηλώθηκε αμέσως με την απάντηση την οποία έδωσε στην ερώτηση γιατί επέλεξε τη «Φαίδρα» και όχι τον «Ιππόλυτο» του Ευριπίδη πάνω στο οποίο είναι βασισμένο το κείμενο του Ρακίνα.
  • «Ήταν πρόταση της Έλεν. Είναι σπουδαίος ρόλος για όλες τις ηθοποιούς της ηπειρωτικής Ευρώπης. Αλλά κι εγώ δεν είχα κάνει ξανά Ρακίνα. Ίσως αισθάνομαι μεγαλύτερη σιγουριά με τους Γάλλους νεοκλασικούς. Επίσης, η Φαίδρα στον Ευριπίδη κρεμιέται στα μέσα του έργου. Ποιος ο λόγος να κρεμάσεις την Έλεν Μίρεν στα μέσα του έργου (γελάει);».
  • Ωστόσο παραδέχτηκε τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν στις πρόβες. «Το έργο είναι ξένο στην αγγλική παράδοση, η οποία βασίζεται στον κοινωνικό ρεαλισμό και την ψυχολογία αυτών που παίρνουν μέρος στη δράση. Σε αντίθεση, οι γαλλικές νεοκλασικές τραγωδίες, ακόμα περισσότερο από τις αρχαίες τραγωδίες, απομακρύνουν τα πάντα για να επικεντρωθούν στον ακραίο φόβο, στο συναίσθημα. Ο Ρακίνας δεν ενδιαφέρεται για το πώς ήταν ο κόσμος όταν η Φαίδρα και ο Ιππόλυτος πρωτογνωρίστηκαν. Περιορίζεται σε τέσσερις γραμμές.
  • Για παράδειγμα, στη μετάφραση του Χιουζ λέει: “Την ημέρα που παντρεύτηκα τον Θησέα, την πιο χαρούμενη μέρα της ζωής μου, ξαφνικά ήταν εκεί. Μπροστά μου, ο άνθρωπος ικανός να με καταστρέψει”. Αυτό ήταν! Ενώ για να γνωρίσει ο Ρωμαίος την Ιουλιέτα πρέπει να υπάρχει ένα πάρτι, ο Καπουλέτος να γράψει τις προσκλήσεις, να τις δώσει στον υπηρέτη του, ο Πίτερ να βγει στους δρόμους, να έχει κωμικές σκηνές με τους περαστικούς, ο Ρωμαίος να περάσει την πύλη της έπαυλης των Καπουλέτων και ύστερα απ΄ όλα αυτά να συναντήσει την Ιουλιέττα. Αυτή είναι η παράδοσή μας, αυτός είναι ο Σαίξπηρ. Ενδιαφέρεται για όλο τον κόσμο τριγύρω. Ενώ ο Ρακίνας μόνο για τα κεντρικά, ακραία συναισθήματα. Ήταν δύσκολο για όλους μας να πάμε κατ΄ ευθείαν σ΄ αυτά.
  • Δουλεύοντας την παράσταση για το Νάσιοναλ, είχα στο πίσω μέρος του μυαλού μου πώς θα την προσαρμόσουμε στην Επίδαυρο. Το σκηνικό θα είναι διαφορετικό. Όμως πιστεύω ότι οι ηθοποιοί είναι τόσο κυρίαρχοι στους ρόλους τους, ώστε το να τους ερμηνεύσουν σε έναν διαφορετικό χώρο δεν θα είναι πρόβλημα» λέει και γελάει (με το αστείο;).

info

Η «Φαίδρα» θα παιχτεί με ελληνικούς υπέρτιτλους στην Επίδαυρο, στις 10 και 11 Ιουλίου. Τηλ. 210-3272.000, http: //www. greekfestival. gr Εισιτήρια: 50, 40, 30, 20, 10 ευρώ.

  • Γράφει η Έλενα Δ. Χατζηιωάννου, ΤΑ ΝΕΑ: Σάββατο 20 Ιουνίου 2009

Με μια ματιά

1945 Η Ιλιένα Βασιλίεβνα Μίρονοβ (ή αλλιώς Έλεν Μίρεν) γεννιέται στις 26 Ιουλίου στο Λονδίνο
1965 Πρώτος πρωταγωνιστικός ρόλος στο σαιξπηρικό «Αντώνιος και Κλεοπάτρα» στο Νational Υouth Τheatre
1966 Γίνεται μέλος της ομάδας του Βασιλικού Θεάτρου του Σαίξπηρ, όπου την αποκαλούν «Βασίλισσα του σεξ»
1972-73 Συνεργάζεται με τον Πίτερ Μπρουκ και το Διεθνές Κέντρο Θεατρικής Έρευνας του Παρισιού
1984 Βραβείο στο Φεστιβάλ Καννών για το «Cal»
1992-94 Τρία βραβεία Βafta για τον ρόλο της ντετέκτιβ Τζέιν Τένισον στη σειρά «Βασικός ύποπτος»
1994 Υποψήφια για Όσκαρ και βραβείο Καννών για το «Έγκλημα στο Γκόσφορντ Παρκ»
1999 Χρυσή Σφαίρα για «Το πάθος της κυρίας Ραντ»
2001 Υποψήφια για Όσκαρ Β΄ Ρόλου στην «Τρέλα του Γεωργίου Β΄»
2003 Της απονέμεται ο τίτλος της Ντέιμ
2006-07 Όσκαρ, Χρυσή Σφαίρα και βραβείο Βafta για τη «Βασίλισσα». Χρυσή Σφαίρα για τη σειρά «Ελισάβετ Α΄»

«ΘΑ ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΟΥΜΕ ΕΥΚΟΛΑ»

  • Ενώ ο Χάιτνερ συνεχίζει να μιλάει για την Επίδαυρο, την οποία έχει επισκεφθεί δύο φορές χωρίς όμως να παρακολουθήσει παράσταση, μπαίνει η Έλεν Μίρεν και ζητώντας συγγνώμη που άργησε, γιατί την καθυστέρησαν στο βενζινάδικο, προσθέτει τις δικές της απόψεις για την εκδοχή της Επιδαύρου. «Παραδόξως, είναι αρκετά εύκολο να προσαρμοστείς, ειδικά σ΄ αυτή την παραγωγή που είναι τόσο γυμνή. Δεν διπλώνει η σκηνή, δεν πετάνε αντικείμενα προς τα μέσα ή προς τα έξω, είναι σχεδόν σαν ανοιχτός χώρος- ο άδειος χώρος του Πίτερ Μπρουκ. Θα μπορούσαμε να το κάνουμε εδώ. Σ΄ αυτό το δωμάτιο. Έτσι εύκολα (χτυπά τα δάχτυλά της), με σχετικά λίγες πρόβες. Γιατί η δομή του έργου είναι τόσο διαφορετική από το να παίζεις Τσέχωφ, που θα ήταν κάτι πολύ πιο πολύπλοκο. Αλλά εδώ, μπαίνεις στη σκηνή, υπάρχει άλλος ένας άνθρωπος απέναντί σου, παίζετε τη σκηνή και είστε μόνο οι δυο σας».

«Όλοι είμαστε ένοχοι και αθώοι»

Καλυμμένη από μακρύ  μοβ πέπλο μπαίνει στη  σκηνή η Έλεν Μίρεν.  Το βγάζει όταν  ομολογεί τον έρωτά της  για τον νεαρό Ιππόλυτο,  αποκαλύπτοντας τα  μακριά μαλλιά και την  ψηλόλιγνη, μεγαλόπρεπη  φιγούρα. Θα αλλάξει  κοστούμι, ένα γκρι  αισθησιακό, στη  συνάντησή της με τον  Ιππόλυτο (Ντομινίκ Κούπερ),  τον οποίο θα προσπαθήσει,  μάταια, να σαγηνεύσει
  • Η Ιlynea Μironoff, από Ρώσο αριστοκράτη πατέρα και Αγγλίδα μητέρα, βρέθηκε από την εφηβεία της στο θέατρο. Με το ψευδώνυμο Έλεν Μίρεν έπαιξε Κλεοπάτρα στα 18 της. Έκτοτε, παραμένει αδιαφιλονίκητη πρωταγωνίστρια της αγγλικής σκηνής, κάνει κινηματογραφική καριέρα, κερδίζει βραβεία (και Όσκαρ), γίνεται τραγούδι από τους εναλλακτικούς Μars Volta. Λυγερή φιγούρα, με φυσική κομψότητα, συμφιλιωμένη με τις ρυτίδες της, απολαμβάνει τα 45 χρόνια της στο θέατρο, αμείβεται εξαιρετικά καλά και διατηρεί ζωντανό το ενδιαφέρον της για τη ζωή και την τέχνη της. Η «κάθοδός» της στην Επίδαυρο, τη συγκινεί και την κινητοποιεί.
  • Συγκρίνεται η επιτυχία ενός Όσκαρμε οποιαδήποτε άλλη;
  • Το να παίζεις στην Επίδαυρο είναι σαν να κερδίζεις κάτι περισσότερο από ένα Όσκαρ. Ειλικρινά πιστεύω ότι είναι από τις πιο σημαντικές εμπειρίες στη ζωή ενός ηθοποιού. Νομίζω ότι θα καταλάβουμε τα συναισθήματά μας όταν φτάσουμε εκεί. Πιστεύω πως θα είναι απίστευτα συγκινητικό το να βρίσκεσαι στην Επίδαυρο. Απίστευτο! Όλη η ιστορία της υποκριτικής είναι εκεί.
  • Πού προτιμάτε να δουλεύετε, στο θέατρο ή τον κινηματογράφο;
  • Είναι και τα δύο τόσο διαφορετικά. Συνήθως προτιμώ αυτό που δεν κάνω τη δεδομένη στιγμή, γιατί το άλλο πάντα μοιάζει πιο ελκυστικό. Αλλά τώρα, αυτό είναι που προτιμώ (στρέφεται τρυφερά στον Χάιτνερ, με τον οποίο είχε συνεργαστεί στην ταινία του «Η τρέλα του Γεωργίου Β΄»).
  • Η «Φαίδρα» ήταν δική σας επιλογή. Γιατί;
  • Όταν ήμουν στα πρώτα χρόνια της σταδιοδρομίας μου, με συνέπαιρναν οι γυναίκες ηθοποιοί που έζησαν στην αλλαγή του αιώνα. Η ρομαντική μου φαντασίωση μού έλεγε πως κάπως έτσι είναι η πραγματική ηθοποιός. Είχα μια μεγαλοπρεπή εικόνα για την ηθοποιία και η Σάρα Μπερνάρ, η Ελεονώρα Ντούζε έπαιξαν τη Φαίδρα, άρα θα ήταν σπουδαίος ρόλος. Κι ενώ αγαπώ τον νατουραλισμό, τις μικρές κλίμακες, την εσωτερικότητα, τα έργα μοντερνιστικού ύφους. Επίσης αγαπώ τα μεγαλοπρεπή έργα, τα οπερετικά, που έχουν να κάνουν με τη μυθολογία, τον πολύ βαθύ και κατά μια έννοια απλό και καθαρό τρόπο που δεν είναι περιπεπλεγμένος με τις σύγχρονες ψυχολογίες.
  • Ο Ρακίνας λέει ότι η Φαίδρα δεν είναι ένοχη, δεν είναι αθώα. Μεταξύ αθωότητας και ενοχής, πού εντοπίζετε τη δική σας Φαίδρα;
  • Στην ανθρώπινη υπόσταση. Γιατί όλοι στη ζωή μας είμαστε ένοχοι κι αθώοι, κι όλοι κάνουμε φρικτά λάθη κρίσεως σε μικρό ή μεγάλο επίπεδο. Πιστεύω δε ότι αυτή είναι η διαχρονική ανάγνωση του έργου. Σήμερα το πρωί σκεφτόμουν την πορεία της Ιστορίας, από την Αρχαία Ελλάδα μέχρι τη Γαλλία του 18ου αιώνα και τη σημερινή Αγγλία, και πόσο την κατανοεί το κοινό, γιατί έχει να κάνει με την ανθρώπινη υπόσταση. Είναι κάτι πολύ αναγνωρίσιμο η ανοησία του έρωτα που οδηγεί σε μοιραίες πράξεις.
  • Είναι η ηρωίδα υπεύθυνη για το κρίμα της ή οδηγείται σ΄ αυτό από τους θεούς;
  • Εγώ είμαι άθεη κι έτσι θα έλεγα πως είναι δική της βούληση. Όπως πιστεύω πως και ο Ρακίνας και ο Ευριπίδης και οι Έλληνες συγγραφείς κατανοούν πολύ καλά τη σχέση μεταξύ βούλησης και πεπρωμένου. Δημιουργείς το δικό σου πεπρωμένο, αλλά την ίδια στιγμή βιώνεις μια αίσθηση ότι υπάρχει κάτι που λειτουργεί έξω από εσένα. Αν δεν είχα πάει στο βενζινάδικο σήμερα, δεν θα είχα αργήσει εδώ (γελάει). Καταλαβαίνετε, ήταν δική μου απόφαση να μην αργήσω, αλλά… Ιδιαίτερα σ΄ αυτό το έργο δεν υπάρχει χαρακτήρας τον οποίο να καθορίζουν εξ ολοκλήρου οι θεοί. Όλοι έχουν πάρει αποφάσεις κι έχουν κάνει βήματα στη ζωή τους. Όλοι τους. Κανένας δεν είναι αθώος. Κανένας δεν είναι ένοχος, όμως κάτι επεμβαίνει, κι αυτό μου αρέσει ιδιαίτερα.
  • Η Φαίδρα είναι απλώς ένα εργαλείο (αντικείμενο). Κι αυτό από μόνο του είναι ένα, όχι ακριβώς ανθρώπινο θα έλεγα, ρεαλιστικό στοιχείο. Στην πραγματικότητα αυτό που κάνουν οι άνθρωποι ο ένας στο άλλον κι ο τρόπος που λειτουργούν μεταξύ τους είναι παγκόσμιο και αληθινό. Γι΄ αυτό είναι εύκολο να το μεταφέρεις. Ακόμα κι αν είσαι άθεος, όπως εγώ, μπορείς να παίζεις άλλους χαρακτήρες, να μπαίνεις σε άλλες καταστάσεις για να υπερασπιστείς τα θεία. Είναι πολύ βολικό να λες: Α! είμαι έτσι γιατί η μητέρα μου ήταν έτσι ή κάποια άλλη δικαιολογία, ψυχολογικής διάστασης.

«ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΗΛΙΚΙΑΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΡΔΙΑΣ»

  • Ποια η γνώμη σας για την παθιασμένη αγάπη που νιώθουν οι γυναίκες μέσης ηλικίας;
  • Το πάθος μπορεί να χτυπήσει οποιαδήποτε στιγμή όλα τα ανθρώπινα πλάσματα, άντρες ή γυναίκες, στα 16, στα 36, στα 66.  Πιστεύω ότι έχει περισσότερο να κάνει με το ανάρμοστο του πάθους. Και μπορείς να το καταλάβεις αν είχες την εμπειρία να ερωτευθείς με αυτόν τον τρόπο, παθιασμένα, όταν οι Έλληνες μιλάνε για την Αφροδίτη. «Η Αφροδίτη με βρήκε». Σε πιάνει ξαφνικά. Μπανγκ! Είναι εκεί. Και λες, από πού ήρθε αυτό; Είναι παράξενο και μετά… κόλλησες!  Δεν είναι θέμα ηλικίας, είναι θέμα της ανθρώπινης καρδιάς.
  • Έχετε προσωπικές εμπειρίες από τις οποίες αντλείτε για τον ρόλο;
  • Βέβαια! Χρησιμοποιώ τους πόνους από το παρελθόν. Έχω υπάρξει ερωτευμένη με ανθρώπους που δεν ανταποκρίνονταν. Έχω ζήσει, τη θυμάμαι και τη σκέφτομαι την απόλυτη, την πραγματική κατάσταση αυτού του πόνου. Και τα δάκρυα. Κλαις όλη την ώρα, δεν μπορείς να σταματήσεις να κλαις. Είναι αξιολύπητο (γελά). Το πάθος του έρωτα δεν αλλάζει, όποιες κι αν είναι οι κοινωνικές συνθήκες. Η μυστικότητα, η καταπίεση, η ανάρμοστη σχέση οδηγεί τα πράγματα στα άκρα. Αυτές τις στιγμές είναι η αγάπη αιώνια και ολέθρια.

Η παράσταση

Νεοκλασικό και μιλιτέρ

  • Είχα την ευκαιρία, χάρη στη δημοσιογραφική αποστολή που οργάνωσε το Ελληνικό Φεστιβάλ, να παρακολουθήσω μαζί με τρεις συναδέλφους τη λονδρέζικη πρεμιέρα στη σκηνή του Νational, Litleton. Η ιστορία της φλογισμένης από έρωτα βασίλισσας για τον νεαρό Ιππόλυτο, γιο του άντρα της Θησέα, ήταν μια ακαδημαϊκή παράσταση, δίωρη, χωρίς διάλειμμα. Ο Νίκολας Χάιτνερ, με αυτοπεποίθηση, την οδήγησε στις ασφάλειες και τις λιτές γραμμές του νεοκλασικισμού. Αποφεύγοντας όλα τα ρίσκα και αντλώντας από τη λάμψη της οσκαρικής πρωταγωνίστριας και την τεχνική των ηθοποιών του, αδιαφόρησε για τις εναλλαγές ρυθμού, την ένταση του αφηγηματικού χρόνου, έτσι που όλα έμοιαζαν κολλημένα στον μοντερνισμό των 70s.  Στο γεωμετρικό σκηνικό (ένας ανοιχτός χώρος, περιστοιχισμένος από μαρμάρινους, φθαρμένους τοίχους, με έναν γιγάντιο βράχο στη μία άκρη, μια βρυσούλα στην άλλη και τέσσερις καρέκλες φερ φορζέ), τα πρόσωπα ντυμένα με διαχρονικά φορέματα (η Φαίδρα άλλαξε δύο μακριές τουαλέτες σεταρισμένες με νεοκλασικά κοσμήματα) και μιλιτέρ ανδρικά κοστούμια συγκρούστηκαν ρητορικά, ώς την αυτοκτονία της ερωτοχτυπημένης, ηλικιωμένης μητριάς. Άμα τη εμφανίσει τής Μίρεν όλα τα βλέμματα ήταν κολλημένα επάνω της. Η πλούσια εμπειρία σκηνής και ζωής, η αίγλη της μεγάλης επιτυχίας και η αγάπη του κόσμου, της χάριζαν μια μυστική διάσταση ενδιαφέροντος. Απόλυτα κυρίαρχη, επέτρεπε στην ερμηνεία της μεγάλη ελευθερία και ταυτόχρονα την περιόριζε, φρενάροντας την αίσθηση ενός μελοδράματος.

  • Από αυτό όμως έως την τραγωδία το ποτάμι είναι βαθύ. Δεν το διαπέρασε κανείς. Ούτε στο δραματικό φινάλε με τη Φαίδρα, παραπαίουσα και αυτοδηλητηριαζόμενη, να πέφτει σαν άδειο ρούχο. Κι όταν άνοιξαν τα φώτα, η «βασίλισσα» σταρ, αρχικά με του θίασο και στη συνέχεια μόνη της στη σκηνή, δέχτηκε τα παρατεταμένα χειροκροτήματα των 1.000 θεατών της πρεμιέρας.

Blog στο WordPress.com.
Theme: Esquire by Matthew Buchanan.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.