Ενας κλόουν παίζει με το χρόνο

Ο μονόλογος στο θεατρικό σανίδι είναι μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για έναν ηθοποιό. Πόσο μάλλον, όταν τα βάζεις με δύο διαφορετικά κείμενα που ενσωματώνονται στην ίδια παράσταση. Αυτό κάνει ο ηθοποιός Μανώλης Δεστούνης. Μόνος στη σκηνή, ερμηνεύει «Τα ρολόγια της ζωής μου» της Τούλας Μπούτου και «Το όνειρο του κλόουν», που υπογράφει ο ίδιος. Ανεβαίνουν σε σκηνοθεσία Μιχάλη Αχουριώτη, στο θέατρο «Αργώ», κάθε Δευτέρα και Τρίτη (9 μ.μ.).

Στο πρώτο υποδύεται έναν συνταξιούχο ναυτικό, ο οποίος αγόραζε ένα ρολόι από κάθε λιμάνι όπου έπιανε άγκυρα. Εχει τόσο πάθος με τα ρολόγια του που συνομιλεί μαζί τους και εξομολογείται όλες τις σκέψεις του για τις γυναίκες της ζωής του.

Το «Ονειρο του κλόουν» είναι απόσπασμα από ένα αυτοβιογραφικό βιβλίο του που θα εκδοθεί στο μέλλον. Στο απόσπασμα που επέλεξε για την παράσταση, ερμηνεύει έναν κλοσάρ. Εναν άνθρωπο, ο οποίος αν και ήταν συνηθισμένος στην καλή ζωή και τα ωραία ρούχα, εγκατέλειψε όλες τις ανέσεις. Κοιμάται στο δρόμο δίπλα στα σκουπίδια και… ονειρεύεται. Μέσα από τον λογοτεχνικό του ήρωα, ο Μανώλης Δεστούνης, όπως εξηγεί, «καταγγέλλει την αδιαφορία στον άνθρωπο που επιδεικνύουν καθημερινά οι μεγάλες δυνάμεις, Αμερικάνοι, Αγγλοι, Γάλλοι, κ.ά.».

Το πέρασμα του χρόνου και τα σημάδια που αφήνει αλλά και η έννοια της διαχρονικότητας συναντιούνται στην καρδιά των δύο κειμένων. «Εμείς κινούμαστε και περνάει ο χρόνος ή ο χρόνος κινείται και περνάμε εμείς; Ιδού η απορία», αναρωτιέται ο Μανώλης Δεστούνης, δανειζόμενος τη φράση του Αϊνστάιν. Νιώθει πιο κοντά του το «Ονειρο του κλόουν». Οχι μόνο γιατί είναι γραμμένο από τη δική του πένα και γεννημένο από τους προσωπικούς του προβληματισμούς. Αλλά και γιατί έπαιζε τον κλόουν «Μπόζο» στην ομώνυμη τηλεοπτική σειρά (1973 έως 1977). «Αγαπώ αυτές τις φιγούρες. Μεγάλωσα πολλά παιδιά ως Μπόζος», ομολογεί ο ηθοποιός. Ο κλόουν πάντως, της παράστασης, καταλήγει στο φινάλε να αναρωτιέται για τη φύση του θεάτρου, που τόσο αγαπάει ο Μανώλης Δεστούνης.

«Λατρεύω όλα τα είδη, αλλά έχω αδυναμία στην επιθεώρηση», λέει. Από τα πενήντα χρόνια της καριέρας του, τα 35 τα έχει αφιερώσει σε αυτή, κοντά σε “κολοσσούς” όπως οι Ρένα Ντορ, Αννα Καλουτά, Ντίνος Ηλιόπουλος, Μίμης Φωτόπουλος, Λάμπρος Κωνσταντάρας.

«Είναι το δυσκολότερο είδος γιατί είναι πολυσύνθετο. Πρέπει να χορεύεις, να τραγουδάς, να προζάρεις. Αν δεν τα κάνεις όλα… σε πετάει έξω», λέει. Το ίδιο κάνει, όμως, και η τηλεόραση. «Από τότε που εμφανίστηκε, μας έκαψε. Η επιτυχία στην τηλεόραση είναι παροδική. Μόλις τελειώσει ένα σίριαλ, που μπορεί να έχει τεράστια επιτυχία, δεν σε θυμάται κανείς, αν δεν κάνεις κάτι άλλο. Το θέατρο και ο κινηματογράφος είναι αλλιώς…», λέει. Εχει παίξει σε περισσότερες από 150 ταινίες. Στις επαγγελματικές του αποσκευές κουβαλάει με αγάπη μια ξεχωριστή συνεργασία. Είχε συμμετάσχει στην ταινία «Οιδίπους ο Βασιλιάς» (1968) του Φίλιπ Σαβίλ, όπου πρωταγωνιστούσαν οι Ορσον Γουέλς και Κρίστοφερ Πλάμερ. Είχε γυριστεί στη Δωδώνη. Το ελληνικό κάστ εκπροσωπούσαν και οι Γιώργος Διαλεγμένος, Μίνως Αργυράκης, Δήμος Σταρένιος. «Ηταν καταπληκτική εμπειρία», θυμάται. «Μας υπολόγιζαν πολύ. Επειδή σέβονται τους ανθρώπους που κουβαλούν στο DNA τους τον Σοφοκλή και τον Αισχύλο. Αναγνωρίζουν το μέγεθος των αρχαίων τραγικών. Εμείς καμιά φορά το ξεχνάμε…».

• ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ, Ελευθεροτυπία, Τρίτη 22 Δεκεμβρίου 2009

Φωνή, δημιουργός κόσμων

• Από τον θεατρολόγο Κωνσταντίνο Μπούρα

• Το Ορλάντο της Βιρτζίνια Γουλφ, στο «Κινητήρας Στούντιο», με την Ελένη Μακρή, σε σκηνοθεσία Μίρκας Γεμεντζάκη.

Σκιές ειδώλων και είδωλα σκιών φαίνεται ότι είμαστε, σύμφωνα με τον Πλάτωνα. Η ζωή είναι ένα όνειρο, διατείνεται ο ισπανός θεατρικός συγγραφέας Καλντερόν ντε λα Μπάρκα (1600-1681). Και ο μυστικιστής Σαίξπηρ λέει στο πιο κρυπτικό -και τελευταίο έργο του- στην «Τρικυμία»: «Είμαστε πλασμένοι από του ονείρου την ύλη και τη σύντομη ζωή μας ύπνος την περιζώνει». Τα όνειρα όμως, όπως και τα είδωλα στο σπήλαιο των Ιδεών του Πλάτωνα, είναι ρευστά, δεν έχουν καθορισμένη μορφή και περίγραμμα, δεν είναι -σε τελευταία ανάλυση- «αντικειμενικά», αφού ανήκουν στον κόσμο των ψευδαισθήσεων ή παραισθήσεων, αν προτιμάτε.

Αυτή η βασική φιλοσοφική θεώρηση τής ανθρώπινης φύσης και ζωής ενέπνευσε πολλούς δημιουργούς μέσα στους αιώνες. Μία από αυτές ήταν η ιδιοφυής και ταλαντούχα Βιρτζίνια Γουλφ. Στο ρηξικέλευθο για την εποχή (1928) έργο της Ορλάντο ανιχνεύει τα όρια της ανθρώπινης ύπαρξης, πέρα από το φύλο, τη μόρφωση, την καταγωγή, το επάγγελμα, την κοινωνική θέση, μακριά από την επίπλαστη προσωπίδα τού «εγώ».

Στην ίδια αναζήτηση τού «είναι» πέρα -και μέσα- από το αέναο παιχνίδι των μεταμορφώσεων του «φαίνεσθαι» διαλογίζεται θεατρικώς η Ελένη Μακρή, σε σκηνοθεσία Μίρκας Γεμεντζάκη, και στη θεατρική διασκευή του Ορλάντο της Βιρτζίνια Γουλφ από τον πρωτοπόρο στη χρήση του φωτός για τη δημιουργία σκηνικών και θεατρικών χώρων Μπομπ Ουίλσον.

Με τη φωνή της η πρωτεϊκή αυτή ηθοποιός δημιουργεί κόσμους επί κόσμων πάνω σε μια σκηνή σχεδόν «άδεια» (ντυμένη από την εστέτ σκηνογράφο Αση Δημητρολοπούλου). Τη λειτουργικά διακριτική μουσική επιμελήθηκε ο Νίκος Βελιώτης, ενώ τους ιδιαίτερα ατμοσφαιρικούς φωτισμούς υπογράφει ο Φίλιππος Κουτσάφτης. Ενδιαφέρουσα είναι η θεατρική αξιοποίηση της αυλής του ισόγειου χώρου, όπου στεγάζεται το Artistic Residency Space «Κινητήρας Στούντιο». Οταν ο πολύπαθος πρωταγωνιστής, ή μάλλον η πολύπαθη πρωταγωνίστρια, γυρίζει ύστερα από πολλά χρόνια και πάμπολλες περιπέτειες στο Λονδίνο, η εκπληκτική, στη θεατρική απόδοση του απαιτητικού δίφυλου ρόλου, Ελένη Μακρή τραβάει με μια πλαστική κίνηση την κουρτίνα και αποκαλύπτει την αυλή, τα δέντρα, μια μεταλλική σκάλα, που βγάζει σε έναν αθηναϊκό δρόμο -κάτω από την Ακρόπολη- στολισμένο με χριστουγεννιάτικα φώτα. Αυτή η ένταξη του «πραγματικού» χώρου στο «σκηνικό γίγνεσθαι» θέτει επακριβώς την προβληματική αυτού του ενδιαφέροντος και τολμηρού θεάματος. Με αυτή την κίνηση συμφύρονται οι πραγματικότητες, και αναμειγνύονται οι κόσμοι σε μια αξεδιάλυτη, μοναδική, σύντομη και θνησιγενή στιγμή, όπως είναι άλλωστε και η ζωή μας.

Η Μίρκα Γεμεντζάκη έχει ειδικευτεί στη δραματική αξιοποίηση τής ανθρώπινης φωνής, ως τον πρωταρχικό, για τη θεατρική πράξη, κώδικα. Η μακρά της θητεία σε λογοτεχνικά κείμενα, όπως τα διηγήματα του Παπαδιαμάντη και του Βιζυηνού -και όχι μόνο-, την καθιστά υπερεπαρκή για να καταπιαστεί με αυτό το ερμητικό στη συμβολική του λογοτέχνημα της Βιρτζίνια Γουλφ. Είχε την τύχη να συνεργαστεί με μια πειθαρχημένη, και εκρηκτική ταυτόχρονα, ηθοποιό. Η Ελένη Μακρή σε κάθε «φώνημα» πλημμυρίζει τη σκηνή και την ψυχή των θεατών με πανσπερμία κόσμων. Γαλαξίες δημιουργούνται και πεθαίνουν, σύμπαντα ανάβουν και σβήνουν, σε κάθε μελετημένη αναπνοή, σε κάθε αλλαγή τόνου, σε κάθε μετάπτωση της διάθεσης αυτής της χαρισματικής ηθοποιού.

Την κίνηση της μοναδικής πρωταγωνίστριας επιμελήθηκε ο Γιώργος Διβάνης. Η μετάφραση του Θανάση Χατζόπουλου.

• ΚΙΝΗΤΗΡΑΣ ΣΤΟΥΝΤΙΟ, Ερεχθείου 22, Μετρό «Ακρόπολη», τηλ. 210-9248328.
• Παραστάσεις: 30 Νοεμβρίου – 22 Δεκεμβρίου 2009 και 3-26 Ιανουαρίου 2010.
• Μεσημ. Κυρ. 3.30 μ.μ., Βράδ.: Δευτ., Τρ. 9.30 μ.μ., ευρώ 15, φοιτ.: ευρώ 10. Διάρκεια 80′.

• ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, Βιβλιοθήκη, Τετάρτη 23 Δεκεμβρίου 2009

Μια πόρνη πολύ χειραφετημένη

Μια γυναίκα της πιάτσας, «ψημένη», δημόσια. Ενας άνδρας μοναχικός, επαγγελματίας ηθοποιός, που αναζητά επί ματαίω μια ταυτότητα, τη λύτρωση. Η πρώτη είναι φημισμένη Πατρινιά πόρνη, που έζησε με το κορμί και την «ακατέργαστη» ψυχή της μυθιστορηματικές δυστυχίες.

«Η γυναίκα της Πάτρας είναι άνδρας και γυναίκα μαζί», λέει για τον χαρακτήρα που υποδύεται η Ελένη Κοκκίδου «Παντρεύτηκα, έκανα την καριέρα μου, έκλεισα την αυλαία μου», λέει. «Ούτε έκλεψα, ούτε μαστρώπεψα, ούτε ψέματα είπα. Δεν πείραξα κανένα. Τα ποινικά μου μητρώα, τα κοινωνικά μου φρονήματα, τρία Α και τρία μηδενικά», καμαρώνει.

Λέγεται Πανωραία και «ποντάρει» στον Χριστό, αν και είναι «τόσο πολύ μαφία», «τόσο πολύ δασκάλα στην ηθοποιία», που «ούτε η Κιμ Νόβακ, ούτε η Μελίνα, ούτε η Ελίζαμπεθ Τέιλορ» τη συναγωνίζονται. «Μη με βλέπεις έτσι εδώ μέσα, εγώ ήμουν Κιμ Νόβακ με τρία τηλέφωνα στα πόδια μου, με πατρόνες στην πόρτα! Ελεγα αυτός να μπει! Αυτός να φύγει!». Χείμαρρος. Εχει πολλά ακόμα να αφηγηθεί, «αλλά -όπως παραδέχεται- δεν λέγονται».

Ο δεύτερος, ο άνδρας, είναι ένας διά βίου «εξαρτημένος» γιος από την άλλοτε χαρισματική, τελικά ανοϊκή μάνα του. Λέγεται Γιοπ, είναι Ολλανδός ηθοποιός, και αναπολεί τα περασμένα μαζί της. Μια ζωή μάνα και γιος συγκρούονταν. Κι όπως αποκαλύπτεται βαθμηδόν, η μάνα ευθύνεται για την ομοφυλοφιλία του.

Δύο ήρωες αληθινοί, δύο μονόλογοι 100% βιωματικοί «Η γυναίκα της Πάτρας» του Γιώργου Χρονά, «το καλύτερο βιβλίο που διάβασα στη ζωή μου» σύμφωνα με τον Μάνο Χατζιδάκι, και το «Είσαι η μητέρα μου», ένα αυτοβιογραφικό κείμενο του Γιοπ Αντμιράαλ, από απόψε «συνομιλούν» σκηνικά στο «Από Μηχανής Θέατρο». Η μια παράσταση διαδέχεται την άλλη με κοινό εισιτήριο.

Τη γυναίκα της Πάτρας, υπαρκτό πρόσωπο που υποδύεται η Ελένη Κοκκίδου σε σκηνοθεσία Λένας Κιτσοπούλου, τη συνάντησε ο Γιώργος Χρονάς το χειμώνα του 1986. Γοητευμένος από τη λαϊκότητα, την αυθεντικότητα, την αθυροστομία και τη ζωντάνια της Πανωραίας, τής ζήτησε να του αφηγηθεί τη συνταρακτική ζωη της. Και διέσωσε αυτούσια την πληθωρική προφορικότητα.

Η Κιτσοπούλου διαβάζοντας το κείμενο του Χρονά εντυπωσιάστηκε από τις εκλεκτικές συγγένειες με την αυτοβιογραφία του Μάρκου Βαμβακάρη: «Είναι ο χείμαρρος ενός ανθρώπου που δεν φιλτράρει τίποτα», εξηγεί. «Κι ενώ περισσότερη δυστυχία δεν μπορεί να υπάρξει -θάνατοι, μαυρίλα, πουτανιά- η Πανωραία έχει τη χαρά της ζωής».

Δεν υπάρχει στο μονόλογο ίχνος αυτοοικτιρμού. «Αυτοθαυμάζεται, καμαρώνει. “Ημουνα όμορφη”, λέει, “με ήθελαν”. Κι αυτή γούσταρε τους άνδρες. Δεν είναι μια κλασική πουτάνα. Είναι απ’ τις πουτάνες που, όπως οι δεινόσαυροι, έχουν εκλείψει», λέει η σκηνοθέτις. Η εξωστρέφεια του μονολόγου «δίνει πολλές υποκριτικές δυνατότητες. Σε παίρνει να τα “σπάσεις”, δηλαδή», προσθέτει. Αυτό καλείται να κάνει σκηνικά η Κοκκίδου, στη μεγαλύτερη σκηνική πρόσκληση της καριέρας της. «Χωρίς αυτοέκθεση δεν βγαίνει αυτό το κείμενο», παραδέχεται η ηθοποιός. «Η γυναίκα αυτή είναι σαν ζώο. Η πιο χειραφετημένη ηρωίδα που έχω ερμηνεύσει ποτέ. Και άνδρας και γυναίκα μαζί. Και ο μονόλογος είναι εν δυνάμει όλη η ζωή».

Η χειμαρρώδης, πηγαία γλώσσα του τη βοήθησε. «Είναι ένας λαϊκός άνθρωπος. Ενα γιορτινό, μέσα στη δυστυχία, πρόσωπο. Δεν αυτολογοκρίνεται. Δεν κωλώνει πουθενά. Λέει όλα τα πράγματα με το όνομά τους». Εξ ου, με τη σκηνοθέτιδα αντιμετώπισαν το μονόλογο σαν μια «αχνιστή φέτα ζωής κι όχι σαν θέατρο. Η ζωή μπουκάρει μες στο θέατρο. Τη ζωή θα βλέπει και ο θεατής».

• Υλικό για ψυχανάλυση

«Είναι μια ακροβασία, μια σχιζοφρένεια», λένε με μια φωνή η σκηνοθέτιδα Ασπασία Κράλλη και ο ηθοποιός Χρήστος Βαλαβανίδης για το μονόλογο του Αντμιράαλ «Είσαι η μητέρα μου» (μετάφραση της Μάγια Βέσελι). Δεν το λένε τυχαία. Ο Βαλαβανίδης στο «διαλογικό μονόλογο» πρέπει να είναι ταυτόχρονα ο ηθοποιός Γιοπ Αντμιράαλ -που σημειωτέον υποδύεται τον εαυτό του- και η μητέρα του. Μάλιστα, κάποια στιγμή ντύνεται στη σκηνή με τα ρούχα της μάνας του και μεταμορφώνεται σε εκείνη. Η σχέση τους είναι άλλωστε εξαιρετικά περιπεπλεγμένη. Εμμονική.

«Η σχέση μητέρας – παιδιού ανέκαθεν ήταν η πιο ουσιαστική που υπήρχε στον κόσμο», υποστηρίζει η σκηνοθέτιδα. «Η σχέση μητέρας – γιου είναι ακόμη πιο ειδική». Και έτσι ακριβώς τη διαχειρίστηκε, σε ένα κείμενο που «εκ πρώτης όψεως φαντάζει απλοϊκό, αλλά στο βάθος εμπεριέχει τον κόσμο όλο. Ενας ψυχαναλυτής θα ανακάλυπτε τρομακτικό υλικό».

Παρότι το θέμα του -τα γηρατειά, η απώλεια της μνήμης, η μοναξιά- είναι ζοφερό, η ατμόσφαιρα αλαφραίνει χάρη στο χιούμορ που διαπερνά το κείμενο. «Το γέλιο παίρνεις φεύγοντας για το σπίτι σου – σε αυτό βοηθάει όμως και το κλάμα», αποκαλύπτει ο Βαλαβανίδης, που προκειμένου να ακροβατήσει μεταξύ μάνας και γιου αλίευσε παραστάσεις οικείες.

Τον βοήθησε πολύ η σκηνοθεσία της Κράλλη, που αποκαλύπτει την αγάπη της στη λιτότητα και το μινιμαλισμό.«Δεν υπάρχει στην παράσταση τίποτα εξωθεατρικό», διευκρινίζει «Ούτε βίντεο ούτε τερτίπια». Η θητεία της στο Θέατρο της Σιώπης στάθηκε το εφόδιο για τις «εσωτερικές ακροβασίες» του Βαλαβανίδη. *

• Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 23 Δεκεμβρίου 2009

ΕΘΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΘΕΑΤΡΟΥ ΚΑΙ ΧΟΡΟΥ: Απολογισμός μετά… αυτοψυχανάλυσης

Θέτοντας κατ΄ αρχήν υπαρξιακά ερωτήματα το Εθνικό Κέντρο Θεάτρου και Χορού παρουσιάζει τον απολογισμό της πρώτης διετίας της λειτουργίας του. Ξεκαθαρίζοντας ότι «η Βουλή των Ελλήνων και τρεις υπουργοί Πολιτισμού» έχουν ψηφίσει και καταλήξει στη χρησιμότητά του, το ΕΚΕΘΕΧ επικεντρώνεται σε δύο βασικά «θεσμικά» προβλήματα: τη διάθεση των επιχορηγήσεων μέσω του ΕΚΕΘΕΧ και την ασάφεια των αρμοδιοτήτων μεταξύ ΕΚΕΘΕΧ και Διεύθυνσης Θεάτρου και Χορού του υπουργείου Πολιτισμού. Κατά τα άλλα το Κέντρο επισημαίνει τις αδυναμίες του ιδρυτικού νόμου και την εμπειρία από τη διετή λειτουργία του, διευκρινίζοντας ότι «χρειάζονται βελτιώσεις».

Ως προς τα οικονομικά αναφέρεται ότι τα λειτουργικά έξοδα του ΕΚΕΘΕΧ ανήλθαν σε περίπου 650.000 ευρώ, τα έργα υποδομής απορρόφησαν 150.000 ευρώ, ενώ η δημιουργία Μητρώου Επιχορηγουμένων ήταν αυτονόητη και ενταγμένη στη χαρτογράφηση. Οσον αφορά τις επιχορηγήσεις δόθηκε το ποσό των 3.426.000 ευρώ, ενώ υπενθυμίζεται ότι οφείλονται ακόμη οι επιχορηγήσεις θεάτρου και χορού για την περίοδο 2008- 2009, ύψους 3.375.000 ευρώ (για την άμεση καταβολή μέρους των οποίων δεσμεύθηκε το ΥΠΠΟ), και για την περίοδο 2009- 2010 οι Γνωμοδοτικές Επιτροπές Αξιολόγησης Θεάτρου και Χορού έχουν ολοκληρώσει το έργο τους, το οποίο ωστόσο δεν μπορεί να ανακοινωθεί καθώς υπάρχουν σχετικές οδηγίες.

Στον διετή απολογισμό εντάσσονται, μεταξύ άλλων, η συνεργασία του ΕΚΕΘΕΧ με το Θεατρικό Μουσείο και το Κέντρο Μελέτης Αρχαίου Δράματος «Δεσμοί», η διατήρηση της λειτουργίας του ελληνικού τμήματος του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου, η συμφωνία με την Ελληνική Καμεράτα ώστε να προσφέρει ζωντανή μουσική σε επιλεγμένες χορευτικές παραστάσεις (μια πρωτοβουλία του Αλέξανδρου Μυράτ ) και, τέλος, η οικονομική ενίσχυση του Λευτέρη Βογιατζή για την ανακαίνιση και αποκατάσταση του Θεάτρου της Οδού Κυκλάδων. [ΤΟ ΒΗΜΑ, Τρίτη 22 Δεκεμβρίου 2009]

Σαββατοκύριακο με Τσέχοφ και Ιονέσκο

Οι πρεμιέρες του «Θείου Βάνια» στο Εθνικό και του «Ο βασιλιάς πεθαίνει» στο Θέατρο Τέχνης φέρνουν ξανά στο προσκήνιο δύο κλασικά έργα που μιλούν, το καθένα με διαφορετικό τρόπο, για τη ζωή και τον θάνατο

ΑΣΤΕΡΟΠΗ ΛΑΖΑΡΙΔΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Τρίτη 22 Δεκεμβρίου 2009

O απόλυτος εφιάλτης: να είσαι κάπου και να μην μπορείς να φύγεις. Να υπάρχουν πόρτα και παράθυρα, αλλά εσύ να νιώθεις ότι δεν σου φτάνει ο αέρας. Ούτε το φως. Κάπως έτσι νιώθουν, και θα νιώθουν για πάντα, μιας και έχουν δημιουργηθεί από δύο αριστουργηματικές πένες, τόσο ο «Θείος Βάνιας» του Τσέχοφ όσο και ο βασιλιάς Μπερανζέ στο «Ο βασιλιάς πεθαίνει» του Ιονέσκο.

Κανείς δεν έμοιαζε να λείπει από τη λαμπερή επίσημη πρεμιέρα του πρώτου το περασμένο Σάββατο, με τον καλλιτεχνικό διευθυντή του Εθνικού Γιάννη Χουβαρδά να υποδέχεται τους καλεσμένους του και με την ιδιότητα του σκηνοθέτη στο ανακαινισμένο κτίριο Τσίλερ.

Οσο για την πρεμιέρα του Θεάτρου Τέχνης, η Μάνια Παπαδημητρίου κατάφερε να σκηνοθετήσει μια απολαυστική παρτίδα σκάκι καταλήγοντας σε ένα ακόμη πιο απολαυστικό «ρουά ματ». Ο βασιλιάς πέθανε. Ζήτω ο βασιλιάς!

Φαινομενικά διαφορετικά μεταξύ τους, τα δύο έργα κρύβουν στο μεδούλι τους πολλές ομοιότητες, με σημαντικότερη όλων την αντίστροφη μέτρηση του θανάτου. Αν η ζωή ήταν δώρο για τον Θείο Βάνια (Νίκος Χατζόπουλος), εκείνος θα έψαχνε επίμονα για την κάρτα αλλαγής: «Θεέ μου, πώς θα ζήσω ακόμη άλλα τόσα χρόνια; τι θα κάνω; πώς θα τα γεμίσω;» αναφωνεί απελπισμένος.

Τοποθετημένοι στο σήμερα, οι ήρωες του έργου παραπέμπουν σε τρόφιμους γηροκομείου ή ψυχιατρείου, μέσα στο οποίο κάθε ακραία αντίδραση μοιάζει πέρα ως πέρα φυσιολογική. Η ατμόσφαιρα της παράστασης, καλοβαλμένη μέσα στο περίτεχνα αποστειρωμένο σκηνικό του Χέρμπερτ Μουράουερ, θυμίζει την ταινία του Ντενίς Αρκάν «Η επέλαση των βαρβάρων»: εννέα διαφορετικοί άνθρωποι έχουν ως μοναδικό κοινό στοιχείο τη συνειδητοποίηση του πόσο κωμικοτραγική είναι η ζωή και δεν διστάζουν να το αποδείξουν. Σε ανύποπτο χρόνο, σηκώνονται από τη σιγουριά της θέσης τους και χορεύουν τσα τσα σε άψογο συγχρονισμό, τραγουδούν Νταλιντά και Πιαφ, ενώ το «τσάι και συμπάθεια» αποκτά περισσότερο ενδιαφέρον όταν στο παιχνίδι μπαίνει η ρωσική βότκα. Συγκινητικός ο Γιάννης Βογιατζής, τόσο στο παίξιμό του όσο και στην υπόκλιση.

Ο ήρωας του Ιονέσκο, ο βασιλιάς Μπερανζέ (Γεράσιμος Γεννατάς ), θα πουλούσε την ψυχή του στον Διάβολο ή θα εξαγόραζε εκείνη του θείου Βάνια προκειμένου να ζήσει λίγο ακόμη: «Μάνα, γιατί με γέννησες αφού δεν ήτανε για πάντα; / Θεέ μου, πάρε τους άλλους και άσε με μόνο μου. Μπορώ να συμφιλιωθώ με την ιδέα της μοναξιάς. Προτιμώ να μου λείπουν οι φίλοι μου, παρά να λείπω εγώ σ΄ αυτούς». Ε ξαιρετικός ο Γεννατάς ως παροπλισμένος βασιλιάς στο τελευταίο μαύρο τετράγωνο που του αναλογεί, μη μπορώντας να κάνει ούτε πίσω ούτε μπροστά. Ανάμεσα στη λευκή (Λένα Παπαληγούρα) και στη μαύρη βασίλισσα (Σοφιάννα Θεοφάνους), νιώθει σαν αξιολύπητο πιόνι. Με τον Τρελό γιατρό (Ανδρέας Μαυραγάνης) να λοξοδρομεί και να ορίζει ακριβή ώρα θανάτου και τον Στρατιώτη (Θοδωρής Αντωνιάδης) να βάζει με απολαυστικό τρόπο τα σημεία στίξης ανάμεσα σε όλο αυτό το θέατρο του παραλόγου, που ώρες ώρες μοιάζει ανησυχητικά λογικό.

«Οταν πεθάνεις θα ξεκουραστείς, θα γαληνέψεις, θα πας εκεί απ΄ όπου ήρθες… θα γυρίσεις στην πατρίδα…» τον παρηγορεί η πάλλευκη Μαρί, ως άλλη Σόνια (Αλκηστις Πουλοπούλου) που νανουρίζει με αντίστοιχα λόγια τους εφιάλτες του Θείου Βάνια. «Προτιμώ να μείνω εξόριστος» είναι η αποστομωτική απάντηση του Μπερανζέ. Και σαν τον πιο ματαιόδοξο ηθοποιό, αρνείται να συμφιλιωθεί με το κλείσιμο της αυλαίας. Οσο εκκωφαντικό και αν είναι το χειροκρότημα.

• Κτίριο Τσίλερ, Αγ. Κωνσταντίνου 22-24, τηλ. 210 3305.074/ Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν, Φρυνίχου 14, Πλάκα, τηλ. 210 3222.464.

Ορέστης ο Νίκος Κουρής με το Εθνικό το καλοκαίρι…

• Το τέταρτο κουδούνι

Αλήθεια, αν έγραφα πως κατά βάθος το φχαριστήθηκα που τις ήπιε αυτός ο γελοίος ο Μπερλουσκόνι, διώκεται απ΄ το νόμο περί Τύπου; Εκείνο, πάντως, που μου αποτυπώθηκε απ΄ το συμβάν είναι πως και τα αίματα του τρέχανε και τα δόντια του φύγανε αλλά το κορακάτο μαλλί, κορακάτο μαλλί- ούτε τρίχα δεν κουνήθηκε. Μήπως είναι ζωγραφιστό;

Όλος ο κόσμος, μια σκηνή… Εγώ θα το προτείνω: η στήλη μας θεαμάτων «Θέατρα» να μετονομαστεί σε «Σούπερ Μάρκετ Θεάτρου». Με τόσο πια εμπόρευμα που διαθέτουν στις απλόχερα πολλαπλασιαζόμενες Σκηνές τους… (Επ΄ εσχάτοις, μάλιστα, εκτός απ΄ τις Σκηνές για ενηλίκους που μπλέκουν, αν όχι τα μπούτια τους, τις αυλαίες τους- ποιος Δευτερότριτα; Ποιος μεσοβδόμαδα; Ποιος Σαββατοκύριακα;- έχουν αρχίσει πολλές αίθουσες, εκτός απ΄ τις Πρώτες, να «φιλοξενούν» και Δεύτερες και Τρίτες Σκηνές για παιδιά!)

Ο Νίκος Κουρής (στη φωτογραφία) θα ΄ναι ο Ορέστης του Γιάννη Χουβαρδά στην ομώνυμη τραγωδία του Ευριπίδη που θ΄ ανεβάσει το επόμενο καλοκαίρι στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Επιδαύρου με το Εθνικό Θέατρο ο καλλιτεχνικός διευθυντής του.

Το έργο έχει ν΄ ανεβεί στην Επίδαυρο απ΄ το Εθνικό πολλά χρόνια- η τελευταία φορά ήταν το 1982 με επανάληψη το 1983, στη σκηνοθεσία- σταθμό του Γιώργου Σεβαστίκογλου, μια ουσιαστικά καινούργια πρόταση, με τον Νικήτα Τσακίρογλου στον επώνυμο ρόλο. Τελευταία φορά όμως παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ πολύ πρόσφατα: μόλις το καλοκαίρι του 2008. Απ΄ το ΚΘΒΕ σε σκηνοθεσία του Σλόμπονταν Ουνκόφσκι με Ορέστη τον Λάζαρο Γεωργακόπουλο.

Το μακαρία τη λήξει κανάλι SevenΧ, που ΄χε καταλήξει- θ΄ αρχίσω κι εγώ να ριμάρω…- να προβάλλει συνέχεια, επί χρόνια, τις ίδιες και τις ίδιες καμιά εικοσαριά ποιοτικές ταινίες τις οποίες είχε στα ράφια του, μου θυμίζει πια το Κανάλι της Βουλής. Αριστουργήματα, αλλά νισάφι πια με το «Θωρηκτό Ποτέμκιν» και το «Ο Χριστός σταμάτησε στο Έμπολι». Αφήστε και με τις διαρκείς επαναλήψεις άλλων εκπομπών… Τι συμβαίνει κι έχουνε κωλώσει; Μπήκανε μέσα με το αφιέρωμα στον Μίκη Θεοδωράκη;

Όλος ο κόσμος, μια σκηνή… Μπορεί το «Σεσουάρ για δολοφόνους» να διανύει την ενδέκατη συνεχή σεζόν του- στην Αθήνα, στο «Αποθήκη», διότι έχει παιχτεί, παράλληλα, με διαφορετική διανομή, και σε περιοδείες- αλλά υπάρχουν κι άλλες παραστάσεις ανάλογης αντοχής- έστω κι αν πρόκειται για άλλα μεγέθη. Στη δέκατη συνεχή σεζόν του βρίσκεται «Το ημερολόγιο ενός τρελού» που παρουσιάζει ο Γιώργος Μεσσάλας στο «Αλκυονίς». Ενώ δέκα χρόνια έκλεισε και η «Αγγέλα Παπάζογλου» της Άννας Βαγενά (φωτογραφία), που μπορεί να μην παίζεται συνέχεια στο ίδιο θέατρο αλλά όλο και κάπου παρουσιάζεται, ενώ φέτος έχει επανέλθει σε κανονικές παραστάσεις, κάθε Τετάρτη, στο «Μεταξουργείο» της.

Βρε, τι πηγή έμπνευσης φέτος για το ελληνικό θέατρο η «Ραπουνζέλ» των αδελφών Γκριμ- που κάνει σκάλα τα ποοοολύ μακριά μαλλιά της (πώς τα ΄λουζε άραγε;) όχι να φανεί η αρχοντιά της αλλά για ν΄ ανεβεί ο αναπόφευκτος πρίγκιπας στον πύργο όπου εκείνη βρίσκεται υπό περιορισμόν και να τη λευτερώσει!

«Ραπουνζέλ» σε διασκευή Άνδρης Θεοδότου έχουμε στην Παιδική Σκηνή του θεάτρου «Πρόβα». «Αναζητώντας την Ραπουνζέλ» σε διασκευή, επίσης για παιδιά, της Κέλλυς Σταμουλάκη κι απ΄ τον θίασό της «Αβάντι» στο «Βεάκη». Αλλά Ραπουνζέλ- μεταξύ άλλων ηρώων και με… μελλοντολογική ματιά- και στο έργο για ενηλίκους «Ιnvitation to a Ρarty: Νot Αnother Fairytale» της Μαρίας Σούμπερτ που παίζεται απ΄ την Ομάδα «ΒlackDots»- χρειάζεται, πλέον, τουλάχιστον Lower για να επικοινωνήσεις μ΄ όλες αυτές τις αγγλομαθείς νεανικές θεατρικές ομάδες…που παίζεται στο «Θέατρο του Ήλιου».

Το έργο της Μαργκερίτ Ντιράς «L΄ Αmante Αnglaise»- ήτοι «Η Αγγλίδα ερωμένη»- θ΄ ανεβάσει τον Ιανουάριο ο Νίκος Διαμαντής στο «Σημείο» του. «Για πρώτη φορά στην Ελλάδα» αναφέρει το σχετικό δελτίο Τύπου.

Κι όμως! Αν δεν κάνω λάθος- τα της εργογραφίας της Ντιράς είναι πολύ μπερδεμένα επειδή κάθε τόσο ξανάγραφε τα έργα της και μάλιστα τα μετασχημάτιζε από πεζά σε θεατρικά και τούμπαλιν- το έργο έχει ήδη παιχτεί στην Ελλάδα. Τρεις φορές μάλιστα! Με τον τίτλο «Οι εραστές της Βιορν»- ο ίδιος τίτλος έχει χρησιμοποιηθεί και σε αγγλικό του ανέβασμα.

Το πρωτοανέβασε ο Δημήτρης Κωνσταντινίδης στο τότε «Θεατρικό Εργαστήρι» του την άνοιξη του 1972. Με Θάλεια Καλλιγά, Αθηνόδωρο Προύσαλη και Κώστα Δαρλάση- ευχαριστώ και τους τρεις για την προθυμία τους να μου δώσουν πληροφορίες- αλλά η παράσταση παίχτηκε για λίγες μόνες μέρες. Επειδή η Μαργκερίτ Ντιράς, όταν έμαθε για το ανέβασμα, απαίτησε να κατεβάσουν το έργο σεβόμενοι την επιθυμία της και εφαρμόζοντας την απόφασή της- ήταν απ΄ τους λίγους ξένους διανοούμενους, Γάλλους κυρίως, που το τήρησαν μέχρι το τέλος κι ας τους θυμόμαστε κάποτε- κάποτε με σεβασμό κι ευγνωμοσύνη…- ν΄ απαγορεύσει να παίζονται τα έργα της στην Ελλάδα όσο υπήρχε δικτατορία. Φίλος, μάλιστα, μου ΄λεγε πως και η Κατίνα Παξινού με τον Αλέξη Μινωτή ήθελαν τότε ν΄ ανεβάσουν το ίδιο έργο αλλά προσέκρουσαν στην απαγόρευση της Ντιράς (φωτογραφία).

Η Θάλεια Καλλιγά πρωταγωνιστούσε με Δημήτρη Βάγια και Θάνο Τζενεράλη και στο δεύτερο ανέβασμα του έργου στο ΚΘΒΕ- στο θέατρο «Αυλαία» της Θεσσαλονίκης- το 1974/ ΄75. Το τρίτο έγινε απ΄ το θίασο «Πρόβα» στο θέατρο «Οδού Ερμού» το 1996/ ΄97 σε σκηνοθεσία Σωτήρη Τσόγκα με Μαίρη Ραζή, Τάκη Χρυσούλη και Δημήτρη Πανταζή.

Το έργο, που βασίζεται στο πραγματικό γεγονός ενός φόνου που συνέβη το 1949 και που ΄ναι γραμμένο για τρία πρόσωπα, χρονολογείται απ΄ το 1968- το ανέβασε πρώτος ο Κλοντ Ρεζί με Μαντλέν Ρενό, Κλοντ Ντοφέν, Μισέλ Λονσντάλ. Προηγήθηκε το 1967 η μυθιστορηματική εκδοχή του αλλά και, ακόμα νωρίτερα, το 1959, μια πρώτη, πιο πολυπρόσωπη θεατρική εκδοχή, με τον τίτλο «Οι οδογέφυρες του Σεν ε Ουάζ». Που ΄χει μεταφραστεί στα ελληνικά απ΄ την Κωστούλα Μητροπούλου και κυκλοφορεί με τον τίτλο «Οδογέφυρες» απ΄ τις Εκδόσεις Γκοβόστης χωρίς να ΄χει παιχτεί ποτέ.

Του Γιώργου Δ.Κ. Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ: Τετάρτη 23 Δεκεμβρίου 2009

//

Μητρώο χρηματοδοτούμενων φορέων του ΥΠΠΟ εξήγγειλε ο Π.Γερουλάνος

Eurokinissi

Ο υπουργός Πολιτισμού Παύλος Γερουλάνος

Τη δημιουργία Μητρώων Χρηματοδοτούμενων Φορέων στο υπουργείο Πολιτισμού με την καθιέρωση κριτήριων, βάσει των οποίων θα γίνεται η ένταξη των φορέων και η χρηματοδότησή τους, ανακοίνωσε στη Βουλή ο αρμόδιος υπουργός, Παύλος Γερουλάνος.

Με αφορμή τη συζήτηση επίκαιρης ερώτησης του βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Β.Έξαρχου για το αρχαίο θέατρο της Λάρισας, ο κ. Γερουλάνος τόνισε ότι η κυβέρνηση επιθυμεί να σταματήσει το καθεστώς του «εθισμού στην ευκολία των χρημάτων των φορολογούμενων, στο οποίο βρισκόταν ο χώρος του πολιτισμού, του αθλητισμού, του τουρισμού και της κρατικής τηλεόρασης».

«Αντιμετωπίσαμε αναξιοκρατία και αδιαφάνεια στον τρόπο, με τον οποίο διατίθεντο τα χρήματα» είπε και υπογράμμισε ότι αυτό θα σταματήσει με τα Μητρώα Χρηματοδοτούμενων Φορέων, καθώς θα καθιερωθούν κριτήρια με βάση τα οποία ο κάθε φορέας που θα εντάσσεται και θα χρηματοδοτείται, θα αξιολογείται κάθε χρόνο σύμφωνα με την διαχείριση των χρημάτων που έκανε για να επανενταχθεί ή όχι.

Σχετικά με την ολοκλήρωση διαδικασιών συντήρησης και αναστήλωσης του αρχαίου θεάτρου της Λάρισας, έργο για το οποίο ο ερωτών βουλευτής ζήτησε να επισπευτεί γιατί αποτελεί σύμβολο της πόλης και μεγάλης σημασίας έργο, ο κ. Γερουλάνος απάντησε ότι γίνεται προσπάθεια να ενταχθεί σε ένα νέο ολοκληρωμένο τομεακό πρόγραμμα για τον Πολιτισμό, καθώς αποτελεί έργο ειδικής σημασίας και συνδέεται άμεσα με του Μεσογειακούς Αγώνες του 2013.

Το πρόγραμμα παραστάσεων της χειμερινής περιόδου παρουσίασε το ΚΘΒΕ

• Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος παρουσίασε το πρόγραμμα των παραστάσεών του για την χειμερινή περίοδο και ιδιαίτερα για την περίοδο των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς.

Icon

Μέχρι τις 17 Ιανουαρίου θα διαρκέσει η παράσταση «Βαβυλωνία» του Δημητρίου Κ.Βυζάντιου σε σκηνοθεσία Δήμου Αβδελιώδη, στο Βασιλικό Θέατρο. Ένας Ανατολίτης, ένας Μωραΐτης, ένας Χιώτης, ένας Κρητικός, ένας Αρβανίτης, ένας Κύπριος κι ένας λογιότατος από την Κω, μαθαίνοντας την είδηση για την καταστροφή της αρμάδας του Ιμπραήμ στο Ναυαρίνο (1827), συγκεντρώνονται σε ένα πανδοχείο για να γιορτάσουν το γεγονός. Το γλέντι, ωστόσο, γρήγορα θα ακολουθήσει μια σειρά παρεξηγήσεων και παρανοήσεων, αφού ο καθένας χρησιμοποιεί το ιδιαίτερο γλωσσικό του ιδίωμα.

«Το κορίτσι με τα μαύρα» του Μιχάλη Κακογιάννη, σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Καραντινάκη, παρουσιάζεται έως τις 14 Φεβρουαρίου. Πρόκειται για την θεατρική μεταφορά της γνωστής ταινίας. Η παράσταση παρουσιάζεται στο Θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών.

Στη Λαϊκή Σκηνή της Μονής Λαζαριστών παρουσιάζεται έως τις 24 Ιανουαρίου η παράσταση του Γιώργου Αρμένη «Βασικά, με λεν Θανάση», σε σκηνοθεσία Νίκου Χαραλάμπους.

Στην Πειραματική Σκηνή του Μικρού Θεάτρου της Μονής Λαζαριστών ανεβαίνει η παράσταση «Ο Υμπύ Βασιλιάς» του Αλφρέντ Ζαρύ, σε σκηνοθεσία Γ.Παρασκευόπουλου.

Στην Παιδική Σκηνή του Βασιλικού Θεάτρου παρουσιάζεται το έργο «Ο Σιμιγδαλένιος» μέχρι τον Απρίλιο του 2010, ενώ στη Νεανική Σκηνή της Μονής Λαζαριστών ανεβαίνει η «Αντιγόνη» του Σοφοκλή σε σκηνοθεσία Τάσου Ράτζου.

Πληροφορίες για το πλήρες πρόγραμμα στην ιστοσελίδα του ΚΘΒΕ www.ntng.gr.

Ομάδα “Blitz”: “GUNS! GUNS! GUNS!” στο “Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας”

• Θεατρικά «Οπλα»

Το Εθνικό Θέατρο, στα πλαίσια του πειραματικού προγράμματός του «Group Hostel» παρουσιάζει στο «Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας» την παράσταση της ομάδας «Blitz», με τίτλο GUNS! GUNS! GUNS!». Πρόκειται για μια αφήγηση περί ιστορικών γεγονότων στη διάρκεια του 20ού αιώνα, και την αναρώτηση για το αν μπορεί να αλλάξει ο κόσμος. Ο άνθρωπος στέκεται έντρομος μπροστά στην κάννη της Ιστορίας και προσπαθεί επίμονα να την αντιμετωπίσει, να την ερμηνεύσει, να αντιδράσει.

Κείμενο – σκηνοθεσία: ομάδα «Blitz» (Γιώργος Βαλαής, Αγγελική Παπούλια, Χρήστος Πασσαλής), σκηνικά – κοστούμια Εύας Μανιδάκη, κίνηση Σταυρούλας Σιάμου, φωτισμοί Τάσου Παλαιορούτα, δραματουργία Νίκου Φλέσσα, Μαριαλένας Μαμαρέλη. Παίζουν: Γιώργος Βαλαής, Ιπποκράτης Δελβερούδης, Βαγγέλης Ζλαντίντση, Αγγελική Παπούλια, Χρήστος Πασσαλής, Σταυρούλα Σιάμου.

“Σλουθ” στο θέατρο “Aθηνών”

Aυτή η αστυνομική κωμωδία γραμμένη πριν 40 χρόνια από τον μαιτρ Aντονι Σάφερ, διαθέτει ένα ένδοξο παρελθόν. Πήρε βραβείο Tόνι και έγινε ταινία από τον Tζόζεφ Mάνκιεβιτς με τον νεαρό τότε Mάικλ Kέιν και το σερ Λόρενς Oλιβιέ στον ρόλο του βετεράνου συγγραφέα. Πριν λίγα χρόνια σε διασκευή Xάρολντ Πίντερ ξανασκηνοθετήθηκε από τον Kένεθ Mπράνα με τον Mάικλ Kέην πλέον στον ρόλο του ηλικιωμένου και τον Tζουντ Λο στον ρόλο του νεότερου.

Στα καθ’ ημάς έμεινε στη μνήμη των παλιότερων από την ερμηνεία του Δημήτρη Xορν και του Aλέκου Aλεξανδράκη. M’ αυτές τις μνήμες παίζει και η διασκευή του Γιώργου Kιμούλη μετατρέποντας τον μηχανορράφο Aντριου Γουάικ από συγγραφέα μυθιστορημάτων τρόπου σε βετεράνο ηθοποιό και τον νεότερο Mίλον Tίνυ από μικροεπιχειρηματία σε άνεργο ηθοποιό, πράγμα που του δίνει τη δυνατότητα να παίξει με ρόλους, μεταμφιέσεις και την ίδια την υπόκριση.

Στην προκειμένη περίπτωση ο βετεράνος ηθοποιός τον οποίο απατά η γυναίκα του, αποφασίζει να εφαρμόσει στην πράξη τις υποκριτικές του τεχνικές, προκειμένου να παγιδέψει τον εραστή της, τον νεαρό άνεργο και άσημο ηθοποιό που τον επισκέπτεται. Eτσι ξεκινά ένα παιγνίδι μεταξύ ανδρών που δοκιμάζει την δύναμη και την αδυναμία τους, ξεφεύγει από τα όρια, τους φέρνει αντιμέτωπους με τον εξευτελισμό ακόμα και με τον ευάλωτο εαυτό τους, μια παρωδία μύησης εφήβων στον κόσμο της ενηλικίωσης που αρνούνται. H διασκευή χρησιμοποιεί μια γλώσσα όχι απλώς σύγχρονη αλλά που ενσωματώνει την καθομιλουμένη αργκό, κομμάτια ρόλων και παλιών έργων, την παλιά ταινία να παίζει στο video, τον ηθοποιό να κάνει πρόβα με υπόκρουση παλιές μαγνητοφωνήσεις και τη φωτογραφία του Xορν – Aλεξανδράκη στον φόντο. O Kιμούλης απολαυστικός παρ’ ότι παίζει με τους γνωστούς του κώδικες που φλερτάρουν ανοιχτά με τον ναρκισσισμό του, κλείνοντας το μάτι μια στον ρόλο και μια στους θεατές.

Iσως αν την σκηνοθεσία την υπέγραφε ο B. Παπαβασιλείου, όπως είχε αρχικά ανακοινωθεί, να διέσωζε με την τρίτη ματιά του τον πρωταγωνιστή από την επανάληψη γνωστών του ερμηνευτικών κλισέ. O K. Mαρκουλάκης κυρίως στο δεύτερο μέρος, παίζει στα ίσα τον συμπρωταγωνιστή του, αποδεικνύοντας και πάλι ότι διαθέτει ισχυρή κωμική φλέβα (που την πρωτοανακαλύψαμε στο «Πέτρες στην τσέπη»).