Αρχικά ο Ερρίκος Ιψεν προόριζε το μακροσκελές έμμετρο έπος του Πέερ Γκυντ όχι για τη σκηνή αλλά για διάβασμα. Ετσι μπορούσε να περιγράψει με άνεση τις απίθανες περιπέτειες οι οποίες οδηγούν τον επίσης απίθανο ήρωά του από τα σκανδιναβικά βουνά στις αφρικανικές ερήμους και από τον χωριάτικο νορβηγικό γάμο σε ένα μαροκινό φρενοκομείο. Μπορούσε επίσης να παρουσιάσει τους πολυάριθμους ήρωές του, καμιά σαρανταριά συνολικά, και να φιλοτεχνήσει το μείγμα πραγματικότητας και φαντασίας και τις φιλοσοφικές αναζητήσεις που θεωρείται ότι συνιστούν την ουσία του έργου. Κατά τούτο ο Πέερ Γκυντ αποτελεί πρόκληση για τους ανθρώπους του θεάτρου. Ο τελευταίος που δοκίμασε την τύχη του στο δύσκολο εγχείρημα είναι ο σκηνοθέτης Ντόμινικ Χιλ με μια παράσταση που πρωτοπαρουσιάστηκε στη Σκωτία, παιζόταν ως χθες στο λονδρέζικο Βarbican και ήδη ξεκινάει περιοδεία ανά το Ηνωμένο Βασίλειο. Οι κριτικοί είναι μοιρασμένοι. Αλλοι προτιμούν το πρώτο μέρος του θεάματος, άλλοι το δεύτερο και άλλοι κανένα από τα δύο υποστηρίζοντας ότι η παράσταση, που βασίζεται σε «εκσυγχρονισμένη» διασκευή, δεν ξεπέρασε τις- ανυπέρβλητες άλλωστε, όπως πιστεύουν – αδυναμίες του έργου, η μικρότερη από τις οποίες δεν είναι η τρίωρη διάρκειά του. Πολλά πάντως και θερμά είναι τα σχόλια για τους δύο πρωταγωνιστές, την Ασλι Σμιθ ως Σόλβεϊγκ και τον Κιθ Φλέμινγκ ως νεαρό Πέερ Γκυντ (στα γεράματά του τον υποδύεται ο Γκέρι Μάλγκριου).
ARS… BREVIS,της ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ ΖΕΝΑΚΟΥ, ΤΟ ΒΗΜΑ, 17/5/2009
Οχι: «Δεν «“αποχώρησε” από τον ΘΟΚ, αλλά αντίθετα ο Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου έπαυσε τον κ. Μαστοράκη από τα καθήκοντά του», με ενημερώνει με σχετική επιστολή ο πρόεδρος του ΔΣ του ΘΟΚ κ. Δημήτρης Καραγιάννης και με καλεί να διορθώσω το λάθος- «δεν είσθε σωστά ενημερωμένη», επισημαίνει. * * *Πράγματι. Ο ΘΟΚ έπαυσε τον Νίκο Μαστοράκη. Και εγώ, προσωπικά, εξακολουθώ να πιστεύω ότι όταν ένας καλός σκηνοθέτης φεύγει και αντ΄ αυτού έρχεται μια «ομαδική σκηνοθεσία», πρώτο θύμα είναι η παράσταση και οι θεατές… * * *Απορώ όμως γιατί ένα θέατρο να επαίρεται για το γεγονός ότι «έπαυσε» τον συγκεκριμένο σκηνοθέτη… * * * Από τον περασμένο Φεβρουάριο ο Μαστοράκης κατέβηκε στη Μεγαλόνησο (όπου έμεινε για ένα δίμηνο), θέλοντας να διοργανώσει την παράσταση και να κάνει τη διανομή για τις «Νεφέλες» του Αριστοφάνη, την εναρκτήρια παράσταση των Επιδαυρίων 2009. * * * Δεν επαρκούσαν όμως οι ηθοποιοί και σίγουρα δεν βρήκε ανάμεσα στους Κυπρίους του ΘΟΚ τον δικό του Φειδιππίδη. Οπότε και θέλησε να καλέσει έναν ηθοποιό από την Αθήνα. * * * Αιτία ή αφορμή, οι σχέσεις ανάμεσα στον σκηνοθέτη και στο θέατρο κλονίστηκαν. Εκείνος έφθανε στο «αμήν» για να φύγει- αλλά τον κρατούσε η σκέψη να φθάσει η παράσταση σε αίσιο τέλος. Ο ΘΟΚ προτίμησε να τον παύσει… * * * Τι απομένει από όλη αυτή την ιστορία; Μια παράσταση που θα έχει «ομαδική» σκηνοθεσία και κάτι ακόμη, που επισημαίνει ο Νίκος Μαστοράκης. «Λασπολόγησαν εναντίον μου, αλλά δεν θα τους απαντήσω.» * * * Τον πρώτο του Τσέχωφ θα σκηνοθετήσει τον προσεχή χειμώνα ο Στάθης Λιβαθινός: Πρόκειται για τον «Βυσσινόκηπο», το οποίο και θα ανεβάσει για την Πράξη της Μπέτυς Αρβανίτη και του Βασίλη Πουλαντζά στο Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας. * * * Συνεχίζοντας τη συνεργασία του για τρίτη φορά- μετά τη «Βάσα» και την «Επίσκεψη της γηραιάς κυρίας»-, ο Λιβαθινός θα προχωρήσει σε έναν συνδυασμό. Μαζί με την Μπέτυ Αρβανίτη, τον Γιάννη Φέρτη, τον Κώστα Γαλανάκη, την Τζίνη Παπαδοπούλου και τον Βασίλη Καραμπούλα θα παίξουν ορισμένα από τα παιδιά της πρώην Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού (Παπανικολάου, Σαββίδου, Τρουπάκης, Ιωακειμίδης, Συμεού). * * * Εκτός από τον «Βυσσινόκηπο», ο Λιβαθινός θα (ξανα)σκηνοθετήσει «Το κτήνος στο φεγγάρι», το εξαιρετικά ενδιαφέρον, και τόσο επιτυχημένο στην Ελλάδα και διεθνώς, έργο του Ρίτσαρντ Καλινόσκι με το οποίο ο σκηνοθέτης εγκαινίασε, το 1999, τη συνεργασία του με τον Δημήτρη Τάρλοου και τον Δόλιχο. * * * Δέκα χρόνια μετά, πάλι με τον Δημήτρη Τάρλοου (και σε δική του μετάφραση) και την Ταμίλα Κουλίεβα, η παράσταση θα ζωντανέψει στο Πορεία. Στο επίκεντρο το ζευγάρι των Αρμενίων (Αράμ και Σέτα Τομασιάν) που επέζησαν της Γενοκτονίας του 1915 και μεταναστεύουν στην Αμερική. «Το κτήνος στο φεγγάρι» ανέβασε πριν από δύο μήνες το ΔΗΠΕΘΕ Βόλου. * * * ΥΓ.: Μπορεί να τελειώνει απόψε η «Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.», αλλά, ευτυχώς, θα συνεχιστεί και του χρόνου. Οπου υπάρχει ταλέντο…
Αρχικά ο Ερρίκος Ιψεν προόριζε το μακροσκελές έμμετρο έπος του Πέερ Γκυντ όχι για τη σκηνή αλλά για διάβασμα. Ετσι μπορούσε να περιγράψει με άνεση τις απίθανες περιπέτειες οι οποίες οδηγούν τον επίσης απίθανο ήρωά του από τα σκανδιναβικά βουνά στις αφρικανικές ερήμους και από τον χωριάτικο νορβηγικό γάμο σε ένα μαροκινό φρενοκομείο. Μπορούσε επίσης να παρουσιάσει τους πολυάριθμους ήρωές του, καμιά σαρανταριά συνολικά, και να φιλοτεχνήσει το μείγμα πραγματικότητας και φαντασίας και τις φιλοσοφικές αναζητήσεις που θεωρείται ότι συνιστούν την ουσία του έργου. Κατά τούτο ο Πέερ Γκυντ αποτελεί πρόκληση για τους ανθρώπους του θεάτρου. Ο τελευταίος που δοκίμασε την τύχη του στο δύσκολο εγχείρημα είναι ο σκηνοθέτης Ντόμινικ Χιλ με μια παράσταση που πρωτοπαρουσιάστηκε στη Σκωτία, παιζόταν ως χθες στο λονδρέζικο Βarbican και ήδη ξεκινάει περιοδεία ανά το Ηνωμένο Βασίλειο. Οι κριτικοί είναι μοιρασμένοι. Αλλοι προτιμούν το πρώτο μέρος του θεάματος, άλλοι το δεύτερο και άλλοι κανένα από τα δύο υποστηρίζοντας ότι η παράσταση, που βασίζεται σε «εκσυγχρονισμένη» διασκευή, δεν ξεπέρασε τις- ανυπέρβλητες άλλωστε, όπως πιστεύουν – αδυναμίες του έργου, η μικρότερη από τις οποίες δεν είναι η τρίωρη διάρκειά του. Πολλά πάντως και θερμά είναι τα σχόλια για τους δύο πρωταγωνιστές, την Ασλι Σμιθ ως Σόλβεϊγκ και τον Κιθ Φλέμινγκ ως νεαρό Πέερ Γκυντ (στα γεράματά του τον υποδύεται ο Γκέρι Μάλγκριου).
