Ανθρωποι του πνεύματος γράφουν για τον Αγγελόπουλο

  • Ο συγραφέας Κώστας Ακρίβος και ο Ομότιμος Καθηγητής του ΑΠΘ Δημήτρης Φατούρος επισημαίνουν την σημασία του έργου του
ΤΟ ΒΗΜΑ:  27/1/2012
Ανθρωποι του πνεύματος γράφουν για τον Αγγελόπουλο

Το βλέμμα του μελισσοκόμου

  • του Κώστα Ακρίβου

Το 1986, φρέσκος καθηγητής στα χωριά της Ελασσόνας, μαθαίνω πως ο Θόδωρος Αγγελόπουλος θα κάνει γυρίσματα για τον Μελισσοκόμο στην κεντρική πλατεία της Τσαρίτσανης. Πηγαίνω πιο πολύ για να δω από κοντά τον Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, όταν όμως ο σκηνοθέτης ζητάει από το κοινό κομπάρσους, σηκώνω απ΄ τους πρώτους το χέρι. Είμαι η σκιά του διαβάτη μπροστά από το καφενείο, όπου σε λίγο θα μπουκάρει με το φορτηγάκι του ο Μαστρογιάννι και, σπάζοντας τη βιτρίνα, θα αρπάξει με τη βία τη Νάντια Μουρούζη. Η σκηνή πρέπει να γυρίστηκε το λιγότερο δέκα φορές. Στο τέλος ήμασταν ξεθεωμένοι μα ο Αγγελόπουλος ευχαριστημένος, δίχως όμως να το δείχνει.

Η εικόνα που μου έχει μείνει αξεθώριαστη είναι το βλέμμα του, ένα βλέμμα σχολείο. Πως το μέλι χρειάζεται το χρόνο του. Ότι δίχως πίστη στο προσωπικό σου όραμα τίποτα δεν γίνεται. Η τέχνη σε θέλει με σκυμμένο το κεφάλι, γιατί χωρίς σκληρή δουλειά και δίχως ταπεινότητα, θα ΄ρθει ο χρόνος και θα τα κάνει όλα σκόνη. Θίασος περαστικών είμαστε και μόνο με την τέχνη μπορεί ο καθένας να κατακτήσει έστω μια ελάχιστη σκηνή αναπαράστασης απ΄ το ταξίδι στα προσωπικά του Κύθηρα.

Η θεμελιώδης πρόταση ή Η κρίσιμη προϋπόθεση ή…

  • του Δημήτρη Φατούρου Ομότιμου Καθηγητή Α.Π.Θ.

Με το έργο του και το λόγο του η παρουσία του Θόδωρου Αγγελόπουλου στο σημερινό κόσμο και όχι μόνο στον ελληνικό τόπο, έθεσε με δημιουργική ένταση, τη προτεραιότητα της στοχαστικής αναζήτησης, τη δύσκολη και επίπονη προϋπόθεση της ανθρώπινης παρουσίας. Χάρις σε αυτήν η ακολουθία των έργων του αποκαλύπτει και το υπόβαθρο της ιστορικής διαδρομής του ελληνικού τόπου.

Οι εικόνες, ο ήχος, οι χειρονομίες, το τοπίο της φύσης και του κτισμένου κόσμου, οι λέξεις, οι δράσεις και η προσωπική του στάση, πραγματοποιούν το θαύμα της διατύπωσης της στοχαστικής αναζήτησης.

Η απώλεια του Θόδωρου Αγγελόπουλου αφήνει τη πολύτιμη αποκάλυψη μετέωρη μέσα στις σημερινές παγκόσμιες πραγματικότητες.

Η πολιτική πραγματικότητα πόσο μπορεί να κατανοήσει τη θεμελιώδη πρόταση, τη στοχαστική διαδικασία;

Μεταμορφώσεις μέσα στα όρια

  • Σκηνοθεσία και ερμηνείες κρατούν την «Κατάρα της Ιρμα Βεπ» στην πλευρά της ποιότητας
  • Του Σπυρου Παγιατακη, Η Καθημερινή, 22/1/2012
  • ΤΣΑΡΛΣ ΛΑΝΤΛΑΜ, Η κατάρα της Ιρμα Βεπ, σκην.: Κων. Αρβανιτάκης, Θέατρο Ροές

Τον φίλο μου τον Δημήτρη από την Κέρκυρα θα τον έλεγα Ελληνάρα. Ιδιος μ’ εκείνον τον Ελληνοαμερικανό πατέρα της νύφης στην ταινία «Γάμος α λα ελληνικά», βλέπει τα πάντα να έχουν τις ρίζες τους στην αρχαία Ελλάδα. Πρόσφατα είδαμε μαζί την κωμωδία η «Κατάρα της Ιρμα Βεπ» του Τσαρλς Λάντλαμ, όπου κατά τη διάρκεια της δράσης δύο άνδρες ηθοποιοί μεταμορφώνονται αστραπιαία και συνεχόμενα  σε πολλά και διάφορα πρόσωπα – συχνά φορώντας γυναικεία ρούχα. Για μια ακόμα φορά, ο Δημήτρης από τους Λάκωνες θριαμβολόγησε: «Είδες που σου ’λεγα! Σαν τον Πενθέα στις “Βάκχες” είναι! Σαν τον Μνησίλοχο στις “Θεσμοφοριάζουσες”». «Ενα λεπτό! Υπήρχαν πολύ νωρίτερα και οι Κινέζοι και οι Ινδοί, για να μη σου πω για την πιο πρόσφατή μας “Τούτσι” – ξένη αυτή ανάμεσα σε αμέτρητες αλλοδαπές τραβεστί. Και αν επιμένεις για εγχώριους “μεταμορφωτές” –όπως τους έλεγαν στον Μεσοπόλεμο– να σου πω για τα αστέρια της μεταμορφωτικής παρενδυτικής παράδοσης στη χρυσή επιθεώρησή μας, όπως ήταν ο Χριστοδούλου, ο Ροτζάιρον, οι αδελφοί Μάνου και άλλοι πολλοί». Στην παιγνιώδη σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Αρβανιτάκη, που δείχνει να βρέθηκε σε μεγάλα κέφια δουλεύοντας εδώ, όπως άλλωστε και ο Αντώνης Λουδάρος και ο Γεράσιμος Γεννατάς, οι οποίοι παίζουν οκτώ ρόλους αλλάζοντας πενήντα εφτά κοστούμια (στις οδηγίες του συγγραφέα αναφέρονται μόνο 35 αλλαξιές), το μυστήριο της Ιρμα Βεπ αποκαλύπτεται εύκολα. Είναι το όνομα της πρώτης –θανούσης– συζύγου του Βρετανού λόρδου Ελγκαρ Χίλκρεστ, και είναι αναγραμματισμός της λέξης βαμπίρ. Στην πλοκή αναμειγνύονται ακόμα λυκάνθρωποι, μούμιες, δράκουλες και μια «Ρεβέκκα» όπως τη φαντάστηκε ο Αλφρεντ Χίτσκοκ στην ταινία του, το 1940. Από την εποχή του Αριστοφάνη τέτοιου είδους μεταμορφώσεις είχαν στόχο τη μεγαλοποίηση και τη διακωμώδηση. Εννοείται ότι σε παρόμοιες παρενδύσεις υπάρχει πάντα η οσμή, η υποψία μιας σεξουαλικής ανατροπής, ενός φετιχισμού μιας ομοφυλόφιλης συμπεριφοράς. Ο ίδιος ο πολυγραφότατος συγγραφέας (1943 – 1987) ποτέ δεν κράτησε μυστικές τις ομοφυλόφιλες προτιμήσεις του και ήταν ο πρώτος που έπαιξε στο έργο του μαζί με τον σύντροφό του, Εβερετ Κουίντον. Επιστήμονες έχουν γράψει τόμους και τόμους για τους άνδρες που ντύνονται γυναίκες (το περίφημο cross-dressing), και τα εμβριθή συμπεράσματα που βγήκαν είναι πολλά και αντιφατικά. Πάντως, στη δική μας τη συγκεκριμένη περίπτωση, στην παράσταση που σκηνοθέτησε ο Κ. Αρβανιτάκης χάρη στην καλλιεργημένη του αισθητική και –το κυριότερο– χάρη στην εύστροφη και καλόγουστη ερμηνευτική σάτιρα των δύο πρωταγωνιστών, η παράσταση αποφεύγει τον μεγαλύτερό της κίνδυνο: να γίνει drag show. Γιατί ασφαλώς σε drag show εμφανίζονται κι εκεί άνδρες με γυναικεία, όμως το λεπτό σύνορο ανάμεσα στη χοντροκομμένη γελοιοποίηση και στο ψάξιμο ενός κωμικού χαρακτήρα από έναν ταλαντούχο ηθοποιό είναι μια «κόκκινη γραμμή» –για να μείνουμε στη σημερινή κοινωνικο-οικονομική ορολογία–, η οποία χωρίζει το φθηνό τέχνασμα από την υποκριτική ποιότητα. Δόξα τω Θεώ, στην ιντερνετικά ανεπτυγμένη εποχή που ζούμε, κάτι τέτοιο μπορεί να το διαπιστώσει κανείς ιδίοις όμμασι. Δείτε και συγκρίνετε για παράδειγμα στο YouTube αποσπάσματα από δύο αμερικανικές παραστάσεις της «Ιρμα Βεπ». Από τη μια μεριά χοντράδα (στο: http://www. youtube.com/watch?v=50vu6WDBKtA&feature=related), και από την άλλη απόλαυση (στο: http://www .youtube.com/watch?v=DlpjD2df7xk). Είναι η διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στον Αριστοφάνη και στις κακογραμμένες και κακοπαιγμένες σύγχρονες επιθεωρήσεις. Από την εποχή του Αριστοφάνη τέτοιου είδους μεταμορφώσεις είχαν στόχο τη μεγαλοποίηση και την υπερβολή στην κωμωδία. Η καλοδουλεμένη μετάφραση των Λάκη Λαζόπουλου, Ακη Σακελλαρίου, Κωνσταντίνου Αρβανιτάκη και Μαριλένας Παναγιωτοπούλου, τα γεμάτα εφέ σκηνικά της Λίλης Πεζανού, τα ευφάνταστα στην κωμικότητά τους κοστούμια της Κλερ Μπρέισγουελ, και το τόσο σημαντικό για την περίσταση μακιγιάζ του Αγγελου Μέντη προσφέρουν μια ποιότητα στο ψευτο-κωμικό υπόβαθρο της σάτιρας.

Από 9 Φεβρουαρίου, το νέο έργο του Β.Κατσικονούρη στο Θέατρον του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος»

Μετά το «Γάλα» και «Το μπουφάν της Χάρλεϊ» ο Βασίλης Κατσικονούρης παρουσιάζει το νέο του θεατρικό έργο με τίτλο «Πήρε τη Ζωή στα Χέρια της». Το έργο με πρωταγωνιστές τους Νίκο Αρβανίτη, Δημήτρη Αλεξανδρή, Μαρία Σολωμού και Υρώ Μανέ θα ανέβει στο «Θέατρον» του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος» από τις 9 Φεβρουαρίου.

Το έργο ασχολείται με τρεις περιπτώσεις ανθρώπων: Έναν ψυχοθεραπευτή (Νίκος Αρβανίτης) ως εκπρόσωπο της Επιστήμης, έναν θεατρικό συγγραφέα (Δημήτρης Αλεξανδρής) ως εκπρόσωπο της Τέχνης και τέλος μια διαφημίστρια (Μαρία Σολωμού) ως εκπρόσωπο της Επικοινωνίας.

Και οι τρεις είναι διαχειριστές του λόγου και της εικόνας, διανοούμενοι και επιτυχημένοι.

Απέναντί τους, ένας μοναχικός άνθρωπος, η Φωτεινή (Υρώ Μανέ), που δεν ξέρει να διαχειρίζεται τίποτα, εκτός ίσως από τη φαντασία και τις αναμνήσεις της.

Μέσα από τη διαφάνεια του χαρακτήρα της, διαγράφονται οι πρώτοι τρεις: Οι κωμικοτραγικές συγκρούσεις τους, τα υπαρξιακά τους τρυκ, το παιχνίδι της εικόνας με την ουσία τους.

Η σκηνοθεσία είναι του Γιώργου Παλούμπη και η μουσική του Σταμάτη Κραουνάκη.

«Θέατρον», Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος», Πειραιώς 254, Ταύρος, Αίθουσα Ιφιγένεια Β. Τηλ. 212 254 0300, www.theatron254.gr

Πέμπτη και Κυριακή: 19:30, Παρασκευή και Σάββατο: 21:15
Εισιτήρια: (20 ευρώ, φοιτητικό 15 ευρώ)

«ΑΙΩΝΙΑ ΕΙΡΗΝΗ» Το δίλημμα «ασφάλεια ή ελευθερία» στη σκηνή

Το δίλημμα «ασφάλεια ή ελευθερία», η επιλογή μεταξύ του καλού και του κακού, η ηθική και το τίμημά της απασχολούν τον Χουάν Μαγιόργκα, έναν από τους καταξιωμένους Ισπανούς θεατρικούς συγγραφείς των τελευταίων χρόνων (Κρατικό Βραβείο Θεάτρου 2009), στο έργο «Αιώνια Ειρήνη».

Το έργο του Χουάν Μαγιόργκα, που ξεκίνησε ως στοίχημα συγγραφής ενός έργου σχετικά με την τρομοκρατία, καταφέρνει να εξελιχθεί σε ένα από τα καλύτερα δείγματα γραφής του σύγχρονου ισπανικού θεάτρου

Το έργο του Χουάν Μαγιόργκα, που ξεκίνησε ως στοίχημα συγγραφής ενός έργου σχετικά με την τρομοκρατία, καταφέρνει να εξελιχθεί σε ένα από τα καλύτερα δείγματα γραφής του σύγχρονου ισπανικού θεάτρου

Το δίλημμα «ασφάλεια ή ελευθερία», η επιλογή μεταξύ του καλού και του κακού, η ηθική και το τίμημά της απασχολούν τον Χουάν Μαγιόργκα, έναν από τους καταξιωμένους Ισπανούς θεατρικούς συγγραφείς των τελευταίων χρόνων (Κρατικό Βραβείο Θεάτρου 2009), στο έργο «Αιώνια Ειρήνη».

Η «Αιώνια Ειρήνη» παρουσιάζεται από τις 23 του μήνα, στο θέατρο «Altera Pars», κάθε Δευτέρα και Τρίτη, για 12 παραστάσεις, από την ομάδα «Circle team».

Το έργο, που ξεκίνησε ως στοίχημα συγγραφής ενός έργου σχετικά με την τρομοκρατία, καταφέρνει να ξεφύγει από την τυποποίηση που έχει δημιουργηθεί από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και να εξελιχθεί σε ένα από τα καλύτερα δείγματα γραφής του σύγχρονου ισπανικού θεάτρου, διατηρώντας όμως τη δυνατότητα απεύθυνσης στο ευρύ κοινό. Εχει μεταφραστεί σε επτά γλώσσες και έχει παιχτεί σε έξι χώρες.

Τρεις σκύλοι πρόκειται να υποβληθούν σε τρεις δοκιμασίες, με έπαθλο το «λευκό περιλαίμιο» και την ευκαιρία να συμμετάσχουν ενεργά στον αγώνα εναντίον της τρομοκρατίας. Να βοηθήσουν στη δημιουργία ενός κόσμου ειρηνικού, χωρίς πολέμους, χωρίς σύνορα, έτσι ώστε κανένας άνθρωπος να μη νιώθει ξένος σε κανένα σημείο της γης.

Τι αξίες πρέπει να προσπεράσει όμως κάποιος για να βγει νικητής και τελικά υπάρχει υπέρτατο ιδανικό για χάρη του οποίου μπορούν να θυσιαστούν όλα όσα πιστεύουμε; Πόσο αιματηρός μπορεί να είναι ο δρόμος για την «αιώνια ειρήνη»;

Τη μετάφραση υπογράφει η Μαρία Χατζηεμμανουήλ, τη σκηνοθεσία ο Δημήτρης Ζωγραφάκης, τα σκηνικά/κουστούμια η Ελενα Χρηστούλη και τη μουσική ο Νίκος Καρίμαλης. Παίζουν: Δημήτρης Ζωγραφάκης, Mc Yinka (Μανώλης Αφολάνιο), Πατρίκιος Κωστής, Δημοσθένης Ξυλαρδιστός, Βασίλης Μήλιος.

Οι «φλεγόμενες» ηρωίδες της Εστέρ Βιλάρ

ΣΤΟΝ «ΦΟΥΡΝΟ»
«Από αγάπη πλέκεις πουλόβερ, γράφεις ποιήματα, θες να κάνεις παιδιά… Από ζήλια μπορείς να σκοτώσεις…Υπάρχει διαφορά δεν είναι έτσι;», γράφει η Εστέρ Βιλάρ στο έργο της, «Jalousie», που παρουσιάζεται Δευτερότριτα, στο θέατρο «Φούρνος», από σήμερα έως τις 28 Φεβρουαρίου, σε μετάφραση Θαλή Σταθόπουλου και διασκευή Τατιάνας Παπαμόσχου, η οποία σκηνοθετεί για πρώτη φορά.

Οι «φλεγόμενες» ηρωίδες της Εστέρ Βιλάρ

«Από αγάπη πλέκεις πουλόβερ, γράφεις ποιήματα, θες να κάνεις παιδιά… Από ζήλια μπορείς να σκοτώσεις…Υπάρχει διαφορά δεν είναι έτσι;», γράφει η Εστέρ Βιλάρ στο έργο της, «Jalousie», που παρουσιάζεται Δευτερότριτα, στο θέατρο «Φούρνος», από σήμερα έως τις 28 Φεβρουαρίου, σε μετάφραση Θαλή Σταθόπουλου και διασκευή Τατιάνας Παπαμόσχου, η οποία σκηνοθετεί για πρώτη φορά.

Τρεις γυναίκες κι ένας άντρας που ποτέ δεν βλέπουμε. Το «μήλον της Εριδος» και οι διεκδικήτριές του. Τα τρία πρόσωπα δεν συναντιούνται ποτέ, παρόλο που σε όλη τη διάρκεια βρίσκονται πάνω στην ίδια σκηνή. Η επικοινωνία τους συμβαίνει μόνο μέσω μηνυμάτων! Αυτές οι «φλεγόμενες» ηρωίδες ανταλλάσσουν μικρούς μονολόγους, οι οποίοι δίνουν τη δυνατότητα στις εμμονές τους να αναπτυχθούν και εκείνες να βρεθούν κωμικά εκτεθειμένες μέσα στην υπερβολή τους. Το αρχικό κείμενο της Εστέρ Βιλάρ σε μορφή διηγήματος έχει την τρομερή αμεσότητα και την καυστικότητα ενός προφορικού λόγου. Η θεατρική διασκευή του κρατάει αυτά τα στοιχεία αλλά κι ακόμα ένα που κάνει το έργο ασυνήθιστο.

Τα σκηνικά είναι της Δάφνης Λαρούνη, σε καλλιτεχνική επιμέλεια σκηνικού Κατερίνας Αϊναροζίδου, τα κοστούμια είναι της Ιωάννας Τιμοθεάδου. Παίζουν: Μαριάννα Κυριάκη, Αθηνά Νιαβή, Σουζάνα Βαρτάνη.

Ας γίνουμε για λίγο παιδιά

«ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ»

“Οι κοντοί μπροστά” είναι ο τίτλος της κοινωνικής κωμωδίας του Πάνου Τσαπάρα, που κάνει πρεμιέρα την Πέμπτη, στο θέατρο “Προσκήνιο”.

“Οι κοντοί μπροστά” είναι ο τίτλος της κοινωνικής κωμωδίας του Πάνου Τσαπάρα, που κάνει πρεμιέρα την Πέμπτη, στο θέατρο “Προσκήνιο”.

Παρουσιάζει τις συγκρουσιακές σχέσεις των γονέων με τα παιδιά και το πώς ο καθένας βρίσκει τη δικαίωσή του για την άρνησή του στις υποχρεώσεις του μέσα στη ζάλη της καθημερινότητας. Πρόκειται για ένα σύγχρονο έργο αφού “μας αγγίζει όλους από την άποψη ότι όλοι τρέχουμε από το πρωί μέχρι το βράδυ προσπαθώντας να φέρουμε εις πέρας τις υποχρεώσεις μας”, σημειώνει ο συγγραφέας. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Νικόλας Μαρμαράς, τα σκηνικά-κοστούμια η Μικέλα Τσότζου και τη μουσική ο Πάνος Τσαπάρας.

Παίζουν: Στέλλα Μπονάτσου, Συμεών Φιστές, Νικόλας Μαρμαράς, Δημήτρης Παπαδάτος, Κατερίνα Ζαφειροπούλου, Μαρία Πανουτσοπούλου, Αντώνης Τακτικός.

«ΤΡΕΛΟΣ ΓΙΑ ΣΕΝΑ». Η μάχη αρσενικού- θηλυκού

Ενα έργο που ασχολείται με το αιώνιο θέμα “έρωτας”, “αρσενικό-θηλυκό” είναι το “Τρελός για σένα” της Μαργαρίτας Κωνσταντοπούλου, που παρουσιάζεται στο “Decadence Nouvelle”, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Ρωμνιού. Εκείνος νοσηλεύτηκε στο ψυχιατρείο. Εκείνη έμεινε μόνη.
Ενα έργο που ασχολείται με το αιώνιο θέμα “έρωτας”, “αρσενικό-θηλυκό” είναι το “Τρελός για σένα” της Μαργαρίτας Κωνσταντοπούλου, που παρουσιάζεται στο “Decadence Nouvelle”, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Ρωμνιού. Εκείνος νοσηλεύτηκε στο ψυχιατρείο. Εκείνη έμεινε μόνη.
Εκείνος γυρίζει. Εκείνη νιώθει ακόμα πιο μόνη. Εκείνος ξένος. Είναι ο άντρας της. Είναι η γυναίκα του. Ολα τόσο γνώριμα, τόσο οικεία, όμως κανένας από τους δύο δεν μπορεί να βρει τον ρόλο του. Ενα σύγχρονο έργο που ασχολείται με το αιώνιο θέμα: αρσενικό – θηλυκό. Μια ψυχή σε δύο σώματα ή πάλη μεταξύ άγριων σαρκοφάγων; Ερωτας, αγάπη, συντροφικότητα. Και ο χρόνος; Σύμμαχος ή εχθρός; Ισως τελικά να χρειάζεται να “σκοτώσουμε” για να καταλάβουμε. Αν είμαστε δυνατοί, τον εαυτό μας. Αν όχι; Παίζουν: Μαργαρίτα Κωνσταντοπούλου, Θάνος Καρακάσης.

ΘΕΑΤΡΟ «ΑΛΦΑ» Μυστήριο και μια βόμβα

  • Δύο νομπελίστες φυσικοί συζητούν για την αγάπη, την προδοσία, αλλά και τον θάνατο, στην «Κοπεγχάγη» που σκηνοθετεί ο Γιάννης Μαργαρίτης
Ηρώ Μουκίου, Βασίλης Ρίσβας και Θοδωρής Αντωνιάδης πρωταγωνιστούν στην «Κοπεγχάγη»
Ηρώ Μουκίου, Βασίλης Ρίσβας και Θοδωρής Αντωνιάδης πρωταγωνιστούν στην «Κοπεγχάγη»
Πυρηνική φυσική, ζητήματα ηθικής, παγκόσμια ιστορία, διεθνείς σχέσεις και ολοζώντανοι χαρακτήρες, ανθρώπινα πάθη, πίστη και προδοσία, έχθρα και αγάπη είναι τα στοιχεία που συνθέτουν το γοητευτικό έργο του Μάικλ Φρέιν «Κοπεγχάγη», που χαρακτηρίζεται από γοργούς ρυθμούς και εκρηκτικές εντάσεις, αποτελώντας ένα μακρύ ταξίδι από τη Φυσική ως τον Ανθρωπο. Η παράσταση παρουσιάζεται από τις 23 του μήνα στο θέατρο «Αλφα», σε σκηνοθεσία Γιάννη Μαργαρίτη και με τους Ηρώ Μουκίου, Βασίλη Ρίσβα, Θοδωρή Αντωνιάδη.
Το έργο (το 13ο του συγγραφέα) παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Λονδίνο, στο Εθνικό Θέατρο της Αγγλίας, τον Μάιο του 1998, και αποτέλεσε αντικείμενο πολλών συζητήσεων στην κοινότητα των ιστορικών της επιστήμης, αποσπώντας τα βραβεία της Ενωσης Κριτικών. Είναι βασισμένο σε μια συνάντηση-γεγονός ανάμεσα στους δύο από τους σημαντικότερους νομπελίστες φυσικούς, τον Γερμανό Βέρνερ Χάιζενμπεργκ (1901-1976) και τον Δανό Νιλς Μπορ (1885-1962) -από τους θεμελιωτές της κβαντικής θεωρίας- μαζί με τη γυναίκα του Μπορ, Μαργκρέτε (1890-1984). Τον Σεπτέμβριο του 1941, σε μια εποχή που η ανθρωπότητα ζει τη φρίκη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Χάιζενμπεργκ, ως επικεφαλής του Ατομικού Προγράμματος της ναζιστικής Γερμανίας, φτάνει ξαφνικά στην κατεχόμενη Δανία και επισκέπτεται τον δάσκαλο και φίλο του Νιλς Μπορ, που ζει στο σπίτι του στην Κοπεγχάγη υπό περιορισμόν. Τι ρόλο έπαιξε η μυστηριώδης αυτή συνάντηση στο κυνήγι των εξοπλισμών και την κατασκευή της τρομερής ατομικής βόμβας; Μαζί με τους δύο μεγάλους άνδρες -και ανάμεσά τους- η Μαργκρέτε Μπορ, η οποία εκφράζει το ανθρώπινο στοιχείο σ’ αυτή την παράξενη σύγκρουση Επιστήμης, Ηθικής, και Ιστορίας, όπου τα πάθη και το συναίσθημα, η προδοσία και η αγάπη, κυριαρχούν πάνω στα ηλεκτρόνια και στα νετρόνια, πάνω στη διάσπαση του ατόμου και τη βόμβα που σκορπά τον θάνατο.
Ο Φρέιν δημιούργησε μια φανταστική συζήτηση που πραγματοποιείται μετά τον θάνατο των δύο, προσπαθώντας να δώσουν τέλος στις εκκρεμότητες σχετικά με το τι ακριβώς ειπώθηκε μεταξύ τους σε κείνη τη σύντομη συνάντησή τους το 1941 που αποτέλεσε και το τέλος της προσωπικής τους σχέσης. Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες πραγματοποιήθηκε η περίφημη συνάντηση ήταν αρνητικές, μια και έλαβε χώρα στην κατεχόμενη από τα γερμανικά στρατεύματα Κοπεγχάγη, ενώ οι ναζί είχαν ήδη αρχίσει τις έρευνες για την κατασκευή της ατομικής βόμβας. Ο συγγραφέας με μεγάλη μαεστρία και χιούμορ αντιστοιχίζει την αρχή της αβεβαιότητας στην ανθρώπινη ζωή. Ενα είναι βέβαιο, ότι τίποτα δεν είναι βέβαιο. Ποιος μπορεί να είναι σίγουρος για την ακρίβεια της μνήμης του; Ποια είναι τα κίνητρα πίσω από τις πράξεις μας; Πώς κάποιες σκέψεις ή κάποιες τυχαίες ανακαλύψεις ή ακόμα και κάποιες παρεξηγήσεις ή προσωπικές φιλοδοξίες μπορούν να έχουν ως αποτέλεσμα τη φρίκη της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι;
Η παραγωγή αποτελεί συνεργασία της θεατρικής εταιρείας «Αμφιάρειο» με το θέατρο «Αλφα» και τον Στέφανο Ληναίο. Τη μετάφραση υπογράφει η Αννίτα Δεκαβάλλα, τη σκηνοθεσία και τους φωτισμούς ο Γιάννης Μαργαρίτης, τα σκηνικά-κοστούμια ο Δημήτρης Κακριδάς και τη μουσική επιμέλεια η Σεμέλη Μαργαρίτη. Σκηνοθεσία βίντεο: Αλέξανδρος Ζαρμπής. Παίζουν: Ηρώ Μουκίου, Βασίλης Ρίσβας, Θοδωρής Αντωνιάδης.
Το έργο πρωτοπαρουσιάστηκε στην Ελλάδα από το Θέατρο Εξαρχείων (στη συνέχεια μετακόμισε και συνεχίστηκε στο θέατρο «Τζένη Καρέζη» με μεγάλη επιτυχία) με τους Κώστα Καζάκο, Τάκη Βουτέρη και Αφροδίτη Γρηγοριάδου, πριν από έξι χρόνια. Μετά την πρεμιέρα του στο Λονδίνο, λόγω της μεγάλης επιτυχίας της παράστασης μεταφέρθηκε στο Γουέστ Εντ, όπου παίχθηκε για τρία συνεχή χρόνια. Τον Απρίλιο του 2000 ανέβηκε στη Νέα Υόρκη και τιμήθηκε με τρία βραβεία ως το καλύτερο έργο της χρονιάς και εν συνεχεία πραγματοποίησε μεγάλη περιοδεία στις ΗΠΑ.
Αντιγόνη Καράλη, Εθνος, 13/1/2012

Αγανακτισμένοι στο θέατρο «Παραμυθίας»

Μία ανατρεπτική σάτιρα, από οκτώ νέους ηθοποιούς που έχει ως στόχο να αναδείξει μια άλλη πλευρά της σημερινής πραγματικότητας, αποτελεί το «Δουλειά δεν είχε ο Διάβολος, δεν έχουμε κι εμείς», που παρουσιάζει η Καλλιτεχνική Ομάδα «Ομήρου Παράφωνοι», στο θέατρο «Παραμυθίας».

Αγανακτισμένοι στο θέατρο «Παραμυθίας»

Μία ανατρεπτική σάτιρα, από οκτώ νέους ηθοποιούς που έχει ως στόχο να αναδείξει μια άλλη πλευρά της σημερινής πραγματικότητας, αποτελεί το «Δουλειά δεν είχε ο Διάβολος, δεν έχουμε κι εμείς», που παρουσιάζει η Καλλιτεχνική Ομάδα «Ομήρου Παράφωνοι», στο θέατρο «Παραμυθίας».

Μια νοικοκυρά βρίσκεται σε απόγνωση, ένας ταλαίπωρος σύζυγος χρωστάει λεφτά σε όλες τις τράπεζες, δύο νέοι γίνονται φάσιον βίκτιμς, δύο όμορφες κοπέλες αναζητούν γαμπρό χωρίς επιτυχία, μια μαθήτρια του δημοτικού κάνει κατάληψη στο σχολείο της, ένας νέος παραδίδει μαθήματα γοητείας και ένας καθηγητής δίνει διάλεξη για τις βλαβερές συνέπειες του καπνού. Τώρα όταν όλοι αυτοί βρεθούν αγανακτισμένοι σε μία σκηνή στο σύνταγμα… Ολα μπορεί να συμβούν…

Σκηνοθετεί η Ελντα Πανοπούλου. Παίζουν: Γιώργος Γιαννή, Χριστίνα Κυριάκου, Στέλλα Κωστοπούλου, Τάσος Μερκούρης, Γιάννης Παπαευθυμίου, Κατερίνα Παπασιδέρη, Κωνσταντίνος Φερεντούρος, Μαρία Χανιωτάκη.

«Ποδαρικό» με τρίτο στεφάνι

Θα παρουσιάζεται από τις 4 Ιανουαρίου στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης

«Ποδαρικό» με τρίτο στεφάνι

«Το τρίτο στεφάνι» των Σταμάτη Φασουλή και Θανάση Νιάρχου, βασισμένο στο βιβλίο του Κώστα Ταχτσή, παρουσιάζεται από τις 4 Ιανουαρίου 2012 στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης.

«Το τρίτο στεφάνι», ένα από τα σημαντικότερα νεοελληνικά μυθιστορήματα, εκδόθηκε το 1962. Εργο αυτοβιογραφικό, με πρόσωπα από τη ζωή και τις μνήμες του συγγραφέα, σκιαγραφεί με πρωτόγνωρο για την εποχή του τρόπο ένα κομμάτι της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας μέσα από τη ματιά δύο γυναικών, της Νίνας και της Εκάβης.

Δύο γυναίκες οικείες, γεμάτες δύναμη και αδυναμίες, ξετυλίγουν μπροστά στους θεατές το νήμα της ζωής τους: γάμοι, απιστίες, διαζύγια, θάνατοι, οικονομικές αποτυχίες, οικογενειακά δράματα.

Η προσωπική, μικρή τους ιστορία είναι δεμένη με τη μεγάλη ιστορία, με την ιστορία της νεότερης Ελλάδας, τα κυριότερα γεγονότα του πρώτου μισού του περασμένου αιώνα, άλλοτε καθοριστικά και άλλοτε σαν φόντο σε ένα συναισθηματικό τοπίο. Το τρίτο στεφάνι της Νίνας, ο τελευταίος γάμος της με τον άνδρα της και γιο της Εκάβης, είναι το σημείο που η ιστορία ξεκινά και τελειώνει. Ενας κύκλος που κλείνει μέσα του όλο το πάθος των δύο ηρωίδων για τη ζωή, τον αγώνα για επιβίωση, τη σκληρότητα, την τρυφεράδα, αλλά και το χιούμορ και τον αυτοσαρκασμό τους, που μεταφέρεται στη σκηνή του θεάτρου.

Παίζουν οι: Νένα Μεντή, Φιλαρέτη Κομνηνού, Γιάννης Στάνκογλου, Τάνια Τρύπη και είκοσι ακόμη ηθοποιοί.

Blog στο WordPress.com.
Theme: Esquire by Matthew Buchanan.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.