- Δεκατέσσερις ηθοποιοί, μπροστά σε σαράντα τέσσερις θεατές, παρουσιάζουν τις είκοσι τέσσερις σκηνές του έργου του Μάνου Λαμπράκη«Ρuerto Grande» (2005) που σκηνοθετεί η Ρούλα Πατεράκη. Πρόκειται για ένα σύγχρονο μετα-κείμενο το οποίο έχει ως αφετηρία τον «Βόιτσεκ» του Γκέοργκ Μπίχνερ και διαδραματίζεται μέσα σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης. Το κοινό παρακολουθεί τον βασανισμό και τη σταδιακή αποκτήνωση του Μπούνκερ- ενός κρατουμένου που θα ξεπεράσει κάθε όριο. Μέσα από έναν λόγο ελλειπτικό και «ασθμαίνοντα», οι άνθρωποι – ή ό,τι έχει απομείνει από αυτούς-, οδηγούνται σε αδιέξοδο και αφανισμό. Το απόλυτο κακό θριαμβεύει(;). «Μεγάλο Λιμάνι» ή «Μεγάλο Πέρασμα», το «Ρuerto Grande» φέρνει στη σκηνή πρόσωπα τα οποία μάταια προσπαθούν να επιβιώσουν μέσα σε έναν κόσμο που καταρρέει. Όλοι και όλα είναι σε κρίση- ακόμη και το κακό μοιάζει ανίσχυρο μπροστά στην οργανωμένη φρίκη που οδηγεί στην καταστροφή. Χωρίς καμία ελπίδα.
- «Ο συνδυασμός του χώρου και του θέματος, που είναι ακραίο και μελλοντολογικό, δημιουργεί αντιδράσεις από τους θεατές, οι οποίοι δεν μπορούν να σταθούν απαθείς απέναντι σε αυτό που βλέπουν. Είναι ένα έργο προβοκατόρικο που ζορίζει το κοινό», λέει η Ρούλα Πατεράκη λίγο πριν από την πρεμιέρα και μετά τις τρεις προπαραστάσεις που δόθηκαν για φίλους στον Χώρο Ιστορικής Μνήμης (1941-1944), πρώην κρατητήρια της Κομαντατούρ, στο αριθμό 4 της οδού Κοραή. «Δεν ξέρεις πού να το τοποθετήσεις αυτό το έργο- έχει μια λογική μελλοντολογική. Ακόμη και οι εξουσιαστές δεν είναι απόλυτα καταδικασμένοι, σαν να έχει και για αυτούς μια κατανόηση», σχολιάζει η σκηνοθέτρια, η οποία γοητεύτηκε και αγάπησε βαθιά αυτό το έργο.
- «Χρόνια είχα ν΄ αγαπήσω τόσο πολύ κάτι», παραδέχεται και μιλάει για το κείμενο που διαθέτει«ποιητικό τρόπο», ενώ παράλληλα είναι μια«ρεαλιστική πρόζα, με τη βία που τρομάζει πραγματικά». Και συμπληρώνει ότι οι νέοι είναι εκείνοι που δείχνουν έτοιμοι να το αγκαλιάσουν γιατί τους αγγίζει, ενώ η εκλογίκευση των μεγαλυτέρων αποτελεί πρόβλημα. «Έχει πολύ ενδιαφέρον όλο αυτό, μέσα σε έναν χώρο που λειτουργεί άμεσα με το κοινό- είναι τόσο κοντά που συμμετέχουν… Νιώθουν σαν μάρτυρες». Παραλληλίζοντας το έργο με τον «Βόιτσεκ», η σκηνοθέτρια αναφέρεται στην καθοριστική αποσπασματικότητα η οποία επιτρέπει στον καθένα να βάλει όποια σειρά θέλει στις σκηνές.
- «Παρακολουθούμε τις διεργασίες των εξουσιών σε έναν άνθρωπο,που τον φτιάχνουν όπως θέλουν και τον κάνουν φονιά- σκοτώνει τη γυναίκα του αλλά και τον εαυτό του. Κάτι παρόμοιο, αν όχι το ίδιο, συμβαίνει και στον Μπούνκερ, αλλά είναι ακόμη πιο σκληρό. Η παράσταση είναι σαν να βγαίνει από τον χώρο». Και καταλήγει: «Πρόκειται για μια διαμαρτυρία του ανθρωπισμού απέναντι σε οποιαδήποτε μορφής εξουσία που ασκεί πιέσεις. Ο Λαμπράκης έχει γράψει ένα σύγχρονο πολιτικό έργο. Όπως η “Μηχανή Άμλετ” του Χάινερ Μίλερ, είναι κάτι αντίστοιχο. Έχει τη σωστή αναρχία – όπως πρέπει να είναι σήμερα το πολιτικό θέατρο». Και ο συγγραφέας προσθέτει: «Γράφοντας το “Ρuerto Grande”, κατάλαβα ότι ο έρωτας και το σώμα οφείλουν να έχουν πολιτική διάσταση. Το ίδιο και το θέατρο. Δεν ξέρω αν έγραψα πολιτικό έργο ή μια παραβολή», και προσθέτει, γύρω του, σαν συγγενείς του, τον Μπίχνερ και τη Σάρα Κέιν.
Το έργο «Ρuerto Grande» του Μάνου Λαμπράκη παρουσιάζεται από το Δραματικό Θέατρο της Ρούλας Πατεράκη. Παίζουν: Κοσμάς Φοντούκης, Διονύσης Ποταμίτης, Ενκε Φεζολάρι, Λένικα Αρφάνη, Κώστας Σειραδάκης, Γιάννης Παπαδόπουλος, Σαράντος Ρηγάκος κ.ά. Παραστάσεις στον Χώρο Ιστορικής Μνήμης (1941-1944), πρώην κρατητήρια της Κομαντατούρ, Κοραή 4. Τρίτη- Κυριακή, στις 21.00. Ως τις 31 Μαΐου.
