- ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΑΤΙΑ
|
|
Δεν είναι δύσκολο να καταλάβεις την αγωνία των καλλιτεχνών όταν ο κόσμος δίπλα τους καταρρέει. Επειδή οι πιο άξιοι από αυτούς γνωρίζουν καλά ότι πυρηνικό συστατικό της τέχνης είναι και η πολιτική, με την ευρύτερη έννοια, η ανάγκη τους να συμπεριλάβουν άμεσα στο έργο τους την εκάστοτε κοινωνική ή πολιτική σύγκρουση είναι εντονότερη. Τα παραδείγματα είναι, άλλωστε, αρκετά. Από την περίφημη «Γκερνίκα», το διασημότερο έργο του Πικάσο, που ο ζωγράφος δημιούργησε το 1937, λίγους μήνες μετά τον βομβαρδισμό της κωμόπολης στη Χώρα των Βάσκων μέχρι τη «δράση» με τις σακούλες σκουπιδιών, που εναπέθεσαν ηθοποιοί, εικαστικοί και πολίτες στο χριστουγεννιάτικο δέντρο της Αθήνας ως αντίδραση στα εκρηκτικά γεγονότα του Δεκεμβρίου. Ανεξαρτήτως της δυναμικής και της αξίας τους, εκπορεύτηκαν από μια παρόμοια ανάγκη.
Το σοβαρό ερώτημα, όμως, που προκύπτει είναι με ποιο τρόπο κάνεις σήμερα παρεμβατική πολιτική τέχνη, χωρίς να περιοριστείς στα όρια της δημοσιογραφίας, να εκπέσεις στην αφέλεια ή τη στείρα στρατευμένη τέχνη. Δικαιολογημένη είναι προφανώς και η αμηχανία των Βρετανών καλλιτεχνών του θεάτρου, οι οποίοι αντιμέτωποι με τον πρόσφατο βομβαρδισμό της Γάζας αναρωτήθηκαν: «Δεν είναι επιπόλαιο να κάνεις θέατρο ενώ οι άνθρωποι πεθαίνουν στη Γάζα; Θέλουμε να αισθανόμαστε χρήσιμοι και όχι διακοσμητικοί».
Η σημαντική θεατρική συγγραφέας Κάριλ Τσέρτσιλ επέλεξε, πάντως, να δράσει. Εγραψε ένα δεκάλεπτο θεατρικό έργο με τίτλο «Εφτά Εβραιόπουλα – Ενα θεατρικό έργο για τη Γάζα», που ανεβαίνει στις 6 Φεβρουαρίου στο Royal Court με δωρεάν είσοδο, αλλά και με συλλογή χρημάτων υπέρ των Παλαιστινίων.
- ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΟΥΖΑΚΗΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 28/01/2009
