29

Μαρ

ΛΟΝΔΙΝΟ. “ΑΚΑΘΑΡΣΙΕΣ” ΚΑΙ “ΕΘΝΙΚΟΙ ΘΗΣΑΥΡΟΙ”

  • Γιατί «αυτοξεκοιλιάστηκε» ο Γιούκιο Μισίμα (1925-70); αναρωτιέται βρετανίδα κριτικός. Προφανώς, απαντά η ίδια, επειδή υποχρεώθηκε να δει πολλές φορές το θεατρικό του έργο Μαντάμ ντε Σαντ. Αυτό το παράτολμα ειρωνικό σχόλιο συνοψίζει τη στάση μέρους τουλάχιστον της λονδρέζικης κριτικής απέναντι στη Μαντάμ ντε Σαντ που παίζεται στο θέατρο Wyndhams (ως τις 23 Μαΐου).
  • Πολυσυζητημένος ο ιάπωνας συγγραφέας – κυρίως μετά την τελετουργική αυτοκτονία του – τόσο για το εκτεταμένο λογοτεχνικό έργο του όσο και για τις αναχρονιστικές ιδέες του, με πολλούς θαυμαστές αλλά και άλλους τόσους πολεμίους, στη Μαντάμ ντε Σαντ καταπιάνεται με τη σύζυγο του διαβόητου μαρκησίου, που έδωσε το όνομά του στον σαδισμό, με τη μητέρα της και με μερικές άλλες γυναίκες που τον είχαν γνωρίσει και που αφηγούνται τα κακόφημα κατορθώματά του, χωρίς ο ίδιος ο Μαρκήσιος ντε Σαντ να εμφανίζεται καθόλου.
  • Πέρα από αυτές τις αφηγήσεις, στο έργο δεν συμβαίνουν πολλά πράγματα. Οι βρετανικές κριτικές επιμένουν στις περιγραφές για να τονίσουν ότι η σχοινοτένειά τους αμιλλάται τη φρίκη τους. Αναγνωρίζουν ότι η παράσταση ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις του έργου όσον αφορά τη θεαματική πλευρά του, κυρίως χάρη στα πλούσια κοστούμια εποχής, τα οποία ωστόσο χλευάζουν και χαρακτηρίζουν «σπατάλη ταλέντου» τη συμμετοχή σε αυτήν την «ακαθαρσία», όπως τη λένε, του «εθνικού θησαυρού» Τζούντι Ντεντς.

ARS… BREVIS, της αναστασιας ζενακου, το βήμα, Κυριακή 29 Μαρτίου 2009

1035 days ago Short URL Σχόλια

Μισίμα Γιούκιο

29

Μαρ

Το διαμάντι του Πειραιά θα ξαναλάμψει. Το Δημοτικό Θέατρο αποκαλύπτει την παλιά εντυπωσιακή ξύλινη σκηνή του, από τις ελάχιστες που σώζονται στην Ευρώπη

  • cf84cebf-ceb4ceb7cebccebfcf84ceb9cebacf8c-ceb8ceadceb1cf84cf81cebf-cf80ceb5ceb9cf81ceb1ceb9ceacΣτην εποχή του ήταν το στολίδι του Πειραιά κι ένα από τα ωραιότερα κτίρια της Ελλάδας. Το Δημοτικό Θέατρο ήταν επιβλητικό και μνημειακό. Κι όταν πέρασε ο καιρός που η αφρόκρεμα της περιοχής κατέφευγε στα εντυπωσιακά καθίσματα και τα βελούδινα μεγαλεία, άλλαξε χρήσεις και ενοίκους, όλοι αναγνώριζαν ότι το «διαμάντι» του Πειραιά είναι ένα σπουδαίο κτίριο. Ωστόσο, κανείς δεν έσπευδε να το «βοηθήσει» oυσιαστικά. Κάτι ο πόλεμος, κάτι οι σεισμοί και οι άστοχες επεμβάσεις, το θέατρο έπεσε θύμα της γραφειοκρατίας, σε κάποιες περιπτώσεις και της άγνοιας. Δεν το αντιμετώπισαν ως ένα σπουδαίο μνημείο της νεότερης αρχιτεκτονικής μας ιστορίας, γι’ αυτό δεν ελήφθησαν γενναίες αποφάσεις, με το όποιο οικονομικό κόστος αυτές συνεπάγονται.
  • Τώρα, τα νέα που αφορούν το λαμπρό οικοδόμημα είναι ευχάριστα. Οχι μόνο γιατί θα είναι έτοιμο (αν όλα πάνε καλά) ώς το τέλος του 2010, αλλά επειδή στα «σπλάχνα» του κρύβει μια έκπληξη: την παλιά εντυπωσιακή ξύλινη σκηνή του, από τις ελάχιστες που σώζονται στην Ευρώπη. Ενα ολόκληρο εργοτάξιο κάτω από την υπάρχουσα σκηνή. Τέσσερις – πέντε σκηνές υπάρχουν σαν κι αυτή, λένε οι ειδικοί. Αυτή προσπαθεί να σώσει η Διεύθυνση Αναστήλωσης Νεώτερων και Σύγχρονων Μνημείων του υπουργείου Πολιτισμού, που την αποτύπωσε με σκοπό να τη δώσει και πάλι προς λειτουργία. Οσο για τον Δήμο του Πειραιά, αυτός φρόντισε για τα περαιτέρω: τον οργανισμό λειτουργίας του. Δεν αρκεί να έχεις ένα πρωτότυπο έργο του ευρωπαϊκού κλασικισμού, αλλά πρέπει να ξέρεις και πώς θα το εκμεταλλευθείς σωστά.

Ενας ξύλινος σκελετός

  • Ας γυρίσουμε, όμως, πολλά χρόνια πίσω. Εφημερίς 15 Μαρτίου 1895: «Αι σκηνογραφίαι ανέρχονται και κατέρχονται υπό το δάπεδον χωρίς να διπλούνται, διότι το ύψος άνω της σκηνής και, το βάθος υπό το δάπεδον αυτής έχει τας αυτάς διαστάσεις με το ορώμενον μέρος της σκηνής. Διά των ποικίλων άνωθεν και κάτωθεν μηχανημάτων δύνανται μετά καταπληκτικής ευκαιρίας να εκτελώνται παντός είδους εναέριοι η υποχθόνιοι εμφανίσεις έστω και αι μάλλον πολυπρόσωποι». Ο αρθρογράφος έχει εντυπωσιαστεί από τη σκηνή «κάτι τι έκτακτον δι’ ελληνικόν θέατρον», τις εισόδους, τις εξόδους και τα 22 δωμάτια «εις χρήσιν των υποκριτών».

Εκπληξη

  • Οι εργάτες που ξήλωναν μήνες πριν τα παλιά σανίδια, έμειναν άναυδοι με αυτό που αντίκρισαν από κάτω. Ξύλινοι δυνατοί κύλινδροι που κάποτε στριφογύριζαν δίνοντας ώθηση στα σχοινιά, τροχαλίες και σταγκόνια. Η τεχνολογία του 1895. Ανάμεσα στα «ευρήματα» ακόμη και τραμπουκέτα: αυτά που εξαφάνισαν ή εμφάνιζαν στη σκηνή ηθοποιούς και σκηνικά.
  • Το Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά θεμελιώθηκε επί δημαρχίας Ομηρίδη Σκυλίτση το 1884 και εγκαινιάστηκε το 1895. Τα σχέδια ήταν του Ιωάννη Λαζαρίμου, αρχιτέκτονα του Δήμου. Ανήκει στον τύπο του μεγαλόπρεπου γαλλικού θεάτρου Grand Theatre, όπου η σύνθεση των όγκων είναι αποτέλεσμα αισθητικών κριτηρίων και οργανικής έκφρασης των διαφορετικών λειτουργιών. Το πρότυπό του, βέβαια, ήταν η όπερα του Παρισιού. Ο υδραϊκής καταγωγής αρχιτέκτονας που σχεδίασε πολλά δημόσια κτίρια, αρχοντικά και μεγαλοπρεπείς ναούς, «από τον γερμανικό κλασικισμό –με πρότυπο την όπερα του Βερολίνου–, έλαβε τη σύλληψη των καθαρών όγκων με τα δύο κυρίαρχα στοιχεία, το επιβλητικό πρόπυλο της εισόδου και την αετωματική στέγη, καθώς και τα επιμέρους νεοκλασικά μορφολογικά στοιχεία», είχε επισημάνει ο Ν. Χαρκιολάκης (προϊστάμενος της Διεύθυνσης Αναστήλωσης Νεώτερων και Σύγχρονων Μνημείων) στο Κεντρικό Συμβούλιο Νεώτερων Μνημείων. Τώρα, δρομολογείται να συζητηθεί πάλι στο ΚΣΝΜ προκειμένου να τροποποιηθεί η αρχική μελέτη ώστε να διατηρηθεί η αρχική σκηνή.

Ακμή και παρακμή

  • Από τη σκηνή του πέρασαν μεγάλες φυσιογνωμίες του θεάτρου, με κορυφαίο τον Ροντήρη. Και την πεταλόσχημη γαλλικού τύπου αίθουσα με την πλατεία, τις δύο σειρές θεωρείων, τον εξώστη και το υπερώο θαύμασαν πολλές γενιές. Οι ένοικοι επίσης ποίκιλλαν. Το Φρουραρχείο, το Εργατικό Κέντρο Πειραιά, σωματεία, μαθητές και βέβαια οι πρόσφυγες της Μικρασιαστικής Kαταστροφής. Δέχθηκε όμως και επεμβάσεις ετερόκλητες που προκάλεσαν αλλοιώσεις στη φυσιογνωμία του. Τα σχόλια για την αδιαφορία άρχισαν από το 1904. Γράφει η εφημερίδα «Σφαίρα»: «Και θα είσαν αναμφιβόλως μεγαλείτεραι αι πρόσοδοι και επιτυχεστέρα η διοίκησις των οικονομικών εάν δεν ανεμίγνυεν όλως διόλου την ολίγον βρωμεράν μουρίτσαν της η πολιτική και το κόμμα και αι συμπάθειαι των κρατούντων».

Π. Φασούλας: «Ετοιμάζουμε τον οργανισμό»

  • «Αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε έναν οργανισμό ώστε να ’ναι αυτόνομο το Δημοτικό Θέατρο. Να μπορέσει να αναπτύξει πολιτιστική δράση», λέει στην «Κ» ο δήμαρχος Πειραιά Παναγιώτης Φασούλας. «Κι αυτό γιατί κανένας δήμαρχος, όποιος και να ’ναι, δεν μπορεί να ταυτίζει τη λειτουργία ή δραστηριότητά του με αυτή του θεάτρου. Προχωρήσαμε στη δημιουργία οργανωτικής επιτροπής προγράμματος ώστε το 2010 που θα ’ναι έτοιμο το θέατρο να μπορέσει να λειτουργήσει». Η επιτροπή αποτελείται από ανθρώπους του πνεύματος, επιχειρηματίες, αρχιτέκτονες κ.ά. Ανάμεσά τους ο Βασίλης Βασιλικός, η Βάσω Παπαντωνίου, ο Μάνος Περάκης κ.ά. «Θα οργανώσουμε και διεθνές συνέδριο με προσωπικότητες τόσο του θεάτρου όσο και γενικότερα της τέχνης για να ανταλλάξουμε απόψεις και προτάσεις για την αξιοποίησή του σε βάθος χρόνου». Οι ιδέες είναι πολλές: ένα δίκτυο με τα εναπομείνοντα ανάλογα θέατρα στην Ευρώπη.
  • «Στα αξιολογότερα μνημεία της δημόσιας αρχιτεκτονικής μας του περασμένου αιώνα», όπως το εντάσσει η καθηγήτρια του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών Ελένη Φεσσά – Εμμανουήλ, το Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά όλοι εύχονται να ξεφύγει από την παρακμή του.
  • Το έργο άρχισε να εκτελείται εδώ κι ένα χρόνο από τις υπηρεσίες του ΥΠΠΟ με συνολικό προϋπολογισμό 36.000.000 ευρώ.
  • Της Γιωτας Συκκα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Kυριακή, 29 Mαρτίου 2009

1035 days ago Short URL Σχόλια

Δημοτικό Θέατρο Πειραιά

29

Μαρ

Τολμηρή ματιά. Ο Αντώνης Καλογρίδης ασχολείται για πρώτη φορά με νεοελληνικό έργο…
  • Ο σκηνοθέτης και σκηνογράφος της παράστασης Αντώνης Καλογρίδης ασχολείται για πρώτη φορά με νεοελληνικό έργο και με τη δική του τολμηρή ματιά αναδεικνύει όλα τα στοιχεία τα οποία συνιστούν μία, στην ουσία, «μαύρη κωμωδία» γεμάτη ανατροπές, που «παίζει» με την υφή των ονείρων του ανθρώπου. Αντιμετωπίζει «Το Μαύρο Κουτί» σαν το δικό μας καθρέφτη στον οποίο δεν προλαβαίνουμε ή και αποφεύγουμε να κοιταχτούμε και με ανάγλυφα χρώματα «καλύπτει» και «αποκαλύπτει» τους ήρωές του, τους σημερινούς νέους και τη θέση τους απέναντι στην οικογένεια, στον τόπο τους, στα ιδανικά τους.
  • Δίπλα στους πρωταγωνιστές Κώστα Καζάκο («πατέρα») όπως και τον συγγραφέα – ηθοποιό Γιώργο Ηλιόπουλο («γιο») οι Αννα Γεραλή, Αθηνά Μαξίμου και Ντορέττα Παπαδημητρίου. Η πρωτότυπη μουσική σύνθεση και τα τραγούδια είναι του Θοδωρή Οικονόμου σε στίχους και ερμηνεία του ίδιου – εκτός από ένα νανούρισμα σε στίχους Μ. Γκανά και τη φωνή της Π. Ζούνη. Οι φωτισμοί είναι της Κατερίνας Μαραγκουδάκη και τα βίντεο-Αρτ του Αντώνη Μπακόπουλου. [Ριζοσπάστης, 29/03/2009]

1035 days ago Short URL Σχόλια

Καλογρίδης Αντώνης/Το μαύρο κουτί

29

Μαρ

Κώστας Καζάκος – Γιώργος Ηλιόπουλος: Σχέση δασκάλου – μαθητή
  • Ο Γιώργος Ηλιόπουλος, παλιός μαθητής του Κώστα Καζάκου, με συγκίνηση συνεργάζεται με τον δάσκαλό του – «ένα όνειρο ζωής» όπως ο ίδιος λέει – και μετά το επιτυχημένο έργο του «Τα μυστικά της αποτυχίας μου» καταπιάνεται με ένα επίκαιρο αλλά διαχρονικό θέμα, κλείνοντας παρόν και παρελθόν, αλήθειες και ψέματα, πραγματικότητα, ψευδαισθήσεις, όνειρα και εφιάλτες σε ένα «Μαύρο Κουτί», που αφιερώνει στον πατέρα του.«Ο δάσκαλός μου είναι σημείο αναφοράς», λέει ο Γιώργος Ηλιόπουλος, «μια βάση για να επιστρέψω. Δεν τον αγαπώ απλά, τον λατρεύω. Του είμαι ευγνώμων για τον κόσμο που μου χάρισε. Κάθε φορά που παίζω στο θέατρο, τον τοποθετώ σε κάποια θέση στην πλατεία – τον έχω πάντα μαζί μου. Από την πρώτη μέρα της σχολής ονειρευόμουν τη στιγμή να παίξω μ’ αυτόν και είναι τώρα πραγματικά απολαυστική. Είναι το χιούμορ του, ο τρόπος σκέψης του, η χαρά του όταν ανακαλύπτει κάτι, η γενναιοδωρία του στη σκηνή».
  • Αλλά και ο δάσκαλος μιλάει με συγκίνηση και περηφάνια για τον μαθητή του και το έργο του. «Το πρώτο του έργο το έγραψε και το ανεβάσαμε στο θέατρο “Τζένη Καρέζη” με τους συμμαθητές του. Ηταν η πρώτη σκηνική του εμπειρία για να ακολουθήσουν κι άλλες πολλές. Οταν μου έφερε το έργο του το περασμένο καλοκαίρι έπαθα σοκ. Δραματουργικά έχει μια πλήρη δομή. Θα μπορούσε, μάλιστα, να έχει μια διάσημη υπογραφή. Υπάρχει συνέπεια στην εξέλιξη των χαρακτήρων του, υπάρχει στόχος. Είναι ένα έργο σύγχρονο, επίκαιρο και μαζί ένα έργο διαχρονικό. Δίνει στο θεατή ζωντανές εικόνες της ζοφερής πραγματικότητας, που είναι γεμάτη βαρβαρότητα και πρωτογονισμό, ώστε ο καθένας να κάνει άμεσα τις αναγωγές στις προσωπικές του εμπειρίες».
  • Τρία έργα του Γιώργου Ηλιόπουλου σε ισάριθμες θεατρικές σκηνές μέσα στο Μάρτιο υποδηλώνουν μια εντυπωσιακή παρουσία. Ο ταλαντούχος θεατρικός συγγραφέας και ηθοποιός δίνει το παρών με δύο καινούρια έργα, το «Μαύρο κουτί», στο θέατρο «Τζένη Καρέζη», και στη Θεσσαλονίκη, όπου το ΚΘΒΕ ανεβάζει, στη σκηνή της Μονής Λαζαριστών τη «Δεύτερη ευκαιρία» σε σκηνοθεσία Τάκη Τζαμαργιά. Μια ιστορία για δύο αδέλφια που ζουν μαζί έως ότου μια γυναίκα μπαίνει ανάμεσά τους. Ενώ από το Φλεβάρη παρουσιάζεται το έργο του «Bedtime stories», στο Θέατρο «Παραμυθίας» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Δεγαΐτη. [Ριζοσπάστης, 29/03/2009]

1035 days ago Short URL Σχόλια

Ηλιόπουλος Γιώργος/Καζάκος Κώστας

28

Μαρ

Το Εθνικό Θέατρο παρουσιάζει τον «Κλήρο του μεσημεριού» του Κλοντέλ στην Πειραιώς 260

  • Τέσσερις ζωές στο απομεσήμερο


  • Η θάλασσα κουνάει αρκετά. Οι επιβάτες του πλοίου μπαλαντζάρουν λίγο, καθώς μετακινούνται στο κατάστρωμα του καραβιού. Τους παρακολουθούμε έναν έναν, δύο δύο ή όλους μαζί, και τους τέσσερις. Τρεις άντρες και μια γυναίκα. Μια μοιραία, ποθητή γυναίκα, η οποία είναι παντρεμένη με τον έναν από τους τρεις, και έχει παλιές ιστορίες, άλυτες και μπερδεμένες, με τους άλλους δύο.
  • Αυτοί είναι οι ήρωες του γνωστού έργου του Πολ Κλοντέλ «Ο κλήρος του μεσημεριού», που παρουσιάζει φέτος το Εθνικό Θέατρο σε μετάφραση Στρατή Πασχάλη και σκηνοθεσία Γιόσι Βίλερ. Οι θεατές του Χώρου Η της Πειραιώς 260 έχουν μπροστά τους ένα απόλυτα μίνιμαλ σκηνικό το οποίο γεμίζουν οι τέσσερις φιγούρες των ηρώων. Και οι αναζητήσεις τους, φυσικά. Τα αδιέξοδα πάθη τους, οι κρυμμένοι έρωτες, οι ελπίδες τους, οι διαψεύσεις τους, η αυτοκαταστροφική τους διαδρομή.
  • Πίσω από τις γραμμές αυτού του έργου βλέπουμε τον ίδιο τον Γάλλο διπλωμάτη και συγγραφέα, τα δικά του πάθη. Αλλωστε, και το ίδιο το έργο «Ο κλήρος του μεσημεριού» έχει μια πολύ ιδιαίτερη ιστορία. Το είχε γράψει το 1905 ο Κλοντέλ και κανείς δεν γνώριζε ότι υπήρχε. Αφορούσε μια προσωπική του ιστορία, από τα χρόνια που υπηρέτησε ως διπλωμάτης στην Κίνα. Το 1906 τυπώθηκε σε μια ιδιωτική έκδοση 150 αντιτύπων και «κατά τον Κλοντέλ ήταν η κραυγή μιας καθαρά προσωπικής έξαψης και ένα κομμάτι παρελθόντος που καλύτερα θα ήταν να μείνει στο παρελθόν», σημειώνει ο θεατρολόγος Tilman Raabke. Ο Ζαν Λουί Μπαρό, ο άνθρωπος που επιμελήθηκε και παρουσίασε όλα τα έργα του, ήταν εκείνος που επέμενε -και έπεισε τελικά τον Κλοντέλ- να το πρωτοπαρουσιάσει. Οχι χωρίς δυσκολίες. «Η αλληλογραφία του Κλοντέλ με τον Μπαρό καθρεφτίζει τη μάχη γύρω από το κείμενο, την οποία φαίνεται να κερδίζει ο Μπαρό: αποκτάει το δικαίωμα για το πρώτο ανέβασμα, όμως η νίκη του είναι μερική, γιατί ο Κλοντέλ δεν δίνει το αρχικό κείμενο, αλλά ξαναγράφει ολόκληρο το έργο, ως κείμενο έκδοσης και ως εκδοχή για τη σκηνή», διαβάζουμε στο πρόγραμμα. Τις ερωτικές, ανθρωποφαγικές, ισοπεδωτικές, παθιασμένες σχέσεις αυτών των τεσσάρων ανθρώπων ζωντανεύουν στη σκηνή του Χώρου Η τέσσερις ταλαντούχοι ηθοποιοί: η Αμαλία Μουτούση ως Υζέ, ο Νίκος Κουρής ως Μεζά, ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος ως Αμαρλίκ και ο Νίκος Καραθάνος ως Ντε Σιζ. Στην αρχή όλα είναι ευγενικά, υπαινικτικά, με έναν υφέρποντα ερωτισμό και αντίστοιχη ειρωνεία. Στην πορεία προς την Κίνα τα πράγματα σκληραίνουν.
  • Η Υζέ προσπαθεί να απαγκιστρωθεί από τον άντρα της, τον Ντε Σιζ, και να ζήσει τον θαμμένο έρωτά της με τον Μεζά. Η ερωτική σκηνή των δύο ηθοποιών είναι από τις ωραιότερες στιγμές του έργου. «Είστε το μοναδικό ανθρώπινο πλάσμα που αγάπησα ποτέ. Δεν σας αγάπησα μόνο για μια στιγμή ηδονής, σαν μια ερωμένη, ούτε για λόγους ευπρέπειας, σαν σύζυγο. Ομως, ενάντια σε όλα, η καρδιά μου ρίχτηκε μέσα στην καρδιά σας», γράφει ο Κλοντέλ στην πραγματική Υζέ.

Ζόφος και απόγνωση

  • Το έργο κορυφώνεται καθώς προχωράει. Στην τρίτη πράξη το σκηνικό παραπέμπει σε παραίτηση, σε μιζέρια, σε εγκατάλειψη. Κυριαρχεί ο ζόφος και η απόγνωση. Η Υζέ είναι πλέον με τον Αμαρλίκ. Η γοητευτική Υζέ έχει μεταμορφωθεί σε σκιά του εαυτού της, παραμένοντας πάντα ποθητή, πάντα ερωτική, πάντα μοιραία. Τώρα έχουν απομείνει τρεις και εξακολουθούν να αναζητούν την ισορροπία τους.

  • «Μεσημέρι στον ουρανό. Μεσημέρι στο κέντρο της ζωής μας. Και όλοι εμείς, στην ίδια περίπου στιγμή της ύπαρξής μας, κυκλωμένοι από τον ορίζοντα, ελεύθεροι, αδέσμευτοι, απογειωμένοι, κοιτάζοντας πίσω και μπροστά μας», λέει ο Κλοντέλ μέσω των ηρώων του. «Ο κλήρος του μεσημεριού» είναι ένα έργο που απηχεί έντονα τις υπαρξιακές, ιδεολογικές και φιλοσοφικές αναζητήσεις του συγγραφέα του, αλλά απευθύνεται σε όλους εμάς, σε όλους όσοι βρίσκονται στο μεσημέρι της ζωής τους και κάνουν τους απολογισμούς τους, μετρώντας κέρδη και ζημιές, και χαράζουν νέες διαδρομές. Ενα σπουδαίο έργο, μια φινετσάτη παράσταση, τέσσερις χαρισματικοί ερμηνευτές.

  • Της Ολγας Σελλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 28/03/2009

1036 days ago Short URL Σχόλια

Κλοντέλ Πολ/Ο Κλήρος του μεσημεριού

28

Μαρ

“Δον Κιχώτης” από το Μπαλέτο και τη Συμφωνική Ορχήστρα του ιστορικού Θεάτρου Στανισλάφσκι της Μόσχας.

  • 3 - 12 Απριλίου 2009. Aπό το Μπαλέτο και τη Συμφωνική Ορχήστρα του ιστορικού Θεάτρου Στανισλάφσκι της Μόσχας . Διάρκεια: 2 ώρες 40′, 2 διαλείμματα. Μια ιστορική παράσταση. Μια αυθεντική, μοναδική στιγμή του κλασικού χορού. 70 χορευτές και 50 μουσικοί του ιστορικού Θεάτρου Στανισλάφσκι της Μόσχας φέρνουν από την καρδιά του παγωμένου Βορρά ένα ζεστό, συγκινητικό και κεντημένο σαν κομψοτέχνημα πολυθέαμα, με σκηνικό τον Ισπανικό Νότο.
  • Η μαγευτική μουσική του «αινιγματικού Μαέστρου» Ludwig Minkus, οι γιορτινές χορογραφίες του Alexander Gorsky και του Marius Petipa και οι εκπληκτικοί χορευτές του Θεάτρου Στανισλάφσκι παρουσιάζουν ένα μπαλέτο που έγραψε ιστορία. Από την ιστορική πρεμιέρα στη Μόσχα το 1869 των Μπαλέτων Μπολσόι μέχρι την πρώτη αναβίωση του μπαλέτου το 1981 από το Μπαλέτο Στανισλάφσκι και τον Alexei Tchichinadze και τη φετινή παραγωγή που φιλοξενεί το θέατρο Badminton, ο Δον Κιχώτης, ένα μπαλέτο σε τρεις πράξεις, έχει κατακτήσει μια μόνιμη θέση στο ρεπερτόριο των μεγαλύτερων συγκροτημάτων χορού παγκοσμίως. Τα μπαλέτα Δον Κιχώτης και Μπαγιαντέρα αποτελούν τις μεγαλύτερες επιτυχίες στην καριέρα του Ludwig Minkus, του αινιγματικού συνθέτη των Αυτοκρατορικών Ρωσικών Μπαλέτων.


Για όσους δε θυμούνται την ιστορία:

  • Μια ποιητική αλληγορία πάνω στη ματαιότητα του ρομαντισμού και την επαναστατική ορμή της τρέλας. Ένας αξέχαστος, μισότρελος ήρωας, καβάλα σ’ ένα ψωριάρικο άλογο, με τη συνοδεία του πιστού του υπηρέτη, αντιμέτωποι και οι δύο με γιγαντιαίους ανεμόμυλους και φανταστικούς εχθρούς, αντιμέτωποι με την απουσία του παραμυθιού από την πεζή πραγματικότητα. Η πανέμορφη Κίτρι ερωτεύεται το φτωχό κουρέα Μπαζίλιο. Ο πατέρας της όμως σχεδιάζει να την παντρέψει με τον πλούσιο Γκαμάτσο. Οι δύο εραστές καταφέρνουν να εξαπατήσουν τους πάντες μ’ ένα καλοδουλεμένο σχέδιο και να το σκάσουν με τη βοήθεια του Δον Κιχώτη και του Σάντσο Πάντσα. Ακολουθούν περιπλανήσεις στην επαρχία της Καστίλης, επεισοδιακές συναντήσεις με τους τσιγγάνους της περιοχής, όνειρα, παραληρήματα και τελικά μια μεγάλη γιορτή στο κάστρο του Δούκα. Μετά από τις απειλητικές ενέργειες του Δον Κιχώτη, ο Γκαμάτσο αποσύρεται και οι δυο εραστές καταλήγουν μαζί, ελεύθεροι και ευτυχισμένοι. Κάπου, κάπως διαφορετικά για τον καθένα, υπάρχει πάντα μια Δουλτσινέα, και οι νόμοι της ιπποσύνης ισχύουν για πάντα.

Stanislavsky & Nemirovich-Danchenko Moscow Academic Music Theatre

  • Τη φετινή χρονιά το θέατρο Στανισλάφσκι & Νεμίροβιτς-Νταντσένκο, ένας από τους τρεις πιο ιστορικούς φορείς πολιτισμού της Ρωσίας μαζί με το Θέατρο Μπολσόι και το Μπαλέτο Κίροφ-Μαρίνσκι, γιορτάζει τα 90 χρόνια του. Το όραμα των δύο μεγάλων μεταρρυθμιστών του θεάτρου του 20ου αιώνα, Κονσταντίν Στανισλάφσκι και Βλαντιμίρ Νεμίροβιτς-Ντατσένκο, για ένα πιο νατουραλιστικό θέατρο ξεκίνησε το 1897 με την ίδρυση του Moscow Art Theatre, αλλά επισημοποιήθηκε το 1941 με τη συνένωση των δύο ανεξάρτητων ομάδων τους σε μία που πήρε το όνομά τους.
  • Ο Κονσταντίν Στανισλάφσκι, διάσημος θεωρητικός, σκηνοθέτης, ηθοποιός και συγγραφέας, είναι γνωστός για την πρωτοποριακή μέθοδο υποκριτικής που ανέπτυξε, η οποία ωθούσε τους ηθοποιούς σε μια πιο «βιωματική» ερμηνεία του ρόλου. Η «μέθοδος Στανισλάφσκι», όπως ονομάστηκε αργότερα, υιοθετήθηκε από μεταγενέστερους δασκάλους υποκριτικής και θεατρικές ομάδες όπως τον διάσημο Lee Strasberg και το Group Theatre (1930). Το θέατρο απέκτησε ομάδα μπαλέτου το 1939 με την ένταξη του συγκροτήματος χορού της διάσημης μπαλαρίνας Victorina Krigher. Τόσο τα μπαλέτα που ανέβηκαν τις επόμενες δεκαετίες (ειδικά υπό τη διεύθυνση του Vladimir Burmeister την περίοδο 1950-1970), όσο και τα έργα όπερας, άφησαν εποχή και έφεραν στο προσκήνιο μια ολόκληρη γενιά νέων ταλέντων. Από το 1960 έως σήμερα, το θέατρο έχει πάρει μέρος σε διεθνή projects, έχει περιοδεύσει σε όλο τον κόσμο και έχει συνεργαστεί με άλλους ευρωπαϊκούς θεατρικούς οργανισμούς, καταξιωμένους χορογράφους και μουσικούς διευθυντές.


Τι έγραψε ο βρετανικός Τύπος για τον Δον Κιχώτη του Μπαλέτου Στανισλάφσκι

  • «..και η χορογραφία ζωντάνεψε στη σκηνή: οι χορευτές του μπαλέτου Στανισλάφσκι δούλεψαν με θέληση, με περίσσεια ενέργεια…ευχάριστοι, αξιοθαύμαστοι.Τα συγχαρητήριά μας.» [Financial Times]
  • «Μια απολαυστική παραγωγή που υποστηρίζεται με τον καλύτερο τρόπο από την ορχήστρα του Μπαλέτου Στανισλάφσκι.» [Τhe Observer]
  • «…η ορχήστρα εκτέλεσε τη μουσική του Minkus με πραγματικό ενθουσιασμό και σεβασμό, πράγμα ασυνήθιστο για κάποιες άλλες ορχήστρες που δίνουν την εντύπωση ότι κάνουν αγγαρεία όταν πρέπει να παίξουν μια κλασική παρτιτούρα.» [Ballet.co. Magazine]
  • «Αξίζει πραγματικά να δείτε τη σκληρή δουλειά των χορευτών και να νιώσετε τον ενθουσιασμό τους σε μια παράσταση με ξεχωριστό στυλ και “αέρα”.» [The Stage]
  • «Οι καταπληκτικοί χορευτές του Μπαλέτου Στανισλάφσκι της Μόσχας καταφέρνουν να ζεστάνουν το ψυχρό Λονδίνο με την παθιασμένη μεσογειακή ιστορία του Δον Κιχώτη και να χαρίσουν όλη τη φυσική τους ενέργεια σε αυτό το ισπανικό ρομάντζο.» [The Stage]

1036 days ago Short URL Σχόλια

Badminton Theater/Δον Κιχώτης

28

Μαρ

Η ρωσική εκδοχή μιας ισπανικής ιστορίας

Η ρωσική εκδοχή μιας ισπανικής ιστορίας

  • Η ρωσική εκδοχή της ισπανικής ιστορίας, με τη μουσική του Ludwig Minkus και τη χορογραφία του Alexander Gorsky (που με τη σειρά του βασίστηκε στην αρχική χορογραφία του Marius Petipa), σε προσαρμογή του Alexei Tchichinadze, είναι ένα ιδιαίτερα γιορτινό, χαρούμενο και δυναμικό μπαλέτο, γεμάτο θεαματικές χορογραφίες, character dancing, δεξιοτεχνία, ισπανικό ταμπεραμέντο, πλούσια ιστορία, 70 χορευτές και 50 μουσικούς. Οι αμέτρητες πιρουέτες ζαλίζουν ενώ τα πολύχρωμα κοστούμια εντυπωσιάζουν. Με το χορό και την κίνηση οι χορευτές καλούνται να εκφράσουν τα συναισθήματα και τις ιδιομορφίες του χαρακτήρα που υποδύονται, ενώ επιδεικνύουν βιρτουόζικη ικανότητα σε μερικές από τις πιο απαιτητικές χορογραφίες στην ιστορία του κλασικού μπαλέτου. Οι χορευτές-ταυρομάχοι με τα ντέφια, οι κωμικές σκηνές και η παντομίμα προσθέτουν θεατρικότητα και ζωντάνια στο διαχρονικό μπαλέτο. Η πλοκή του έργου περιστρέφεται γύρω από ένα ζευγάρι ερωτευμένων, την όμορφη Κίτρι και το φτωχό κουρέα Μπαζίλιο και την προσπάθειά τους να μείνουν μαζί παρά τη θέληση του πατέρα του κοριτσιού, Λορέντζο, ο οποίος θέλει να παντρέψει την κόρη του με τον πλούσιο και μεγαλύτερο σε ηλικία Γκαμάτσο. Ο Δον Κιχώτης μαζί με τον υπηρέτη του, Σάντσο Πάντσα, περιδιαβαίνοντας την επαρχία της Καστίλης, πέφτουν πάνω στους δύο ερωτευμένους και αποφασίζουν να τους βοηθήσουν. Ωστόσο το μπαλέτο περιέχει και μια δεύτερη θεματική ενότητα, που συνδέεται αρμονικά με την κεντρική ερωτική ιστορία. Αφορά τον Δον Κιχώτη, το προσωπικό του παραλήρημα και την επαναφορά του στην πραγματικότητα με τη βοήθεια του πιστού υπηρέτη του.
  • Το Μπαλέτο και η Συμφωνική Ορχήστρα του Θεάτρου Στανισλάφσκι της Μόσχας ανέβασαν για πρώτη φορά τον «Δον Κιχώτη» το 1981 και έκτοτε αποτελεί βασική παράσταση στο ρεπερτόριο του μπαλέτου. Η πιο γνωστή και δημοφιλής όμως εκδοχή του μπαλέτου «Δον Κιχώτης» χορογραφήθηκε το 1869 από τον Marius Petipa για τα Μπαλέτα Μπολσόι σε μουσική του Ludwig Minkus. Βέβαια αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που η διάσημη ιστορία ενέπνευσε ένα μπαλέτο. Ο πιο παλιός «Δον Κιχώτης» χρονολογείται πιθανώς το 1740 στη Βιέννη, με αρκετές άλλες παραγωγές να ακολουθούν τα επόμενα χρόνια. Ολες αυτές οι πρώτες εκδοχές του μπαλέτου βασίζονταν κυρίως στις πρώτες σκηνές του έργου του Θερβάντες, αν και ποίκιλλαν ως προς το στιλ και τις λεπτομέρειες του περιεχομένου τους. Η πρώτη φορά που τα πιο κωμικά σημεία της ιστορίας με επίκεντρο την Κίτρι, τον Μπαζίλιο και τον Γκαμάτσο χρησιμοποιήθηκαν με επιτυχία στην πλοκή του μπαλέτου ήταν στην παραγωγή της Οπερας του Παρισιού το 1801.
  • To μυθιστόρημα του Ισπανού συγγραφέα «Δον Κιχώτης», με πλήρη τίτλο «El ingenioso hidalgo Don Quijote de la Mancha» (Ο πολυμήχανος Ισπανός ευγενής Δον Κιχότε ντε λα Μάντσα), γράφτηκε στις αρχές του 17ου αιώνα. Περιγράφει τις περιπέτειες του πρωταγωνιστή Αλόνσο Κιχάνο, ο οποίος έχοντας διαβάσει πολλά βιβλία για τον ιπποτισμό μετονομάζει τον εαυτό του σε Δον Κιχώτη και ξεκινά ένα ταξίδι προς αναζήτηση της περιπέτειας, έχοντας για υπηρέτη του τον Σάντσο Πάντσα και πιστεύοντας ότι είναι ερωτευμένος με μια αγρότισσα, την οποία «βαπτίζει» Δουλτσινέα. Εκτοτε, οι περιπέτειες του Δον Κιχώτη δημιούργησαν πρόσφορο έδαφος για εκατοντάδες έργα τέχνης, χάρισαν έμπνευση σε πολλούς καλλιτέχνες για περισσότερα από 400 χρόνια, ενώ συνεχίζουν και σήμερα να συγκινούν και να γοητεύουν. Για ποιο λόγο; Οπως είχε δηλώσει ο Ορσον Γουέλς, «τι κι αν ο Δον Κιχώτης δεν κατάφερε να σώσει τον κόσμο, κατάφερε τουλάχιστον να σωθεί μέσα στον κόσμο του. Κι αυτό είναι κάτι…».

Η ιστορία του Μπαλέτου του Θεάτρου Στανισλάφσκι της Μόσχας

  • Το Μπαλέτο του Θεάτρου Στανισλάφσκι της Μόσχας ιδρύθηκε το 1929, όταν το πρώην αστέρι των Μπαλέτων Μπολσόι, η μπαλαρίνα Victorina Krieger, σχημάτισε την ομάδα «Moscow Art Ballet Company», ακολουθώντας τα χνάρια του Θεάτρου Τέχνης της Μόσχας και της καινοτόμου μεθόδου του πρωτοπόρου δασκάλου υποκριτικής Κονσταντίν Στανισλάφσκι. Η γνωστή «μέθοδος Στανισλάφσκι», όπως ονομάστηκε αργότερα. Η Krieger υιοθέτησε τη φιλοσοφία της θεατρικής σχολής του μεγάλου Ρώσου ηθοποιού, παραγωγού και σκηνοθέτη, σύμφωνα με την οποία οι ηθοποιοί προσπαθούν να ταυτιστούν με το ρόλο «καταδυόμενοι» στον εσωτερικό κόσμο του χαρακτήρα που υποδύονται. Παρότρυνε τα μέλη της ομάδας της να είναι εκτός από διακεκριμένοι χορευτές και πολύ καλοί ηθοποιοί και να εξερευνούν σε βάθος τα προσωπικά κίνητρα του χαρακτήρα που ενσαρκώνουν, παρά να υιοθετούν ένα προσχεδιασμένο μοντέλο ερμηνείας. Το 1938, μετά το θάνατο του Στανισλάφσκι, το Νέο Μουσικό Θέατρο της Μόσχας πήρε το όνομά του και έγινε η στέγη της χορευτικής ομάδας της Krieger. Τις πρώτες παραγωγές μπαλέτου διηύθυνε ο Νεμίροβιτς-Νταντσένκο, αλλά εκείνος που πραγματικά καθιέρωσε το Μπαλέτο του Θεάτρου Στανισλάφσκι της Μόσχας ως το πιο πετυχημένο συγκρότημα χορού της Ρωσίας, ανεβάζοντας μεταξύ άλλων τις αυθεντικές παραγωγές του «Swan Lake» και «The Snow Maiden», ήταν ο πρώην κορυφαίος χορευτής και επί 30 χρόνια καλλιτεχνικός διευθυντής του θεάτρου, Vladimir Bourmeister.

Η «μέθοδος Στανισλάφσκι» στο Χόλιγουντ

  • Η «μέθοδος Στανισλάφσκι» υιοθετήθηκε από τον Λι Στράσμπεργκ στη διάσημη θεατρική σχολή «Actor’s Studio» της Νέας Υόρκης και οδήγησε πολλούς ηθοποιούς του κινηματογράφου να επιδιώκουν μια «αληθινή» εμπειρία, σχετική με το ρόλο τους, πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα της ταινίας που συμμετείχαν. Για παράδειγμα, ο Ρόμπερτ ντε Νίρο για τις ανάγκες της ταινίας «Οργισμένο είδωλο» αναγκάστηκε να βάλει 25 επιπλέον κιλά προκειμένου να ενσαρκώσει το θρύλο του ρινγκ Τζέικ λα Μότα. Τέσσερα χρόνια πριν, στον «Ταξιτζή», πήρε άδεια οδηγού ταξί και oδηγούσε 12ωρες βάρδιες για ένα μήνα. Ο Ντάστιν Χόφμαν, προκειμένου να μπει στο πετσί του ρόλου του μαραθωνοδρόμου στο φιλμ «Ανθρωποκυνηγητό», έτρεχε δεκάδες χιλιόμετρα κάθε μέρα και αρκετές νύχτες κοιμήθηκε στους δρόμους της Νέας Υόρκης, ενώ ο Μάρλον Μπράντο πέρασε τρεις εβδομάδες σε νοσοκομείο περίθαλψης βετεράνων του πολέμου για τις ανάγκες της ταινίας «The Men».

  • Info: Θεατρο BADMINTON Αλσος Στρατού, Γουδή. Παραστάσεις: από 3-12/4. Πληροφορίες – κρατήσεις: 210 8840600, www.ticketnet.gr

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΦΑΡΑΖΗ, ET AGENDA, Σάββατο, 28.03.09

1036 days ago Short URL Σχόλια

Δον Κιχώτης

28

Μαρ

Ο Κώστας Μπερικόπουλος πετά τη μάσκα

Ο Κ. Μπερικόπουλος πετά τη μάσκα

  • Mια μαύρη φάρσα, από τις αντιπροσωπευτικότερες του γαλλικού 19ου αιώνα, γραμμένη από το μετρ του είδους Ευγένιο Μαρίν Λαμπίς, ανεβαίνει στο Από Μηχανής Θέατρο σε σκηνοθεσία Νίκου Χατζόπουλου. Η γαμήλια προοπτική της σχέσης της κόρης των Μαλενζάρ με ένα νέο του «καλού κόσμου» προκαλεί στην οικογένεια ανησυχία για το αν αρμόζουν στην κοινωνική θέση των υποψήφιων συμπέθερων. Αποφασίζουν, λοιπόν, να παραπλανήσουν τους Ρατινουά, να τους ρίξουν «στάχτη στα μάτια» υποδυόμενοι τους αριστοκράτες. Η ίδια ακριβώς ιστορία εκτυλίσσεται και στο σπίτι των Ρατινουά.
  • Ο Κώστας Μπερικόπουλος, που παίζει το ρόλο του κυρίου Μαλενζάρ, θεωρεί πως «είναι μία “αθώα” ανθρώπινη αδυναμία το να ρίχνουμε στάχτη στα μάτια των άλλων. Για παράδειγμα, όταν ερωτευόμαστε, πάντα δείχνουμε κάτι παραπάνω από αυτό που είμαστε και νιώθουμε για να πείσουμε και να κερδίσουμε τον άλλο. Ή όταν δεν αισθανόμαστε άνετα σε ένα καινούργιο κοινωνικό περιβάλλον, δεν ανοίγουμε 100% τα χαρτιά μας. Το βρίσκω τρυφερό, ανθρώπινο. Αλλά μέχρι εκεί. Πιο πέρα χάνεται αυτή η τρυφερότητα και το όλο παιχνίδι γίνεται άγριο κι επικίνδυνο. Οταν παίρνεις δάνεια για να ζήσεις μια ζωή πέρα από τις δυνατότητές σου, για να ρίξεις “στάχτη στα μάτια” των άλλων, αναπόφευκτα κάποια στιγμή θα βρεθείς σε αδιέξοδο και θα κληθείς να δεις τις πραγματικές σου ανάγκες». Τα γεγονότα του περασμένου Δεκέμβρη, άλλωστε, είναι πολύ νωπά και η οικονομική ύφεση μαζί με τη συνεπακόλουθη κοινωνική κρίση έχουν φέρει όλους μας προ των επιλογών μας. Ο Κ. Μπερικόπουλος είναι αφοπλιστικός: «Η στάχτη που έπεσε στα μάτια μου το Δεκέμβρη νομίζω ότι έγινε λάσπη και η λάσπη πέτρωσε και έγινε τσιμέντο. Ετσι, δεν “βλέπω” πια. Εκεί όπου πήγε κάτι να γίνει –δεν μιλάω για τις καταστροφές αλλά για μια γενικότερη πολιτική και κοινωνική αντίδραση– σαν να μου φαίνεται ότι το αφήσαμε πάλι στην άκρη το θέμα. Μεσολάβησαν τα Χριστούγεννα και οι γιορτές, φάγαμε γεμιστή γαλοπούλα, βάρυνε το στομάχι και περιμέναμε να χωνέψουμε για να συνεχίσουμε. Ηλθαν καπάκι κι οι Αποκριές, ‘’μασκαρευτήκαμε’’ και το θέμα έγινε πια παρελθόν. Νομίζω πως αν δεν αποκτήσουμε συλλογική συνείδηση, δεν θα μπορέσουμε ποτέ να αλλάξουμε τη ζωή μας προς το καλύτερο. Νιώθω ότι πρέπει να ωριμάσουμε και να οργανωθούμε καλύτερα».

Από Μηχανής Θέατρο, Ακαδήμου 13, Μεταξουργείο, τηλ. 210-5237297. Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ. – Σάβ. 21.00, Κυρ. 19.00. Τιμές εισιτηρίων: €20, €14 (φοιτ.).

  • [Ι.Μπ., ET AGENDA, Σάββατο, 28.03.09]

1036 days ago Short URL Σχόλια

Από Μηχανής Θέατρο/Λαμπίς Ευγένιος/Μπερικόπουλος Κώστας/Χατζόπουλος Νίκος

28

Μαρ

Σ. Σπυράτου & Μ. Νάιμαν: Αυτουργούν

Σ. Σπυράτου & Μ. Νάιμαν: Αυτουργούν

  • Η παράσταση της Σοφίας Σπυράτου, που βασίζεται στην ομώνυμη τραγωδία του Ευριπίδη, πρωτοπαρουσιάστηκε πέρυσι στο Μουσείο Μπενάκη. Στη συνέχεια απέσπασε το Α’ Διεθνές Βραβείο του 10ου Διεθνούς Φεστιβάλ Θεάτρου της Κριμαίας, ενώ η συμμετοχή της στο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού SIDance στη Σεούλ τον περασμένο Οκτώβριο έλαβε θερμές κριτικές. Σε αυτή τη δεύτερη παρουσίασή της στο κοινό της Αθήνας θα συμμετέχει και ο συνθέτης της παράστασης, Michael Nyman, με την μπάντα του. Ο διάσημος Βρετανός δημιουργός συνέθεσε δύο νέα μουσικά κομμάτια ειδικά για την «Ηλέκτρα Αυτουργό», το «Τρίτο Χορικό» και το «Θρήνο του παιδιού».
  • Ο Ευριπίδης, δίνοντας βαρύτητα στην ψυχολογική αλήθεια των ηρώων του, οι οποίοι παρουσιάζονται περισσότερο σύνθετοι και ανθρώπινοι, γράφει μια τραγωδία που αποτελεί σημαντική αφετηρία για το ευρωπαϊκό θέατρο. Η Σοφία Σπυράτου, βασιζόμενη στην τραγωδία του Ευριπίδη, συνέλαβε την ιδέα και τη χορογραφία και δημιούργησε μια παράσταση πάνω στις πολύπλοκες σχέσεις εξουσίας, πάθους, αλλά και μίσους που αναπτύσσονται «ωμοφαγικά» ανάμεσα στον Ορέστη, στην Κλυταιμνήστρα και την Ηλέκτρα, συνδυάζοντας σύγχρονες χορευτικές τεχνικές με αφηγήσεις. Στην παράσταση διατηρούνται στοιχεία από τη δομή της αρχαίας τραγωδίας, όπως τα επεισόδια και τα χορικά, ενώ παρεμβάλλονται μονόλογοι και προβολές video. Το σκηνικό είναι λευκό και απογυμνωμένο, αφήνοντας απροσδιόριστους το χρόνο και τον τόπο όσων συμβαίνουν.

Οι πρόβες

  • Στο μίνιμαλ σκηνικό του Κωνσταντίνου Ζαμάνη κυριαρχεί το συρμάτινο κουβούκλιο, το κουκούλι-παλάτι της Κλυταιμνήστρας. Στην κλίση του λευκού λόφου προβάλλονται οι τρεις μονόλογοι της Ηλέκτρας, της Κλυταιμνήστρας και του Ορέστη, που έχει γράψει ο Στρατής Πασχάλης. Εδώ επίσης εκτυλίσσεται μεγάλο μέρος της ευριπίδειας τραγωδίας με τους ηθοποιούς – χορευτές να δοκιμάζουν τα όρια του κορμιού τους και της τέχνης τους. «Η ομάδα αποτελείται από εφτά ηθοποιούς και πέντε χορευτές, γιατί ήθελα να χρησιμοποιεί όλα της τα μέσα (κίνηση, τραγούδι, πρόζα) για να αποδοθούν το βάθος και η ένταση αυτής της συγκινητικής όσο και βίαιης ιστορίας που παραπέμπει στο διαχρονικό ρόλο της οικογένειας πάνω στο άτομο. Οπως λέει και ο στίχος του Στρατή Πασχάλη: ‘’Η οικογένεια είναι ένας ύπουλος ιστός κι η μάνα, η αράχνη του’’», τονίζει η Σοφία Σπυράτου.
  • Η Ηλέκτρα (Εύη Χατζάκη) αναδύεται από το Χορό και ο Χορός αποτελεί προβολή των πράξεων και των συναισθημάτων της Ηλέκτρας. «Ανέραστη, ταπεινωμένη, σκληρή, αγνή, πένθιμη, αγέλαστη, οργισμένη, μαραζωμένη, στέρφα» αντηχεί ο Χορός τους στίχους του Στρατή Πασχάλη. «Εκτός από τους τρεις μονολόγους, ο Στρατής έχει γράψει και τέσσερα χορικά βασιζόμενος πάντα στον ευριπίδειο μύθο, όπου η Ηλέκτρα είναι αυτουργός –εξ ου και ο τίτλος της παράστασης– δεν μένει δηλαδή αμέτοχη στο φόνο της Κλυταιμνήστρας. Εχουμε επίσης και τους Ορέστηδες, όπως τους ονομάζω, δηλαδή τον Ορέστη (Ντανίλο Ζέκα), που θέλει να εκδικηθεί το φόνο του πατέρα του σκοτώνοντας τη μάνα του Κλυταιμνήστρα (Λία Τσολάκη), και το φίλο του Πυλάδη (Αλέξανδρος Κεϊβανάη), ο οποίος δεν είναι παρά το alter ego του Ορέστη, ένα παιδάκι που αποζητά τη μάνα του», εξηγεί η εμπνεύστρια της παράστασης.

Η Σοφία Σπυράτου για την «Ηλέκτρα Αυτουργό»

  • «Η Ηλέκτρα είναι ένα απογυμνωμένο πλάσμα που προσπαθεί να ορθώσει τη ραχοκοκαλιά του και φτάνει την πράξη έως το τέλος. Στο πλευρό της ο Ορέστης κι ο βουβός του φίλος, ο Πυλάδης. Στην άλλη όχθη βρίσκεται η Κλυταιμνήστρα. Η γυναίκα που σπάει το πρότυπο της συζύγου, της μητέρας, της βασίλισσας. Είναι όλα όσα θα ήθελε να είναι η Ηλέκτρα: σύζυγος του Αγαμέμνονα, μητέρα του Ορέστη, ποθητή και ερωμένη, εξουσιάστρια. Δίπλα στην Κλυταιμνήστρα στέκει ο Αίγισθος, φοβισμένος και αναλώσιμος. Και τριγύρω, θεατές, παρόντες στο δράμα, ο Χορός – η ομάδα, η κοινωνία, η τάξη. Οι γυναίκες του Χορού οδηγούν τον Ορέστη και την Ηλέκτρα να παίξουν τους ρόλους τους. Κρίνουν την Κλυταιμνήστρα, παροτρύνουν τους εκτελεστές να αποδώσουν δικαιοσύνη κι έπειτα τους εγκαταλείπουν μετά την πράξη. Είναι ένα πλήθος που διψά για δράμα, για αίμα».

Η Σοφία Σπυράτου για τον Michael Nyman

  • «Οταν αναρωτήθηκα ‘‘Ποιος θα ήθελα να γράψει τη μουσική για την παράσταση;’’, αμέσως σκέφτηκα τον Nyman. Χωρίς καν να τον γνωρίζω, του έστειλα ένα e-mail με την πρότασή μου και μέσα σε τρεις μέρες είχα απάντηση. Δεν το πίστευα ότι ζούσα την πραγματοποίηση ενός απίστευτου ονείρου μου. Πρέπει, λοιπόν, να πιστεύει κανείς στα όνειρά του. Κανονίσαμε το πρώτο ραντεβού στο Λονδίνο και με το που με βλέπει μου λέει: ‘’Talk to me’’ (‘‘Μίλα μου’’). Του εξήγησα πώς είχα φανταστεί την παράσταση και μου έδωσε πρόσβαση στο αρχείο του για να διαμορφώσω το μουσικό υλικό της παράστασης. Μετά δούλεψε ο ίδιος εκ νέου κάποιους μουσικούς χρόνους και συνέθεσε δύο νέα κομμάτια, ειδικά για την παράσταση: το “Θρήνο του παιδιού” και το “Τρίτο Χορικό”. Ηταν τρομερή εμπειρία η συνεργασία μαζί του. Ανθρωπος απλός, ουσιαστικός και απόλυτα δοσμένος στην τέχνη του. Θυμάμαι ακόμα αυτό που μου έγραψε: ‘’Μακριά από εμένα οι συνθέτες που κατοικούν στα απόρθητα κάστρα τους αγχωμένοι από τη δημιουργία τους. Είμαι ανοιχτός στη ζωή, στις προτάσεις, στις συνεργασίες, στον κόσμο’’».

Θεατρο BADMINTON

  • Αλσος Στρατού, Ολυμπιακά Ακίνητα, Γουδή, τηλ. 211-1086024. Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Σάβ. 28/3 στις 21.00, Κυρ. 29/3 στις 20.00. Τιμές εισιτηρίων: €15 – €60.
  • ΜΠΛΑΤΣΟΥ ΙΩΑΝΝΑ, ET AGENDA, Σάββατο, 28.03.09

1036 days ago Short URL Σχόλια

Ηλέκτρα αυτουργός/Σπυράτου Σοφία/Nyman Michael

28

Μαρ

«Ελληνίδα Παγκόσμιας Αναγνώρισης» η Ειρήνη Παππά
  • Στη σπουδαία ηθοποιό Ειρήνη Παπά απονεμήθηκε το πρώτο βραβείο του Ιδρύματος για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία για «τις Ελληνίδες και τους Έλληνες παγκόσμιας αναγνώρισης». Το βραβείο παρέδωσε στη διεθνούς φήμης τραγωδό, ο πρόεδρος της Βουλής Δ. Σιούφας, παρουσία του πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή, των πρώην πρωθυπουργών Κ. Σημίτη και Κ. Μητσοτάκη, των πρώην προέδρων του κοινοβουλίου Απ. Κακλαμάνη και Ά. Μπενάκη-Ψαρούδα αλλά και πολλών βουλευτών. Η βράβευση συνέπεσε με τον εορτασμό της διεθνούς ημέρας Θεάτρου (27/3).
  • Συγκινημένη, η κ. Παπά σημείωσε ότι η σημερινή βράβευση «έχει ιδιαίτερη αξία και συμβολισμό, γιατί με βραβεύει το Κοινοβούλιο και η πατρίδα μου». Ανταποκρινόμενη στην ευχή του κ. Σιούφα «να συνεχίσετε για πολλά χρόνια ακόμη το έργο σας για την τέχνη, την Ελλάδα και τον Κόσμο», η κ. Παπά μίλησε για το «Σχολείο» της, το παλιό εργοστάσιο της «Σάνιτας» στην οδό Πειραιώς, όπου φιλοδοξεί να φέρει τις τραγωδίες και το έργο που έχει παρουσιάσει όλα αυτά τα χρόνια στο εξωτερικό.
  • «Το βραβείο αυτό εκφράζει την ατομική και συλλογική επιθυμία κάθε Ελληνίδας και Έλληνα να βραβεύσει την Ειρήνη Παπά» είπε στην προσφώνησή του ο κ. Σιούφας, ο οποίος τόνισε ότι (η κ. Παπά) καθιερώθηκε στο διεθνές καλλιτεχνικό στερέωμα «όχι μόνο ως η μεγάλη ηθοποιός, αλλά ως η μεγάλη Ελληνίδα ηθοποιός». Περιέγραψε μάλιστα -με τα λόγια του μεγάλου σκηνοθέτη Μανοέλ ντε Ολιβέιρα- την κ. Παπά ως την «πανέμορφη και μεγαλοπρεπή φιγούρα που ενσαρκώνει τη γυναικεία ψυχή στη βαθύτερη έκφραση της. Είναι η εικόνα της Ελλάδας όλων των εποχών «μητέρα ενός ποταμού», πηγή ολόκληρου του δυτικού πολιτισμού».

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

1036 days ago Short URL Σχόλια

Βουλή των Ελλήνων/Παππά Ειρήνη

Blog στο WordPress.com.
Theme: Esquire by Matthew Buchanan.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.