- Η πορεία ενός ανθρώπου ο οποίος ξεκίνησε γύρω στα μέσα του 1960- 1970 από τον ευρωπαϊκό Νότο με κατεύθυνση προς την Κεντρική Ευρώπη. Αυτό είναι το καινούργιο έργο του Ακύλα Καραζήση «Ο χορός της μοναχικής καρδιάς», που παρουσιάζεται στην Α΄ Σκηνή του Σύγχρονου Θεάτρου Αθήνας από το Εθνικό. Ο ηθοποιός, ο οποίος υπογράφει και τη σκηνοθεσία, μαζί με τη φίλη του, συνθέτρια και πιανίστρια, Λόλα Τότσιου μοιράζονται μια συνεργασία που ονειρεύονταν από καιρό.
- «Με εφαλτήριο την πορεία αυτής της “μοναχικής καρδιάς” θέλουμε να πάμε παρακάτω,στη μυθοπλασία» λέει ο ίδιος. «Στην ουσία είναι η αισθηματική αγωγή ενός ανθρώπου. Το παρελθόν έρχεται ως ανάμνηση μέσα από αναφορές στην οικογένεια, τη μάνα, τον πατέρα, αλλά και το νότιο φως. Είναι η μύησή του σε έναν κόσμο πολύ διαφορετικό- τον αναπτυγμένο». Με τη συμμετοχή της Λόλας Τότσιου και των φίλων του Γιώργου Κοζομπόλη και Ζωής Σίλλατ (οι οποίοι δεν είναι ηθοποιοί), ο συγγραφέας δίνει τον αυτοβιογραφικό τόνο στο έργο- διαθέτει στοιχεία και από την προσωπική του ζωή-, με τη (γυναίκα του) Μαρία Σκουλά να συμμετέχει επίσης στην παράσταση. «Είναι σαν ντοκουμέντο που στελεχώνεται από ανθρώπους που είναι μάρτυρες των καταστάσεων· ανθρώπων που έζησαν από κοντά τα γεγονότα» προσθέτει. Και τότε μπαίνει στην κουβέντα η συνθέτρια, με την οποία μοιράστηκαν την εμπειρία της Γερμανίας, τα χρόνια και τις σπουδές στη Χαϊδελβέργη. «Θέλαμε η μουσική να βγει βιωματικά μέσα από τις πρόβες. Δεν πήρα ένα κείμενο για να κάνω το σάουντρακ. Το μόνο σίγουρο ήταν ότι το έργο και ο Ακύλας ήθελαν πολλή μουσική». Ιδού το σημαντικό για την ίδια: «Η μουσική να δουλεύει αντιστικτικά και συμπληρωματικά με το κείμενο- ποτέ περιγραφικά. Να μπαίνει μέσα στο κείμενο και να ενώνεται με τη γλώσσα, φτιάχνοντας ένα σύνολο».
- Στιγμιότυπα, αφήγηση, σκηνές, δράση, χορικά και πολύ τραγούδι διαθέτει ο «Χορός». Ο κεντρικός ήρωας ξεκινά από την Ελλάδα, διασχίζει, μέσα από τον μεγάλο αυτοκινητόδρομο, τη Γιουγκοσλαβία, μπαίνει στη Γερμανία, ζει μια ερωτική ιστορία και συναντά μια παρέα μέσα σε μια ταβέρνα τη νύχτα. Εκεί μπλέκονται άνθρωποι και ιστορίες, ερωτικές, φιλικές και κοινωνικές καταστάσεις, έξω από την αγκαλιά της μαμάς πατρίδας. «Είναι λίγο “φαουστικό” το κλίμα. Ακολουθεί τη ρήση “γνωρίζω τον κόσμο πουλώντας την ψυχή μου στον διάβολο”». Εξ ου και ο υπότιτλος Cannabis indicapatria graeca. Είναι και μια κατάβαση στις μνήμες του συγγραφέα;«Περισσότερο ασχολείται κανείς με το παρελθόν γενικώς, παρά με το παρελθόν του. Δεν μου αρέσει να σκέφτομαι ότι κάτι πέρασε δια παντός - τίποτε δεν θέλω να περάσει δια παντός. Με ενδιαφέρει ο αγώνας για τη διάρκεια και την προβολή του παρελθόντος στο μέλλον».
- «Μέσα από αυτή την παράσταση έμαθα πολλά» λέει με τη σειρά της η Λόλα Τότσιου, καθώς απολαμβάνει την πρωτόγνωρη εμπειρία «να συνομιλεί η μουσική μου με τους ηθοποιούς. Παράλληλα όμως αυτή η παράσταση μου δίνει την αίσθηση ότι βρίσκομαι μέσα σε ένα λούνα παρκ όπου υπάρχουν τα πάντα: και ο λάκκος με τα φίδια,και ο αρλεκίνος που πονά, και το γλέντι, και ο σπαραγμός». Οι δυο τους πιστεύουν ότι ο τρόπος που γράφουν και εκφράζονται, με λέξεις ή με νότες, είναι κοινός. «Με τη Λόλα να κινείται σε έναν ορθόδοξο δρόμο και εμένα σε έναν ανορθόδοξο» συμπληρώνει ο ηθοποιός. Και η συνθέτρια δίπλα του χαμογελά. Τελικά, «Ο χορός της μοναχικής καρδιάς» θέλει τουλάχιστον δύο.
«Ο χορός της μοναχικής καρδιάς» του Ακύλα Καραζήση παίζεται στο Σύγχρονο Θέατρο της Αθήνας, Σκηνή Α΄Πληροφορίες στο τηλ. 210 3455.020
