- Κάποια στιγμή θα γινόταν. Κατάκοποι όπως ήδη νιώθουμε από την τόσο συχνή αναφορά στα δεινά της περιβόητης κρίσης, ψάχνουμε εναλλακτικούς τρόπους διασκέδασης ή, έστω, ξεσπάσματος. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που στο εφετινό θεατρικό ρεπερτόριο παρατηρείται μια τάση προς το πιο σκοτεινό, προς ιστορίες που μιλούν για πολύ σοβαρά πράγματα μέσα από μια διεστραμμένη αίσθηση του χιούμορ. Ο Πίτερ Σέλερς είχε πει κάποτε ότι «η μαύρη κωμωδία είναι η πιο ενδιαφέρουσα από όλα τα είδη, επειδή είναι πιο κοντά στη ζωή». Δεν είχε καθόλου άδικο. Πίσω από ιστορίες με αιμοσταγείς βρικόλακες, αιμομιξίες και κανιβαλισμούς, διαλόγους μεταξύ λεπτού και παχέος εντέρου, εξομολογήσεις μιας κυρίας που ντύνεται σαν μικρό κοριτσάκι και ακρότητες ενός πατέρα που κλειδώνει τα παιδιά του στο σπίτι κρύβονται αλήθειες ικανές να διαταράξουν τη φαινομενικά τακτοποιημένη ζωή μας. Και κάθε φορά που νιώθουμε ότι τα πράγματα γίνονται επικίνδυνα σοβαρά, το χιούμορ έρχεται να μας λυτρώσει, ως απαραίτητο δίχτυ ασφαλείας.
«Εχθροί εξ αίματος» Θέατρο του Νέου Κόσμου
- Παχύ έντερο: «Αλήθεια, θυμάσαι εκείνη τη φοβερή γαστρεντερίτιδα από τα θαλασσινά; Μια βδομάδα δεν μπορούσα να δουλέψω τίποτα. Οπως μπαίνανε, βγαίνανε. Μου τα ΄στελνες κι εσύ όπως σου έρχονταν». Λεπτό έντερο: «Τι θα γίνει τώρα, ρε χοντρέ; Θα το ρίξουμε στις αναμνήσεις; Πού νομίζεις ότι είσαι, σε reunion παλιών συμμαθητών;». Επειτα από ένα τρομερό τροχαίο, ο οργανισμός πέφτει σε κώμα, το μέλλον δείχνει αβέβαιο και οι άσπονδοι φίλοι, παχύ (Λαέρτης Μαλκότσης) και λεπτό έντερο (Ανδρέας Κωνσταντίνου), συζητούν για το τι πρόκειται να τους συμβεί. Το Δεξί Νεφρό θολώνει τα νερά, ενώ υπάρχουν υποψίες πως όταν όλα τελειώσουν οι ευεργετημένοι θα πάνε για μεταμόσχευση και οι… πληβείοι θα πεθάνουν μαζί με το «μεγάλο αφεντικό». Γερές δόσεις μαύρου χιούμορ από τον μετρ του είδους Αρκά, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου και ερμηνείες τόσο απολαυστικές ώστε να δικαιολογούν τις ουρές που σχηματίζονται έξω από το θέατρο. Οπως μας πληροφορούν οι ηθοποιοί, τόσο γιατροί όσο και ασθενείς τούς επισκέπτονται στα καμαρίνια και τους λένε ότι γέλασαν με πράγματα που καθημερινώς τους πονοκεφαλιάζουν. Αν η παράσταση κατόρθωνε να ξεφύγει από την ευλαβική ανάγνωση του έργου του Αρκά, θα μπορούσε πραγματικά να απογειωθεί.
«Η φάρσα της οδού Γουόλγουορθ» Από Μηχανής Θέατρο
- Φιλική συμβουλή: μη διαβάσετε τίποτε για το έργο του Εντα Γουόλς προτού το δείτε. Αυτό βέβαια θα σας κάνει να νιώθετε τουλάχιστον… λοβοτομημένοι μόλις τελειώσει το πρώτο μέρος και εσείς δεν θα έχετε καταλάβει τίποτε απολύτως. Προς τι όλα αυτά; Καλή σκηνοθεσία (Εκτορας Λυγίζος), καλές ερμηνείες (Νίκος Γιαλελής, Γιώργος Ζιόβας, Θύμιος Κούκιος), έξυπνο σκηνικό (Μαγιού Τρικεριώτη), αλλά τι ακριβώς κάνουν αυτοί οι άνθρωποι που πηγαίνουν πάνω-κάτω, αλλάζοντας ρούχα, διαθέσεις, περούκες και ρόλους; Η εισβολή τής υπαλλήλου σουπερμάρκετ (Ντέμπορα Οντόγκ) στο ερμητικά κλειστό σπίτι ξετυλίγει τον μίτο του μυστηρίου στο δεύτερο μέρος, για να συνειδητοποιήσουμε ότι όσο λιγότερα τα τετραγωνικά μέτρα τόσο μεγαλύτερα τα δράματα. Αν η αποκάλυψη δεν γινόταν με τόσο εξαντλητικό τρόπο, το σίγουρο θα ήταν ότι η εν λόγω παράσταση δεν θα ήταν πολύ καλή, αλλά εξαιρετική.
«Χοντροί άνδρες με φούστες» Θέατρο Χώρα
- Η Μαρία Γεωργιάδου ως Φίλις Χόγκαν υποδύεται, νιοστή φορά, τον ρόλο που την τυποποίησε στην τηλεόραση: της υστερικής και σνομπ πλην όμως κομψής κυρίας που ταλαιπωρεί τον άνδρα και το παιδί της με την εκνευριστική εκφορά του λόγου της και την επίμονη απαίτηση της αμέριστης προσοχής τους. Ο σκηνοθέτης Χρήστος Καρχαδάκης μετέφρασε και ερμήνευσε επιφανειακά το ωραιότατο έργο του ΝίκιΣίλβερ, γέρνοντας τη ζυγαριά προς την «κωμωδία» αλλά όχι τη «μαύρη». Ο Αγης Εμμανουήλ δεν πείθει ούτε ως ερωτύλος Χάουαρντ Χόγκαν ούτε ως ψυχίατρος δόκτωρ Νέστορ. Η Αγγελική Μιχαλοπούλουπροτίμησε να υποδυθεί την ψυχωτική Πόπο Μάρτιν ως χαζοχαρούμενη μαριονέτα παρά ως δέσμια στο καταναγκαστικό χαμόγελό της μαζορέτα. Μέσα σε όλα αυτά όμως υπάρχει η εξαιρετική ερμηνεία του Δημήτρη Μακαλιά (Μπίσοπ Χόγκαν), που δίνει άλλη διάσταση στο πόσο στραπατσαρισμένη και (αυτο)καταστροφική μπορεί να βγει μια ψυχή από ένα αρρωστημένο οικογενειακό περιβάλλον.
«Λα Πουπέ» Θέατρο Σφενδόνη
- Παίρνοντας το εισιτήριό σας από την είσοδο, η ευγενική κυρία στο ταμείο θα σας δώσει και την επαγγελματική κάρτα της κυρίας Ρίκας: με τη φιγούρα της αφράτης πλην όμως κομψής μοδίστρας, σκιτσαρισμένη, και το κινητό της να δέχεται κάθε είδους παραγγελίες για ρούχα που φοράνε οι κούκλες, ή και τα πιο μεγάλα κοριτσάκια που θέλουν να μοιάζουν με κούκλες, όπως είναι και η ίδια. Η Αννα Κοκκίνου αναδεικνύει το ούτως ή άλλως διαπεραστικό κείμενο του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη, υποδυόμενη μια γυναίκα παγιδευμένη για πάντα στα ρούχα ενός μικρού κοριτσιού εξαιτίας μιας παιδικής τραυματικής εμπειρίας. Σε αυτόν τον αγώνα δρόμου, κωμωδία και τρόμος τερματίζουν σχεδόν ταυτόχρονα.
«Αlpenstock» Θέατρο Πορεία
- Σάτιρα για τον δαίμονα της ξενοφοβίας όπως την απέδωσε ο Ρεμί ντε Βος και ταραντινικό χιούμορ από τη σκηνοθέτρια Εστέρ Αντρέ Γκονζάλες . Φυσικά, όταν το μοτίβο των φόνων επαναλαμβάνεται παραπάνω από τρεις φορές, αρχίζει να παίζει με τα νεύρα σου. Αν όμως χαλαρώσεις και το απολαύσεις, θα φύγεις ικανοποιημένος από το αλληγορικό ανέκδοτο, αλλά και από την Αγγελική Δημητρακοπούλου (Γκρέτε) που, ως άλλη μικρή Ολλανδέζα, καθαρίζει ολημερίς στάμπες από το αίμα του δολοφονημένου αλλοδαπού εραστή της ( Δημήτρης Λιόλιος ), μια και ο άντρας της Χανς ( Νέστωρ Κοψιδάς ) δεν άντεξε την ατίμωση από τον ξένο εισβολέα-επιβήτορα.
«Ο σκύλος, η νύχτα και το μαχαίρι» Από Μηχανής Θέατρο
- Μια εφιαλτική περιπλάνηση σε μια παράξενη πόλη, όπου λύκοι, σκύλοι και άνθρωποι διαθέτουν τα ίδια ένστικτα κανιβαλισμού και μοιράζονται ενίοτε τα ίδια θύματα. Αυτές είναι οι κατευθυντήριες γραμμές τού συγγραφέα Μάριους φον Μάγενμπουργκ . Οσο για τον σκηνοθέτη Θανάση Σαράντο, προτίμησε να το δει σαν ένα καλτ Β-movie. Αν το δείτε και εσείς έτσι, δεν θα περάσετε άσχημα. Από τις τρεις ερμηνείες ξεχωρίζει εκείνη του Κώστα Βασαρδάνη, αφήνοντας πίσω με διαφορά πολλών σταγόνων αίματος τον Βασίλη Μπουλουγούρη και τη Μαρία Πανουργιά.
«Slip and tanga» Κτίριο του Κόμη
- Η συγκεκριμένη παράσταση προτίμησε να διαφοροποιηθεί κάπως χρωματικά, αυτοαποκαλούμενη «blue-black κωμωδία». Η επιλογή του όμορφου νεοκλασικού χώρου στα Πατήσια σε προδιαθέτει θετικά. Οσο για την υπόθεση… ένα μπαρ, τρεις γυναίκες, ένας άνδρας και οι κούκλες του και ένας ψυχίατρος-φάντασμα διαπλέκονται κωμικοτραγικά εξαιτίας των ανθρώπινων σεξουαλικών ροπών που ώρες ώρες αποδεικνύονται απάνθρωπες. Σκηνοθετεί η Στέβη Κούβαρη-Μπουζιάνη και πρωταγωνιστούν οι Στέλιος Δαλέζιος, Εύα Δήμου, Θεοδόσης Κώνστας, Μίρνα Μηλιώνη και Νίκος Αποστολίδης.
