«Βιοπαλαιστής»: Η πορεία ενός διεφθαρμένου Ελληνα

Ο «Βιοπαλαιστής» Λάκης Λαζόπουλος ανεβαίνει στη στέγη του

Την Πέμπτη [4/12] η πρεμιέρα

Η πορεία ενός διεφθαρμένου Ελληνα είναι η ιστορία του Οδυσσέα, του «Βιοπαλαιστή στη στέγη» του Λάκη Λαζόπουλου, που από την προσεχή Πέμπτη θα τη διηγείται στο κοινό του «Θεάτρου». Το έργο που γράφηκε προ διετίας και επρόκειτο να ανεβεί την περασμένη χρονιά οδεύει στην πρεμιέρα του.

«Ο Οδυσσέας» εξηγεί ο δημιουργός του «δεν μας μιλάει για την επιθυμία του να αποκτήσει πολλά και να ζήσει αλλά για το πώς κατάφερε να μπει στη διαδικασία του πλουτισμού και να περάσει στην τάξη των πλουσίων, πώς νομίζει ότι έχει πιάσει την καλή.

Ξεκινά από την πόλη του, κάνει μια ληστεία -κατά τη διάρκεια της οποίας συναντά τη γυναίκα της ζωής του και την ερωτεύεται-, και μπαίνει στο κυνήγι του χρήματος. Σκεφθείτε ότι δουλεύει ως βιολιστής σε μπάντα, στην οποία μπήκε με μέσον, γιατί βιολί δεν ξέρει… Όταν όμως γίνεται ταξιτζής και αρχίζει να μεταφέρει μετανάστες, βγάζει και λεφτά. Και αφού φθάσει ψηλά, ως τη στέγη, αρχίζει να βυθίζεται, να διαλύεται, να βουλιάζει, να τον παρασύρει το νερό και η καταιγίδα. Και όσο βουλιάζει τόσο αναδύονται οι μνήμες -μνήμες από τη δεκαετία του ‘60.

Είναι η διαδρομή του μέσου Ελληνα για να τα καταφέρει» συμπληρώνει ο Λάκης Λαζόπουλος, ο οποίος μοιράζεται τη σκηνή με τη Χρύσα Ρώπα και έναν πολυάριθμο θίασο νέων.

Το εντυπωσιακό σκηνικό του Γιώργου Γαβαλά περιλαμβάνει τρεις περιστρεφόμενες σκηνές βάθους δέκα οκτώ μέτρων ενώ το νερό καθορίζει την παράσταση. Με βίντεο (του Αλέξανδρου Γραμματόπουλου ), κοστούμια της Ελλης Παπαγεωργακοπούλου, φωτισμούς της Ελευθερίας Ντεκώ και κίνηση του Κωνσταντίνου Ρήγου ο «Βιοπαλαιστής στη στέγη» αρχίζει τη διαδρομή του- με περιορισμένες παραστάσεις ως το τέλος Φεβρουαρίου. «Γιατί μετά πρέπει να κάνω και Αλ Τσαντίρι» σημειώνει κλείνοντας ο Λάκης Λαζόπουλος.

Η πρεμιέρα θα δοθεί την προσεχή Πέμπτη (4/12), στο «Θέατρον», Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος» (Πειραιώς 254, Ταύρος, τηλ. 212 2540311), στην αίθουσα «Αντιγόνη». Παραστάσεις, Τετάρτη ως Σάββατο στις 20:45 και κάθε Κυριακή στις 19:30.

Και με «τηλε-εισιτήριο» στην Οn Telecoms

Η Οn Telecoms είναι μεγάλος χορηγός της παράστασης και θα μεταδίδει μετά τα Χριστούγεννα αποκλειστικά για τους συνδρομητές της την παράσταση αλλά, και σε ζωντανή σύνδεση με τα παρασκήνια καθημερινά, τα σχόλια του Λάκη Λαζόπουλου, τις οδηγίες, την προετοιμασία των συντελεστών της.

Οι συνδρομητές της Οn Telecoms, θα έχουν τη δυνατότητα έναντι χαμηλού τιμήματος -«τηλε-εισιτήριο» όπως το βάφτισε ο κ. Λάκης Λαζόπουλος- να απολαμβάνουν καθημερινά, την παράσταση αλλά και να συμμετέχουν ενεργά στην εξέλιξη της, χάρις στις δυνατότητες της ψηφιακής τεχνολογίας και της διαδραστικότητας (interactivity) της τηλεόρασης της Οn Telecoms.

Μια κωμωδία για τη γενιά των 700 ευρώ…

Για λίγες παραστάσεις, στο θέατρο «Αργώ», η ομάδα «κάνθαρος» θα παρουσιάσει την παράσταση «31» – μια κωμωδία για τη γενιά των 700 ευρώ. Κεντρικό πρόσωπο είναι ο Φώτης. Μετά από ένα πτυχίο, ένα μεγάλο έρωτα, ένα μεταπτυχιακό, ένα χωρισμό, ένα δεύτερο μεταπτυχιακό, μια δωδεκάμηνη θητεία, δυο διαγωνισμούς του ΑΣΕΠ, βγαίνει στη ζωή. Επαγγελματική αβεβαιότητα, οικονομική εξάρτηση, συναισθηματική ακύρωση, τα βασικά του χαρακτηριστικά. Τον Φώτη υποδύεται ο Γιώργος Αγγελόπουλος και όλους τους γυναικείους ρόλους η Σωσώ Χατζημανώλη. Σύλληψη – Σκηνοθεσία: Γιώργος Αγγελόπουλος. Σκηνικά – κοστούμια: Νόρα Πορτέκη.

Απλό Θέατρο: «Ταξίδι μιας μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα»

Στο «Απλό Θέατρο» παρουσιάζεται το έργο του Ευγένιου Ο’ Νιλ «Ταξίδι μιας μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα», σε απόδοση Νίκου Γκάτσου και σκηνοθεσία Αντώνη Αντύπα. Το έργο θα παρουσιάζεται στην Κεντρική Σκηνή του θεάτρου μέχρι το τέλος του Γενάρη. Πίσω από τη λάμψη υπάρχει το τίμημα. Μια οικογένεια κατεστραμμένη, περιπλανώμενη, αποκλεισμένη. Δυο γιοι, θύματα της οικογενειακής αστάθειας και της έλλειψης αληθινής φροντίδας. Μια οικογένεια με άγριες συγκρούσεις, της οποίας τα μέλη διακατέχονται από την επιθυμία να παραμείνουν ενωμένα, αλλά αυτό στην πορεία μοιάζει ανέφικτο. Σκηνικά – κοστούμια: Γιώργος Πάτσας. Μουσική: Ελένη Καραΐνδρου. Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος. Τους ρόλους ερμηνεύουν: Δημήτρης Καταλειφός, Ράνια Οικονομίδου, Αλκης Κούρκουλος, Κώστας Βασαρδάνης και Σοφία Καλεμκερίδου.

Θεατρικές βραδιές: «Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω», «Η φάρσα της οδού Γουόλγουορθ», «Ωκεανός πολύ μπλε»

Στο θέατρο «Αλέκος Αλεξανδράκης», το ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης, με συμπαραγωγούς τους Γιώργο και Νινέτα Λεμπέση, παρουσιάζει την κωμωδία του Ντάριο Φο «Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω», που αναφέρεται στην Ιταλία της δεκαετίας του 1970, αλλά είναι επίκαιρη και για τη σημερινή Ελλάδα. Το έργο κοινωνικής διαμαρτυρίας και ταυτόχρονα φάρσα, ξορκίζει τα κακώς κείμενα. Με καταβολές από την κομέντια ντελ άρτε και τους κωμωδιογράφους Ρουτζάντε, Γκολντόνι και Μολιέρο, ο νομπελίστας Ντάριο Φο, σημάδεψε το θέατρο της εποχής του και συνεχίζει να το τροφοδοτεί με ευφυή θεατρική σκέψη του, για ένα άλλο θέατρο και για έναν άλλο κόσμο. Καλύτερο! Διασκευή Γιάννη Καραχισαρίδη, σκηνοθεσία Κώστα Αρζόγλου, σκηνικά-κοστούμια Χριστίνας Κωστέα. Παίζουν: Πάνος Σκουρολιάκος, Αλεξάνδρα Παλαιολόγου, Αγγελική Δαλιάνη, Νίκος Ορφανός, Περικλής Αλμπάνης, Δημήτρης Λιακόπουλος.

Το έργο του Εντα Γουόλς «Η φάρσα της οδού Γουόλγουορθ», παρουσιάζει ο θίασος «Συν, Επί (+, Χ)», στο «Από Μηχανής Θέατρο». Ενας 50άρης Ιρλανδός, 20 χρόνια μετανάστης στο Λονδίνο, αλλά συναισθηματικά «καθηλωμένος» στην πατρίδα του, αναγκάζει τους δυο γιους του που μένουν μαζί του, να ζουν σε καθεστώς ασφυκτικής προστασίας από οτιδήποτε συμβαίνει στη «νέα πατρίδα», εμποδίζει την έξοδό τους στον «έξω κόσμο». Μετάφραση Κατερίνα Κωνσταντινάκου – Εκτορα Λυγίζου, σκηνοθεσία Εκτορα Λυγίζου, σκηνικά – κοστούμια Μαγιού Τρικεριώτη, φωτισμοί Max Penzel, κίνηση Μαριέλας Νέστορα. Παίζουν: Νίκος Γιαλελής, Γιώργος Ζιόβας, Θύμιος Κούκιος, Ντέμπορα Οντόγκ.

Στο «Επί Κολωνώ», επαναλαμβάνεται το έργο «Ωκεανός πολύ μπλε» από την ομάδα «ΝΑΜΑ», σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη. Το μπαρ κλείνει. Ο Ρόμπερτ πίνει μόνος του, ο Ντάνι εισβάλλει βίαια. Η θάλασσα. Τα όνειρα. Η φαντασία. Η πραγματικότητα… Η παράσταση βασίζεται στο θεατρικό έργο «Danny and the Deep Blue Sea» του Τζoν Πάτρικ Σάνλεϊ, σε μετάφραση Αντονι Μπερκ. Σκηνικό: Γιώ

Μέσα κι ο Διαγόρας!

«Ποτέ δεν ήμουν εναντίον της πρότασης του ΕΚΕΘΕΧ προς το Θέατρο Τέχνης. Είμαι φανατικά υπέρ», διευκρινίζει σε νέα δήλωσή του ο Διαγόρας Χρονόπουλος, απαντώντας στα δημοσιεύματα που τον παρουσιάζουν επιφυλακτικό απέναντι στην εισήγηση του Κέντρου Θεάτρου και Χορού να γίνει το Θέατρο Τέχνης ημικρατικό. «Καταρχήν, η γενική συνέλευση έχει αποδεχτεί την πρόταση. Εγώ απλώς πρότεινα με θέρμη να γίνει μια συζήτηση με το ΕΚΕΘΕΧ για τη διαδικασία». Ούτως ή άλλως, όμως, το ΕΚΕΘΕΧ ενδέχεται να εγκαταλείψει τα μεγαλόπνοα σχέδιά του, μεταξύ άλλων και για το Θέατρο Τέχνης, ελλείψει χρημάτων. Στον αέρα είναι όλα. [ΙΩ.Κ., Ελευθεροτυπία, 28/11/2008]

Βιβλίο και θέατρο με την παλάμη ανοιχτή

Μια σειρά από νεοεπαίτες ή, πιο κομψά, εκτεθειμένους στην ευαρέσκεια του υπουργού Πολιτισμού, δημιουργεί ο προϋπολογισμός του 2009. Δεν πρόκειται για μικρούς, πολιτιστικούς φορείς, που ήταν της μοίρας τους γραφτό να εκλιπαρούν κάθε χρόνο για την τακτική τους επιχορήγηση, αλλά για εξαρτημένους απολύτως από το κράτος, όπως είναι π.χ. το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου και το Εθνικό Κέντρο Θεάτρου και Χορού.

Το ΕΚΕΒΙ, αν και δεν διαθέτει δικό του κωδικό, δηλαδή σίγουρη χρηματοδότηση, τα έβγαζε πέρα ώς τώρα με μια επιχορήγηση από τον τακτικό προϋπολογισμό και ένα γενναίο τσοντάρισμα από τον Ειδικό Λογαριασμό. Με την κατάργηση όμως του τελευταίου, η διοίκησή του πλέον αγνοεί το ύψος των χρημάτων βάσει των οποίων θα κάνει τον προγραμματισμό της νέας χρονιάς. Το ίδιο συμβαίνει και με το νεοσύστατο ΕΚΕΘΕΧ το οποίο -παρά τις υποσχέσεις του Μιχάλη Λιάπη- δεν απέκτησε δικό του κωδικό, όπως έχουν άλλα ΝΠΙΔ (οι κρατικές σκηνές, το Ελληνικό Φεστιβάλ, τα Μέγαρα Μουσικής Αθηνών-Θεσσαλονίκης, το Ελληνικό Ιδρυμα Πολιτισμού κ.ά.).

Το γεγονός αυτό θέτει εν αμφιβόλω όλο τον προγραμματισμό τους για το 2009 και καθιστά αδύνατες τις εξαγγελθείσες δράσεις τους. Στην περίπτωση μάλιστα του ΕΚΕΘΕΧ συμβαίνει και το οξύμωρο να έχουν κωδικό τα υπ’ αυτού εποτευόμενα Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα και να μην έχει η προϊσταμένη τους αρχή.

Κατόπιν τούτου, μένει αναπάντητο το ερώτημα πώς εξασφαλίζονται οι επιχορηγήσεις των ελεύθερων θεάτρων και χορευτικών ομάδων που δίνονται πλέον από το ΕΚΕΘΕΧ. Ή μήπως υπάρχουν πιστώσεις στα «υπόγεια» άλλων κωδικών; Κι αν είναι έτσι, πού είναι η διαφάνεια που μας υποσχέθηκαν με την κατάργηση των Ειδικών Λογαριασμών;

Δυστυχώς, έτσι διαιωνίζεται το καθεστώς πιεστικής επαιτείας που ασκούνταν πάντα με κερδισμένους όσους είχαν (ή θα έχουν) μεγαλύτερα ερείσματα στην πολιτική ηγεσία. Η θολούρα εξυπηρετεί, γιατί αφήνει περιθώρια ιδιαίτερης μεταχείρισης. Εξ ου και ο λόγος για τον οποίο κανείς από τους υπουργούς Πολιτισμού, μετά τον Τζ. Τζαννετάκη, δεν φιλοτιμήθηκε να συντάξει έναν κανονισμό διαχείρισης των κονδυλίων που θα έμπαιναν στα ταμεία του ΥΠΠΟ από τις εισπράξεις των τυχερών παιχνιδιών (ΟΠΑΠ).

Ν. ΚΟΝΤΡΑΡΟΥ-ΡΑΣΣΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 28/11/2008

Ο Βιζυηνός, σαν τον Ντοστογιέφσκι, σπάει το φράγμα του χρόνου

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΙΔΑΛΗ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 28/11/2008

Στο κλασικό διήγημα και λεπταίσθητο ψυχογράφημα του Γεώργιου Βιζυηνού «Το αμάρτημα της μητρός μου» (1883), που παρουσιάζεται αυτό τον καιρό στο Υπόγειο του «Θεάτρου Τέχνης», η Μαρία Ζαχαρή υποδύεται έξοχα την θωρακισμένη στον πόνο της ακούραστη αυτή μάνα. Παράσταση καλοδουλεμένη του Κωστή Καπελώνη, που αναδεικνύει με σεβασμό και απλότητα τον υπέροχο λόγο του Θρακιώτη συγγραφέα. Με τον Ηλία Λογοθέτη να είναι ο στέρεος κορμός του έργου ως λαγαρός αφηγητής και ευαίσθητος γιος της ηρωίδας.

Η Μαρία Ζαχαρή έχει μια αθόρυβη κι ουσιαστική πορεία στο θέατρο, συνεργαζόμενη με σχήματα όπως το Εθνικό, το Αμφιθέατρο, το Απλό Θέατρο, το Θέατρο Καισαριανής κ.ά., και με σκηνοθέτες όπως ο Σεβαστίκογλου, ο Ευαγγελάτος, ο Μπάκας, ο Μπαντής κ.ά. Αυτό τον καιρό συμμετέχει στα γυρίσματα της τηλεοπτικής σειράς για τον Καρυωτάκη σε σκηνοθεσία Τάσου Ψαρρά, ερμηνεύοντας τη γραμματέα του ποιητή (θα προβληθεί τον καινούργιο χρόνο από την ΕΡΤ).

Στην παράσταση του Κωστή Καπελώνη η Μαρία Ζαχαρή υποδύεται τη μάνα που σκοτώνει κατά λάθος το παιδί της, έχοντας στο πλευρό της τον (και σύζυγό της) Ηλία Λογοθέτη

• Πώς θα περιγράφατε τον χαρακτήρα της μάνας;

«Κατ’ αρχάς η μάνα στο διήγημα του Βιζυηνού είναι η μάνα του συγγραφέα. Το διήγημα είναι αυτοβιογραφικό. Είναι ένα τραγικό πρόσωπο. Εν δυνάμει βέβαια θα μπορούσε να είναι μια οποιαδήποτε μάνα. Ενα βράδυ, μετά το τέλος της παράστασης, ήρθε κλαίγοντας στο καμαρίνι μια νέα γυναίκα και έπεσε στην αγκαλιά μου λέγοντας “αυτό το γεγονός συνέβη σε συγγενικό μου πρόσωπο και πάντα είχα τον φόβο μήπως μου συμβεί κάτι ανάλογο όταν θήλαζα το μωρό μου”. Είναι χαρακτήρας δυναμικός, με αυταπάρνηση, που κουβαλά τον σταυρό του μαρτυρίου της μέχρι το τέλος της ζωής της».

• Πόσο οικεία ή απόμακρη είναι σ’ εσάς;

«Κατά έναν περίεργο τρόπο, που και εγώ δεν μπορώ να εξηγήσω, αυτό το πρόσωπο της μάνας μού είναι πολύ οικείο. Νιώθω την ψυχή της ν’ ακουμπάει βαθιά την ψυχή μου, έτσι απλά, και ο πόνος της να μου σωματοποιείται. Από την πρώτη σχεδόν ανάγνωση δεν συνάντησα δυσκολία στο να την ερμηνεύσω. Απλά αφέθηκα να νιώσω το κείμενο, τη μουσική των λέξεων. Πληθώρα καταστάσεων γεννήθηκαν μέσα μου, που είναι κάτι περισσότερο από το συναίσθημα και τη συγκίνηση».

• Τι είναι αυτό που κάνει το γραμμένο πριν από 125 χρόνια διήγημα του Βιζυηνού να συγκινεί σήμερα; Να χειροκροτούν και να φωνάζουν «μπράβο» οι θεατές;

«Ο λόγος του είναι ποίηση, μουσική, μαγεία, κώδικες και μηνύματα που διανύουν και σπάνε το φράγμα του χρόνου, οργανώνονται και φτάνουν στον σύγχρονο θεατή και αποκωδικοποιούνται μόλις ακουμπούν την ψυχή του. Και φτάνει μέχρι τις βαθύτερες πτυχές της ψυχής του ανθρώπου, όπως και ο Ντοστογιέφσκι. Συγκινεί η αλήθεια, το ανθρώπινο υποκείμενο σ’ όλο του το μεγαλείο. Είναι ο κόσμος ολόκληρος. Ενα σύμπαν που αναπαράγεται. Ο λόγος φτάνει στο αυτί του θεατή σύγχρονος όσο ποτέ. Τον κατανοεί απόλυτα και νομίζω ότι τα “μπράβο” τού ανήκουν».

• Η σκηνοθεσία του Κωστή Καπελώνη πού δίνει βαρύτητα;

«Στη λιτότητα, την ακρίβεια του κειμένου, την αλήθεια».

• Με τον Ηλία Λογοθέτη που κρατάει τον βασικό ρόλο του αφηγητή-γιου της ηρωίδας, είστε παντρεμένοι χρόνια και παίζετε συχνά μαζί στο θέατρο. Πόσο μοιάζετε σαν χαρακτήρες και τι είναι αυτό που σας δένει περισσότερο; Η καθημερινή επαφή σπίτι-θέατρο μπορεί να πάει κόντρα στη ρουτίνα;

«Εχουμε δουλέψει λίγες φορές μαζί και κρίμα! Με τον Ηλία έτσι κι αλλιώς δεν τίθεται θέμα ρουτίνας και είναι μαγικές οι ώρες που περνάμε κουβεντιάζοντας, αναλύοντας κείμενα, χαρακτήρες ηρώων. Πιστεύω ότι οι κοινές αναζητήσεις ανοίγουν δρόμους κόντρα στη ρουτίνα. Σαν χαρακτήρες είμαστε όμοιοι και αντίθετοι. Είναι οξύμωρο, αλλά έτσι είναι. Αυτό που μας δένει περισσότερο είναι η ποίηση της καθημερινότητας».

• Το θέατρο για σας είναι…

«Ταξίδι με επιστροφή».

* Κάθε Κυριακή, Δευτερότριτα και Τετάρτη. Παίζουν επίσης οι Κώστας Βελέντζας, Ορφέας Χατζηδημητρίου, Εύα Οικονόμου, Βάλια Παπακωνσταντίνου, Διονύσης Κλάδης.

ΚΘΒΕ: «Ο κύκλος με την κιμωλία» του Μπέρτολτ Μπρέχτ

«Ο κύκλος με την κιμωλία» του Μπέρτολτ Μπρέχτ ανεβαίνει στη Μονή Λαζαριστών-σκηνή «Σωκράτης Καραντινός» από την Παρασκευή 28 Νοεμβρίου

Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος παρουσιάζει το έργο του Μπέρτολτ Μπρέχτ «Ο κύκλος με την κιμωλία στον Καύκασο» σε σκηνοθεσία του Σωτήρη Χατζάκη.

Πρεμιέρα την Παρασκευή 28 Νοεμβρίου στη Μονή Λαζαριστών-σκηνή «Σωκράτης Καραντινός». Ένα διαφορετικό έργο από τον Μπέρτολτ Μπρέχτ, βαθιά ανθρώπινο και αισθαντικό. «Τίποτα δεν μπορεί να μας ανήκει εάν δεν το αγαπήσουμε και δεν το διεκδικούμε». Στο κέντρο του κύκλου ένα παιδί· σε ποια γυναίκα ανήκει; Σε αυτή που το γέννησε ή σε αυτή που το αγάπησε και το φρόντισε; Ένα λαϊκό παραμύθι όπου το κωμικό εναλλάσσεται με το δραματικό. Το ηθικό δίλημμα και η διαλεκτική σκέψη γίνονται θεατρική πράξη έχοντας χρήσιμη κινητήρια δύναμη την συμμετοχή του θεατή. Το έργο ανεβαίνει σε μετάφραση του Οδυσσέα Ελύτη.

Σημείωμα του σκηνοθέτη

Ο Κύκλος με την κιμωλία στον Καύκασο, είναι ένα παραμυθόδεντρο που ποτίζεται από τα νερά της Ανατολής και από τα ορμητικά ρεύματα της διαλεκτικής σκέψης του δημιουργού του. Μια παλιά ιστορία με κέντρο της την απόλυτη αθωότητα – ένα παιδί – μεταφέρεται σε ένα χωροχρόνο πολέμου, βίας, αδικίας, εξαναγκασμού και καταπίεσης. Τα ροδαλά πρόσωπα του παραμυθιού σκοτεινιάζουν και οι ψυχές παγώνουν καθώς τα γεγονότα ορίζουν πλέον τη συμπεριφορά των ανθρώπων. Οι μικρές καθημερινές ιστορίες κανονικών ανθρώπων, με την είσοδό τους στον Ιστορικό ρου αποκτούν τρομακτική διάσταση.  Έτσι το παραμύθι ανακαινίζεται ιδεολογικά και αποκτά κοινωνικά ανακλαστικά και πολιτική συνείδηση. Κανείς πια δεν είναι μόνο καλός ή μόνο κακός· όλα φαντάζουν δίσημα ή και αμφίσημα ανάλογα με το εύρος και την αγριότητα του πολέμου. Ο ειδυλλιακός χωριάτης γίνεται μαυραγορίτης, ο φιλήσυχος ξενοδόχος, εκμεταλλευτής, το εγώ κυριαρχεί ποδοπατώντας βάναυσα οποιαδήποτε άλλη εκδήλωση κοινωνικής συμπεριφοράς. Ως και το κεντρικό πρόσωπο, η αφελής Γρούσα, το «κοροϊδάκι» που επωμίζεται το βάρος ενός εγκαταλελειμμένου παιδιού, περνά διαδοχικά στάδια αυτομύησης, διαβατήριες τελετές οδυνηρές και δύσκολες: η ευθύνη μιας μη αληθινής μητρότητας, η αποδοχή μιας ψευδοκύησης, ο φόβος της εξουσίας, των καιρικών συνθηκών, του ύψους, του βάθους, του θανάτου της. Η πορεία της είναι σημαντική γιατί αποδεικνύει ότι ο ήρωας δεν είναι φύσει θετικός· γίνεται ύστερα από σειρά δοκιμασιών που τον μετατοπίζουν ψυχικά και τον φωτίζουν κοινωνικά και πολιτικά.

Η σκηνοθεσία απέφυγε τους ψυχολογισμούς και τα διλήμματα προσωπικού τύπου. Προτίμησε μια καθαρή εξωστρέφεια με αδρές γραμμές και γοργούς ρυθμούς, καθότι η χρόνωση είναι εκείνη που μετατρέπει το λυγμικό σε ατόφιο λυρικό και το δραματικό σε τραγικό.

Σ ένα στρογγυλό πατάρι –που αλλού εξάλλου παίζεται ο Μπρεχτ, ο κλαρινίστας του Καρλ Βάλεντιν και απόγονος των περιπλανώμενων θεατρίνων του Μεσαίωνα;– εξελίσσεται η δράση. Γύρω από αυτό «φτωχές» κατασκευές πάνω σε ρόδες παίζουν τον ρόλο σπιτιών, αυλών, εσωτερικών και εξωτερικών χώρων. Στο μινιμαλιστικό σκηνικό οι ηθοποιοί φορούν μαξιμαλιστικά κοστούμια αντιπροσωπευτικά της ταξικής τους προέλευσης και της παραμυθένιας ρίζας τους. Η μουσική, συναισθηματικά μπρεχτική, έρχεται να επισημάνει μια γνωστή παρερμηνεία: Ο Μπρεχτ δεν υπήρξε ποτέ ψυχρός ή μη συναισθηματικός. Απλά η Μαρξιστική του ευαισθησία δεν του επέτρεπε να συγκινείται ή να συγκινεί αορίστως. Το συναίσθημα στον Μπρεχτ –όπως το καλό κρασί– είναι το απόσταγμα της οντολογίας, του ανθρωπισμού και της συλλογικής αγωνίας για το καλό του ανθρώπου. Σ’ αυτή την κοινωνική εξυπνάδα προσπάθησα να εντάξω την πολύμορφη ιδιοσυγκρασία του θιάσου. Καθότι καλό το τρελό αυτί και τα άγιο στόμα του ενός (ηθοποιού), αρκεί να ακούει τον πόνο και να μας μιλάει για την αγωνία των πολλών.

Σωτήρης Χατζάκης

Σημ. Η παράσταση αφιερώνεται στο μεταφραστή του έργου, στον άνθρωπο που έγινε ναΐσκος και πλέει στα νερά του Αιγαίου, στον Οδυσσέα Ελύτη.

Συντελεστές

Μετάφραση ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

Σκηνοθεσία ΣΩΤΗΡΗΣ ΧΑΤΖΑΚΗΣ
Σκηνικά ΕΡΣΗ ΔΡΙΝΗ

Κοστούμια ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΕΤΖΙΚΩΦ

Μουσική ΣΑΒΙΝΑ ΓΙΑΝΝΑΤΟΥ

Φωτισμοί ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

Χορογραφία ΤΡΙΑΔΑ ΑΡΜΟΥΤΙΔΟΥ

Βοηθός σκηνοθέτη ΣΤΕΛΛΑ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Οργάνωση παραγωγής ΗΛΙΑΣ ΚΟΤΟΠΟΥΛΟΣ

Διανομή (με σειρά εμφάνισης):

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ Ποιητής, Ξενοδόχος, Καλόγερος, Γέρος Δούκας, Χωρικός γ΄

ΔΗΜΗΤΡΑ ΛΑΡΕΝΤΖΑΚΗ Ζητιάνα, Νίνα, Καλεσμένη, Γριά

ΧΡΙΣΤΟΣ ΝΤΑΡΑΚΤΣΗΣ Ζητιάνος, Υπηρέτης, Φρουρός, Καλεσμένος, Σωβά

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΚΑΛΠΑΚΟΓΛΟΥ Ζητιάνος, Υπηρέτης,

Γέρος, Χωριάτης, Καλεσμένος, Μαυροσκούφης β΄, Ξενοδόχος στο δικαστήριο, Χωρικός α΄

ΧΡΥΣΑ ΤΟΥΜΑΝΙΔΟΥ Ζητιάνα, Υπηρέτρια, Χωριάτισσα, Καλεσμένη, Γυναίκα στο δικαστήριο

ΛΙΛΙΑ ΠΑΛΑΝΤΖΑ Ζητιάνα, Πεθερά, Γυναίκα στο δικαστήριο

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΙΑΜΑΛΗ Ζητιάνα, Μαγείρισσα, Νύφη

ΜΑΡΚΕΛΛΑ-ΝΕΦΕΛΗ ΔΟΥΖΕΝΑΚΗ Υπηρέτρια, Νέα κυρία, Καλεσμένη, Γριά

ΜΙΧΑΛΗΣ ΣΙΩΝΑΣ Ζητιάνος, Μαυροσκούφης, Ενωμοτάρχης, Καλεσμένος, Γιατρός

ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΤΑΝΤΟΥ Ζητιάνα, Καλεσμένη, Λουδοβίκα, Γυναίκα στο δικαστήριο

ΣΑΚΗΣ ΚΑΡΑΘΑΝΑΣΗΣ Μαυροσκούφης, Σταβλίτης, Καμαριέρης, Καλεσμένος, Μαυροσκούφης, Αϊ Ληστής

ΣΤΕΛΙΟΣ ΤΡΑΚΑΣ Πρίγκιπας, Καλεσμένος, Άντρας στο δικαστήριο

ΚΑΛΛΙΟΠΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΔΟΥ Γυναίκα του Κυβερνήτη

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΥΚΑΣ Γιατρός α΄, Γιουσούφ, Δικηγόρος α΄

ΦΟΥΛΗΣ ΜΠΟΥΝΤΟΥΡΟΓΛΟΥ Γιατρός β΄, Λαυρέντη, Δικηγόρος β΄

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΑΓΙΩΚΗΣ Κυβερνήτης, Καλεσμένος, Ανάπηρος, Χωρικός β΄

ΧΑΡΗΣ ΠΑΝΤΕΛΙΔΑΚΗΣ Υπασπιστής, Καλεσμένος, Μαυροσκούφης γ΄,

Εκβιαστής, Υπηρέτης

ΜΑΝΟΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ Σίμων

ΤΑΜΙΛΛΑ ΚΟΥΛΙΕΒΑ Γρούσα

ΣΠΥΡΟΣ ΑΘΗΝΑΙΟΥ Ζητιάνος, Γελωτοποιός, Μουσικός, Ανεψιός, Κουτσός, Γέρος

ΣΤΕΛΛΑ ΡΑΠΤΗ Μάρα, Ηλικιωμένη Κυρία, Καλεσμένη, Γυναίκα στο δικαστήριο

ΚΩΣΤΑΣ ΣΑΝΤΑΣ Αζτάκ

Συμμετέχουν: Σάκης Καργιώτης (Μαυροσκούφης), Γιώργος Χρήστου (Μαυροσκούφης), καθώς και τα παιδιά Ιάσωνας Κεχαγιάς και Αναστάσης Τσέλικας.

Παραστάσεις

Τετάρτη & Σάββατο 6 μ.μ. & 9 μ.μ., Πέμπτη & Παρασκευή 9 μ.μ., Κυριακή 7 μ.μ.

Τιμές εισιτηρίων: Πλατεία-Θεωρεία,22€. Εξώστης,15€. Φοιτητικό(πλατεία), 15€

Πληροφορίες-Κρατήσεις: Τηλέφωνα ταμείων: 2310 288.000. Από τις 9.30 π.μ. έως τις 9.30 μ.μ.

Μονή Λαζαριστών, Κολοκοτρώνη 25-27 Σταυρούπολη

«Ακτινογραφία» ανδρικής δειλίας

Μια παράνομη ερωτική σχέση γυναίκας και άνδρα που είναι μεσήλικοι, παντρεμένοι με παιδιά (εκείνη οδοντίατρος, εκείνος, αν και με πανεπιστημιακές περγαμηνές, βολεμένος στη διεύθυνση του κοσμηματοπωλείου της συζύγου του). Βούλγαρος νεαρός μετανάστης-κακοποιός φωτογραφίζει κρυφά γυμνές περιπτύξεις τους σ’ απόμερο ξενοδοχείο και με εκβιασμό θα συνάψει ερωτική σχέση με την παθούσα.

Ο πεζογράφος Ανδρέας Μήτσου έκανε μια εύστοχη θεατρική διασκευή της νουβέλας του «Ο κύριος Επισκοπάκης», που παρουσιάζεται αυτό τον καιρό στο θεατράκι «104» στη Θεμιστοκλέους στα Εξάρχεια. Ο Στέλιος Μάινας έστησε σκηνοθετικά μια λιτή κι αφαιρετική παράσταση ερμηνεύοντας ο ίδιος πειστικά τον ρόλο του βολεψάκια, αυτοβασανιζόμενου και δειλού Επισκοπάκη.

Ενα απρόβλεπτο ερωτικό «τρίγωνο» που ταρακουνάει τον θεατή με τον εκ του ασφαλούς ερωτικό πόθο, τα διλήμματα, τη μιζέρια και τον εξευτελισμό του «διανοούμενου» αντιήρωα. Με τον ειλικρινή κυνισμό του άξεστου και γοητευτικά αντιπαθή απατεωνίσκου εκ Βουλγαρίας (πολύ καλός ο Κώστας Καζανάς). Με το ψυχρό εξωτερικά αλλά πάσχον εσωτερικά θηλυκό «μήλον της Εριδος», που ρισκάρει ζητώντας κάτι αληθινό και απροσποίητο (Κάτια Σπερελάκη).

Μοναδικό αντικείμενο επί σκηνής μια μεταλλική καρέκλα που μετατρέπεται αναλόγως σε προθήκη κοσμημάτων και σε κρεβάτι (Αγγελική Αθανασιάδου). Ταιριαστή στα πλάγια η βιντεοπροβολή εικόνων κάποιες στιγμές σε σχέση με την πλοκή του έργου (Ντάγκλας Φουτ). Μια «ακτινογραφία» στις σκέψεις, ενοχές, ζήλιες, φοβίες ενός άνδρα που δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων προτιμώντας να τη βγάλει καθαρή με μια επαίσχυντη πράξη. Με τις τύψεις να καραδοκούν… [ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΙΔΑΛΗΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 27/11/2008]

Τσακίρογλου: Θέλαμε 10 εκατ., πήραμε 7,9

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ. Παρατρίχα γλίτωσε το ΚΘΒΕ τις στάσεις εργασίας των εργαζομένων, οι οποίοι ζητούσαν 270.000 ευρώ που τους χρωστούσε το θέατρο. Η διοίκηση πρότεινε να τους εξοφλήσει σε τρεις δόσεις και οι εργαζόμενοι τις ανέστειλαν. «Θα ήταν σωτήριο αν αυξανόταν η επιχορήγηση στα 10 εκατ. ευρώ, που ζητήσαμε, αντί των 7,9 εκατ. που πήραμε, αλλά και το Εθνικό ζήτησε 12 εκατ. και πήρε 8,3», είπε χθες ο πρόεδρος του θεάτρου Δημήτρης Γαρούφας.

Ο καλλιτεχνικός διευθυντής, Νικήτας Τσακίρογλου, ζήτησε από τους δημοτικούς άρχοντες να αναλάβουν τις ευθύνες τους. «Να μη ζητάνε μόνο νοίκια για τη Μονή Λαζαριστών. Να κάνουν κι έναν δρόμο για να υπάρχει πρόσβαση σ’ αυτό το θέατρο, το οποίο εμείς δεν το υποτιμούμε, αλλά ανεβάζουμε μεγάλες παραστάσεις».

Μια τέτοια είναι ο «Κύκλος με την Κιμωλία» του Μπρεχτ, που ανεβαίνει αύριο, σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη. «Ο Μπρεχτ είναι παρεξηγημένος ως ψυχρός και μη συναισθηματικός, αλλά το συγκεκριμένο έργο συγκινεί γιατί το θέμα του είναι απλό, βαθιά ανθρώπινο, ένα λαϊκό παραμύθι, αισθαντικό και καθάριο, που τοποθετείται μπροστά από ιστορικό φόντο άγριο, αδίστακτο και σκοτεινό», είπε ο Σ. Χατζάκης. Πρωταγωνιστούν η Ταμίλα Κουλίεβα, ο Μάνος Παπαγιάννης και ο Κώστας Σαντάς. [Σ.Α., ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 27/11/2008]