- Κι αυτά…
|
Οι Ιθαν Χοκ (Τροφίμοφ), Σίνεντ Κιούζακ (Λιούμποβα) και Ρεμπέκα Χολ (Βάρια) σε μια σκηνή από τον «Βυσσινόκηπο» του Μέντες. Οι ίδιοι θα παίξουν και στο «Χειμωνιάτικο Παραμύθι»
|
Ενας υπερατλαντικός θίασος, με επικεφαλής τον βραβευμένο με Οσκαρ Σαμ Μέντες, θα έρθει στην Επίδαυρο, αφού προηγουμένως κάνει στάση και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Ο Βρετανός σκηνοθέτης ηγείται του προγράμματος «The Bridge Project», που ενώνει το αμερικανικό με το βρετανικό θέατρο και συγκεκριμένα την Ακαδημία Μουσικής του Μπρούκλιν και το Ολντ Βικ του Λονδίνου. Το τρίχρονο πρότζεκτ προϋποθέτει ότι ένας αμερικανο-βρετανικός θίασος θα ανεβάζει κάθε χρόνο, πρώτα στο Μπρούκλιν και μετά στο Λονδίνο, δύο μαζί κλασικά έργα. Για φέτος είναι ο «Βυσσινόκηπος» του Τσέχοφ σε διασκευή Τομ Στόπαρντ (πρεμιέρα 14 Ιανουαρίου) και το «Χειμωνιάτικο Παραμύθι» του Σέξπιρ (10 Φεβρουαρίου).
Από αυτή τη θεατρική γέφυρα επικοινωνίας θα επωφελείται φυσικά και η υπόλοιπη Ευρώπη. Ετσι, θα δούμε και εμείς το καλοκαίρι το «Χειμωνιάτικο Παραμύθι». Στην ιστοσελίδα, μάλιστα, της Ακαδημίας Μουσικής Μπρούκλιν έχει ήδη αναρτηθεί κάλεσμα σε πενταήμερο ταξίδι στην Επίδαυρο. Διαφημίζεται και η παράσταση αλλά και τα αρχαία κάλλη της Επιδαύρου, «το καλύτερα διατηρημένο θέατρο, γνωστό για τη συμμετρία του, την ομορφιά του και την τέλεια ακουστική του».
Τον θίασο αποτελούν λαμπερά ονόματα. Οι Σάιμον Ράσελ Μπιλ, Σίνεντ Κιούζακ (η σύζυγος του Τζέρεμι Αϊρονς) και Ρεμπέκα Χολ (κόρη του μεγάλου σκηνοθέτη, που την είδαμε πρόσφατα στο «Vicky Cristina Barcelona»), εκπροσωπούν το αγγλικό θέατρο. Οι Ιθαν Χοκ, Ρίτσαρντ Ιστον και Τζος Χάμιλτον, το αμερικανικό.
«Είμαι ενθουσιασμένος που θα δουλέψω ταυτόχρονα τον “Βυσσινόκηπο” και το “Χειμωνιάτικο Παραμύθι”», έλεγε πριν από λίγο καιρό ο Σαμ Μέντες. Και εξηγούσε: «Δύο έργα για την αναπόληση, την απώλεια και τη μεταμέλεια. Δύο έργα για τον χρόνο και το πώς μπορεί να μας γιατρέψει ή να μας καταστρέψει. Δύο έργα που αρχίζουν και τελειώνουν σε ένα παιδικό δωμάτιο. Δύο έργα που συνεχίζουν να ανατρέπουν και να εκπλήσσουν με την απύθμενη πολυπλοκότητά τους και το μυστήριο. Και, τέλος, δύο έργα γραμμένα στο τέλος της καριέρας των δύο σπουδαιότερων δραματουργών που έζησαν ποτέ».
- ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 28/01/2009
