«Πάχνη» στην Καβάλα

• Το Φεστιβάλ Φιλίππων – Καβάλας, θα παρουσιάσει (14-16/7), εγκαινιάζοντας μάλιστα το θεατρικό χώρο στις Αποθήκες Οργανισμού Λιμένος – Τελωνείο, το έργο «Πάχνη» των Καβαλιωτών συγγραφέων Αντώνη και Κωνσταντίνου Κούφαλη. Το έργο, που παρουσιάστηκε στις «Αναγνώσεις» του Εθνικού Θεάτρου, προκαλώντας αίσθηση, μιλά για το νυχτερινό τοπίο μιας πόλης, τις γειτονιές με τις «άχαρες, κατακόρυφες, τσιμεντένιες» πολυκατοικίες, όπου δυο φίλοι παρουσιάζουν μια πανοραμική όψη των οριακών κοινωνικών τοπίων. Τα επεισόδια που αφηγούνται, διασχίζοντας τους δρόμους με μια μηχανή, μας μεταφέρουν σ’ έναν κόσμο αμείλικτα βίαιο, έναν κόσμο σε αποσύνθεση. Αυτό που ίσως αναζητούν είναι να διεκδικήσουν και να χαράξουν από την αρχή τη διαδρομή τους. Σκηνοθεσία: Τάκης Τζαμαργιάς, σκηνογραφία: Γιάννης Θοδωράκης, μουσική: Δημήτρης Ζαβρός, κίνηση: Ζωή Χατζηαντωνίου, βίντεο: Σοφία Παπαδοπούλου, Dj – Performer: Θωμάς Ρίζος, φωτισμοί: Κώστας Σιδηρόπουλος. Παίζουν: Γιώργος Ντούσης, Μάνος Καρατζογιάννης.

Βραδιές θεάτρου: Αριστοφάνης, Χόρβατ, Μπομαρσέ,

«Ο κουρέας της Σεβίλης» από το ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης

Τη «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη θα φιλοξενήσει, τη Δευτέρα και την Τρίτη, το «Βεάκειο». Ο Αριστοφάνης σ’ όλα του τα έργα κάνει πολιτική. Γκρεμιστής των «κακώς κειμένων» και δάσκαλος του σωστού. Αλλά στη «Λυσιστράτη (411 π.Χ.) ο σκοπός του (η ειρήνη) ξεπερνάει την ανάγκη του λαού για προκοπή και γίνεται ανάγκη για σωτηρία της πατρίδας. Η αθηναϊκή πολιτεία είχε άμεση ανάγκη να σταματήσει ο πόλεμος, γιατί αργά ή γρήγορα, θα τον έχανε – και μαζί με την Αθήνα θα χανόταν όλος ο έως τότε ελληνικός πολιτισμός. Μετάφραση: Κ.Χ. Μύρης. Σκηνοθεσία: Θύμιος Καρακατσάνης. Moυσική: Γιάννης Μαρκόπουλος. Σκηνικά – Κοστούμια: Ρένα Γεωργιάδου. Χορογραφίες: Δημήτρης Παπάζογλου. Παίζουν: Θύμιος Καρακατσάνης (Λυσιστράτη), Στάθης Ψάλτης (Κινησίας), Μιχάλης Μαρκάτης, Ελευθερία Ρήγου, Στάθης Κακαβάς, Χάρης Εμμανουήλ, κ.ά.

«Καζιμίρ και Καρολίνα» στο Ηρώδειο (9μ.μ.). Ο Γιόχαν Σίμονς και o Πολ Κουκ αναδεικνύουν το λαϊκό ερωτικό δράμα του «ποιητή» Χόρβατ και τις οικουμενικές διαστάσεις της αιχμηρής κοινωνικής κριτικής του.

«Ο κουρέας της Σεβίλης» του Μπωμαρσαί, το πιο λαμπερό δείγμα του γαλλικού πνεύματος, θα παρουσιαστεί από το ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης, τη Δευτέρα στο Ευριπίδειο Θέατρο Ρεματιάς, ενώ την Τρίτη, θα παρουσιαστεί, στο Κηποθέατρο Παπάγου (Κορυτσάς 6η στάση), στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του Δήμου. Ενας ηλικιωμένος γιατρός, ονόματι Μπάρτολο, έχει ερωτευθεί την Ροζίνα, μια πολύ νέα και όμορφη κοπέλα, η οποία είναι ερωτευμένη με τον νεαρό Κόμη Αλμαβίβα. Μέσα σ’ αυτή την απλή ιστορία εμπλέκεται και ο αθάνατος τύπος, προερχόμενος από το ιταλικό θέατρο, ο Φίγκαρο. Πρόσωπο που μπήκε όχι μόνο στην κοινωνική ζωή της Γαλλίας αλλά ολόκληρου του κόσμου. Διευθύνει από την φαινομενικά ταπεινή θέση του ολόκληρη τη δράση. Μετάφραση : Ζάννα Αρμάου. Διασκευή – σκηνοθεσία : Θανάσης Θεολόγης. Σκηνικά – Κοστούμια : Αντώνης Χαλκιάς. Μουσική : Γιούρι Στούπελ. Χορογραφίες : Πέτρος Γάλλιας. Στίχοι : Γιάννης Καλατζόπουλος. Παίζουν: Γιώργος Παρτσαλάκης, Νίκος Δαδινόπουλος, Τάσος Παλαντζίδης, Γιάννης Αϊβάζης, Θάλεια Προκοπίου, Ιωάννα Δελάκου, Αντώνης Καλογήρου.

Ο Στέφαν Καέγκι μέλος της σκηνοθετικής ομάδας Rimini Protokoll, με έδρα το Βερολίνο, προτείνει ένα νέο είδος θεάτρου – ντοκουμέντου που βασίζεται στην έρευνα κοινωνικών και πολιτικών καταστάσεων. Τίτλος της παράστασης «Radio Muezzin», σήμερα και αύριο στην Πειραιώς 260, Χώρος Δ.

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

25/6/2009

– Αρχή με «Λυσιστράτη» στο «Κατράκειο»

3/6/2009

– Δημοτικών Θεάτρων… καλοκαίρι

18/4/2009

– Συνεχίζουν δημιουργικά παρά τα προβλήματα

13/6/2002

– Στα θέατρα «Δάσους» και «Γης»

8/8/2001

– Οι «Νεφέλες» περιοδεύουν στην Κρήτη

H Έλεν Μίρεν στο ρόλο της “Φαίδρας” στην Επίδαυρο

Κατάφερε να καθηλώσει το βρετανικό κοινό, αλλά και τους 20.000 θεατές που είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν την παράσταση ζωντανά σε 150 κινηματογράφους της Ευρώπης και της Αμερικής. Τα βράδια της Παρασκευής και του Σαββάτου, η βραβευμένη με Όσκαρ Έλεν Μίρεν θα ερμηνεύσει ξανά τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Φαίδρας στο ομώνυμο έργο του Ρακίνα -αυτή τη φορά στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου. Στο πλευρό της, ο Ντόμινικ Κούπερ ως Ιππόλυτος και η Μάργκαρετ Τίζακ ως Οινώνη, αναβιώνουν με δικό τους τρόπο την κλασική τραγωδία του Γάλλου δραματουργού σε ελεύθερη απόδοση του ποιητή Τεντ Χιουζ και υπό τη σκηνοθετική επιμέλεια του Νίκολας Χάιτνερ, διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου της Μεγάλης Βρετανίας.

Κυριευμένη από πάθος για το θετό της γιο, Ιππόλυτο, και θεωρώντας ότι ο σύζυγός της, Θησέας, είναι νεκρός, η Φαίδρα δεν διστάζει να εξομολογηθεί τον έρωτα της και να υποστεί την απόρριψη. Όταν όμως ο Θησέας επιστρέφει, η έντρομη ηρωίδα κατηγορεί τον Ιππόλυτο ότι τη βίασε, πυροδοτώντας μία αλυσίδα γεγονότων με ολέθρια κατάληξη. Η αποτυχία της πρώτης παρουσίασης της παράστασης, το 1677, είχε ως αποτέλεσμα να αποσυρθεί ο Ρακίνας από το θέατρο για τα επόμενα χρόνια. Ωστόσο, σήμερα το έργο συγκαταλέγεται στις σημαντικότερες δημιουργίες του μεγάλου συγγραφέα.

Μία από τις σημαντικότερες παραγωγές του φετινού Φεστιβάλ Επιδαύρου, η «Φαίδρα» έχει ήδη προσελκύσει το ενδιαφέρον των ΜΜΕ αλλά και των χιλιάδων θεατρόφιλων, που έσπευσαν να προμηθευτούν τα εισιτήρια τους με αποτέλεσμα να έχουν εξαντληθεί όλες οι θέσεις πλην των φθηνότερων κατηγοριών. Η παράσταση θα δοθεί στα αγγλικά με ελληνικούς υπέρτιτλους.

• Χριστίνα Σανούδου, Απογευματινή, Τετάρτη, 8 Ιουλίου, 2009

Μουεζίνηδες από το Κάιρο «παίζουν» τους εαυτούς τους

• «RADIO MUEZZIN», Η ΝΕΑ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΩΝ RIMINI PROTOKOLL

Τέσσερις μουεζίνηδες, από τους χιλιάδες που μετρά πλέον το Κάιρο, ανεβαίνουν αύριο και την Κυριακή στη σκηνή της Πειραιώς 260 για να αφηγηθούν την καθημερινότητά τους μέσα και έξω από το τζαμί. Πρόκειται για το «Radio Muezzin», τη νέα δουλειά του Στέφαν Κέγκι, μέλους μαζί με τη Χέλγκαρντ Χάουγκ και τον Ντάνιελ Βέτσελ των Rimini Protokoll.

Η δημοφιλής γερμανοελβετική ομάδα καταθέτει από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 ένα θέατρο αντισυμβατικό, που βασίζεται στη μακροχρόνια έρευνα πολιτικών και κοινωνικών καταστάσεων μέσα από τις προσωπικές μαρτυρίες των εκάστοτε «ειδικών». Την αφορμή για το «Radio Muezzin» έδωσε η απόφαση της αιγυπτιακής κυβέρνησης να μεταδίδει, από την ερχόμενη χρονιά, το κάλεσμα του μουεζίνη από το ραδιόφωνο, επιλέγοντας τις καλύτερες φωνές. Σκοπός του κράτους είναι να ομοιογενοποιήσει το ηχητικό τοπίο του Καΐρου και να ακολουθήσει τον εκσυγχρονισμό του θρησκευτικού τελετουργικού που έχουν ήδη καθιερώσει άλλες πόλεις, όπως το Αμμάν της Ιορδανίας.

Λίγες μέρες πριν από τη συμμετοχή του για πρώτη φορά στο Φεστιβάλ Αθηνών, ο Στέφαν Κέγκι μάς μίλησε για τη συνεργασία του με τους μουεζίνηδες, τα προβλήματα που αντιμετώπισε με τη λογοκρισία, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο ερευνά στερεότυπα και ταμπού των καιρών.

• Στο «Radio Muezzin» αφιέρωσες σημαντικό χρόνο στην επιτόπια έρευνα. Πώς κατάφερες να προσεγγίσεις αυτήν τη μη δυτική καθημερινότητα; Είναι δυνατόν να ξεπεράσουμε, όντας Δυτικοί, τα στερεότυπα με τα οποία έχουμε μεγαλώσει;

«Χρειάστηκε μεγάλη υπομονή. Υπάρχουν τόσα στερεότυπα εκεί όσα και εδώ. Συνάντησα συνολικά τριάντα τέσσερις μουεζίνηδες, μπήκα σε παλιά και υπερμοντέρνα τζαμιά, μικρά και τεράστια, πολυτελείας και υποβαθμισμένα. Οι μουεζίνηδες ήταν πολύ ανοιχτοί στην πρότασή μου να διηγηθούν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα πάνω στη σκηνή και να μιλήσουν για τις καθημερινές ασχολίες τους στο τζαμί. Από τη στιγμή όμως που θέλησα να τους γνωρίσω καλύτερα και να μάθω κάτι περισσότερο για την κοινωνική τους ζωή, έπρεπε να τους επισκεφθώ στα σπίτια τους και να περάσω πολύ καιρό μαζί τους. Επειτα, από τη στιγμή που μάθαινα πράγματα που με ενδιέφεραν, ήμουν υποχρεωμένος να διαπραγματευθώ μαζί τους και να τους πείσω πως η καθημερινότητά τους έξω από το τζαμί είναι το ίδιο ενδιαφέρουσα με την καθημερινότητά τους μέσα στο τζαμί κι ότι άξιζε τον κόπο να τη διηγηθούν και αυτήν στο θέατρο. Για να καταλάβεις πόσο δύσκολο ήταν να γίνει κάτι τέτοιο, σκέψου ότι ακόμα είμαστε σε διαπραγμάτευση με το υπουργείο για πολλά σημεία του κειμένου που θέλει να λογοκρίνει. Περισσότερο όμως ταλαιπωρήθηκα για να πάρω την άδεια να κινηματογραφήσω εικόνες από τη ζωή των μουεζίνηδων. Επρεπε να σεβαστώ απαγορεύσεις, όπως “όχι εικόνες σκουπιδιών” ή “όχι ζώα”. Τα περισσότερα πράγματα ωστόσο τα συζητούσαμε. Στο Ισλάμ η έννοια της διαπραγμάτευσης είναι σημαντική».

• Από την άλλη, μιλάς συχνά για την αυτολογοκρισία που επέβαλαν στον εαυτό τους οι μουεζίνηδες. Πώς κέρδισες την εμπιστοσύνη τους; Κατάφερες τελικά να αναπτύξεις προσωπικές σχέσεις μαζί τους;

«Υπήρχαν πράγματα απίθανα που αρνούνταν να κάνουν κατά τη διάρκεια της πρόβας, όπως το να καθήσουν στο πάτωμα ή να παίξουν ντόμινο… Κατάλαβα έτσι ότι αυτές οι “πράξεις” θα έπρεπε να αποκλειστούν από την παράσταση. Από την άλλη, δεν κατάφερα να γνωρίσω όλες τις οικογένειες. Ο Σέιχ Μανσούρ δεν είχε καν πει στους δικούς του ότι παίρνει μέρος σε μια παράσταση. Το έμαθαν από την τηλεόραση. Ο Σέιχ Γκούντα προσκάλεσε τη γυναίκα του στο θέατρο και εκείνη ήταν πολύ περήφανη».

• Οι «εξπέρ» των Rimini Protokoll αφηγούνται τη ζωή τους με τρόπο συχνά αποστασιοποιημένο, αποφεύγοντας το συναισθηματισμό. Θα μπορούσαμε να κάνουμε λόγο για μια μετα-μπρεχτική σκηνοθετική πρακτική;

«Ο Μπρεχτ δούλευε μετωπικά με τους ηθοποιούς του και δεν αγαπούσε την ταύτιση. Εγώ προσπαθώ να κρατήσω τους πρωταγωνιστές μου όσο το δυνατόν πιο φυσικούς. Να αποδεχθώ τις ταχύτητες, τους ρυθμούς τους, τον τρόπο με τον οποίο εκφράζονται. Το κείμενο που ακούτε στο “Radio Muezzin” ανήκει στους ίδιους τους μουεζίνηδες· εγώ έθετα απλώς ερωτήσεις, έκανα προτάσεις και στο τέλος ένα είδος editing. Το γεγονός ότι ταυτιζόμαστε ως θεατές μαζί τους είναι γιατί είναι τόσο κοντά στον ίδιο τους τον εαυτό. Είναι εύθραυστοι και δεν κρύβονται πίσω από μία δεξιοτεχνία. Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος που τους επετράπη να ανεβούν στη σκηνή, το γεγονός ότι θα “έπαιζαν” τους εαυτούς τους».

• Το θέατρό σας συσχετίζεται συχνά με το θέατρο-ντοκουμέντο. Τελευταία, κάποιοι σας αποκάλεσαν εμπνευστές μιας νέας σκηνικής τάσης, του «reality trend». Εσύ πού τοποθετείς τη δουλειά σου;

«Στο κέντρο κάθε παράστασής μου βρίσκονται άνθρωποι που μιλάνε για τη ζωή τους. Δεν είναι βασιλιάδες ούτε δολοφόνοι ούτε πρωταγωνιστές με ένα Μεγάλο Αύριο. Πάνω στη σκηνή μεταμορφώνονται, όμως, σε πρεσβευτές της κοινωνικής κατάστασης στην οποία βρίσκονται. Στο “Radio Muezzin” έχουμε να κάνουμε με τη στιγμή της μετάβασης από ένα θρησκευτικό τελετουργικό, την προσευχή, στην τεχνική αναπαραγωγή του. Κάτι που θα συμβεί την επόμενη χρονιά, όταν χιλιάδες μουεζίνηδες “χάσουν” τη φωνή τους».*

Τζαμί δεν σημαίνει τρομοκρατία

• Στην Αθήνα συζητάμε ακόμα την αναγκαιότητα ανέγερσης ενός τζαμιού, «ανησυχούμε» για τους «παράνομους» χώρους προσευχής κ.λπ. Πιστεύεις πως το Radio Muezzin θα μπορούσε να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε το Ισλάμ;

«Δεν πρόκειται για μια παράσταση πάνω στο Ισλάμ. Είναι ένα έργο πάνω σε τέσσερις βιογραφίες θρησκευτικών προσώπων που δεν είναι φονταμενταλιστές. Είναι Αιγύπτιοι, όπως η πλειονότητα των Αιγυπτίων και δείχνουν μια εικόνα για τους μουσουλμάνους, που είναι διαφορετική από τη στερεότυπη εικόνα που κυριαρχεί στην τηλεόραση όπου “τζαμί ίσον υποψία τρομοκρατίας”. Από τη στιγμή που “μπαίνουμε” στο σπίτι τους, στο τζαμί, καταλαβαίνουμε ότι δεν έχουμε να κάνουμε με έναν εχθρικό χώρο -κι αυτό ισχύει και για εκείνους που δεν είναι καν πιστοί. Στην Αίγυπτο, πάντως, οι εκκλησίες δεν λειτουργούν κρυφά».

• Της ΚΑΤΙΑΣ ΑΡΦΑΡΑ, Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 10 Ιουλίου 2009

Εφθασε η ώρα της “βασίλισσας”. Κατάμεστη αναμένεται απόψε και αύριο η Επίδαυρος για τις παραστάσεις της “Φαίδρας” με την Ελεν Μίρεν

Αριστερά, η Ελεν Μίρεν ως Φαίδρα στην ομώνυμη τραγωδία του Ρακίνα. Για την κορυφαία βρετανίδα ηθοποιό ο συγκεκριμένος ρόλος αποτελούσε απωθημένο ήδη από τα νεανικά της χρόνια. Δεξιά, ο Ντόμινικ Κούπερ (με την Αμάντα Σέιφριντ) σε σκηνή από την ταινία «Μamma mia!». Εκεί τον είδαμε να απολαμβάνει τις χαρές της ελληνικής θάλασσας, ενώ στη «Φαίδρα» κατασπαράσσεται από ένα φρικτό θαλάσσιο τέρας

Πέρα από το όποιο καλλιτεχνικό ενδιαφέρον τους, οι παραστάσεις της Επιδαύρου είχαν πάντοτε και την κοσμική πτυχή τους. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για την πολυσυζητημένη και πολυαναμενόμενη παράσταση της «Φαίδρας» του Ρακίνα, με την κορυφαία βρετανίδα ηθοποιό Ελεν Μίρεν να κρατά τον ομώνυμο ρόλο. Απόψε και αύριο το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου αναμένεται να είναι κατάμεστο. Τις τελευταίες ημέρες μάλιστα, κύκλοι εφοπλιστών και επιχειρηματιών δίνουν σκληροπυρηνική μάχη προκειμένου να εξασφαλίσουν θέσεις στις περίοπτες σειρές (τρίτη και τέταρτη), έτσι ώστε όχι μόνο να βλέπουν αλλά και να… τους βλέπουν καλύτερα. Οσο για την παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου της Μεγάλης Βρετανίας που ανεβαίνει σε σκηνοθεσία του ίδιου του καλλιτεχνικού διευθυντή του Νίκολας Χάιτνερ, μπορεί να μην έχουν μέχρι στιγμή γραφτεί τα πιο κολακευτικά λόγια, όλοι όμως συμφωνούν ότι για ακόμη μία φορά η λαίδη Μίρεν δίνει τον καλύτερό της εαυτό.

«Κοίταξέ με- βλέπεις μια γυναίκα σε παραφορά. Είμαι ερωτευμένη…» αναφωνεί η Φαίδρα διά στόματος Ελεν Μίρεν. Ο συγκεκριμένος ρόλος αποτελεί απωθημένο της ηθοποιού από τα νεανικά της χρόνια.

Και τώρα έφθασε η μεγάλη στιγμή. Φλεγόμενη από το ανεξέλεγκτο πάθος για τον νεαρό θετό γιο της, η Φαίδρα, έχοντας την εντύπωση ότι ο χαμένος της σύζυγος Θησέας είναι νεκρός, φθάνει στο σημείο να ομολογήσει τους πιο μύχιους πόθους της και να εισέλθει με αυτόν τον τρόπο στον πιο σκοτεινό της εφιάλτη. Οταν όμως ο Θησέας επιστρέφει σώος και αβλαβής, η Φαίδρα, φοβούμενη μήπως εκτεθεί, φθάνει στο σημείο να κατηγορήσει τον θετό γιο της ότι τη βίασε. Η έκβαση ενός τέτοιου ερωτικού δράματος, όταν μάλιστα έχει το σχήμα τριγώνου, δεν θα μπορούσε παρά να είναι ολέθρια.

Η παράσταση, που έχει κάνει ήδη πρεμιέρα στο Λονδίνο, έχει πλέον ανασυνταχθεί για τις ανάγκες του αρχαίου θεάτρου του Πολυκλείτου. Η μετάφραση σε ρωμαλέο ελεύθερο στίχο είναι του βρετανού ποιητή Τεντ Χιουζ. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο νεαρός Ντόμινικ Κούπερ , ο οποίος υποδύεται τον θετό γιο της Φαίδρας Ιππόλυτο και βρίσκει τραγικό θάνατο εξαιτίας των κατηγοριών της μητριάς του, έχει πολύ νωπές μνήμες από τη χώρα μας, αφού πρωταγωνίστησε στην ταινία «Μamma mia!» ως γαμπρός της Μέριλ Στριπ. Το ανέκδοτο λοιπόν που κυκλοφόρησε στο Λονδίνο από τη στιγμή που ανακοινώθηκε το καστ της παράστασης είναι ότι «ο Κούπερ τρέμει την τωρινή του mamma mia!». Και ενώ στην ταινία τον είδαμε να απολαμβάνει τις χαρές της ελληνικής θάλασσας, στη συγκεκριμένη τραγωδία τον κατασπαράσσει ένα φρικτό θαλάσσιο τέρας που στέλνει ο θεός Ποσειδώνας προκειμένου να αποκατασταθεί το όνομα του Θησέα.

• Πληροφορίες στο τηλ. 210 3272.000.

ΑΣΤΕΡΟΠΗ ΛΑΖΑΡΙΔΟΥ | TO BHMA, Παρασκευή 10 Ιουλίου 2009

“Σε ό,τι ηχεί αγγλιστί και έρχεται από την κλεινήν Ευρώπη…”

• Το Πνεύμα του Τόνου

• Δημόσιες Σχέσεις

• Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

  Τυχεροί πολλαπλώς οι οσκαρούχοι-βεντέτες ηθοποιοί, έχουν εξασφαλίσει από ποικίλες πλευρές τις δημόσιες σχέσεις τους. Εκατοντάδες παρατρεχάμενοι σπεύδουν να μας πληροφορήσουν όχι μόνο για τα καλλιτεχνικά και αισθητικά προβλήματα των παραγωγών τους, αλλά και για μια πληθώρα ανούσιων και άχρηστων λεπτομερειών που ξιπάζουν όμως τα πλήθη, τα οποία από υπερκορεσμό πληροφόρησης σπεύδουν κατά αγέλας να προμηθευτούν μια θέση (και μάλιστα ακριβή), σε μια παράσταση όπου ο σταρ παίζει τον πιο δυσπρόσιτο Ευρωπαίο θεατρικό ποιητή, τον πλέον σπάνια παιζόμενο και κυριολεκτικά εγκλωβισμένο στη γλώσσα του ηλικίας τεσσάρων αιώνων – και μάλιστα μεταφρασμένο σε μια άλλη γλώσσα, τελείως διαφορετικά λειτουργούσα. Δεν μιλάω για τα πλήθη των κοσμικών. Αυτοί συρρέουν σε ό,τι ηχεί αγγλιστί και έρχεται από την κλεινήν Ευρώπη.Αλλού βέβαια είναι το πρόβλημα. Οι δημοσιοσχεσίτες που τροφοδοτούν συνεχώς έντυπα και κανάλια με κάθε είδους είδηση (ντόρος να γίνεται!), που διαβάζουν παρ΄ όλα αυτά πως τα events που μας προβάλλουν, στη χώρα τους πέρασαν και ντούκου και με αρνητικά σχόλια, τι, πώς και γιατί εξυπηρετούν, αναδεικνύοντάς τα σε πολυαναμενόμενα τάχα καλλιτεχνικά γεγονότα, τα ουσιαστικά ενημερωτικά ενδιαφέροντα του ελληνικού κοινού. Το ενδιαφέρον πάντως βρίσκεται και αλλού. Απαξιώθηκε τάχα το Ηρώδειο διότι ήταν «στέκι» λέει των κοσμικών. Και ιδού…

• ΤΑ ΝΕΑ: Παρασκευή 10 Ιουλίου 2009

«Φαίδρα» στην Επίδαυρο

//

Η Έλεν Μίρεν ερμηνεύει τη «Φαίδρα» του Ρακίνα, στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου (τηλ. 27530-22026) στις 21.00 σε μια παράσταση του Εθνικού Θεάτρου Μεγάλης Βρετανίας. Η βρετανική παράσταση της «Φαίδρας» του Ρακίνα θεωρείται εκ των προτέρων το γεγονός του καλοκαιριού. Γιατί έρχεται με τη λάμψη μιας οσκαρικής ηθοποιού, τις εγγυήσεις της σκηνοθεσίας του καλλιτεχνικού του διευθυντή Νίκολας Χάιτνερ και της μετάφρασης σε ελεύθερο στίχο του εθνικού ποιητή της Αγγλίας, Τεντ Χιουζ (μοιραίου συζύγου της Σίλβιας Πλαθ), ενώ στον οκταμελή θίασο συμμετέχει και ο Ντομινίκ Κούπερ (τον είδαμε ως αρραβωνιαστικό της κόρης τής Μέριλ Στριπ στο «Μamma Μia!»). «Παραδόξως, είναι αρκετά εύκολο να προσαρμοστείς, ειδικά σε αυτή την παραγωγή που είναι τόσο γυμνή. Δεν διπλώνει η σκηνή, δεν πετάνε αντικείμενα προς τα μέσα ή προς τα έξω, είναι σχεδόν σαν ανοιχτός χώρος- ο άδειος χώρος του Πίτερ Μπρουκ. Θα μπορούσαμε να το κάνουμε εδώ. Σ΄ αυτό το δωμάτιο, με σχετικά λίγες πρόβες. Γιατί η δομή του έργου είναι τόσο διαφορετική από το να παίζεις Τσέχωφ, που θα ήταν κάτι πολύ πιο πολύπλοκο. Αλλά εδώ μπαίνεις στη σκηνή, υπάρχει άλλος ένας άνθρωπος απέναντί σου, παίζετε τη σκηνή και είστε μόνο οι δυο σας», λέει η Έλεν Μίρεν. Εισιτήρια: από 50 έως 20 ευρώ (διαθέσιμα μόνο των 20 στο Άνω Διάζωμα). Στα αγγλικά με ελληνικούς υπέρτιτλους. [ΤΑ ΝΕΑ: Παρασκευή 10 Ιουλίου 2009]

ΙΝFΟ

Η «Φαίδρα» του Ρακίνα, με την Έλεν Μίρεν, στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου (τηλ. 27530-22026) στις 21.00. Διαθέσιμα μόνα τα εισιτήρια των 20 ευρώ στο Άνω Διάζωμα.

Ο 12ΧΡΟΝΟΣ Γ. ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ ΤΩΝ «ΝΕΦΕΛΩΝ» ΜΙΛΑΕΙ ΣΤΑ «ΝΕΑ»: «Δεν θα γίνω ποτέ από τους διάσημους που “ψωνίζονται”»

//

• «Είμαι μικρός για διαδηλώσεις. Δεν θα βγω στους δρόμους αλλά στη θεατρική σκηνή για να τα πω στους μεγάλους», λέει στα «ΝΕΑ» ο 12χρονος Γιώργος Ιωαννίδης, έκπληξη στις αριστοφανικές «Νεφέλες» της Επιδαύρου

«Είμαι ένας έφηβος που ανησυχεί με όσα συμβαίνουν στην κοινωνία. Ο κόσμος καταστρέφει τον εαυτό του. Φορτωμένος από συναισθήματα, λοιπόν, ρωτάω: Πώς θα είναι το μέλλον;». Είναι ο προβληματισμός του 12χρονου Γιώργου Ιωαννίδη από τη Λάρνακα Κύπρου, ο οποίος την περασμένη εβδομάδα, Παρασκευή και Σάββατο, εμφανίστηκε στην Επίδαυρο ενώπιον 7.500 θεατών στις αριστοφανικές «Νεφέλες» από τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου για να μιλήσει περί εκπαιδευτικού συστήματος και δίκαιου- άδικου λόγου.

Και ήταν αυτό το θάρρος του (και το θράσος- με την καλή έννοια), η δυνατή καθάρια φωνή του και η αίσθηση ότι εκπροσωπεί όλα τα παιδιά του κόσμου ρωτώντας για το μέλλον, που τον έκανε να θεωρείται η «μεγάλη έκπληξη» στα φετινά Επιδαύρια. Ευχάριστη έκπληξη.

Μπορεί να μη βγαίνει στους δρόμους για να διαδηλώσει, καθώς είναι «πολύ μικρός ακόμη για να μπλέξει σε αυτά», αλλά είχε το θάρρος να φωνάξει στο αρχαίο θέατρο (στη Β΄ Παράβαση της αριστοφανικής κωμωδίας), «άμα γίνουνε δεσμός/ βάλε μαύρα βάλε σκούρα/ κρίση ο πολιτισμός» και «κράτος βία και νοθεία/ έγιναν θεσμός».

«Ήμουν επιφυλακτικός απέναντι στην ιδέα να εμφανιστώ στην Επίδαυρο. Ένιωθα άβολα. Την αυτοπεποίθηση την κερδίζεις μόνο με τις πρόβες. Με βοήθησε και ο Σταμάτης Κραουνάκης όπως και οι άλλοι συντελεστές, που μου εξήγησαν τι σημαίνουν τα λόγια του Αριστοφάνη», λέει ο Γιώργος που κάτι ξέρει από θέατρο. Και από τραγούδι.

Τον Δεκέμβριο του 2007 εκπροσώπησε την Κύπρο στον διαγωνισμό τραγουδιού της παιδικής Γιουροβίζιον, που έγινε στο Ρότερνταμ Ολλανδίας, με το τραγούδι «Η μουσική δίνει φτερά» σε στίχους και ερμηνεία δικά του. Επίσης συμμετείχε στο ντοκιμαντέρ «Sounds Like Τeen Spirit: Α Popumentary» που προβλήθηκε και σε Καναδά, Βέλγιο, με θέμα το τι συμβαίνει στα παρασκήνια της Γιουροβίζιον.

«Συνάντησα παιδιά που αγαπούν τη μουσική, όπως κι εγώ. Έτσι, παρά το γεγονός ότι δεν μιλούσαν όλοι αγγλικά, βρήκαμε τρόπο να επικοινωνήσουμε», λέει. Και επειδή δεν κατάφερε να φέρει την πρωτιά στη χώρα του θα ήθελε, «μια δεύτερη ευκαιρία αλλά όχι στην κανονική Γιουροβίζιον, επειδή εκεί τα πράγματα είναι πολύ ανταγωνιστικά».

Η επιθυμία του ήταν ανέκαθεν να βρεθεί στον καλλιτεχνικό χώρο. Το ποδόσφαιρο δεν του αρέσει. Προτιμά τα μαθήματα, μπαλέτου, τζαζ, σύγχρονου χορού, φωνητικής αλλά και υποκριτικής. Παρά τα βήματα που έχει κάνει στο θεατρικό σανίδι και τη μουσική, είναι προσγειωμένο παιδί. «Δεν μου αρέσει να συζητάω με τους φίλους μου στο σχολείο για τις όποιες επιτυχίες μου. Προτιμώ να τα μαθαίνουν μόνοι τους».

«Δεν ξέρω αν θα κάνω καριέρα στο θέατρο. Το σχολείο έρχεται πρώτο. Ένα καλό πτυχίο θα μου προσφέρει εναλλακτικό σχέδιο σε περίπτωση αποτυχίας στον καλλιτεχνικό χώρο. Είμαι βέβαιος ότι δεν θα γίνω ποτέ ένας από τους διάσημους που “ψωνίζονται”. Βασικά, δεν νομίζω ότι θα γίνω ποτέ διάσημος», προσθέτει ο μετρημένος και συνεσταλμένος (κάτι που «διαγνώστηκε» στη θεατρική εμφάνισή του στην Επίδαυρο) Γιώργος Ιωαννίδης.

«Πάντα φταίνε και οι δύο πλευρές»

Το δυνατό χειροκρότημα του κοινού του Φεστιβάλ Επιδαύρου ήλθε όταν ο Γιώργος Ιωαννίδης αναφώνησε «Κύπρος χρυσή/ Κύπρος νησί/ Κύπρος μισή/ Ελλάδα…» στις «Νεφέλες». Το ζήτημα της διχοτομημένης Κύπρου τον αφορά. Ο πατέρας του κατάγεται από την Αμμόχωστο και η μητέρα του από Αγγλία, Αρμενία και Κύπρο. «Οι Τούρκοι και οι Κύπριοι είχαν προβλήματα που δεν κατάφεραν να λύσουν με την ομιλία και άρχισαν τον πόλεμο. Σήμερα πολλοί νέοι κάνουν παρέα με Τούρκους. Φυσικά, υπάρχουν και οι εθνικιστές», λέει με απλά λόγια ο Γιώργος, για τις τεταμένες σχέσεις Τουρκίας- Κύπρου.

«Το ίδιο συνέβη και με τον μαθητή Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο τον χειμώνα. Πάντα φταίνε και οι δύο πλευρές. Ο αστυνομικός είναι ένοχος για την εχθρική κίνησή του, αλλά και οι διαδηλωτές φταίνε που έκαψαν την Ελλάδα. Υπάρχουν διάφοροι τρόποι να δείξεις την οργή σου», υποστηρίζει.

• Δάφνη Κοντοδήμα, ΤΑ ΝΕΑ: Παρασκευή 10 Ιουλίου 2009

Περιοδεύων… «Κουρέας»

• • Μετάφραση Ζάννας Αρμάου, σκηνοθεσία – διασκευή Θανάση Θεολόγη, σκηνικά – κοστούμια Αντώνη Χαλκιά, μουσική Γιούρι Στούπελ, χορογραφίες Πέτρου Γάλλια, στίχοι Γιάννη Καλατζόπουλου. Παίζουν: Γιώργος Παρτσαλάκης (Φίγκαρο), Νίκος Δαδινόπουλος, Τάσος Παλαντζίδης, Γιάννης Αϊβάζης, Θάλεια Προκοπίου, Ιωάννα Δελάκου, Αντώνης Καλογήρου.

Το ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης περιοδεύει με την αριστουργηματική, οξύτατα σατιρική για τα ήθη της φεουδαρχικής αριστοκρατίας, κωμωδία του Μπομαρσέ «Ο κουρέας της Σεβίλης». Μετά τις πρώτες παραστάσεις στην Κρήτη, το θέατρο «ανηφορίζει» για να δώσει παραστάσεις: Σήμερα στα Δερβονοχώρια. 12/7 στην Κόρινθο (9.30 μ.μ., Αρχαία Κόρινθος, «Ξενία»). 13/7 Χαλάνδρι («Ρεματιά», 9.30 μ.μ.). 14/7 Παπάγου (Κηποθέατρο, 9μ.μ.).

Για υποψιασμένους … θεατές

• • Στην «Κόρη του παντοπώλου» ο Αγγελος Βλάχος παρακολουθεί σκωπτικά μια οικογένεια μικροαστών και δε διστάζει μαζί με τους ήρωές του να υπονομεύσει συνολικά τη δομή των σχέσεων που αναπτύσσονται πίσω απ’ την κλειστή πόρτα του ελληνικού σπιτιού. Το «Ζητείται υπηρέτης» του Μπάμπη Αννινου έχει χαρακτηριστεί ως ένα από τα σπουδαιότερα έργα της εποχής, καθώς με γλυκόπικρο χιούμορ και έξυπνα γλωσσικά παιχνίδια ξεφεύγει απ’ το επίπεδο της κωμωδίας ηθών και «κλείνει το μάτι» στον υποψιασμένο θεατή, μιλώντας του για αναξιοκρατία, ρουσφέτι και ασυδοσία του κρατικού μηχανισμού. «Το γεύμα του Παπή» ανήκει στις κωμωδίες χαρακτήρων. Σκηνοθεσία: Λεωνίδας Βαρδαρός, σκηνικά: Τόλης Πολυχρονιάδης, κοστούμια: Ολγα Δημολιάτη, μουσική: Χρήστος Λεοντής, κίνηση: Τάσος Καραχάλιος. Παίρνουν μέρος οι ηθοποιοί: Πάνος Ξενάκης, Κωνσταντίνα Κούτσιου, Λεωνίδας Βαρδαρός, Κώστας Τζουβάρας, Γιώργος Σώχος, Βάσω Σοφούρη.

Η σάτιρα επιχειρεί τον εμπαιγμό κάποιας έννοιας ή προσώπου που ο σατιρικός καλλιτέχνης θεωρεί ότι αξίζει τέτοια αντιμετώπιση με σκοπό συχνά τη βελτίωση του αντικειμένου. Γίνεται μέσω μεθόδων όπως η παρωδία, η υπερβολή, η σύγκριση, η αναλογία και η ειρωνεία. Ολα αυτά επιτυγχάνονται με τις τρεις μονόπρακτες κωμωδίες «Η κόρη του παντοπώλου» του Αγγελου Βλάχου, «Ζητείται υπηρέτης» του Μπάμπη Αννινου και «Το γεύμα του Παπή» του Ηλία Καπετανάκη, που επέλεξε για το καλοκαίρι και προχτές παρουσίασε στο θέατρο «Πέτρα» ο θίασος «Τέττιγες». Βλέπει κανείς τόσο καθαρά μέσα από αυτές τις κωμωδίες ότι ενώ η σάτιρα μπορεί να αποτελέσει μέσο διασκέδασης, γι’ αυτό και συχνά είναι βάση του χιούμορ και συνεπώς συστατικό της κωμωδίας, δεν περιορίζεται στον τομέα της ψυχαγωγίας. Τα κείμενα αυτά γραμμένα στα τέλη του 19ου αιώνα, με έντονη την αίσθηση του κοινωνικού σχολιασμού, μιας και μέσα από τη σάτιρα προσπαθούν να φέρουν το θεατή του σήμερα πιο κοντά στην κοινωνική κατάσταση του τότε, σε μια εποχή μεταβατική τόσο γλωσσικά όσο και συνολικότερα.

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

7/7/2009

– Επίκαιρες σκωπτικές κωμωδίες

17/8/2007

– Λόγος, θέατρο, μουσική

28/6/2007

– «Τέττιγες», με κωμωδίες

23/6/2007

– Κωμωδίες κοινωνικού σχολιασμού

6/3/2007

– Οι πρεμιέρες συνεχίζονται