ΘΕΑΤΡΟ “ΔΟΡΑ ΣΤΡΑΤΟΥ”: Με… προσωπικό ασφαλείας συνεχίζονται οι παραστάσεις

• Αδιέξοδο προκαλεί η διαμάχη ανάμεσα στους χορευτές και στον πρόεδρο του ΔΣ του σωματείου

• ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΔΑΦΕΡΜΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Τετάρτη 27 Μαΐου 2009

• Σε αδιέξοδο έφθασε η διαμάχη ανάμεσα στους 29 χορευτές του Σωματείου Ελληνικοί Χοροί- Δόρα Στράτου- πολλοί από τους οποίους αριθμούν και 30 χρόνια στην ομάδα- και στον πρόεδρο του ΔΣ κ. Αλκη Ράφτη. Οι πρώτοι έχουν αποστείλει αίτηση οφειλόμενης νομικής ενέργειας (με αποδέκτη τον υπουργό Πολιτισμού και τον υπουργό Τουριστικής Ανάπτυξης, και κοινοποίηση στον πρόεδρο του Ελεγκτικού Συνεδρίου και στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου), ενώ ο πρόεδρος απειλεί ότι θα τους μηνύσει για συκοφαντική δυσφήμηση στον Τύπο, όπως δήλωσε προς «Το Βήμα». Ολα ξεκίνησαν το φθινόπωρο του 2008, όταν το σύνολο των χορευτών αποφάσισε να στείλει επιστολή στο διοικητικό συμβούλιο του σωματείου για να επισημάνουν την κάθετη διαφωνία τους σχετικά με τη δισυπόστατη φύση του προέδρου αλλά και άλλες «ασυνήθιστες» πρακτικές του κ. Αλκη Ράφτη: Πριν από περίπου εννέα χρόνια ίδρυσε μια μη κερδοσκοπική εταιρεία με την επωνυμία CΙD Ιnternational Dance Company, που στέγασε στο παραδοσιακό κτίριο της οδού Σχολείου 8 στην Πλάκα (που είναι και η παραχωρηθείσα από το ελληνικό Δημόσιο έδρα του σωματείου) και στο οποίο χρίστηκε πρόεδρος. Σύμφωνα με τη χορεύτρια Ελένη Σπαθιά, «προσπαθούσε να πάρει εισφορές για τη CΙD χρησιμοποιώντας το όνομα της Δόρας Στράτου. Ερχόταν ας πούμε σε επαφή με σχολές χορού από όλη την Ελλάδα, τους έλεγε πως αν θέλουν να παρακολουθήσουν μαθήματα θα πρέπει να γίνουν μέλη της CΙD και ύστερα τους υποσχόταν ότι θα πάρουν βεβαίωση για την παρακολούθηση των μαθημάτων, αλλά τα χρήματα πήγαιναν στη CΙD».

• Επομένως οι υπάλληλοι του σωματείου, οι οποίοι εν πολλοίς αμείβονταν και από τις κρατικές επιχορηγήσεις του θεάτρου, ταυτοχρόνως εξυπηρετούσαν και τους σκοπούς της προαναφερόμενης εταιρείας. Η σύνθεση της επιστολής πάντως έδρασε ως καταπέλτης στις σχέσεις των χορευτών με τον πρόεδρο του σωματείου που δεν ανανέωσε τις συμβάσεις τους. Ακολούθως, ο μακρόβιος καλλιτεχνικός διευθυντής και ένα από τα πιο παλιά μέλη του σωματείου (από το 1965), ο κ. Γιώργος Μαυρόπουλος, υπέβαλε την παραίτησή του εκφράζοντας απόλυτα τη διαφωνία του με τις παραπάνω πρακτικές (μεταξύ άλλων), «ενώ κατακλείδα της παραίτησής του αποτέλεσε η συνολική απόλυση του προσωπικού» (διαβάζουμε στην αίτηση οφειλόμενης νομικής ενέργειας).

• Κινούνται πλέον νομικά εναντίον του 29 χορευτές (με νομικό εκπρόσωπο τον Πέτρο Ι. Μηλιαράκη). « Δεν είναι ύποπτο το ότι είναι πρόεδρος σε δύο σωματεία με διαφορετικούς στόχους και οικονομικά συμφέροντα; » αναρωτιέται ξανά η κυρία Σπαθιά. Ο κ. Ράφτης κατηγορείται καταρχήν για την «αυθαίρετη» και «καταχρηστική» συστέγαση της CΙD και συνεπώς την εκμετάλλευση δημόσιας περιουσίας από ιδιώτη (καθόσον οι εγκαταστάσεις συντηρούνται ενδεχομένως και μέσω των επιχορηγήσεων του κράτους).

• Στον μακρύ κατάλογο περιλαμβάνεται και η κατηγορία ότι ο κ. Ράφτης επί σειρά ετών υπεκμισθώνει σε τρίτους το ιστορικό θέατρο στον λόφο του Φιλοπάππου (η έκταση έχει παραχωρηθεί στη Δόρα Στράτου από την πολιτεία- ενώ για τη χρήση του χώρου καταβάλλεται τυπικά μίσθωμα από το σωματείο προς τον φορέα της δημόσιας ιδιοκτησίας, άρα προκύπτει ζήτημα νομιμότητας το κατά πόσον μπορεί να υπεκμισθώνεται σε άλλους φορείς).

• «Εφέτος νοίκιασε το θέατρο στον Δήμο Αθηναίων για μερικές ημέρες στα μέσα του Ιουλίου, ενώ κανονικά λειτουργεί για παραστάσεις του σωματείου από τον Μάιο ως τον Σεπτέμβριο. Πριν από δύο εβδομάδες ανακοίνωσε σε όλους τους χορευτές την απόφασή του να κλείσει το θέατρο μετά τις συγκεκριμένες παραστάσεις. Μας είπε επίσης να κάνουμε αιτήσεις ουσιαστικά παρακαλώντας να προσφέρουμε τις υπηρεσίες μας εθελοντικά και αμισθί. Περίπου 8-9 άτομα το έκαναν. Πρόσθεσε ότι θα δίνει λεφτά κάτω από το τραπέζι σε ειδικές συμφωνίες » αναφέρει ενδεικτικά η κυρία Ελένη Σπαθιά.

• O κ. Ράφτης κατηγορείται για αυταρχισμό και κατάχρηση εξουσίας. Σημειωτέον, οι χορευτές δυσκολεύονταν να έρθουν σε επαφή με το ΔΣ εφόσον τα μέλη δεν συναντιούνται ποτέ ούτε και γνωρίζουν τις κινήσεις του προέδρου. Οπως μας αποκάλυψε η κυρία Σπαθιά, ένα από τα μέλη, ο Αλέξανδρος Βαρουδάκης, εξήγησε σε όλους τους χορευτές ότι ο πρόεδρος ουσιαστικά λειτουργεί με carte blanche: δεν εγγράφει νέα μέλη στο σωματείο δηλώνοντας ότι «δεν θα βάλω κανέναν εφόσον δεν το θέλω». Και η ίδια προσθέτει ότι κάτι τέτοιο «είναι παράνομο βάσει καταστατικού».

• Εν τω μεταξύ, οι παραστάσεις στο θέατρο συνεχίζονται, αλλά με ένα κατά τους χορευτές- «συγκρότημα ανάγκης»: «Δημιουργήθηκε την τελευταία εβδομάδα από μια πολύ μικρή ομάδα χορευτών που απέμεινε και συμπληρώθηκε από μαθητές άλλων πολιτιστικών σωματείων..!». Ωστόσο, σύμφωνα με διακεκριμένους φίλους του θεάτρου και πολιτικά πρόσωπα, «τα σωματεία- όσο ποιοτικά και αν είναι- δεν φέρουν τη βαθιά, κλασική παράδοση που ξεκινάει από τη διδασκαλία της Δόρας Στράτου και την οποία αναντίρρητα “ενσωματώνουν” οι χορευτές του συγκροτήματος εδώ και 15- 30 χρόνια- τόσα τουλάχιστον υποστηρίζουν οι φίλοι αυτού του θεάτρου».

• Την περασμένη Παρασκευή 22 Μαΐου, οι προσφεύγοντες χορευτές και διάφοροι φίλοι του θεάτρου (ανάμεσά τους και ο πρώην υπουργός Παιδείας και βουλευτής του ΠαΣοΚ κ. Π. Ευθυμίου) πραγματοποίησαν σιωπηλή διαμαρτυρία στην είσοδο του θεάτρου, κατά τη διάρκεια της παράστασης. Ο κ. Ράφτης σε δηλώσεις του προς «Το Βήμα» αρνήθηκε ότι γνωρίζει τους λόγους για τους οποίους βάλλεται. Κατά τη γνώμη του οι χορευτές διεκδικούν τη μονιμότητά τους.

Ποδαρικό με Παπαϊωάννου το Εθνικό Θέατρο

• Πληθώρα σκηνοθετών και ηθοποιών στελεχώνει τις δεκαεννέα παραγωγές που ανεβαίνουν τον ερχόμενο χειμώνα

• ΤΟ ΒΗΜΑ, Τετάρτη 27 Μαΐου 2009

• Με το κτίριο Τσίλερ να παραδίδεται μέσα στο καλοκαίρι στο Εθνικό Θέατρο και μια πληθώρα ονομάτων-σκηνοθετών και ηθοποιών να στελεχώνει τις δεκαεννέα συνολικά παραγωγές (δύο σε επανάληψη), ο Γιάννης Χουβαρδάς παρουσίασε χθες το μεσημέρι το ρεπερτόριο της προσεχούς θεατρικής περιόδου 2009-2010. Με μότο τον στίχο του Πολ Ελιάρ «Υπάρχει ένας άλλος κόσμος, αλλά είναι μέσα σ΄ αυτόν εδώ» και με φανερά τα σημάδια αισιοδοξίας για το μέλλον, ο καλλιτεχνικός διευθυντής είχε στο πλάι του τον γενικό γραμματέα του ΥΠΠΟ Θοδωρή Δραβίλλα και την αναπληρώτριά του, Εφη Θεοδώρου. Άλλωστε από τον κ. Δραβίλλα έλαβε και την υπόσχεση-δέσμευση για την αύξηση της επιχορήγησης κατά δύο εκατομμύρια ευρώ.

• Με τον Δημήτρη Παπαϊωάννου να πραγματοποιεί την πρώτη του συνεργασία με το Εθνικό Θέατρο, τον Σταμάτη Φασουλή και τον Γιάννη Μπέζο να επιστρέφουν έπειτα από μία δεκαετία, τον Ευγένιο Τριβιζά να δίνει έργο του στην Παιδική Σκηνή, μια σειρά νέων και πειραματικών ομάδων, η χρονιά θέλει να τα χωρέσει όλα: κλασικά και σύγχρονα έργα, ελληνικά και ξένα, ενώ καλεί για του χρόνου και ξένους σκηνοθέτες (τον Γάλλο Λοράν Σετουάν, τον Λιθουανό Τσέζαρις Γκραουζίνις, τον Νορβηγό Ερικ Στούμπε. Όπως κάθε χρόνο, το αποτέλεσμα θα φανεί στο χειροκρότημα.

Το ρεπερτόριο της θεατρικής περιόδου 2009-2010

ΤΟ ΒΗΜΑ, Τετάρτη 27 Μαΐου 2009

Κτίριο Τσίλερ Κεντρική Σκηνή: «Πουθενά» του Δημήτρη Παπαϊωάννου (7/10/09)«Ο θείος Βάνιας» του Αντον Τσέχοφ σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά (18/12/09)- «Δον Ζουάν» του Μολιέρου σε σκηνοθεσία Αιμίλιου Χειλάκη - «Η κυρία της Θάλασσας» του Ερρίκου Ιψεν σε σκηνοθεσία Ερικ Στούμπε (19/2/10). Νέα Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος» «Νυχτερινές συνομιλίες με τον Αλέξη Ζορμπά», με αφορμή το μυθιστόρημα του Ν. Καζαντζάκη«Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά» σε σκηνοθεσία Τσέζαρις Γκραουζίνις (30/10/09)- «Μαρά/ Σαντ» του Πέτερ Βάις σε σκηνοθεσία Εφης Θεοδώρου (15/1/10) – «Λεόντιος και Λένα» του Γκέοργκ Μπίχνερ σε σκηνοθεσία Λοράν Σετουάν (17/4/10).

Θέατρο Κοτοπούλη «Το τρίτο στεφάνι» του Κώστα Ταχτσή από τον Σταμάτη Φασουλή (9/10/2009)- «Τίτος Ανδρόνικος» του Γουίλιαμ Σαίξπηρ από την Αντζελα Μπρούσκου (14/4/10). Θέατρο Κατίνα Παξινού - Παιδική Σκηνή «Τα μαγικά μαξιλάρια» του Ευγένιου Τριβιζά σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα (17/10/09).

«Νερό, νεράκι και γρήγορο αλογάκι» της Βίλιας Χατζοπούλου σε παιδικούς σταθμούς και νηπιαγωγεία. Θα συνεχιστούν επίσης οι δράσεις της Παιδικής Σκηνής με τα εργαστήρια για παιδιά και εφήβους ( Μάτα Μάρρα- Μαριλένα Ρασιδάκη ) και οι παραστάσεις Καραγκιόζη με τον Αθω Δανέλλη.

Σύγχρονο Θέατρο της Αθήνας - Group Ηostel A΄ Σκηνή «Guns» από την ομάδα Βlitz (2/12/09)- «Recycle» από τον Χώρο (12/2/10).

«Τhe Βar of Lost Souls», μια συμπαραγωγή του Εθνικού Θεάτρου με τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου και τη βρετανική θεατρική ομάδα Ιmitating the dog, στο πλαίσιο του Creative Collaboration Ρroject του Βρετανικού Συμβουλίου (16-20/9/09).

Επανάληψη: «Διψασμένοι» του Ουαζντί Μουαουάντ σε σκηνοθεσία Μανώλη Μαυροματάκη – Τζένης Αργυρίου.

Β Δ Σκηνή «Η βεγγέρα» του Ηλία Καπετανάκη από την ομάδα «Κανιγκούντα» (20/11/09)- «Ερρίκος Εδουάρδος Ριχάρδος» από την ομάδα 1272 (5/2/10)- «Ρhobia: ένα θέμα» από τους Vasistas σε σκηνοθεσία Αργυρώς Χιώτη

Επανάληψη: «Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.» της Λένας Κιτσοπούλου (από 2/10/09).

• Στις παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου συμμετέχουν, μεταξύ άλλων, οι ηθοποιοί: Μάνος Βακούσης, Γιάννης Βογιατζής, Ακύλλας Καραζήσης, Μάγια Λυμπεροπούλου, Αλκηστις Πουλοπούλου, Μαρία Σκουλά, Νίκος Χατζόπουλος, Εμιλυ Κολιανδρή, Αθηνά Μαξίμου, Γιάννης Μπέζος, Απόστολος Πελεκάνος, Αιμίλιος Χειλάκης, Βασίλης Ανδρέου, Αρης Λεμπεσόπουλος, Λουκία Μιχαλοπούλου, Μαρία Ναυπλιώτου, Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, Μιχάλης Αφολαγιάν, Κώστας Βασαρδάνης, Κόρα Καρβούνη, Ηλίας Κουνέλας, Νίκος Κουρής, Παναγιώτης Λάρκου, Θέμης Πάνου, Μάκης Παπαδημητρίου, Ελενα Τοπαλίδου, Μηνάς Χατζησάββας, Δημήτρης Κουρούμπαλης, Δέσποινα Κούρτη, Μανώλης Μαυροματάκης, Αλεξάνδρα Αϊδίνη, Εύη Σαουλίδου, Ολγα Δαμάνη, Γιώργος Δεπάστας, Μαρία Ζορμπά, Νένα Μεντή, Ηρώ Μπέζου,Τζένη Μπότση, Ντόρα Σιμοπούλου, Πέγκυ Σταθακοπούλου, Γιάννης Στάνκογλου, Τάνια Τρύπη, Στράτος Χρήστου, Νίκος Χύτας, Κώστας Βασαρδάνης, Μαρία Κεχαγιόγλου, Μαρία Πρωτόπαπα, Γιάννος Περλέγκας κ.ά. (5/5/10).

Πολιτισμός ή βαρβαρότητα

• Tης Μαριαννας Τζιαντζη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 27/5/2009

• Πολλές συζητήσεις διεξάγονται στην τηλεόραση για την προεκλογική αναβίωση της ιστορικής φράσης «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα», όμως με το δίπολο «πολιτισμός ή βαρβαρότητα» ασχολήθηκε προχθές ο «Κίτρινος Τύπος» (Alter). Αφορμή ήταν η «περφόρμανς» ενός 28χρονου εικαστικού καλλιτέχνη, του Λάμπρου Στεμνή, η οποία παρουσιάστηκε πρόσφατα στο Αrt Athina. Στην εκπομπή προβλήθηκε, με πολλές περιττές επαναλήψεις και πολλά περιττά επίθετα, ένα βίντεο με έναν ηθοποιό ή μάλλον έναν εθελοντή που αυτομαστιγώνεται γυμνός. Αργότερα του φορούν μια κουκούλα από τσουβάλι, τον δένουν πισθάγκωνα και τότε αρχίζει να τον μαστιγώνει ένας μαυροφορεμένος κύριος που γουρλώνει τα μάτια του ενώ ύστερα το μαστίγιο το παραλαμβάνει ο ίδιος ο σκηνοθέτης που δεν τα γουρλώνει. Το αίμα που ρέει από την πλάτη του θύματος είναι αληθινό.

• Ιερή αγανάκτηση έχει καταλάβει τους καλεσμένους της εκπομπής. «Και αν το έβλεπαν τα παιδιά μας;». Βάρβαρο και αποτρόπαιο χαρακτηρίζουν οι πιο πολλοί το θέαμα, ενώ επισημαίνουν ότι θα μπορούσαν να βρεθούν πιο ανώδυνοι τρόποι έκφρασης, π.χ. να χρησιμοποιηθεί κόκκινη μπογιά.

• Οσοι έχουν ακόμα το κουράγιο να κατοικούν ή να κυκλοφορούν σε «ζόρικες» περιοχές της Αθήνας θα έχουν δει εφήβους να τρυπούν το σώμα τους, να ψάχνουν για φλέβα στο λαιμό, να γονατίζουν, να σέρνονται. Ολοι έχουμε δει εικόνες από το Αμπού Γκραΐμπ ή από το αστυνομικό τμήμα της Ομόνοιας όπου κάποιοι αστυνομικοί είχαν αναγκάσει δύο κρατούμενους να χτυπούν βίαια ο ένας τον άλλο. Η ζωή ξεπερνά σε βαρβαρότητα την όποια καλλιτεχνική φαντασία, ενώ με αυτομαστίγωμα ισοδυναμεί η αποδοχή της βαρβαρότητας ή η αδυναμία μας να την ανακόψουμε.

• Οταν τρεις νέοι άνθρωποι διαλέγουν το αληθινό αίμα, τον αληθινό σωματικό πόνο για να εκφραστούν, πρέπει να ανησυχήσουμε όχι για τους ίδιους, αλλά για την απόγνωση και τη σκληρότητα της δικής μας εποχής. Οταν κάποιος δεν έχει άλλο υλικό για να μιλήσει παρά μόνο το ίδιο του το αίμα (όπως έγραφε τα ποιήματά του ο φυλακισμένος Αλέκος Παναγούλης), κάτι δεν πάει καλά στην αληθινή ζωή. Οι προθέσεις του σκηνοθέτη δεν ήταν αγοραίες – μολονότι ρηχές και αγοραίες ήταν οι περισσότερες τηλεοπτικές αντιδράσεις στο «θέαμα».

• Πιο ανατριχιαστικό από το (αυτο)μαστίγωμα ήταν η ακούσια «περφόρμανς» των 10-15 επισκεπτών της έκθεσης που ήταν παρόντες στην αίθουσα. Μερικοί παρακολουθούσαν αποσβολωμένοι, οι πιο πολλοί κατέγραφαν με το κινητό ή με τη βιντεοκάμερα τα δρώμενα, ενώ κάποιοι πλησίαζαν τη ματωμένη πλάτη για να τραβήξουν κοντινά πλάνα. Κανείς δεν είπε «σταματήστε!», δεν έδωσε ένα μαντίλι για να σκουπιστεί το αίμα, δεν ούρλιαξε. Σαν να βλέπουμε έναν άνθρωπο να πνίγεται κι εμείς, αντί να του ρίχνουμε ένα σωσίβιο, να τον απαθανατίζουμε με την κάμερα. Τη θέση του «επαρκούς αναγνώστη» έχει πλέον καταλάβει ο επαρκής, ο κουλ θεατής και συλλέκτης εμπειριών – και όχι μόνο στις εικαστικές εκθέσεις.

Καλαμάτα, το τόλμημα έγινε θεσμός

• Δεκαπέντε χρόνια Φεστιβάλ Χορού με διεθνείς παρουσίες που φέτος αναμένονται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον
• Σαντρα Bουλγαρη, Η Καθημερινή, 27/5/2009

ΧΟΡΟΣ. Τα δέκατα πέμπτα του γενέθλια γιορτάζει φέτος το Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας. Ποιος θα το έλεγε ότι θα έφτανε έως εδώ; Τα χρόνια κύλησαν σαν νερό, όμως, το έργο που έχει επιτελεστεί είναι τεράστιο. Αρκεί να έστρεφες το βλέμμα σου στη κατάμεστη αίθουσα του ΥΠΠΟ όπου πραγματοποιήθηκε χθες η συνέντευξη Τύπου για την ανακοίνωση του φετινού κύκλου παραστάσεων. «Είναι από αυτά τα λίγα πράγματα για τα οποία μπορεί κανείς να αισθάνεται πραγματικά περήφανος», δήλωνε ο Δημήτρης Παπαϊωάννου, μέλος της τιμητικής επιτροπής του Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού της Καλαμάτας, ενώ από την άλλη άκρη του δωματίου ο συνήθως λιγομίλητος Χάρης Μανταφούνης σηκωνόταν όρθιος για επιβεβαιώσει: «Δεν μπορεί κανείς παρά να επαναλαμβάνεται όταν μιλάει για το φαινόμενο του χορού στην Καλαμάτα. Μόνο μπράβο…». Θυμάται κανείς την πρώτη βραδιά τον Ιούλιο του 1999, κατακαλόκαιρο στο Κάστρο της Καλαμάτας τον τότε υπουργό Πολιτισμού Θάνο Μικρούτσικο να χαιρετάει στα παρασκήνια την Ζουζού Νικολούδη στην οποία ήταν αφιερωμένη το πρώτο Φεστιβάλ. Ενα τολμηρό εγχείρημα έθετε τις βάσεις του σε έδαφος πρόσφορο για να ανθήσει κι αυτό χάρη στην πολιτιστική ανάπτυξη της ΔΕΠΑΚ που ήδη είχε ιδρύσει σχολές τεχνών, μουσικής και χορού στην Καλαμάτα. Μνήμες να αιωρούνται: ο ίδιος ο Σταύρος Μπένος, δήμαρχος της πόλης κατά τη δεκαετία του 1980-90, (υπεύθυνος για τον πολεοδομικό σχεδιασμό της πόλης, την αποκατάσταση των νεοκλασικών της κτιρίων, την αντισεισμική της θωράκιση και τη δημιουργία των καλλιτεχνικών της σχολείων) παρών στη συνέντευξη Τύπου να θυμάται τον Λεωνίδα ντε Πιαν, τότε δάσκαλο στο σημερινό Διεθνές Κέντρο Χορού Καλαμάτας να έχει βγει στους δρόμους μετά τον μεγάλο σεισμό του 1986 για να βοηθήσει. Στη μνήμη του καθιερώνεται φέτος μια υποτροφία που θα προσφέρει σε έναν φοιτητή χορού τη δυνατότητα να παρακολουθήσει δωρεάν το σεμινάριο που διοργανώνεται κάθε χρόνο στο πλαίσιο του φεστιβάλ.

Οπως είπε η καλλιτεχνική διευθύντρια Βίκυ Μαραγκοπούλου: «Η μεγάλη τέχνη δεν ανήκει στα μεγάλα αστικά κέντρα. Εχει τη δύναμη να αγγίξει από μόνη της…». Κι αυτό ακριβώς αποδεικνύει το φαινόμενο της Καλαμάτας. Για δεκαπέντε χρόνια το Φεστιβάλ Χορού έχει υπάρξει τόπος συνάντησης του κοινού με όλες τις σύγχρονες διεθνείς τάσεις. «Αυτό που ελπίζουμε για το μέλλον, είναι η διεθνής ταυτότητα να διευρυνθεί στους θεατές που το παρακολουθούν», επισήμανε η Β. Μαραγκοπούλου η οποία μίλησε για τις δυσκολίες που είχε να αντιμετωπίσει μέσα στα χρόνια το Φεστιβάλ Χορού. Τα νέα είναι ευχάριστα, αφού σύμφωνα με τη διαβεβαίωση του υπουργού Πολιτισμού Αντώνη Σαμαρά προβλέπεται η έγκαιρη χρηματοδότηση αλλά και η ένταξη του Φεστιβάλ στο ΕΣΠΑ.

Στο φετινό 15ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας (16-26/7) θα εμφανιστούν μεταξύ άλλων η ομάδα του διάσημου Ιάπωνα χορογράφου Saburo Teshigawara, οι «Iraqis Bodies» σχήμα Ιρακινών καλλιτεχνών που ζουν και δουλεύουν στο Αμστερνταμ κ.ά. www.kalamatadancefestival.gr

Η αλήθεια του Καραγκιόζη

• Προ-βολές
• Tου Σπύρου Γιανναρά, Η Καθημερινή, 27/5/2009
  

• Αντάμωσα για πρώτη φορά τον Καραγκιόζη τεσσάρω ή πέντε χρονώ στη χιονισμένη Γενεύη. Τον θυμάμαι ακόμα να βγαίνει ξυπόλυτος στο πανί και οικτίρει τον εαυτό του που δεν φοράει παπούτσια. Εκτοτε κουβαλάω μέσα μου τη χροιά της φωνής του Ευγένιου Σπαθάρη που ταυτίστηκε άπαξ και διά παντός μαζί του.

• Η γνωριμία με τη μυθική αυτή μορφή έγινε, χρόνια αργότερα, μέσα από το δίτομο των εκδόσεων «Ερμής» με επιλογές έργων του. Η σχέση αυτή βάθυνε μέσα από τα βιβλία (καθώς η σχέση της γενιάς μου με τα πράγματα διαμεσολαβείται από το χαρτί και την εικόνα) του Γιάννη Κιουρτσάκη «Προφορική παράδοση και ομαδική δημιουργία», «Καρναβάλι και Καραγκιόζης» (Κέδρος) και τα τραγούδια του Σαββόπουλου. Η εικόνα του ανθρώπου που μεταφέρει στις «φρικτές του πλάτες» φίλους και εχθρούς κυριολεκτικά «φώτισε» τη χάρτινη φιγούρα του θεάτρου σκιών. Η δε επισήμανσή του, ότι αγαπάει τον Καραγκιόζη γιατί είναι όλος κενά και «μόνο αν είσαι όλος κενά μπορεί να σε διαπεράσει το φως» μού άνοιξε τα μάτια σε ένα, ανυποψίαστο, πνευματικό βάθος από το οποίο αντλεί σχεδόν κάθε γνήσια υπαρξιακή αγωνία, κάθε ακροζύγιασμα στο όριο σκότους και φωτός.

• Ετσι, «σαν έτοιμος από καιρό» ξαναβρήκα τη φωτόδαρτη σκιά του Καραγκιόζη στις νυχτερινές παραστάσεις του πιο παραδοσιακού, ήτοι καινοτόμου καραγκιοζοπαίχτη Αθω Δανέλη. Γιατί το ίδιον του Καραγκιόζη, όπως και κάθε μεγάλου καλλιτεχνικού έργου, είναι η ανοιχτότητά του, η πολυσημία εκείνη που κατορθώνει να εκφράσει κάθε εποχή. Το πασίγνωστο «θα φάμε, θα πιούμε και νηστικοί θα κοιμηθούμε» γλιστράει από την κυριολεκτική του σημασία, στα χρόνια ας πούμε της Κατοχής, στη μεταφορική, περιγράφοντας γλαφυρά σήμερα τον ακατάπαυστα ακόρεστο Νεοέλληνα του shopping therapy. Το μεγαλείο του Καραγκιόζ, η μεγάλη του δύναμη, είτε βρίσκεται στη Γενεύη είτε στον Κεραμεικό είναι πως κατορθώνει να εκφράσει το βαθύ και παραμόνιμο αίσθημα του ανέστιου που χαρακτηρίζει τον Ελληνα (κυρίως απέναντι σε κάθε κρατική εξουσία).

• Γι’ αυτό και εξοργίζεται θλιβόμενος κανείς όταν τον βλέπει να συρρικνώνεται στην (ανυπόληπτη) κατηγορία της «παιδικής παράστασης», όπως, σε άλλο πλαίσιο, ο «Ελύτης ποιητής του Αιγαίου». Λες και αρεσκόμαστε να παίρνουμε τους θησαυρούς μας για καθρεφτάκια και τα αποσκυβαλίδια για χρυσάφι.

Θεαματική επιστροφή του Εθνικού με θέαμα Παπαϊωάννου

ΡΕΠΕΡΤΟΡΙΟ. Tι είναι πιο σημαντικό; Η επιστροφή του Εθνικού στην ανακαινισμένη του στέγη, στο νέο και μεγαλύτερο συγκρότημα της οδού Αγίου Κωνσταντίνου ή το άνοιγμα της ερχόμενης σεζόν με ένα τριαντάλεπτο θέαμα του Δημήτρη Παπαϊωάννου, εμπνευσμένο και σχεδιασμένο για την αναγεννημένη Κεντρική Σκηνή του ιστορικού κτιρίου;

Αυτό που μετράει είναι ότι ο Γιάννης Χουβαρδάς, ο καλλιτεχνικός διευθυντής της πρώτης μας κρατικής σκηνής, πέτυχε τον απόλυτο επικοινωνιακό αιφνιδιασμό, εξασφαλίζοντας τη μεγαλύτερη δυνατή δημοσιότητα για τη δυναμική επιστροφή του Εθνικού στη ζωή της πόλης. Το «Πουθενά», όπως ονομάζεται το project, είναι σύμφωνα με τον ίδιο τον Δημήτρη Παπαϊωάννου, ένα «site specific έργο» που δεν μπορεί να παρουσιαστεί πουθενά αλλού. Με συνεργάτες τον Coti K., τον Ζάφο Ξαγοράρη, τον Αλέκο Γιάνναρο και τον Θάνο Παπαστεργίου θα διαμορφώνουν μέχρι την τελευταία στιγμή τις λεπτομέρειες του «Πουθενά», το οποίο θα παρουσιάζεται δύο φορές την ημέρα με μειωμένο εισιτήριο.

Ορίζοντας τους βασικούς άξονες της νέας θεατρικής περιόδου ο Γιάννης Χουβαρδάς επέμεινε στον πλουραλισμό του ρεπερτορίου, στη λειτουργία έξι σκηνών και φέτος και στο άνοιγμα προς τους καλλιτέχνες του εξωτερικού. «Προσκαλούμε σπουδαίους ξένους σκηνοθέτες, τον Γάλλο Λοράν Σετουάν, τον Λιθουανό Τσέζαρις Γκραουζίνις, το Νορβηγό Εϊρικ Στούμπε και τους συνεργάτες τους, να συνεργαστούν για πρώτη φορά με το Εθνικό Θέατρο, ενισχύοντάς το έτσι στην προσπάθειά του να εδραιωθεί στον ευρωπαϊκό θεατρικό χάρτη».

Οπως είναι φυσικό, η Κεντρική Σκηνή προορίζεται να φιλοξενεί τα πιο κλασικά ανεβάσματα του Εθνικού. Εκεί θα παρουσιαστούν ο «Ο θείος Βάνιας» του Τσέχωφ (σκηνοθεσία: Γιάννης Χουβαρδάς, πρεμιέρα: 18/12), ο «Δον Ζουάν» του Μολιέρου (Αιμίλιος Χειλάκης, 22/1/2010) και «Η κυρία από τη θάλασσα» (Ερικ Στούμπε, 19/2/2010). Ως μια από τις μεγάλες επιτυχίες της νέας σεζόν προεξοφλείται η μεταφορά του μυθιστορήματος του Κώστα Ταχτσή «Το τρίτο στεφάνι» στη σκηνή Κοτοπούλη σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή (πρεμιέρα: 9/10).

Στο Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας εγκαινιάζεται ένας ιδιόμορφος θεατρικός ξενώνας, ένα «Group Hostel», όπου θα φιλοξενηθούν πέντε θεατρικές ομάδες οι οποίες ξεχώρισαν με τη δουλειά τους τα τελευταία χρόνια. Ολο το πρόγραμμα στην ιστοσελίδα www.nati onaltheatre.gr.

Το Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας έγινε 15 χρόνων!

• Τα δεκαπέντε του χρόνια συμπληρώνει το Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, που διοργανώνει το Διεθνές Κέντρο Χορού. Από τις 16/7 και για δέκα μέρες, το αμφιθέατρο του Κάστρου, το Πνευματικό Κέντρο, το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Καλαμάτας, το Γυμναστήριο του Πολυκλαδικού Λυκείου και άλλοι ανοιχτοί χώροι της πόλης, θα υποδεχτούν έντεκα σχήματα και δημιουργούς από διάφορες χώρες, που θα παρουσιάσουν δώδεκα παραγωγές σε είκοσι συνολικά παραστάσεις.

• Οπως ανέφερε στη χτεσινή συνέντευξη Τύπου, η καλλιτεχνική διευθύντρια, Βίκυ Μαραγκοπούλου, «Το σταθερό στίγμα του Φεστιβάλ, δίνει η ανάδειξη του πολυσύνθετου τοπίου της διεθνούς και ελληνικής δημιουργίας. Χαρακτηριστικό του φετινού προγραμματισμού είναι ο πολυδιάστατος χαρακτήρας του και η εξάπλωσή του προς κάθε κατεύθυνση του σύγχρονου χορού: από τη χορογραφία της παρτιτούρας μέχρι την επίδραση του θεάτρου και του τσίρκου, από το μινιμαλισμό μέχρι την “μπαρόκ” ανάδειξη των σωματικών δυνατοτήτων του ανθρώπου και από την ομαδική χορογραφία ακριβείας, μέχρι την περφόρμανς». Φέτος το φεστιβάλ εξαπλώθηκε προς την Ασία, ενώ οι παραγωγές που θα παρουσιαστούν προέρχονται από Ιαπωνία, Γαλλία, Βρετανία, Βέλγιο, Ιράκ και Ελλάδα. Ανάμεσα στους σημαντικούς συμμετέχοντες χορογράφους, σημειώνουμε τους: Σαμπούρο Τεσιγκαουάρα, Εα Σόλα, Ξαβιέ Λε Ρουά, Ζοζέφ Νατζ, Μουχανάντ Ρασίντ, Ματίλντ Μονιέ, Λα Ριμπό κ.ά. Η Ελλάδα εκπροσωπείται από τους Αντώνη Φωνιαδάκη και Κατερίνα Παπαγεωργίου.