- Γιατί «αυτοξεκοιλιάστηκε» ο Γιούκιο Μισίμα (1925-70); αναρωτιέται βρετανίδα κριτικός. Προφανώς, απαντά η ίδια, επειδή υποχρεώθηκε να δει πολλές φορές το θεατρικό του έργο Μαντάμ ντε Σαντ. Αυτό το παράτολμα ειρωνικό σχόλιο συνοψίζει τη στάση μέρους τουλάχιστον της λονδρέζικης κριτικής απέναντι στη Μαντάμ ντε Σαντ που παίζεται στο θέατρο Wyndhams (ως τις 23 Μαΐου).
- Πολυσυζητημένος ο ιάπωνας συγγραφέας – κυρίως μετά την τελετουργική αυτοκτονία του – τόσο για το εκτεταμένο λογοτεχνικό έργο του όσο και για τις αναχρονιστικές ιδέες του, με πολλούς θαυμαστές αλλά και άλλους τόσους πολεμίους, στη Μαντάμ ντε Σαντ καταπιάνεται με τη σύζυγο του διαβόητου μαρκησίου, που έδωσε το όνομά του στον σαδισμό, με τη μητέρα της και με μερικές άλλες γυναίκες που τον είχαν γνωρίσει και που αφηγούνται τα κακόφημα κατορθώματά του, χωρίς ο ίδιος ο Μαρκήσιος ντε Σαντ να εμφανίζεται καθόλου.
- Πέρα από αυτές τις αφηγήσεις, στο έργο δεν συμβαίνουν πολλά πράγματα. Οι βρετανικές κριτικές επιμένουν στις περιγραφές για να τονίσουν ότι η σχοινοτένειά τους αμιλλάται τη φρίκη τους. Αναγνωρίζουν ότι η παράσταση ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις του έργου όσον αφορά τη θεαματική πλευρά του, κυρίως χάρη στα πλούσια κοστούμια εποχής, τα οποία ωστόσο χλευάζουν και χαρακτηρίζουν «σπατάλη ταλέντου» τη συμμετοχή σε αυτήν την «ακαθαρσία», όπως τη λένε, του «εθνικού θησαυρού» Τζούντι Ντεντς.
